Red Nights

Φεγγαράκι

2011-12-14T14:47:00.001Z

Δεν ξέρω αν το έχετε προσέξει, αλλά τελευταία το φεγγάρι είναι πάρα πολύ όμορφο. Εδώ στις βόρειες χώρες λάμπει μέχρι το πρωί. Είναι μέρες που θέλω να το φωτογραφίσω και σήμερα βρήκα ευκαιρία. Κρίμα που δεν είναι πια πανσέληνος. Μ' αρέσει όμως που φαίνεται εξαϋλωμένο, σαν να είναι και να μην είναι εκεί.

Το αεροπλάνο είναι μπόνους.

(Όχι, δεν είναι μυγάκι, αεροπλάνο είναι που ετοιμάζεται να προσγειωθεί στο Heathrow. Απλά είναι πολύ πολύ μακριά!)

Φώτα, βιτρίνες, εκπτώσεις

2011-12-06T21:45:00.001Z

Ο χριστουγεννιάτικος στολισμός των κεντρικών εμπορικών δρόμων του Λονδίνου είναι ένας από τους θεσμούς της εορταστικής περιόδου, τόσο που πολλοί πάνε στο κέντρο όχι για να ψωνίσουν αλλά για να "δουν τα φώτα". Ο διάκοσμος ανανεώνεται κάθε χρόνο χωρίς όμως να αλλάζει ολοκληρωτικά, αφού το κόστος είναι μεγάλο. Τα φώτα δεν πληρώνονται από το δήμο, όπως νομίζουν πολλοί, αλλά από τα μαγαζιά του εκάστοτε δρόμου με σπόνσορες από το χώρο του θεάματος και όχι μόνο.

Στην Oxford Street, οι σκερτσόζικες ομπρελίτσες α λα Μαίρη Πόπινς κάνουν την εμφάνισή τους για τρίτη συνεχή χρονιά. Η μοναδική αλλαγή φέτος είναι τα μεγάλα αστέρια που έχουν τοποθετηθεί αντί για τα δώρα που είχαμε πρόπερσυ και πέρσυ. Λίγο άσχετος ο συνδιασμός ομπρέλα-δώρο-αστέρι, αλλά τέτοιες εποχές δεν είναι να έχεις πολλές απαιτήσεις.

Στη διπλανή Regent Street, τα φώτα είναι ένας αχταρμάς από αιωρούμενα αστέρια και κάτι άχαρα πράσινα πανώ που διαφημίζουν τον φετινό σπόνσορα, δηλαδή την κινηματογραφική ταινία Arthur Christmas. Να πω ότι ενθουσιάστηκα, θα πω ψέμματα.

Η Carnaby Street έχει ολοκαίνουριο στολισμό φέτος, όπως κάθε χρόνο. Προσωπικά είναι σταθερά ο αγαπημένος μου δρόμος γιατί τα φώτα της είναι πάντα τα πιο πρωτότυπα. Φέτος το ντεκόρ αποτελείται από γκυ με διαδραστικές μπάλλες που αλλάζουν χρώμα ανάλογα με το ρυθμό διάφορων τραγουδιών. Στη φωτογραφία δεν φαίνεται τόσο ωραία (έπεσα και σε κοιμισιάρικο άσμα) αλλά από κοντά ο στολισμός ήταν πολύ εντυπωσιακός.

Αυτή είναι η St Christopher's Place, ένας μικρός δρόμος κοντά στην Oxford Street. Βασικά έψαχνα την Bond Street, αλλά με τις παρακάμψεις και τα εμπόδια λόγω έργων (εξ αιτίας των Ολυμπιακών βεβαίως βεβαίως) βρέθηκα από την αντίθετη πλευρά. Αρκετά συμπαθής στολισμός χωρίς να είναι κάτι το ιδιαίτερο. Έβγαλα μια φωτογραφία για το καλό.

Εκτός από τον στολισμό των δρόμων, ο κόσμος πάει στο κέντρο για να δει τις βιτρίνες των μαγαζιών, που είναι αξιοθέατο από μόνες τους. Φέτος αυτό που φαίνεται να κυριαρχεί είναι η πολυ-πολυχρωμία...

...ενώ το φημισμένο πολυκατάστημα Selfridges με τις 27 βιτρίνες πρωτοτυπεί επιλέγοντας τις αποχρώσεις του άσπρου και του κρεμ, με λίγο γκρι για να σπάει η μονοτονία. Απ' όσο θυμάμαι, είναι η πρώτη φορά που το Selfridges κάνει μονοχρωματικές χριστουγεννιάτικες βιτρίνες (τουλάχιστον) από το 2006 και μετά.

Οφείλω να ομολογήσω ότι κάποιες βιτρίνες με ρούχα τις βρήκα λίγο ανησυχητικές. Λέτε να έχουμε επιστρέψει στη δεκαετία του 80 και να μην το έχουμε καταλάβει;

Όπως κάθε χρόνο από το 2008 που άρχισε η γκαντέμα η κρίση, μαζί με τους στολισμούς έχουμε και τις προσφορές, οι οποίες παλιότερα ήταν ανήκουστες τέτοια εποχή. Βέβαια περισσότερο για εκπτωσούλες πρόκειται, και προσφορές του στυλ "αγοράζοντας τρία, παίρνετε το ένα δώρο" (το φθηνότερο εννοείται). Αρχικά χαίρεσαι βλέποντας τα βαρύγδουπα -50% και μετά προσγειώνεσαι όταν προσέχεις τη μαγική φράση "up to" γραμμένη με λιλιπούτεια γράμματα στη γωνία. Κάτι άλλο που πρόσεξα είναι ότι με εξαίρεση τα μεγάλα πολυκαταστήματα (Selfridges, Marks & Spencer, Debenhams κ.λπ.) τα περισσότερα μικρότερα μαγαζιά έχουν στολίσει από ελάχιστα ως καθόλου και με μεγάλη φειδώ ως προς λαμπάκια, φωτάκια και γενικότερα ό,τι γυαλίζει πολύ και καίει ρεύμα.

Σε γενικές γραμμές, ο φετινός στολισμός είναι λίγο πιο χύμα, λίγο πιο σκέτος, λίγο πιο οικονομικός από άλλες χρονιές. Ο ενθουσιασμός των μικρών παιδιών όμως είναι ακριβώς ο ίδιος. Και όπως λέει η φίλη μου η Sal, δεν είναι ανάγκη τα φώτα να φαίνονται από τη στρατόσφαιρα για να καταλάβουμε ότι έχουμε γιορτές.

Επιστροφή

2011-12-03T11:07:00.000Z

Επιστροφή στο Λονδίνο (επιτέλους!) και βάφτισμα του πυρός με πρώτη επίσκεψη στην χριστουγεννιάτικη Oxford Street.

Πολύς κόσμος στους δρόμους και στα μαγαζιά, πάρα πολλοί τουρίστες, χαμός στους δρόμους και στον υπόγειο λόγω έργων εν όψει Ολυμπιακών, πάρα πάρα πολλή βαβούρα, αλλά και ωραίες εικόνες, πολύχρωμα φωτάκια, γιορτινές βιτρίνες, χαμογελαστές φάτσες... ενώ εγώ έχω αφήσει τη μεγάλη Canon στο σπίτι κι έχω μαζί μου μόνο την εφεδρική!

Δεν πειράζει, έτσι κι αλλιώς φωτογραφίες έβγαλα (161 για την ακρίβεια) οπότε το κλίμα θα σας το μεταφέρω. Άλλωστε είναι ευκαιρία να ξαναπάω για να τραβήξω κι άλλες. Χεχε.

Διαμαντάκια

2011-10-30T10:20:00.000Z

Mega TV: Έχουμε ανάγκη από υπαλλήλους που ξέρουν ορθογραφία. Πλειροφορίες εντώς.

Τα σχόλια δικά σας.

Κοινωνία ώρα υπό το μηδέν;

2011-10-21T21:04:00.001+01:00

Εικόνες μιας μοντέρνας μεγαλούπολης εν έτει 2011. Τελικά έχουν δίκιο όσοι ισχυρίζονται ότι είμαστε αυτόχειρες;

Το κτήριο του Πανεπιστημίου στην οδό Πανεπιστημίου.

Η οδός Πανεπιστημίου στις 19 Οκτωβρίου 2011, ώρα 5 μμ.

Ηλιούπολη, σήμερα το μεσημέρι. Δίπλα σε παιδική χαρά.

Σήμερα πέρασα και από το Σύνταγμα αλλά προτίμησα να μην δω. Έμεινα στο χώρο του μετρό και πήγα σε μια έκθεση τροφίμων και ποτών. Λένε ότι με το φαγητό ξεχνιέσαι. Δεν έπιασε.

Σκόρπιες γκρίνιες

2011-10-17T22:34:00.001+01:00

Κάθε χρόνο τέτοια περίπου εποχή (ΟΚ λίγο νωρίτερα, αλλά σίγουρα πριν το τέλος Οκτωβρίου) κάνω μια ανάρτηση όπου παραπονιέμαι για το πρώιμο ξεκίνημα των χριστουγεννιάτικων ετοιμασιών στο νησί-που-βρίσκεται-κάτω-από-το-μεγάλο-σύννεφο.

Φέτος έχουν έρθει τα πάνω κάτω και βρίσκομαι προσωρινά στην Ελλάδα. Έτσι πίστεψα ότι θα γλίτωνα από τους Αγιοβασίληδες και τα αγγελάκια τουλάχιστον μέχρι να επιστρέψω στην Αγγλία.

Αμ δε!

Σήμερα το απόγευμα, μπαίνοντας ανυποψίαστη σε βιβλιοχαρτοπωλείο της περιοχής μου, ήρθα φάτσα-κάρτα με Αγιοβασίληδες, ελαφάκια, χιονισμένα καμπαναριά και έλατα. Και παραδίπλα, μια αφίσα για την 28η Οκτωβρίου (στρατιώτης με ξιφολόγχη σε χιονισμένο βουνό), έτσι για να μην ξεχνιόμαστε.

Πάει... χάλασε και η Ελλάδα... Μόνο αν μετακομίσω σε μουσουλμανική χώρα θα γλιτώσω από τα Χριστούγεννα Που Κρατάνε Τρεις Μήνες.

Καταγγέλλω επίσης ότι:

Την περασμένη Κυριακή 16 Οκτωβρίου πήρα το πρώτο ημέιλ από φίλους (Άγγλους ευτυχώς) για να κανονίσουμε τι θα κάνουμε τα Χριστούγεννα. Τα οποία Χριστούγεννα, σας θυμίζω, είναι σε 68 μέρες από τώρα.

Σημείωση: αν θέλετε να ξέρετε σε πόσες ακριβώς μέρες, ώρες, λεπτά, δευτερόλεπτα θα έχουμε Χριστούγεννα, αρκεί να πάτε εδώ: http://www.xmasclock.com/ Ρολόι που να δείχνει και κλάσματα του δευτερολέπτου δεν έχει πέσει στην αντίληψή μου, αλλά είμαι σίγουρη ότι κάπου θα υπάρχει κι αυτό.

Και συνεχίζω.

Δεν μπορώ να πιστέψω ότι μια φορά κατάφερα κι εγώ να έρθω στην Ελλάδα για εκτεταμένο χρονικό διάστημα το καλοκαίρι και δεν πέτυχα ούτε ένα καύσωνα της προκοπής. Πόση γκαντεμιά τέλος πάντων! Και όχι μόνο αυτό, αλλά έπιασε χιονιάς από τα μέσα Οκτωβρίου.

Κρίση υπάρχει παντού. Ναι, και στην Αγγλία. Όχι, μειώσεις μισθών και απολύσεις δεν γίνονται μόνο στην Ελλάδα. Όποιος σας το είπε αυτό, σας είπε ψέμματα.

Η κατάσταση με τα σκουπίδια στην Αθήνα είναι α-πα-ρά-δε-κτη.

Ο Οκτώβριος δεν έχει μου. Μου έχουν ο Σεπτέμβριος, ο Νοέμβριος και ο Δεκέμβριος. Ουφ πια.

Είμαι εδώ και είμαι καλά

2011-08-15T21:47:00.003+01:00

Έχω εξαφανιστεί, το ξέρω... αλλά είμαι εδώ και είμαι καλά... σποραδικά μπαινοβγαίνω και ρίχνω μια ματιά στα σχόλια... και ίσως κάποια στιγμή ξαναγράψω...

Στο μεταξύ, αν κανείς με ψάχνει για κάτι συγκεκριμένο, αφήστε σχόλιο και θα σας απαντήσω.

Χρόνια πολλά και καλή συνέχεια καλοκαιριού σας εύχομαι!

Μπουυυυυυυ

2010-11-01T20:28:00.009Z

Σήμερα η Δυτική Εκκλησία γιορτάζει τη γιορτή των Αγίων Πάντων ή All Hallows' Day. Χθες, 31 Οκτωβρίου, ήταν η παραμονή, γνωστή ως All-Hallows-Even ή αλλιώς Hallowe'en, την οποία ίσως ξέρετε ως τη γιορτή των φαντασμάτων.

Παλαιότερα οι εορτασμοί της ημέρας των Αγίων Πάντων άρχιζαν την παραμονή, η οποία συμπίπτει με την παγανιστική γιορτή του Σόουιν (Samhain), μέρα κατά την οποία οι Δρυίδες πιστεύουν ότι τα πνεύματα των πεθαμένων μπορούν να επικοινωνήσουν με τους ζωντανούς. Οι Κέλτες γιόρταζαν το Σόουιν με φωτιές και μασκαρέματα για να πετύχουν τον εξευμενισμό των κακών πνευμάτων. Με τα χρόνια, η παραμονή της χριστιανικής γιορτής των Αγίων Πάντων και η παγανιστική γιορτή του Σόουιν ενώθηκαν και έγιναν μια παραδοσιακή μη-θρησκευτική γιορτή που λέγεται Hallowe'en και γιορτάζεται κυρίως με μασκαρέματα, κολοκύθες σμιλεμένες σαν φαντάσματα και παιχνίδια με μήλα.

Τα μασκαρέματα έχουν χαρακτήρα φρικιαστικό - φαντάσματα, δράκουλες, τέρατα, διάβολοι και μάγισσες είναι οι πιο συνηθισμένες στολές που κυκλοφορούν. Μια πολύ διαδεδομένη συνήθεια είναι το trick-or-treating, όπου ομάδες μασκαρεμένων παιδιών πάνε από σπίτι σε σπίτι, χτυπάνε τα κουδούνια και φωνάζουν "trick or treat?" δηλ. να σας τρομάξουμε ή θα κεράσετε; Αν αυτός που ανοίξει την πόρτα δεν έχει κάτι για κέρασμα, τότε τα παιδιά φωνάζουν μπουυυυυυυ και άλλα τέτοια τρομακτικά. Φυσικά όλοι έχουν ένα κέρασμα πρόχειρο, συνήθως σοκαλάτες, γλυφιτζούρια, ξηρούς καρπούς ή φρούτα.

Το Hallowe'en έχει κέλτικες ρίζες, έτσι πάντα ήταν περισσότερο δημοφιλές στην Ιρλανδία και τη Σκωτία. Γιορτάζεται επίσης με μεγάλο ζήλο στην Αμερική, όπου διαδώθηκε από Ιρλανδούς και Σκωτσέζους μετανάστες. Τα τελευταία χρόνια κερδίζει έδαφος και στην Αγγλία, έτσι πλέον πολλά παιδιά βγαίνουν στους δρόμους για trick-or-treating, συνήθως μαζί με τους γονείς τους. Στη φωτογραφία που συνοδεύει την ανάρτηση αυτή βλέπετε τα πρώτα παιδιά που μας χτύπησαν το κουδούνι χθες βράδυ. Φυσικά η απάντησή μας ήταν "treat, treat!". Τι άλλο μπορούσαμε να πούμε σε μια τόσο τρομακτική παρέα;

Welcome back by T-Mobile

2010-10-30T21:39:00.012+01:00

Mήπως θυμόσαστε μια ανάρτηση που είχα κάνει πέρσυ σχετικά με μια πολύ πρωτότυπη διαφήμιση της εταιρίας υπηρεσιών κινητής τηλεφωνίας T-Mobile, που γυρίστηκε σε σιδηροδρομικό σταθμό με τη συμμετοχή 400 χορευτών και του ανυποψίαστου κοινού; Αν δεν τη θυμάστε, μπορείτε να διαβάσετε σχετικά εδώ.

Σχεδόν δύο χρόνια αργότερα, η Τ-Mobile επιστρέφει δυναμικά με ένα καινούριο διαφημιστικό τέχνασμα - αυτή τη φορά είμαστε στις αφίξεις του αεροδρόμιου Heathrow του Λονδίνου και παίρνουν μέρος 300 τραγουδιστές, και (όπως και την προηγούμενη φορά) πολύς απλός κόσμος. Ο τίτλος της καμπάνιας είναι Welcome back, δηλαδή "καλώς ορίσατε".

Τα πολλά λόγια είναι περιττά. Απολαύστε.

Τα τραγούδια που ακούγονται είναι τα εξής:

Αt Last - Etta James
Comin’ Home Baby - Mel Torme
Return of the Mack - Mark Morrison
Τhe Passenger - Iggy Pop
The Boys Are Back in Town - Thin Lizzy
Oh my God - Kaiser Chiefs
I Knew You Were Waiting - George Michael & Aretha Franklin
Welcome Home - Peters And Lee

Όλα τα τραγούδια έχουν ταξιδιωτικό θέμα. Το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό είναι ότι δεν έχει χρησιμοποιηθεί ούτε ένα μουσικό όργανο, παρά μόνο ανθρώπινες φωνές!

Για τη μαγνητοσκόπηση της διαφήμισης χρησιμοποιήθηκαν 18 κρυφές κάμερες. Το κλιπάκι παίχτηκε στην βρετανική τηλεόραση χθες Παρασκευή 29 Οκτωβρίου, δύο μόλις μέρες μετά τα γυρίσματα.

Να το πάρει το ποτάμι;

2010-10-11T12:21:00.009+01:00

Η φωτογραφία του ταξιδιωτικού κουίζ ήταν από την Κύπρο και συγκεκριμένα από την Ακτή του Κυβερνήτη, κοντά στη Λεμεσό. Συγχαρητήρια σε όσους έπαιξαν και διπλά συγχαρητήρια σε όσους το βρήκαν! O KitsosMitsos παίρνει ειδικό βραβείο πρωτότυπης απάντησης.

Εκτός από την ξεραΐλα και τον ασυννέφιαστο ουρανό που κλασικά θυμίζουν νότια Μεσόγειο, τα κλου που παρέπεμπαν ειδικά στο νησί της Αφροδίτης ήταν τα εξής:

Οι λευκοί βράχοι (υποθέτω ότι πρόκειται για ασβεστολιθικά πετρώματα), χαρακτηριστικοί της γεωμορφολογίας της περιοχής και του νησιού γενικότερα.
Η γκρίζα άμμος, σήμα κατατεθέν των παραλίων της Λεμεσού.
Οι κίτρινες ομπρέλες, διαφημιστικές της τοπικής μπύρας Κέο.

Φέτος κάναμε ολιγοήμερες διακοπές σχετικά αργά (μέσα Σεπτεμβρίου) και είπαμε να μην πάρουμε το ρίσκο του άστατου φθινοπωρινού καιρού της Ελλάδας, έτσι πήγαμε πιο νότια. Ο καιρός σίγουρα δεν μας απογοήτευσε: την ημέρα είχε σταθερά 30-35°C, το βράδυ επίσης από 25°C και πάνω. Η απόλυτη απόλαυση μετά το ξενέρωμα του αγγλικού Αύγουστου.

Νοικιάσαμε αυτοκίνητο και γυρίσαμε (σχεδόν) όλο το νησί, παρόλο που οι υψηλές θερμοκρασίες δεν διευκόλυναν τις πολλές περιηγήσεις. Πάντως επιμείναμε και μπορώ να πω ότι σε 8 μέρες είδαμε πολλά πράγματα.

Πριν πάμε δυσκολεύτηκα να βρω τουριστικές πληροφορίες για το νησί. Όσοι από τους γνωστούς μου έχουν επισκευτεί την Κύπρο, ή έχουν ταξιδέψει με γκρουπ (οι Άγγλοι κυρίως) και έχουν δει επί το πλείστον την Πάφο ή έχουν πάει σε γάμο (οι Έλληνες) και έχουν δει μόνο τη Λεμεσό. Διαπίστωσα ότι υπάρχει τεράστια παραπληροφόρηση και παραφιλολογία για τα πάντα που αφορούν στην Κύπρο - από το αν επιτρέπονται οι φωτογραφίες στο αεροδρόμιο μέχρι το πώς μπορείς να πας στα κατεχόμενα. Δεν είναι υπερβολή αν σας πω ότι τα μισά από αυτά που μου είχαν πει ή είχα διαβάσει αρχικά, αποδείχτηκαν λάθος, ενώ κανείς δεν με είχε προετοιμάσει για τις μικρές εκπλήξεις που με περίμεναν σε κάθε γωνιά του νησιού.

Αν υπάρχει κάτι που πάντα το είχατε απορία για την Κύπρο, γράψτε ένα σχόλιο και αν ξέρω θα σας απαντήσω. Σημειώνω ότι δεν έχω κυπριακή καταγωγή ή άλλη ιδιαίτερη σχέση με την Κύπρο, και συνεπώς θα σχολιάσω αυτά που είδα καθαρά από τουριστικής πλευράς και όχι ως ειδικός αναλυτής. Για πολιτικά και ιστορικά θέματα, σας παραπέμπω στο ιστολόγιο της Μερόπης, που έχει κάνει κατά καιρούς ενδιαφέρουσες αναρτήσεις για το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον της Κύπρου.

Πάμε διακοπές;

2010-10-07T08:43:00.001+01:00

Δηλαδή δεν πάμε, πήγαμε, το θέμα είναι πού. ΟΚ, εγώ προφανώς ξέρω πού, αλλά σκέφτηκα ότι καιρό έχουμε να κάνουμε κουίζ (κάποτε τα μπλογκ ήταν γεμάτα κουίζ, τώρα τα θέματα έχουν βαρύνει). Σκέφτηκα να χαλαρώσουμε λίγο, μιας και πλησιάζει τέλος εβδομάδας, γι' αυτό βάζω μια φωτογραφία από τις διακοπές μου και σας καλώ να μαντέψετε πού πήγαμε. Σημείωση: δεν είναι Ελλάδα.

Μια τσιμπιά και μια μπουνιά

2010-10-01T18:05:00.011+01:00

Στην Αγγλία την πρώτη του μήνα λένε την εξής φράση: A pinch and a punch for the first of the month. Pinch σημαίνει τσιμπιά, αλλά επίσης σημαίνει και πρέζα (δηλ. μικροποσότητα) συνήθως αλατιού. Τη μεσαιωνική εποχή, οι Άγγλοι πίστευαν ότι οι μάγισσες και τα δαιμονικά απέφευγαν το αλάτι. Έτσι η ευχή για να πάει καλά ο μήνας ξεκινούσε με μια πρέζα αλάτι ώστε να αποδυναμωθούν οι δαίμονες, και μια μπουνιά για να ισοπεδωθούν κυριολεκτικά!

Βέβαια τα παιδιά στις σχολικές αυλές αντί για πρέζα αλατιού ρίχνουν τσιμπιές και (χαϊδευτικές) μπουνιές, γι' αυτό τα πιο ετοιμόλογα συμπληρώνουν τη μεσαινωνική ρήση με τη φράση: and no returns! Έτσι δεν μπορούν να τους ανταποδώσουν.

Όπως και να 'χει, καλό μήνα να έχουμε χωρίς κλωτσοπατινάδες όσο το δυνατόν, γιατί ας μην ξεχνάμε ότι είμαστε στον 21ο αιώνα πλέον και δεν χρειάζεται να φοβόμαστε τις μάγισσες.

Η εικόνα που συνοδεύει την ανάρτηση αυτή συμβολίζει το φθινόπωρο, που εδώ πλέον έχει μπει για τα καλά (πολλή βροχή λέμεεεεε), και το ιστολόγιο που τον τελευταίο καιρό κοιμάται. Τσιμπήστε το να δούμε αν θα ξυπνήσει....

Βιασύνες...

2010-09-01T23:07:00.005+01:00

Σήμερα είδα μαγαζί στολισμένο για το Halloween, το οποίο παρεμπιπτόντως δεν είναι αμερικάνικης προέλευσης, όπως λανθασμένα πιστεύουν πολλοί, αλλά κέλτικης. Καλά-καλά δεν βγήκε ο Αύγουστος και γεμίσαμε μάγισσες, σκελετούς και κολοκύθες.

Οι παλιοί θα θυμάστε ότι πέρσυ είχα δει τα πρώτα Χριστουγεννιάτικα στις 9 Σεπτεμβρίου.

Κάθε χρόνο η Unicef μου στέλνει τον Χριστουγεννιάτικο κατάλογό της αρχές Αυγούστου. Φέτος τον έλαβα τέλη Ιουλίου, εν μέσω (αγγλικού) καύσωνα. Εννοείται ότι πήγε κατευθείαν στη σακούλα της ανακύκλωσης. Αμάν πια. Είπαμε να είμαστε προνοητικοί, αλλά αυτό πια ξεπερνάει τα όρια.

Καλές γιορτές να έχουμε...

Τελευταία μέρα

2010-08-31T23:44:00.004+01:00

Τελευταία μέρα του καλοκαιριού σήμερα και ο καιρός ήδη προετοιμάζεται για το φθινόπωρο. Τα κοντομάνικα δεν αρκούν τα βράδυα, χρειάζεται πλέον απαραιτήτως ζακετούλα, ενίοτε και τη μέρα. Στο σπίτι κρυώνω όταν φοράω τιραντάκια, ακόμα κι αν τα παράθυρα είναι κλειστά. Χθες βάλαμε το καλοκαιρινό πάπλωμα, γιατί δεν πήγαινε άλλο με την κουβερτούλα. Σήμερα έφτιαξα φραπέ, ίσως για τελευταία φορά. Το σ/κ έπινα τσάγια.

Δεν παραπονιέμαι όμως, γιατί φέτος ήπιαμε πολλούς φραπέδες (επί βρετανικού εδάφους μάλιστα) και κοιμηθήκαμε με σεντονάκι επί 6-7 εβδομάδες, ενώ πέρσυ γιοκ φραπέ, και είχαμε το πάπλωμα όλο το καλοκαίρι. Ελπίζω μόνο ο καιρός να κρατήσει λίγο ακόμα και να μην πέσουμε βουρ πάνω στις βροχές του φθινοπώρου. Αυτό μόνο.

Αν εσείς έχετε 40 βαθμούς και ψήνεστε, δεν θέλω να ξέρω!! Εδώ έχουμε 20°C με το ζόρι (και αυτή τη στιγμή - κοντά μεσάνυχτα - 12°C ακριβώς). Τουλάχιστον δεν βρέχει. Κάτι είναι κι αυτό.

Καρναβάλι ολέ!

2010-08-30T23:54:00.008+01:00

Σήμερα ήταν αργία, όχι για κάποιον ιδιαίτερο λόγο, απλά στην Αγγλία έχουμε πάντα ένα τριήμερο στα τέλη του Αυγούστου. Το τριήμερο αυτό διοργανώνεται στο Λονδίνο το καρναβάλι του Notting Hill, στο οποίο ποτέ δεν είχα πάει, καθώς τέτοια εποχή είμαστε στάνταρ στην Ελλάδα για διακοπές. Φέτος τα προγράμματα έχουν αλλάξει και θα κάνουμε διακοπές το φθινόπωρο, οπότε σκεφτήκαμε να εκμεταλλευτούμε την ευκαιρία και να δούμε κι εμείς το φημισμένο αυτό καρναβάλι.

Για όσους αναρωτιούνται, σημειώνω εδώ ότι το καρναβάλι δεν γίνεται καλοκαίρι επειδή "οι Άγγλοι είναι ανάποδοι" όπως ισχυρίζεται ένας φίλος που τα ερμηνεύει όλα με γνώμονα την ανωτερότητα της (ελληνικής) φυλής, αλλά για καθαρά πρακτικούς λόγους. Το καρναβάλι του Notting Hill έχει τις ρίζες του σε διάφορες χειμερινές γιορτές που διοργάνωναν στα τέλη της δεκαετίας του 50 οι μετανάστες από την Καραϊβική, και οι οποίες με τα χρόνια έγιναν τόσο δημοφιλείς που δεν επαρκούσαν πια οι κλειστοί χώροι. Έτσι αποκτήσαμε καρναβάλι υπαίθριο και καλοκαιρινό.

Ξεκινήσαμε νωρίς τη Δευτέρα με αρκετές επιφυλάξεις για το τι θα δούμε, καθώς ξέραμε ότι το καρναβάλι προσελκύει μεγάλο αριθμό κόσμου και συχνά δημιουργούνται επεισόδια λόγω μέθης. Παλιότερα οι εορτασμοί κατέληγαν συχνά-πυκνά σε συμπλοκές με την αστυνομία, ενώ τώρα περισσότερο ακούει κανείς για διαπληκτισμούς και μαχαιρώματα. Βέβαια μιλάμε για πολύ μικρό ποσοστό σε σύγκριση με τον τεράστιο αριθμό συμμετεχόντων και θεατών, λόγω κυρίως της μεγάλης αστυνομικής δύναμης που επιστρατεύεται για τη διατήρηση της τάξης. Έτσι δεν μας έκανε καμία εντύπωση όταν είδαμε ότι είχε αποκλειστεί η κυκλοφορία οχημάτων στους δρόμους των γύρω περιοχών αλλά και ότι όσα μαγαζιά ήταν κλειστά είχαν καλύψει τις προσόψεις τους με σανίδες από νοβοπάν για μετριασμό των ζημειών. Το ίδιο είχαμε δει και στο καρναβάλι της Κολωνίας στη Γερμανία.

Τα μαγαζιά που ήταν ανοιχτά ήταν κυρίως φαγάδικα, τα οποία είχαν βγάλει πάγκους στο πεζοδρόμιο για την καλύτερη εξυπηρέτηση των περαστικών. Στις επόμενες φωτογραφίες βλέπετε ενδεικτικά τους πάγκους έξω από τη βραζιλιάνικη ψησταριά Rodizio Rico και το ιταλικό καφέ Arancina.

Μπήκαμε στο χώρο του καρναβαλιού λίγο μετά τις 11 το πρωί και είπαμε να χαζέψουμε λίγο την παρέλαση πριν προχωρήσουμε στα βάθη του Notting Hill, εκεί που στήνονται τα μεγάλα ηχοσυστήματα και παίζουν μουσική διάφορα γκρουπ και DJ. Τελικά η παρέλαση μας άρεσε τόσο πολύ που μετακινηθήκαμε από τις θέσεις μας τέσσερις ώρες αργότερα! Τράβηξα πάρα πολλές φωτογραφίες και δεν ξέρω ποια να πρωτοδιαλέξω για να σας μεταφέρω την ατμόσφαιρα που επικρατούσε.

Δεν μπορώ να σας δείξω όλες τις ομάδες που πέρασαν από μπροστά μας, αλλά δεν μπορώ και να αφήσω έξω αυτές που είχαν αρχαιοελληνική έμπνευση! Στην πρώτη φωτογραφία, προσέξτε τους αμφορείς που στροβιλίζονται στο βάθος.

Τα άρματα ήταν λίγα και μικρά. Ανάμεσα στις πεζές ομάδες κυκλοφορούσαν λεωφορεία με μεγάφωνα και DJs που έπαιζαν μουσική τόσο εκκωφαντική που πολλοί από τους μασκαράδες φορούσαν ωτοασπίδες. Οι κοπέλες δεν ήταν DJ αλλά ήταν ωραίες και πάνω σε λεωφορείο.

Υπήρχαν και αρκετές μπάντες, κυρίως βραζιλιάνικες, όπως αυτή η μπάντα κρουστών.

Παρότι χθες ήταν η μέρα των ενηλίκων, είδαμε αρκετά παιδάκια ανάμεσα στους μασκαράδες, όπως αυτό το κοριτσάκι που πόζαρε πολύ χαριτωμένα σε όποιον κρατούσε μηχανή!

Μου έκανε εντύπωση ότι ελάχιστοι από τους θεατές είχαν έρθει μασκαρεμένοι. Η κοπέλα που φωτογραφίζει με το iPhone σίγουρα είναι μασκαρεμένη, για την άλλη δεν παίρνω όρκο. Μπορεί να είναι και το κανονικό της ντύσιμο.

Όλοι πάντως είχαν έρθει πλήρως προετοιμασμένοι με φωτογραφικές μηχανές, ενώ άλλοι είχαν έρθει εξοπλισμένοι με σφυρίχτρες και καραμούζες.

Οι μασκαρεμένοι ξεκικάνε να περιφέρονται στις 9 η ώρα το πρωί και βρίσκονται στους δρόμους μέχρι τις 9 το βράδυ. Όπως καταλαβαίνετε, δεν είναι μια απλή παρέλαση. Μάθαμε μάλιστα ότι τα λεωφορεία με τους DJ που κυκλοφορούν μπροστά από κάθε γκρουπ εκτελλούν χρέη κυλικείου και τουαλέτας (όχι ταυτόχρονα) ώστε οι παρελαύοντες να εξυπηρετούνται καθ'οδόν. Έτσι είδαμε και κάτι καινούριο: μασκαράδες να παρελαύνουν τρώγοντας ή ταΐζοντας άλλους!

Ή ακόμα και καπνίζοντας αμέριμνα!

Από κάποιο σημείο και μετά το γλέντι άρχισε να δίνει τα σκήπτρα στη μέθη, και αποφασίσαμε ότι καλό ήταν να την κάνουμε με ελαφρά πηδηματάκια, και όχι μόνο γιατί είχαν πιαστεί τα πόδια μας από την ορθοστασία.

Έξω από το χώρο του καρναβαλιού βρήκαμε πολλούς πάγκους με φαγητά και κόσμο που απολάμβανε τη λιακάδα καθισμένοι σε πεζούλια, πεζοδρόμια και τοιχάκια.

Γενικά το καρναβάλι ήταν μια ωραία εμπειρία. Δεν ξέρω αν θα μου άρεσε η περιοχή στο κέντρο του Notting Hill με την εκκωφαντική μουσική και την πολυκοσμία, αλλά η παρέλαση των μασκαρεμένων σίγουρα ήταν κάτι πρωτότυπο και διαφορετικό. Στην Αγγλία δεν γιορτάζουμε τις Απόκριες και δεν έχουμε τα καρναβάλια του Φεβρουαρίου-Μαρτίου. Περισσσότερο πάντως χαίρομαι που είχε καλό καιρό, γιατί την Κυριακή έβρεχε σχεδόν όλη μέρα και σίγουρα δεν θα υπήρχε το ίδιο κέφι στην παιδική παρέλαση.

Για το καρναβάλι του Notting Hill έχει γράψει παλιότερα στο ιστολόγιό του (με πολύ ωραίες φωτογραφίες) ο Γκρινιάρης. Εδώ θα βρείτε την ανάρτηση για το καρναβάλι των ενηλίκων και εδώ για το παιδικό.

When in Rome... again!

2010-08-28T11:37:00.012+01:00

Κάθε χρόνο τον Σεπτέμβριο αναδημοσιεύω μια ανάρτηση που είχα πρωτοκάνει πριν 2-3 χρόνια με οδηγίες για όσους έρχονται στο Λονδίνο ως φοιτητές. Επειδή όμως φέτος τον Σεπτέμβριο θα είμαι διακοπές (yay!!!) είπα να πρωτοτυπήσω και να την ανεβάσω τον Αύγουστο. Άλλωστε όσο νωρίτερα ετοιμαστεί κανείς τόσο καλύτερα. Ελπίζω ότι όλο και σε κάποιον θα φανεί χρήσιμη, ίσως και σε όσους από εσάς σκέφτεστε να επισκευτείτε το Λονδίνο ως τουρίστες.

Υπόδειξη 1η (και σημαντικότατη)
Στην Αγγλία λέμε πολλά ευχαριστώ. Περίπου 5 ανά συναλλαγή. Aν τελειώσετε οποιαδήποτε συναλλαγή έχοντας πει μόνο ένα ευχαριστώ, επιβάλλεται να πείτε 1-2 μαζεμένα στο τέλος για να εξισορροπήστε την κατάσταση. Εκτός από thank you και thanks, μπορείτε επίσης να χρησιμοποιήσετε τις λέξεις ta και cheers.

Υπόδειξη 2η (και αρκετά σημαντική)
Λέμε επίσης πολλά sorry, είτε φταίμε, είτε όχι. Αν σας πατήσει κάποιος κατά λάθος, ή σας σπρώξει, η σωστή αντίδραση είναι να του πείτε sorry. Το ίδιο θα κάνει κι αυτός. (Σημ: δεν σπρώχνουμε ανθρώπους επίτηδες μόνο και μόνο για να τους ακούσουμε να ζητάνε συγγνώμη - υπάρχει περίπτωση να πέσουμε σε ξένο και αντί για συγγνώμη να μας πει κάτι πολύ χειρότερο).

Υπόδειξη 3η (επίσης αρκετά σημαντική)
Λέμε πολλά please. Ό,τι και να ζητάτε, λέτε please, εκτός αν στην αρχή έχετε πει excuse me (οπότε μπορείτε να παραλείψετε το please). Όταν σας προσφέρουν κάτι και το θέλετε, η σωστή απάντηση είναι "yes, please". Όταν δεν το θέλετε, λέτε "no, thank you". Αν πείτε "yes, thank you" κινδυνεύετε να μην γίνετε κατανοητοί.

Υπόδειξη 4η
Ξεχάστε την καθαριότητα, η ευγένια είναι μισή αρχοντιά. Όπερ σημαίνει: στις κυλιόμενες σκάλες στεκόμαστε πάντα στη δεξιά μεριά, αφήνοντας διάδρομο στα αριστερά μας για να περάσουν όσοι βιάζονται. Στις πλατφόρμες του μετρό και του τρένου, περιμένουμε υπομονετικά να βγουν όλοι από το βαγόνι, και μετά μπαίνουμε εμείς. Εννοείται ότι ποτέ δεν σπρώχνουμε. Όταν μπούμε στο τρένο, δεν στεκόμαστε σαν μπάστακες στην πόρτα, αλλά προχωράμε προς τα μέσα για να αφήσουμε χώρο σε όσους μπαινο-βγαίνουν. Στα μαγαζιά, όταν παίρνουμε ή δίνουμε ρέστα, τα βάζουμε στο χέρι του άλλου, δεν τα αφήνουμε στον πάγκο. Όταν βγαίνουμε από ένα δημόσιο χώρο και ακολουθούν άλλοι πίσω μας (π.χ. σε ένα μαγαζί) κρατάμε την πόρτα ανοιχτή για τον επόμενο από εμάς. Όταν στεκόμαστε σε μια διάβαση και τα αυτοκίνητα σταματήσουν για να περάσουμε, κάνουμε ένα νεύμα με το κεφάλι ή σηκώνουμε το χέρι για να τους ευχαριστήσουμε.

Υπόδειξη 5η
Ρίχνετε το χρησιμοποιημένο χαρτί τουαλέτας *πάντα* μέσα στην λεκάνη και ποτέ στο καλαθάκι, το οποίο είναι μόνο για σερβιέτες, βαμβάκια, και "καθαρά" χαρτιά. Μην φοβάστε, δεν θα βουλώσουν. Οι αποχετευτικοί σωλήνες έχουν μεγαλύτερη διάμετρο από τους δικούς μας (σας) στην Ελλάδα.

Υπόδειξη 6η
Στις παμπ και στα περισσότερα καφέ παραγγέλνουμε στο μπαρ, δεν έρχεται σερβιτόρος στο τραπέζι. Αυτό ισχύει είτε παραγγέλνουμε φαγητό είτε ποτό. Τα ποτά συνήθως τα παίρνουμε οι ίδιοι, ενώ το φαγητό θα μας το φέρουν στο τραπέζι όταν ετοιμαστεί.

Υπόδειξη 7η
Στα εστιατόρια, δεν χρειάζεται να αφήσετε πουρμπουάρ. Τις περισσότερες φορές, πουρμπουάρ της τάξεως του 10-12% (ενίοτε παραπάνω) προστίθεται στον λογαριασμό πριν καν φτάσει στο τραπέζι. Αν δεν έχει προστεθεί, στο κάτω μέρος της απόδειξης γράφει με κεφαλαία γράμματα SERVICE NOT INCLUDED. Τότε συνηθίζεται να αφήνουμε 10% αλλά δεν είναι απαραίτητο. Όχι μόνο αυτό, αλλά πολλά εστιατόρια και μαγαζιά κοντά στο πανεπιστήμιό σας ενδέχεται να σας κάνουν έκπτωση στο λογαριασμό με επίδειξη του φοιτητικού σας πάσου (NUS). Αν ισχύει αυτό, συνήθως έχουν ανακοινώσεις είτε πάνω στην τζαμαρία τους είτε κοντά στο ταμείο.

Υπόδειξη 8η
Αν χαθείτε ή δεν ξέρετε πώς να πάτε κάπου, μην φοβάστε να σταματήστε κάποιον και να ρωτήσετε, ακόμα κι αν πρόκειται για κάτι χαζό, π.χ. προς τα πού είναι το ποτάμι (για να προσανατολιστείτε). Δεν πρόκειται να γελάσει κανείς μαζί σας, και ο κόσμος γενικά είναι φιλικός και πρόθυμος να βοηθήσει. Στο Λονδίνο πολλοί δρόμοι δεν έχουν πινακίδες με τις ονομασίες τους, και ο γρηγορότερος τρόπος να βρείτε πού είσαστε είναι να ρωτήσετε κάποιον που ξέρει. Αν δεν θέλετε να σταματήσετε κάποιον άγνωστο, ρωτήστε τους υπαλλήλους του μετρό ή κάποιον αστυνομικό ή community officer. Οι αστυνομικοί στην Αγγλία είναι πολύ εξυπηρετικοί.

Επίσης στις εξόδους του μετρό υπάρχουν πάντα αναλυτικοί χάρτες της περιοχής, με διάφορα σημεία μαρκαρισμένα (ξενοδοχεία, μουσεία, πρεσβείες κ.λπ.) ή πόστερ με οδηγίες για το πώς θα πάτε σε σημαντικά μουσεία ή μνημεία.

Υπόδειξη 9η
Στο Λονδίνο ζουν πάρα πολλοί ξένοι, και οι Άγγλοι γενικώς δεν έχουν κόλλημα με τις ορθές προφορές, ούτε απαιτούν από τους ξένους να μιλάνε με ευφράδεια. Συνεπώς μην διστάσετε να χρησιμοποιείστε τα αγγλικά σας, σε ό,τι κατάσταση και να είναι. Αν δεν σας καταλάβουν με την μία, ίσως είναι επειδή οι ίδιοι είναι ξένοι. Στην ανάγκη γράψτε τι ψάχνετε ή δείξτε τους στο χάρτη. Αν δεν τους καταλαβαίνετε, μην ανησυχείτε. Με τον καιρό θα συνηθίσετε (δείτε και τη λίστα με τις χρήσιμες λέξεις στο τέλος της ανάρτησης).

Υπόδειξη 10η
Όταν εξηγείτε σε κάποιον πού είσαστε ή πού θέλετε να πάτε, μην κόβετε το όνομα, αλλά πείτε το ολόκληρο. Άλλο πράγμα η Oxford και άλλο η Oxford Street. Άλλο πράγμα το Leicester και άλλο η Leicester Square, άλλο το Leeds κι άλλο το Leeds Castle κ.λπ. Αν δεν προσέξετε, μπορείτε να βρεθείτε σε εντελώς άλλο μέρος (ξέρω Έλληνες που την έχουν πατήσει έτσι).

Υπόδειξη 11η
Στην Αγγλία οδηγάμε ανάποδα. Συνεπώς και ως πεζοί πρέπει να προσέχετε διπλά γιατί τα αυτοκίνητα εμφανίζονται από εκεί που δεν τα περιμένετε. Πάντα να κοιτάζετε και δεξιά και αριστερά. Στα δύσκολα σημεία, γράφουν οδηγίες στο δρόμο (LOOK RIGHT ή LOOK LEFT). Αποφύγετε να διασχίζετε το δρόμο όπου να 'ναι. Είναι πολύ επικίνδυνο σπορ. Προτιμήστε τα φανάρια και τις διαβάσεις. Όταν υπάρχει διάβαση χωρίς φανάρια, τα αυτοκίνητα σταματάνε αν σταθείτε στην άκρη της διάβασης. Κατά τ' άλλα, μην ξεχνάτε ότι η θέση των πεζών είναι στο πεζοδρόμιο και όχι πάνω στο δρόμο.

Υπόδειξη 12η
Όλοι οι κοινόχρηστοι χώροι στην Βρετανία είναι αποκλειστικά και δια νόμου χώροι μη καπνιστών. Αυτό σημαίνει ότι δεν μπορείτε να καπνίσετε σε εστιατόρια, καφέ, μουσεία, ξενοδοχεία, αεροδρόμια, αλλά ούτε και μέσα στους σταθμούς των λεωφορείων και των τρένων, παρόλο που είναι υπαίθριοι.

Αν είσαστε σε εστιατόριο, μπαρ κ.λπ. και θέλετε να καπνίσετε, θα πρέπει να βγείτε έξω και να σταθείτε δίπλα από την πόρτα του μαγαζιού. Αν είσαστε σε σταθμό θα πρέπει να βγείτε έξω από το σταθμό. Υπάρχουν ειδικές πινακίδες εκεί που αρχίζει ο χώρος μη καπνιστών. Σε τέτοια μέρη μην πετάτε τα τσιγάρα κάτω, αλλά στους ειδικούς κάδους. Πολλοί τουρίστες νομίζουν ότι οι κάδοι αυτοί είναι για σκουπιδάκια και βάζουν μέσα χαρτάκια και εισιτήρια, αλλά είναι αποκλειστικά για τα αποτσίγαρα.

Υπόδειξη 13η
Από πλευράς εγκληματικότητας, το Λονδίνο είναι αρκετά ασφαλές, αλλά στο μετρό (και σε μέρη που υπάρχουν πολλοί τουρίστες) κυκλοφορούν πορτοφολάδες. Τα πανεπιστήμια και οι εστίες επίσης προσελκύουν κλέφτες. Διαβάστε την σχετική ανάρτηση από το Panepistimio UK η οποία είναι άκρως κατατοπιστική. Όπου και να είσαστε στην Αγγλία να ξέρετε ότι από 11-1 τα βράδια της Παρασκευής και του Σαββάτου είναι οι πιο επικίνδυνες ώρες για να κυκλοφορείτε έξω ανέμελοι και ωραίοι, γιατί τότε κλείνουν οι παμπ και βγαίνουν στο δρόμο όλοι οι μεθυσμένοι καυγατζίδες.

Υπόδειξη 14η
Ο καιρός είναι γενικά ήπιος και ευμετάβλητος. Μπορεί τη μια μέρα να κάνει κρύο και την επόμενη περισσότερο κρύο. Γενικά πάντως όσο πιο πολλή συννεφιά έχει, τόσο περισσότερη ζέστη (λέμε τώρα) κάνει. Οι ηλιόλουστες μέρες, ειδικά τον χειμώνα, είναι πιο κρύες. Χιονίζει σπάνια, και βρέχει συχνά, λίγο και επίμονα. Είναι καλή ιδέα να έχετε πάντα μαζί σας μια ομπρελίτσα ακόμα κι αν φύγετε από το σπίτι με ήλιο. Γαλότσες είναι απίθανο να χρειαστείτε, ειδικά στο Λονδίνο. Για τη βόρεια Αγγλία, την Ουαλία και τη Σκωτία, δεν παίρνω όρκο. Ο καλύτερος τρόπος να καταλάβετε πόσο θα μουλιάσετε είναι να κοιτάξτε γύρω σας: όσο πιο πολλές πρασινάδες δείτε, τόσο χειρότερη η πρόγνωση του καιρού.

Υπόδειξη 15η
Οι ώρες του φαγητού είναι διαφορετικές απ' ό,τι στην Ελλάδα. Το πρωινό είναι στις 8-9 πμ, το μεσημεριανό στις 12-2 μμ και το βραδυνό συνήθως από τις 6-8 μμ. Τα εστιατόρια σερβίρουν ως τις 10 μμ περίπου, αλλά στις παμπ είναι δύσκολο να βρείτε φαγητό μετά τις 8-9 το βράδυ, και τα περισσότερα καφέ και σαντουιτσάδικα κλείνουν κατά τις 6.

Στο κέντρο του Λονδίνου θα βρείτε καφέ και μπαρ που μένουν ανοιχτά ως αργά. Εκτός κέντρου, η μόνη λύση για βραδυνή διασκέδαση είναι οι παμπ. Πολλές παμπ σερβίρουν και καφέ, αλλά κάποιες μόνο μπύρες, κρασί και αναψυκτικά. Παμπ υπάρχουν παντού, σε κάθε γειτονιά, τόσο που όταν παίρνεις ταξί και ο ταξιτζής δεν ξέρει πού είναι ο δρόμος, μπορεί να το βρει αν του πεις την κοντινότερη παμπ (π.χ. it's near the Lion's Head).

Υπόδειξη 16η
Στα μαγαζιά μπορείτε να πληρώσετε με χαρτονομίσματα, ακόμα και για μικρά ποσά. Δεν θα στραβομουτσουνιάσει κανείς, ούτε θα σας ζητήσει ψιλά, εκτός αν πραγματικά δεν έχει ψιλά για τα ρέστα και είναι δύσκολο να βρει. Ούτε θα σας κλέψουν ποτέ στα ρέστα. Αν μπερδεύεστε με τις λίρες και τις πέννες, αντί να ψάχνεστε, απλώστε απλά το χέρι σας για να πάρει ο ταμίας όσα χρειάζονται.

Υπόδειξη 17η
Τα εισιτήρια των μέσων μαζικής συγκοινωνίας στο Λονδίνο είναι πολύ ακριβά και τα ταξί απλησίαστα. Το εισιτήριο των λεωφορείων κοστίζει 2 λίρες (περ. 2,5 ευρώ) για μία διαδρομή, ανεξαρτήτου διάρκειας, ενώ το εισιτήριο στο μετρό κοστίζει 4-7 λίρες (5,5 έως 9 ευρώ περίπου) αναλόγως με την απόσταση. Για να επωφεληθείτε εκπτώσεων στις αστρονομικές αυτές τιμές, θα πάρετε μια κάρτα Oyster. Αυτή είναι μια πλαστική κάρτα σε μέγεθος πιστωτικής, στην οποία βάζετε χρήματα (όσα θέλετε) και από αυτά αφαιρούνται αυτόματα οι τιμές των εισιτηρίων κάθε φορά που χρησιμοποιείτε λεωφορείο ή τρένο. Όταν πληρώνετε με κάρτα Oyster, οι τιμές των εισιτηρίων μειώνονται σχεδόν στο μισό.

Από τη στιγμή που θα εγγραφείτε στο πανεπιστήμιο, θα έχετε δικαίωμα να πάρετε φοιτητική κάρτα Oyster που σας δίνει κάποιες παραπάνω εκπτώσεις.

Υπόδειξη 18η (μαθηματική)
Στη Βρετανία χρησιμοποιούμε κόμμα στους αριθμούς που στην Ελλάδα βάζουμε τελεία και τελεία αντί για κόμμα. Δηλαδή αν θέλετε να πείτε δέκα χιλιάδες, θα γράψετε 10,000 και αν εννοείτε 10 κόμμα 5 θα γράψετε 10.5 (όχι 10,5). Το πρώτο διαβάζεται ten thousand (τεν θάουζεντ) και το δεύτερο ten-point-five (τεν πόιντ φάιβ).

Υπόδειξη 19η (χρηματική)
Αν φέρετε μαζί σας ευρώ από την Ελλάδα, μπορείτε να τα αλλάξετε σε ανταλλακτήρια, τράπεζες και σε μεγάλα ταχυδρομεία, σε ειδικό γκισέ με την ένδειξη Βureau de Change. Γενικά το ταχυδρομείο δίνει καλύτερες τιμές. Δεν χρειάζετε ούτε καν να δείξετε διαβατήριο. Απλά τους δίνετε τα ευρώ και σας δίνουν λίρες.

Υπόδειξη 20η - χρήσιμο λεξιλόγιo
Cheers - λέξη μαϊντανός που χρησιμοποιείται για να πούμε "ευχαριστώ", "γεια μας" (όταν πίνουμε) και "γεια" (όταν φεύγουμε).
Crisps - πατατάκια
Chips ή fries - πατάτες τηγανιτές (chips είναι οι χοντροκομμένες, fries οι λεπτές)
Hamburger - προφέρεται χάμ-μπέργκερ
Pudding (πούντιν) - δεν σημαίνει "πουτίγκα" αλλά "επιδόρπιο" (συνώνυμο του dessert)
Retail therapy (ρίτειλ θέραπι) - έτσι λέγεται στα αγγλικά το shopping therapy που λέτε στην Ελλάδα ;-)
Matrix - προφέρεται Μέιτριξ και όχι Μάτριξ
Leicester Square - προφέρεται Λέστερ Σκουέρ
Derby - προφέρεται ντάρμπι
Quid (κουίντ) - έτσι λέγεται αλλιώς η λίρα. Δεν έχει πληθυντικό (one quid, two quid) ενώ η λέξη pound (πάουντ) έχει κανονικό πληθυντικό (one pound, two pounds)
Penny (πένυ) - πέννα, αλλιώς p (πι). Έχει πληθυντικό κανονικά (λέμε τώρα...) (one penny, two pence), αλλά όχι όταν χρησιμοποιείται συντομευμένα (one p, two p). Spend a penny είναι ιδιωματισμός που σημαίνει ότι πας για πιπί σε δημόσιες τουαλέτες, ενώ have a pee σημαίνει πάω για πιπί (γενικώς).
Παρεμπιπτόντως, ο ευγενικός τρόπος να αναφερθείτε στα κακά είναι η φράση "number two". Μπορείτε να πείτε "I've got to do a number two" (αν το φέρει η κουβέντα....)
Fiver (φάιβερ) - έτσι λέγεται το πεντάλιρο.
Tenner (τένερ) - έτσι λέγεται το δεκάλιρο. Το 20λιρο λέγεται twenty pounds.
Pants - δεν σημαίνει παντελόνι, αλλά εσώρουχο. Επίσης χρησιμοποιείται στην καθομιλούμενη αντί για τη λέξη χάλια (this is pants).
Concession (κονσέσιον) - ειδική έκπτωση (π.χ. για φοιτητές) - πάρα πολύ χρήσιμη λέξη!
Building Society - είδος τράπεζας (καμία σχέση με κατασκευαστικές εταιρίες)
Tea - σημαίνει τσάι, αλλά πολλοί λένε tea το βραδυνό γεύμα, ειδικά όταν είναι ελαφρύ.
Coke (προφ. κόουκ και όχι κοκ, το οποίο είναι κάτι τελείως διαφορετικό γκουχ γκουχ). Η Coca-Cola light λέγεται diet coke (ντάιετ κόουκ).
Black/White coffee - καφές σκέτος/καφές με γάλα.
Mate - είναι αυτό που λέμε εμείς "φίλε" (how are you doing mate? = πώς πάει φίλε). Xρησιμοποιείται και από/για άντρες και από/για γυναίκες, αλλά μόνο από ανθρώπους ίδιας ηλικίας (π.χ. δεν θα το πείτε στους καθηγητές σας).
Love (προφ. λαβ και όχι λοβ) - είναι προσφώνηση που χρησιμοποιείται όταν ο άλλος σου είναι αγνωστος (π.χ. από πωλητή προς πελάτη). Δεν σημαίνει τίποτα, κυρίως δεν σημαίνει ότι σας την πέφτουν. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί από άντρα προς γυναίκα, γυναίκα προς άντρα, ενήλικα προς παιδί, νέο προς γέρο κ.λπ.

Ελπίζω οι οδηγίες αυτές να σας φανούν χρήσιμες. Για ό,τι άλλο θέλετε, μη διστάσετε να ρωτήσετε.

Καλή εγκατάσταση!

Σημείωση: Ο τίτλος της ανάρτησης παραπέμπει στη βρετανική παροιμία που λέει "when in Rome, do as the Romans do", δηλαδή "όταν είσαι στη Ρώμη, να συμπεριφέρεσαι σαν Ρωμαίος".

Πανσέληνος ήταν και πέρασε...

2010-08-25T21:03:00.004+01:00

...και απ' ό,τι δείχνουν τα πράγματα, το καλοκαίρι την ακολουθεί.

Όπως και να 'χει, δεν παραπονιόμαστε, πρώτον γιατί είδαμε στρογγυλό φεγγάρι (έστω και μέσα από τα σύννεφα) και δεύτερον γιατί δεν κρατούσαμε ομπρέλα. Φορούσαμε βέβαια ζακετούλα και κρυώναμε ολίγον, αλλά σε σύγκριση με την περσινή αυγουστιάτικη πανσέληνο, είμαστε σαφώς σε καλύτερη μοίρα.

Πάλι καλά να λέμε.

Βραδινό καλοκαιρινό Λονδίνο

2010-08-13T08:43:00.008+01:00

Ένα από τα πλεονεκτήματα των βόρειων τόπων είναι ότι το καλοκαιρινό λυκόφως είναι πιο έντονο και κρατάει πολύ περισσότερο απ' ό,τι στις νότιες μεσογειακές χώρες. Έτσι ο φωτογράφος έχει τη δυνατότητα να τραβήξει βραδινές φωτογραφίες με φωτεινούς ουρανούς, που είναι πραγματικά πολύ όμορφοι. Τις φωτογραφίες που ακολουθούν τις τράβηξα μεταξύ 8 και 9 μμ πριν από περίπου 10 μέρες. Δεν έχω χρησιμοποιήσει ειδικά φίλτρα ή ρυθμίσεις στη μηχανή, ο ουρανός φαίνεται όπως ακριβώς ήταν.

Η βόλτα μου ξεκίνησε από την Oxford Street, τον κεντρικό εμπορικό δρόμο του Λονδίνου. Η ώρα μόλις έχει πάει 8 μμ και τα μαγαζιά έχουν κλείσει. Έξω από τα πολυκαταστήματα τα πεζοδρόμια είναι γεμάτα κόσμο με τσάντες. Εδώ βλέπετε το κατάστημα ρουχισμού Primark (Πράιμαρκ) που φημίζεται για τις χαμηλές τιμές και τα μοντέρνα σχέδιά του, συνεπώς είναι πάρα πολύ δημοφιλές στους ντόπιους αλλά και στους τουρίστες. Η περιοχή αυτή της Oxford Street είναι πολύ κοντά στην αραβική συνοικία, γι' αυτό βλέπετε τόσες γυναίκες με μαντήλες.

Προχωράμε κατά μήκος της Oxford Street. Είναι 8:15 μμ, τα μαγαζιά είναι πλέον κλειστά και ο κόσμος έχει λιγοστέψει αισθητά.

Αυτό το δρομάκι οδηγεί σε μια πολύ όμορφη πλατεία που λέγεται St Christopher's Place. Είναι ένα από τα "κρυμένα διαμαντάκια" (hidden gems) του κέντρου της πόλης.

Δεν πήγα στην πλατεία να τραβήξω φωτογραφίες (κρίμα, τώρα που το καλοσκέφτομαι) αλλά συνέχισα να περπατάω προς το Oxford Circus (Όξφορντ Σέρκους). Η φωτογραφία αυτή βγήκε κουνημένη αλλά μου αρέσει γιατί φαίνεται σαν να πέφτουν αστέρια από τον ουρανό - ή να κατεβαίνουν εξωγήινοι. Το ψηλό κτήριο στο βάθος, που φέρνει λίγο στον πύργο της Interamerican, λέγεται Centre Point, έχει ύψος 117 μέτρα και 32 ορόφους που στεγάζουν γραφεία.

Μια φωτογραφία για όσους (ή μάλλον όσες) ενδιαφέρονται να δουν τις καλοκαιρινές μόδες. Στο σημείο αυτό πήρα λεωφορείο γιατί κόντευε 8:30 μμ και ήθελα να προλάβω την πλατεία Trafalgar (Τραφάλγκαρ) με φως. Η βιτρίνα αυτή ήταν δίπλα στη στάση.

Το πρώτο πράγμα που είδα βγαίνοντας από το λεωφορείο ήταν η Στήλη του Νέλσονα στο κέντρο της πλατείας.

Το κτήριο που βλέπετε είναι η Εθνική Πινακοθήκη (National Gallery). Ο κόσμος είναι στην συντριπτική πλειοψηφία τους τουρίστες.

Γύρω από τη Στήλη υπάρχουν 4 αγάλματα λιονταριών που φυλάνε τη στήλη. Πολλοί τουρίστες σκαρφαλώνουν πάνω τους για να φωτογραφηθούν.

Αυτή είναι η βορειο-ανατολική πλευρά της πλατείας. Η εκκλησία που φαίνεται στα δεξιά λέγεται St-Martin-in-the-Fields. Το άγαλμα στο κέντρο της φωτογραφίας αναπαριστά τον βασιλιά Γεώργιο Δ (King George IV) που ήταν ένας από τους ιδρυτές της Εθνικής Πινακοθήκης.

Στροφή 180 μοιρών και φωτογράφιση της νοτιοδυτικής πλευράς της πλατείας. Το φωτισμένο κτήριο στο βάθος είναι το ξενοδοχείο Hilton Trafalga, το οποίο έχει ένα από τα καλύτερα μπαρ του Λονδίνου, το Rockwell.

Αυτή είναι η θέα προς το ποτάμι. Παρ' όλο που η φωτογραφία είναι λίγο κουνημένη, μου αρέσει γιατί έχει απ' όλα: Big Ben, λεωφορεία, φώτα, κόσμο, κίνηση. Βασικά, φωνάζει Λονδίνο!

Σήμερα λέει περιμένουμε καταιγίδα και πτώση της θερμοκρασίας, αλλά γράφοντας την ανάρτηση αυτή μου έφτιαξε το κέφι. Ελπίζω οι βροχές να είναι σύντομες και περαστικές. Σας εύχομαι καλό σαββατοκύριακο της Παναγίας με ένα μεγάλο χαμόγελο και επίσης χρόνια πολλά σε όσους και όσες γιορτάζουν!

Κιτρινίσαμε

2010-08-05T23:24:00.002+01:00

Όχι από το κακό μας, αλλά από τη ζέστη και την ανυδρία. Καλά, μην φανταστείτε τώρα ζέστη μεσογειακή, αλλά με δεδομένο ότι τους καλοκαιρινούς μήνες συνήθως είμαστε μεταξύ του 14 και του 18 (βαθμοί Κελσίου είναι αυτοί) ενώ φέτος τον Ιούλιο χτυπήσαμε μέχρι και 30άρι, καταλαβαίνετε για τι διαφορά μιλάμε. Ο απρόσμενα ζεστός καιρός σε συνδιασμό με μια συνεχιζόμενη ανυδρία, έχει μετατρέψει τα πάρκα του Λονδίνου, που συνήθως είναι καταπράσινα, σε κιτρινισμένα χωράφια.

Δείτε το St James's Park υπό κανονικές συνθήκες (φωτογραφία του 2008)...

και ξαναδείτε το σε μια φετινή...

Η πρώτη φωτογραφία είναι τραβηγμένη Σάββατο, η δεύτερη καθημερινή απόγευμα μετά από βροχή, γι' αυτό δεν βλέπετε κόσμο στις καρέκλες και στο "γρασίδι".

΄
Η ίδια κατάσταση επικρατεί σε όλα τα πάρκα του Λονδίνου.

Τα μόνα σημεία που έχουν γλιτώσει είναι οι ανθόκηποι που ποτίζονται με μικροεκτοξευτήρες (το είδαμε κι αυτό!!).

Ακόμα και έξω από το παλάτι του Μπάκινγχαμ, που οπωσδήποτε πέφτει λίγο νερό παραπάνω, η κιτρινίλα είναι αρκετά έντονη - και σκεφτείτε ότι η φωτογραφία αυτή (όπως και οι όλες οι προηγούμενες) είναι τραβηγμένη μετά από 2-3 μέρες συννεφιάς και ελαφρών βροχών.

Στο μεταξύ, στην υπόλοιπη χώρα βρέχει κανονικά (μουχαχα) και στα βουναλάκια της Σκωτίας η θερμοκρασία έπεσε μισό βαθμό ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΟ ΜΗΔΕΝ στις 23 Ιουλίου (διπλό μουχαχα). Αν τυχόν ονειρεύεστε βροχές και γρασίδια, πάρτε τις μπότες, τα κασκώλ και τα παλτά σας και βουρ για Σκωτία. Εμείς εδώ στον αγγλικό νότο έχουμε καλοκαίρι. Αμέ!

Ανασκόπηση Ιουλίου

2010-07-31T23:58:00.002+01:00

Ο Ιούλιος ήταν ένας ενδιαφέρον μήνας με πολλά σκαμπανεβάσματα. Πάνω απ' όλα ήταν ένας μήνας πολυάσχολος, πράγμα που φαίνεται από τις μόλις 3 (και αυτή 4) αναρτήσεις που κατάφερα να κάνω αλλά και από την σχεδόν παντελή απουσία μου από τα ιστολόγιά σας. Φιλοδοξώ να επανορθώσω τον Αύγουστο.

Κατ' αρχήν ο Ιούλιος είχε πολλά γλέντια. Η απρόσμενη ζέστη και αναβροχιά του φετινού καλοκαιριού μας έχει ξετρελάνει, αφού για πρώτη φορά εδώ και χρόνια έχουμε ξεχάσει τι πάει να πει ζακέτα, μπότα, ομπρέλα. Εννοείται ότι με την πρώτη ευκαιρία βγαίνουμε στους δρόμους. Ένα τηλεφωνάκι αρκεί για να βρεθεί παρέα για βόλτα ή φαγητό. Συνεπώς το ίντερνετ και όλες οι άλλες σπιτικές ασχολίες έχουν περιοριστεί στα απολύτως απαραίτητα (ανάγνωση και αποστολή ημέιλ, παρασκευή φραπέ).

Η άλλη (η αντίξοη) πλευρά του Ιουλίου ήταν αυτή των νοσοκομείων και των αρρωστιών. Αν σας πω πόσες εγχειρήσεις, αποξέσεις, αξονικές τομογραφίες, βιοψίες κ.λπ. έχουν κάνει συγγενικά και φιλικά μου πρόσωπα αυτό τον μήνα, θα νομίζετε ότι σας κοροϊδεύω. Ακόμα κι εγώ έκανα το περασματάκι μου από νοσοκομείο και περισσότερες εξετάσεις απ' ό,τι έχω κάνει όλο τον προηγούμενο χρόνο μαζί. Το θέμα πλέον έχει ξεπεράσει τα όρια του αστείου και είναι σε απόσταση αναπνοής από το τραγικό. Το ευχάριστο είναι ότι εγώ πλέον είμαι καλά και οι υπόλοιποι μέχρι στιγμής το παλεύουν, με την ελπίδα να δουν καλυτέρευση στο μέλλον.

Παρά τα δυσάρεστα, ο μήνας έκλεισε με ένα ταξιδάκι στα πάτρια, όπου φόρτισα τις μπαταρίες μου στο φουλ. Όχι με παραλίες και μπάνια (τα ελληνικά νησιά δεν τα είδα ούτε με κυάλια) αλλά με καλή παρέα και κουβεντούλα μέχρι πρωίας. Αυτή τη φορά βρήκα χρόνο να δω όλες τις φιλενάδες μου, που με κάποιες είχα χρόνια να μιλήσω, την καθε μία χωριστά. Ήμουν από το πρωί ως το βράδυ στους δρόμους, αλλά άξιζε τον κόπο. Πραγματικά αυτές οι κουβέντες που κάναμε σε καφετέριες, ταβέρνες, εστιατόρια, μπαλκόνια και καναπέδες σαλονιών με έκαναν να αισθανθώ τέτοια ευεξία που δεν έχω νιώσει εδώ και καιρό. Σας ευχαριστώ πολύ Κάτια, Ράνια, Μελίνα, Νικολέττα, Γιωργία (x2), Σία, Φωτεινή και Ελένη! Να είσαστε πάντα καλά!

Ανάλογες ευχές για υγεία, καλές διακοπές και καλό μήνα στέλνω και σε όλους εσάς που διαβάσατε αυτό το κείμενο. Φιλιά πολλά και έξω καρδιά!

Γνωριμίες

2010-07-30T21:52:00.011+01:00

Παρασκευή σήμερα και ως γνωστόν το παραδοσιακό γεύμα της ημέρας είναι ψάρι με πατάτες ή αλλιώς fish and chips. Κοντά στο σπίτι έχουμε ένα τσιπάδικο (chippy στην αγγλική) δηλαδή ταχυφαγείο που πουλάει fish & chips. Αυτού του είδους τα μαγαζιά στην Αγγλία τα έχουν συνήθως Κύπριοι (είτε Τουρκο-Κύπριοι, είτε Ελληνο-Κύπριοι) και ήμουν σίγουρη ότι το δικό μας δεν αποτελεί εξαίρεση. Όχι μόνο γιατί ο ιδιοκτήτης είναι επαρκώς μαυριδερός, αλλά και γιατί έχει όλα τα σχετικά εξαρτήματα στο μαγαζί, ως και φυλαχτό για το μάτιασμα.

Το μόνο που με μπέρδευε είναι πως ποτέ δεν μου είχε μιλήσει πέρα από τα τυπικά. Παρότι πάω στο μαγαζί του χρόνια και είναι πάντα φιλικός και εξυπηρετικός, ούτε με είχε ρωτήσει από πού είμαι (καθότι σίγουρα φαίνομαι ότι δεν είμαι Αγγλίδα), ούτε κουβέντα μου είχε πιάσει. Στην περιοχή που μένω έχουμε πολλούς Τουρκο-Κύπριους μαγαζάτορες και με όλους έχουμε γνωριστεί και μιλάμε. Μάλιστα όσοι ξέρουν ελληνικά βρίσκουν ευκαιρία να εξασκήσουν τη γλώσσα μαζί μου. Ενώ ο συγκεκριμένος είναι πάντα μουγγός (εκτός από τα βασικά: αλάτι; ξύδι; πακέτο; 6 λίρες).

Σήμερα λοιπόν, την ώρα που περίμενα να ετοιμαστεί το ψάρι μου, με πήρε τηλέφωνο ένας φίλος, Έλληνας, και πιάσαμε κουβέντα. Μόλις το έκλεισα, ο τύπος με τη μία με ρώτησε από πού είμαι. Του απάντησα ότι είμαι από την Ελλάδα. Εκεί η κουβέντα σκάλωσε, γιατί φάνηκε να μην ξέρει τι είναι η Ελλάδα (ή τι σημαίνει Greece, δεν είμαι σίγουρη ποιο τον μπέρδεψε περισσότερο). Κάτι μου έλεγε για την Ιταλία, κάτι μου έλεγε για μια άλλη χώρα, μου έλεγε και διάφορα άλλα, αλλά σε μια ξένη γλώσσα που δεν την καταλάβαινα, οπότε τον κοιτούσα σαν χαζή. Συνεννόηση άλλα αντί άλλων.

Τον ρώτησα με τη σειρά μου από πού είναι, μήπως βγάλουμε άκρη, και μου είπε από την Τουρκία. Μπα σε καλό, σκέφτηκα, βρήκα Τούρκο που δεν ξέρει την Ελλάδα, αυτό πια είναι από τα άγραφα! Στο μεταξύ ο τυπάς συνέχισε να λέει τα δικά του, κι εγώ συνέχισα να τον κοιτάω με το χαμόγελο ανθρώπου που δεν καταλαβαίνει. Καθότι η συνεννόηση δεν προχωρούσε, έβαλε τα χέρια του στον πάγκο και μου έδειχνε τις χώρες, σαν να φτιάχνει νοητό χάρτη. Τουρκίε - μπλαμπλαμπλα - μπλαμπλαμπλα. Του λέω η Ελλάδα είναι δίπλα στην Τουρκίε. Ναι, μου λέει, Τουρκίε, Γιουνανιστάν, μπλαμπλαμπλα. Ώπα λέω, εδώ είμαστε. Γιουνανιστάν (σημαίνει Ελλάδα στα Τούρκικα). Του δείχνω τον εαυτό μου, του λέω Γιουνάν (Έλληνας). Μου κάνει ναι, ναι. Κατάλαβε. Κι άλλο χαμόγελο. Κι άλλα νοήματα. Τουρκίε - Γιουνανιστάν - μπλαμπλαμπλα. Το μπλαμπλαμπλα ήταν ένα περίεργο όνομα που άρχιζε με σου ή κου. Στην αρχή νόμιζα ότι έλεγε Σερβία, αλλά μου φαινόταν τελείως άσχετο. Τελικά μου ήρθε αναλαμπή. Του λέω Κίμπρις (Κύπρος στα τούρκικα). Μου κάνει ναι. Επιτέλους συνεννοηθήκαμε.

Παρεμπιπτόντως, η πιο χρήσιμη λέξη να ξέρεις σε μια ξένη γλώσσα είναι όχι το καλημέρα και το ευχαριστώ (που τα μαθαίνουν οι καψεροί οι Άγγλοι πριν πάνε διακοπές λες και άμα πεις καλιμάρι και εφκαρίστο θα ανοίξουν όλες οι πόρτες της Μυκόνου) αλλά το όνομα της χώρας σου. Στα φινλανδικά η Ελλάδα λέγεται Κρέικα και στα νορβηγικά Ελλάς. Σημειώστε το γιατί ποτέ δεν ξέρετε πού θα σας χρειαστεί (εμένα μου χρειάστηκε). Φαντάζομαι ότι τα κλασικά Γκρες, Γκρέτσια, Γκρίχενλαντ κ.λπ. τα ξέρετε ήδη.

Για τις προφορές, ειδικά τις τούρκικες, δεν παίρνω όρκο. Πάντως με τον τυπά συνεννοηθήκαμε.

Και συνεχίζω. Κάναμε επανάληψη τη γεωγραφία της ανατολικής μεσογείου στα τούρκικα (Τουρκίε, Γιουνανιστάν, Κίμπρις) και με ρώτησε πώς λένε την Ελλάδα στα ελληνικά - όλα αυτά σε μια άγνωστη γλώσσα και με πολλά νοήματα, με μένα να επαναλαμβάνω στα αγγλικά, τον τυπά να μου γνέφει ναι, να απαντώ και φτου κι απ' την αρχή. Μου λέει "στην Ελλάδα προβλήματα, βόμβες", του λέω όχι, είχα πάει πρόσφατα, είναι ΟΚ (νοηματική με τον αντίχειρα). Εκεί με κοίταξε λες και τον κορόιδευα, οπότε λέω καλύτερα να αλλάξουμε θέμα. Γκουχ γκουχ.

Τον ρώτησα από πού είναι στην Τουρκία. Μου είπε Κούρδος. Έτσι εξηγείται η περίεργη γλώσσα. Του λέω, το ξέρω το Κουρδιστάν, μου σκάει ένα σούπερ χαμόγελο, μου λέει ναι, αλλά όχι από το αραβικό Κουρδιστάν, από το τούρκικο. Του λέω πάλι ναι, το γνωρίζω, δύσκολα τα πράγματα με την Τουρκία, ε; Κουνάει το κεφάλι, problems, bombs, και κάνει μια κίνηση σαν να έλεγε γιατί νομίζεις είμαι εδώ; "30 χρόνια" μου λέει μετά. Του λέω, πας ποτέ στην Τουρκία; Μου λέει έχω πάει 2 φορές. Problems.

Εκείνη την ώρα μπήκε κόσμος στο μαγαζί, οπότε δεν προλάβαμε να πούμε τίποτα άλλο. Ούτε καν να συστηθούμε. Πλήρωσα, πήρα το πακετάκι, τον χαιρέτισα χαμογελαστή, κι αυτός το ίδιο. Θα τα ξαναπούμε την επόμενη Παρασκευή.

Το ψάρι ήταν ωραίο σήμερα, αλλά μετά την κουβέντα αυτή δεν είχα πολύ όρεξη. Σκεφτείτε πώς πρέπει να είναι να ζεις 30 χρόνια σε μια χώρα που δεν καλομιλάς τη γλώσσα και σε αυτό το διάστημα να έχεις δει τον τόπο σου 2 φορές μόνο. Και το μόνο που έχεις να πεις: problems.

Σαν Έλληνας μετανάστης στην Αμερική το 1930. Μόνο που αυτός είναι στην Ευρώπη το 2010.

Καλοκαιρινό Λονδίνο

2010-07-11T10:10:00.000+01:00

Η παρατεταμένη καλοκαιρία μου έχει πάρει τα μυαλά και με κρατά μακριά από τη μπλογκόσφαιρα, αλλά χαλάλι γιατί χρόνια είχα να ευχαριστηθώ τόσο το καλοκαίρι. Αφού δεν έχω διάθεση για γράψιμο, είπα να σας δείξω μερικές φωτογραφίες από το Λονδινάκι εν μέσω καλοκαιρίας. Ελπίζω να σας αρέσουν.

Τα αγγλικά σημαιάκια είναι λόγω του Μουντιάλ. Μην νομίζετε ότι είμαστε τόσο πατριώτες που ανεμίζουμε σημαίες σε καθημερινή βάση.

Και μερικές βραδυνές...

Τα κτήρια με το μπιχλιμπιδάτο ντεκόρ είναι οι γνωστές παμπ. Λόγω της απαγόρευσης του καπνίσματος σε κλειστούς χώρους, ο κόσμος παίρνει τις μπύρες και βγαίνει στο δρόμο.

Την τελευταία φωτογραφία την έβγαλα στις 10:35 το βράδυ, μια μέρα που είχε ιδιαίτερα ξάστερο ουρανό (γιατί η ζέστη ζέστη, αλλά το σύννεφο σύννεφο) και παρ' ό,τι δεν δείχνει κάτι ενδιαφέρον, τη βάζω για να δείτε πόσο διαρκεί η μέρα μας.

Καλή Κυριακή και καλές βουτιές!

Φραπεδάκι

2010-07-05T09:08:00.002+01:00

Μου έχει πάρει λίγο τα μυαλά η ζέστη, γι' αυτό σήμερα βάζω μόνο ένα βιντεάκι.

Καλημέρα και καλή εβδομάδα να έχουμε!

29 μέρες κάνουν τη διαφορά

2010-06-30T08:27:00.013+01:00

Την 1η Ιουνίου, έκανα μια ανάρτηση που καμία σχέση δεν έχει με τη σημερινή, απλά γιατί τότε είχαμε φθινόπωρο και σήμερα έχουμε καλοκαίρι. Και όχι μόνο σήμερα αλλά τις τελευταίες 11 μέρες. Όχι ότι τις μετράω.

Μετά από 3 συνεχόμενα καλοκαίρια με ομπρέλες, ζακέτες και κλειστά παπούτσια, επιτέλους έφτασε η ώρα να δούμε κι εμείς λίγο ήλιο. Προσωπικά πλέω σε πελάγη ευτυχίας, για τους εξής λόγους:

1. Δεν κοιμάμαι πλέον με πάπλωμα.

2. Μπορώ να έχω τα παράθυρα συνέχεια ανοιχτά και να μην κρυώνω. Ενίοτε τα κλείνω για να μην ξεσταίνομαι (ουάου).

3. Κάνει ζέστη πρωί-μεσημέρι-βράδυ.

4. Στο σπίτι φοράω σορτσάκια και τιραντέ μπλουζάκια, αντί για παντελόνια φόρμας και μακρυμάνικα.

5. Δεν χρειάζεται να έχω συνέχεια μαζί μου ομπρέλα και ζακέτα.

6. Όταν βρέχει χαίρομαι γιατί ξεδιψάει η φύση.

7. Ζεσταίνομαι, ιδρώνω και κάνω κάθε μέρα μπάνιο (καμιά φορά και δύο φορές τη μέρα).

8. Σταμάτησα να πίνω τσάι και άρχισα να φτιάχνω φραπέ.

9. Έχω όρεξη μόνο για σαλάτες και παγωτά.

10. Οι βόλτες στον Τάμεση είναι απόλαυση.

11. Βλέπω παντού τραπεζάκια έξω. Και κόσμο στις καρέκλες.

12. Δεν ανάβω καλοριφέρ.

13. Φοράω ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ πέδιλα. Χωρίς κάλτσες.

14. Πλένω ρούχα, τα απλώνω και τα μαζεύω μέσα σε ένα απόγευμα. Ακόμα και τα τζην.

15. Θέλω να πάω σινεμά και με απασχολεί το αν έχουν κλιματιστικό.

16. Λούζομαι και τα μαλλιά μου στεγνώνουν αμέσως.

17. Τα λουλούδια στο μπαλκόνι θέλουν πότισμα μέρα παρά μέρα.

18. Ακούω την "Κρουαζιέρα" στο iPod και αντί να ψυχοπλακώνομαι, σιγοτραγουδάω.

19. Δεν με νοιάζει αν θα έρθω Ελλάδα φέτος το καλοκαίρι!

Δεν ξέρω αν η καλοκαιρία θα κρατήσει. Ελπίζω πως ναι. Αλλά και να μην κρατήσει, αυτές οι 11 μέρες άξιζαν περισσότερο από τα προηγούμενα τρία καλοκαίρια μαζί!

Οι φωτογραφίες είναι από το την τελευταία μέρα του Greek Beach. Δείτε και βιντεάκι (όχι δικό μου) καθότι καλή η εικόνα, αλλά η κινούμενη εικόνα ακόμα καλύτερη:

Πολύ μ' αρέσει το καλοκαίρι τελικά :-)

Πάμε παραλία;

2010-06-25T08:44:00.010+01:00

Μαζί με το καλοκαίρι, που μπήκε (επιτέλους) πολύ δυναμικά στο Λονδινάκι, αποκτήσαμε και ελληνική παραλία! Έχω ήδη γράψει σχετικά στο Greeks in London.

Η παραλία λειτουργεί μόνο για 10 μέρες, από τις 18 έως τις 27 Ιουνίου, στη νότια όχθη του Τάμεση. Το περασμένο σαββατοκύριακο ο καιρός ήταν μέτριος έως κακός και δεν είχα όρεξη για παραλία, αλλά από την Κυριακή και μετά είδαμε αλματώδη βελτίωση, με θερμοκρασίες που παραλίγο να αγγίξουν το πολυπόθητο 30άρι! Έτσι, μια επίσκεψη στην παραλία έγινε απαραίτητη.

Τελικά κατάφερα να πάω χθες, λίγο μετά τις 4 ΜΜ. Ό,τι και να σας πω είναι λίγο! Η παραλία είχε τα πάντα εκτός από θάλασσα. Μέχρι και ζεστό αεράκι είχε, πράγμα σπανιότατο για τα βρετανικά δεδομένα. Ξαπλωμένη σε μια ξαπλώστρα, με το βιβλίο μου, το φραπεδάκι μου και ελληνική μουσική να παίζει στα μεγάφωνα, μπορούσα κάλλιστα να με φανταστώ στη Βάρκιζα (και όχι μόνο).

Παρατήρησα ότι στην αρχή οι περισσότεροι γύρω μου ήταν Έλληνες ή ξένοι τουρίστες. Μετά τις 5 ήρθαν και αρκετοί Άγγλοι, προφανώς κατευθείαν από τη δουλειά, με τους χαρτοφύλακες και τα Blackberries στα χέρια. Αυτό το καλό έχουν οι Άγγλοι, πάνε παντού χωρίς να νοιαστούν, να αλλάξουν, να βάλουν κατάλληλα ρούχα κ.λπ.

Πολλοί από αυτούς που είχαν έρθει με κλειστά παπούτσια δεν δίστασαν να ξεκαλτσωθούν και να απολαύσουν την άμμο (την οποία, λέει, ο ΕΟΤ την έφερε από την Ελλάδα, αν και προσωπικά πολύ αμφιβάλλω).

Εκτός από τις ξάπλες και τις μπύρες (ζήσε το Mythos σου, που λέει και η παροιμία) υπήρχε και αρκετός κόσμος που ερχόταν στην παραλία μόνο για να πάρει ενημερωτικά φυλλάδια και προσπέκτους για διακοπές στην Ελλάδα. Σημειώνω εδώ ότι χορηγοί της πρωτοβουλίας αυτής είναι διάφοροι δήμοι, Έλληνες παραγωγοί, ξενοδοχειακές επιχειρήσεις και τουριστικοί πράκτορες. Οι περιοχές που προωθούνται περισσότερο είναι η Κρήτη, η Ρόδος, η Χαλκιδική και τα νησιά του Ιονίου.

Στις αρχές του μήνα, ο οργανισμός τουρισμού της Ισπανίας (που έχει τη μερίδα του λέοντος όσον αφορά στους βρετανούς τουρίστες) έκλεισε την Regent Street για μία μέρα με μια ανάλογη εκδήλωση. Τότε είχα σκοπό να κάνω μια κακιασμένη ανάρτηση για τον δικό μας ΕΟΤ που δεν κινείται, ενώ ο τουρισμός μας έχει δεχτεί μεγάλο πλήγμα από τις συνεχείς απεργίες, πορείες, στάσεις εργασίας, αποκλεισμούς λιμανιών κ.λπ. Χαίρομαι που δεν το έκανα, γιατί τα γεγονότα με διέψευσαν πανηγυρικά. Για να μην σας πω ότι προτιμώ την ιδέα της παραλίας, όχι μόνο γιατί είναι πιο πρωτότυπη, αλλά γιατί επωφελούμαστε και εμείς μαζί με τους τουρίστες.

Για όσους είναι στο Λονδίνο: Την Κυριακή στις 4:30 MM κλείνουν την εκδήλωση οι MooSooToo με λαϊκό ρεπερτόριο. Αξίζει να τους ακούσετε, και μάλιστα δωρεάν.

Θερινό ηλιοστάσιο

2010-06-21T23:20:00.006+01:00

Θερινό ηλιοστάσιο σήμερα και επίσης μια από τις ζεστότερες μέρες του φετινού καλοκαιριού. Επιτέλους να ξεπαγώσει το κοκαλάκι μας!

Καλά, μη νομίζετε, 24°C είχε, αλλά καθότι το σαββατοκύριακο είχε 12-16°C, οι σημερινές θερμοκρασίες ισοδυναμούν με μίνι καύσωνα.

Έχω τέτοια κέφια σήμερα που έχω ακούσει άπειρες φορές Το καλοκαίρι του Χατζηγιάννη. Πάμε άλλη μία! Ποιος ξέρει αν την επόμενη εβδομάδα θα έχουμε ακόμα καλοκαίρι; Ας το ευχαριστηθούμε όσο κρατήσει.

Πάντως το σωστό να λέγεται, μπορεί να μην έχουμε το σούπερ καλοκαίρι, αλλά οι μεγάλες μέρες είναι άλλο πράγμα. Δείτε μια φωτογραφία που τράβηξα χθες το βράδυ στις 10 παρά 10 (21:51 για την ακρίβεια). Όχι μόνο δεν έχει σκοτεινιάσει, αλλά έχουμε ακόμα φως από το ηλιοβασίλεμα.

Έχει και τα καλά του ο Βόρειος Πόλος τελικά. Χεχε.

Εσείς πού είσασταν.....

2010-06-17T20:08:00.012+01:00

Για την περίπτωση που σε μερικά χρόνια από τώρα κάνουμε συζητήσεις του στυλ "εσείς πού είσασταν όταν η Εθνική Ποδοσφαίρου νίκησε για πρώτη φορά σε αγώνα Μουντιάλ" σημειώνω και καταγράφω ότι εγώ ήμουν έξω από ένα κατάστημα της Sony όπου είχε μαζευτεί κόσμος, κυρίως Νιγηριανοί, για να δουν το τέλος του αγώνα.

Οι περισσότεροι ήταν περαστικοί που είχαν μείνει ακόμα στο 0-1 των αρχών του πρώτου ημιχρόνου και βλέποντας το 2-1 στις οθόνες των τηλεοράσεων του καταστήματος, είχαν κοντοσταθεί με αγωνία για το τελικό σκορ. Κάπως έτσι κοντοστάθηκα κι εγώ, όχι με αγωνία, αλλά με έκπληξη και δυσπιστία.

Ακολούθησε ο εξής εσωτερικός διάλογος:

- Λέει όντως GRE ή βλέπω λάθος;
- Μα όχι, καλά βλέπω, αφού η φανέλα του παίχτη με τα άσπρα λέει Ninis.
- Είναι δυνατόν, νικάμε τη Νιγηρία;
- Γιούπιιιιι!

Όλως παραδόξως δεν είχα μαζί φωτογραφική μηχανή, αλλά με έβγαλε ασπροπρόσωπη το κινητό.

Γλυκιά Κυριακή

2010-06-13T11:18:00.003+01:00

Συμβαίνουν πολλά τώρα τελευταία και δεν έχω όρεξη να γράψω, αλλά σκέφτηκα σήμερα που είναι Κυριακή (και οι θερμίδες του σαββατοκύριακου δεν μετράνε) να σας δείξω μερικές γλυκιές φωτογραφίες που μου έστειλε η φίλη μου η Sue. Ως γνωστόν, τα αγγλικά γλυκά είναι συνήθως καλύτερα από τα αγγλικά φαγητά, και αν ξέρεις πού να τα αναζητήσεις, είναι απλά θεϊκά! Για του λόγου το αληθές, δείτε τις φωτογραφίες που ακολουθούν.

Φράουλες ζελέ και παγωτό βανίλια - μια παραλλαγή του κλασικού strawberries and cream.

Τάρτα με σιρόπι με κρέμα βανίλιας, ή στα αγγλικά treacle tart with custard.

Τσιζκέικ σοκολάτας. Χωρίς περαιτέρω σχόλια.

Σας θυμίζω ότι η Sue είναι που μου έστειλε αυτές τις καταπληκτικές φωτογραφίες φαγητών. Προφανώς η κοπέλα ξέρει πού τρώει.

Σας εύχομαι μια γλυκιά και χαρούμενη Κυριακή!

Υ.Γ. Πάω να φτιάξω μάφινς με μύρτιλλο.

Καλό μήνα (λέμε τώρα)

2010-06-01T18:53:00.001+01:00

Κοιτάζω την προηγούμενη ανάρτηση και μου φαίνεται λες και την έγραψα πέρσυ. Το περασμένο σαββατοκύριακο μπορεί να κάναμε ηλιοθεραπεία, αλλά αυτό το σαββατοκύριακο (που ήταν και τριήμερο) είχαμε βροχούλα και θερμοκρασίες γύρω στους 15 βαθμούς. Την Κυριακή μάλιστα ανάψαμε και καλοριφέρ. Τόσο ωραία.

Από την Πέμπτη το απόγευμα ως τώρα έχουμε δει όσο ήλιο βλέπετε στην φωτογραφία που ακολουθεί.

Η ΕΜΥ λέει ότι από αύριο αναμένεται βελτίωση και άνοδος της θερμοκρασίας. Για να δούμε. Προς το παρόν σας εύχομαι καλό μήνα και ελπίζω εσείς τουλάχιστον να έχετε καλοκαίρι!

Καλοκαιράκι

2010-05-23T22:55:00.003+01:00

Δεν ξέρω τι καιρό έχετε στην Ελλάδα (όλο για βροχές ακούω, ελπίζω να πρόκειται για φήμες) αλλά εμείς εδώ έχουμε καλοκαιράκι. Σήμερα ο υδράργυρος έφτασε τους 25°C και αύριο λέει θα πάει ακόμα πιο ψηλά. Δεν θα κρατήσει βέβαια... η πρόγνωση της Τετάρτης μιλάει για 5-17°C. Ένας λόγος παραπάνω να χαρούμε τις υψηλές θερμοκρασίες τώρα που τις έχουμε.

Το τι μπάρμπεκιου έχει γίνει αυτό το σαββατοκύριακο, δεν μπορώ να σας το περιγράψω. Κάθε φορά που βγαίνω στο μπαλκόνι μυρίζω ψητό. Όσοι δεν κάνουν μπάρμπεκιου, κάνουν πικ νικ σε πάρκα και κήπους.

Εγώ ούτε μπάρμπεκιου έκανα, ούτε πικ νικ. Είπα να θυμηθώ τις ρίζες μου και έτσι έφτιαξα παστίτσιο. Ήταν η πρώτη μου φορά και δεν έγινε πολύ εμφανίσιμο, αλλά γευστικά ήταν αρκετά καλό. Το φάγαμε στο σαλόνι, με τα παράθυρα ανοιχτά, φορώντας σορτς και κοντομάνικα και πίνοντας μπύρες, ενώ από τους γύρω κήπους ακούγαμε συνέχεια ομιλίες και γέλια.

Ήταν σχεδόν σαν να είμαστε στην Ελλάδα.

Ένα παράδειγμα

2010-05-11T11:59:00.007+01:00

Έχω πολύ καιρό να γράψω στο ιστολόγιο, πάνω από ενάμιση μήνα. Αρχικά διέκοψα λόγω Πάσχα, μετά μου έτυχαν διάφορα και δεν είχα χρόνο, και όταν με το καλό ξεμπέρδεψα από τις γιορτές και τα τρεχάματα, ήρθαν τα νέα από την Ελλάδα και με αποτελείωσαν.

Φυσικά έχω άποψη για όσα γίνονται, για το ΔΝΤ, τις πορείες, τις δολοφονίες-προβοκάτσιες, την κατάσταση της οικονομίας, τους δημοσίους υπαλλήλους. Αλλά έχω τόσα πολλά να πω που δεν ξέρω από πού να πρωταρχίσω. Και έτσι, προς το παρόν, σκέφτομαι αλλά δεν γράφω.

Διαβάζω όμως πολλά ιστολόγια, περισσότερα απ' όσα διάβαζα όταν έγραφα. Πριν λίγο διάβασα μια πολύ ενδιαφέρουσα ανάρτηση του Προκόπη Δούκα στο ιστολόγιό του. Ο τίτλος την ανάρτησης είναι Μερικά παραδείγματα είπα απλώς... και τα παραδείγματα αφορούν στις αντιδράσεις μας απέναντι σε καταστάσεις που δεν μας αρέσουν. Αυτό που προτείνει ο Προκόπης είναι να προσπαθούμε να διορθώσουμε τα κακώς κείμενα, μικρά ή μεγάλα, αλλάζοντας τη συμπεριφορά μας σε ατομικό επίπεδο, αντί να περιμένουμε να φτάσει ο κόμπος στο χτένι για να κάνουμε μαζικούς αγώνες. Απλό και ενδεχομένως πιο αποτελεσματικό από τις πορείες, τις φωνές και τους διαπληκτισμούς.

Ανακάλυψα πρόσφατα ότι στην ιστοσελίδα του Υπουργείου Ανάπτυξης υπάρχει δυνατότητα να συγκρίνει κανείς τις τιμές των καυσίμων σε όλες τις περιοχές της χώρας, και όχι μόνο αυτό αλλά και να δει σε ποια πρατήρια έχουν επιβληθεί πρόστιμα για νοθεία καυσίμων. Δεν ξέρω πόσο καιρό λειτουργεί η εφαρμογή αυτή ή αν ο κόσμος γενικά γνωρίζει την ύπαρξή της. Εγώ δεν τη γνώριζα και σκέφτηκα πως μπορεί να είναι κι άλλοι που δεν έχουν ιδέα.

Θυμάμαι όταν έγινε η απελευθέρωση των τιμών των καυσίμων, αυτοί που ήταν υπέρ έλεγαν ότι έτσι θα αυξηθεί ο ανταγωνισμός και θα πέσουν οι τιμές γιατί οι καταναλωτές θα πηγαίνουν στο πρατήριο που πουλάει τη βενζίνη φτηνότερα, ενώ αυτοί που ήταν κατά έλεγαν ότι μέχρι να κάνεις βόλτα σε όλα τα πρατήρια για να δεις τι τιμές έχουν, θα έχεις σπαταλήσει πιο πολλά χρήματα απ' ό,τι αν πήγαινες στο πρώτο πρατήριο που θα έβρισκες μπροστά σου, κι ας ήταν το ακριβότερο.

Τότε βέβαια δεν είχαμε ίντερνετ. Τώρα όμως έχουμε και μπορούμε να κάνουμε τις συγκρίσεις μας ανά πάσα στιγμή, συνεπώς μπορούμε να φερθούμε με τρόπο συμφέροντα για την τσέπη μας. Και όχι μόνο αυτό, αλλά και να αποφύγουμε αυτούς που αποδεδειγμένα νοθεύουν. Το μόνο που χρειάζεται να κάνετε για να συγκρίνετε τις τιμές των πρατηρίων που σας ενδιαφέρουν είναι να πάτε στο Παρατηρητήριο Τιμών Υγρών Καυσίμων του ΥΠΑΝ και να πατήστε στην ταμπέλα των Καταναλωτών. Τα υπόλοιπα είναι αυτονόητα.

Ένα παράδειγμα είναι μόνο... του πώς μπορούμε να γίνουμε πιο σωστοί πολίτες και πιο ξύπνιοι καταναλωτές. Ελπίζω σε κάποιον να φανεί χρήσιμο.

Σκι στην Αυστρία: το ταξίδι της ταλαιπωρίας

2010-03-26T23:08:00.001Z

Η γνωριμία μου με τον κόσμο του σκι έγινε στο Τιρόλο και συγκεκριμένα στο Ischgl (Ισγκλ), ένα από τα πιο δημοφιλή θέρετρα της Αυστρίας που βρίσκεται κοντά στα σύνορα με την Ελβετία.

Η επιλογή του προορισμού προέκυψε από σπόντα, απλά και μόνο γιατί ένας από την παρέα των ορεσίβιων δουλεύει στο Τιρόλο και μέχρι τελευταία στιγμή δεν ήξερε αν θα μπορούσε να πάρει άδεια ή όχι. Σύμφωνα με το γνωστό απόφθευγμα, όταν δεν πάει ο Μωάμεθ στο βουνό πάει το βουνό στον Μωάμεθ, έτσι κι εμείς πήγαμε για σκι στο Τιρόλο. Όχι ότι μας χάλασε. Η περιοχή έχει πολλές και καλές πίστες, και οι σκιέρ της παρέας έμειναν απόλυτα ικανοποιημένοι. Το μόνο μειονέκτημα ήταν ότι όπως σε όλους τους δημοφιλείς προορισμούς, οι τιμές ήταν τσιμπημένες.

Για τους υπόλοιπους της παρέας που είχαν ξαναπάει για σκι, η προετοιμασία για το ταξίδι ήταν σχετικά απλή υπόθεση: άνοιγμα ντουλάπας, εντοπισμός ρούχων σκι, τοποθέτηση ρούχων σκι στη βαλίτσα και έτοιμοι για αναχώρηση. Εγώ που δεν κάνω χειμερινά σπορ, χρειάστηκε να πάρω ειδική γκαρνταρόμπα, γιατί οι -25°C δεν αντιμετωπίζονται με ένα μπουφάν κι ένα κασκώλ. Αν ενδιαφέρεστε, αφήστε ένα σχόλιο και θα κάνω χωριστό ποστ για τον εξοπλισμό που χρειάζεται ένας πρωτάρης.

Μεταφορικά εισιτήρια κλείσαμε με την εταιρία Thomas Cook Airlines, μια από τις μεγαλύτερες βρετανικές αεροπορικές εταιρίες που ειδικεύεται στη σαρδελοποίηση του επιβατικού κοινού. Έχω μπει σε πολλά αεροπλάνα, αλλά τέτοιο πράγμα, να κάθεσαι στητός στη θέση σου και τα γόνατά σου να ακουμπάνε τη θέση του μπροστινού, δεν έχω ξαναδεί. Την προτιμήσαμε γιατί ήταν η φτηνότερη με τις πιο βολικές ώρες αναχώρησης και επειδή η πτήση από Λονδίνο για Ίνσμπρουκ είναι μόνο 1.5 ώρα.

Βέβαια όλα αυτά είναι σχετικά. Η φτηνή τιμή γίνεται ακριβότερη όταν συμπεριλάβεις όλες τις έξτρα πληρωμές - για να πάρεις μαζί αποσκευές, για να καθίσεις μαζί με τους συνταξιδιώτες σου, για να φας και να πιεις κατά τη διάρκεια της πτήσης κ.λπ. Οι βολικές ώρες αναχώρησης είναι επίσης σχετικές όταν η πτήση σου έχει 4 ώρες καθυστέρηση και τελικά σε πάνε στο Σάλτσμπουργκ με αεροπλάνο και από εκεί στο Ίνσμπρουκ με λεωφορείο, μια διαδρομή 178 χλμ που μας πήρε σχεδόν 3 ώρες γιατί χιόνιζε και η κατάσταση που επικρατούσε στον αυτοκινητόδρομο ήταν σαν να είχαν κάνει μπλόκα οι αγρότες και οι κτηνοτρόφοι μαζί. Και σαν να μην ήταν αυτό αρκετό, όταν τελικά φτάσαμε στο Ίνσμπρουκ ανακαλύψαμε ότι το ταξί-βανάκι (γιατί είμασταν και 7 άτομα) που είχαμε κλείσει εδώ και μια εβδομάδα να μας περιμένει στο αεροδρόμιο δεν είχε έρθει γιατί ήταν ήδη μεσάνυχτα και οι οδηγοί της συγκεκριμένης εταιρίας ταξί φαίνεται ότι πάνε νωρίς για ύπνο. Έτσι αναγκαστήκαμε να πάρουμε δύο κανονικά ταξί από το αεροδρόμιο και πληρώσαμε τα διπλάσια λεφτά για περισσότερη ταλαιπωρία.

Αρκεί να σας πω ότι είχαμε φύγει από το σπίτι στο Λονδίνο στις 9:00 το πρωί και μπήκαμε στο δωμάτιό μας στο Τιρόλο λίγο μετά τις 1:00 το επόμενο πρωί. Συνολική διάρκεια ταξιδιού 15 ώρες - και τα νεύρα τσαντάλια. Μόνο τα δικά μου βέβαια, γιατί υπόλοιποι της παρέας είναι λίγο πιο εξοικιωμένοι με τις δυσκολίες τέτοιων ταξιδιών και ήταν πιο χαλαροί.

Για τη διαμονή μας είχαμε κλείσει δύο δωμάτια σε μια πανσιόν στο Mathon (Ματόν) ένα κοιμισμένο χωριουδάκι κοντά στο Ischgl. Αρχικά είχαμε σκεφτεί την ιδιαιτέρως βολική λύση του ξενοδοχείου, την οποία απορρίψαμε όταν είδαμε τις τιμές. Έτσι καταλήξαμε σε ενοικιαζόμενα διαμερίσματα, ώστε να μπορούμε να μαγειρεύουμε τα βράδυα. Οκτώ άτομα, δύο διαμερίσματα, 5 υπνοδωμάτια, 1 καναπές στο σαλόνι, 1 μπαλκόνι, 2 κουζίνες, 3 μπανιέρες, 2 τουαλέτες, 5 νιπτήρες. Μπορεί για την τουαλέτα να παίρναμε σειρά, αλλά ποτέ δεν περιμέναμε λεπτό για να πλύνουμε χέρια ή να κοιταχτούμε σε καθρεύτη. Συνολικό κόστος για 1 εβδομάδα: 3500 ευρώ. Τζάμπα πράγμα.

Η έκπληξη που μας περίμενε όταν επιτέλους φτάσαμε στο Mathon ήταν ότι είχε γίνει λάθος στην κράτηση και αντί να βρούμε δύο διαμερίσματα να μας περιμένουν, βρήκαμε ένα. Είχαμε κάνει κράτηση μέσω της ιστοσελίδας booking.com με πιστωτική κάρτα, είχαμε πάρει επιβεβαίωση και (νομίζαμε) όλα καλά. Εκείνο που δεν ξέραμε είναι ότι το ίντερνετ στην Αυστρία κινείται ως επι τω πλείστον στην σφαίρα του ιδεατού, και η κράτησή μας από το booking.com πήγε στην ιδιοκτήτρια της πανσιόν μέσω φαξ. Επειδή όμως το φαξ ήταν δισέλιδο και από τις δύο σελίδες η δεύτερη χάθηκε στο υπερπέραν, η πανσιόν κράτησε μόνο ένα διαμέρισμα και όχι δύο. Αυτά τα ανακάλυψε ο όγδοος της παρέας που έφτασε πολύ πριν από εμάς στην πανσιόν, καθότι ήταν ήδη στο Τιρόλο. Ευτυχώς μιλάει γερμανικά και κατάφερε να συνεννοηθεί με την ιδιοκτήτρια, η οποία δεν μιλούσε λέξη αγγλικά. Μετά από διαβουλεύσεις και πολλές συγγνώμες, το πρόβλημα λύθηκε με έναν πρωτότυπο τρόπο: το πρώτο βράδυ η μισή παρέα φιλοξενήθηκε σε ένα διαμέρισμα που ανήκε στο προσωπικό ή σε κάποιον συγγενή και το οποίο καθαρίστηκε και ετοιμάστηκε σε χρόνο ρεκόρ. Έτσι 5 κοιμήθηκαν σε κανονικά κρεβάτια, 1 σε καναπέ, 1 σε παιδική κουκέτα και 1 σε μονό κρεβάτι πίσω από ένα χώρισμα με κουρτίνα. Πάλι καλά που δεν μας ετοίμασαν στρωματσάδα. Την επόμενη μέρα μας έδωσαν κανονικό διαμέρισμα.

Αυτή ήταν η πρώτη μέρα της υπέρτατης ταλαιπωρίας, η οποία ξεχάστηκε με τη μία το επόμενο πρωί όταν ξυπνήσαμε και συνειδητοποιήσαμε ότι περιτριγυριζόμασταν από χιονισμένα βουνά. Αυτή ήταν η θέα από το παράθυρό μας:

Δεν μπορώ να πω, άξιζε τον κόπο!

Η πρώτη μου φασολάδα

2010-03-25T22:58:00.003Z

Την έφτιαξα πριν μέρες, αλλά δεν ευκαίρησα να κάνω σχετική ανάρτηση. Ήταν η πρώτη μου απόπειρα φασολάδας και μπορώ να πω ότι ήταν ιδιαίτερα επιτυχής.

Για τους απανταχού πρωτάρηδες σημειώνω ότι χρησιμοποίησα αυτή τη συνταγή από το hungry.gr, με τη μόνη διαφορά ότι δεν έβαλα πράσινη πιπεριά και πρόσθεσα μαϊντανό.

And the winner is...

2010-03-18T22:46:00.006Z

Η πρωτιά ανήκει στον Apos, που πρώτος μάντεψε σωστά ότι βρέθηκα στις Άλπεις! Όχι ακριβώς Mont Blanc, αλλά αυστριακό Τιρόλο. Η φωτογραφία είναι τραβηγμένη σε υψόμετρο "μόλις" 1.700 μέτρα, κοντά στο χωριό Galtür, σε απόσταση αναπνοής από τα αυστρο-ελβετικά σύνορα.

Τώρα τι δουλειά είχα εγώ εκεί πάνω... τι να σας πω. Βασικά συναναστρέφομαι μια παρέα ορεσίβιων Άγγλων που πάνε για σκι δύο φορές το χρόνο. Ως παιδί του ήλιου και της θάλασσας δεν τους είχα ακολουθήσει ποτέ ως τώρα. Φέτος οι συνθήκες ήταν ευνοϊκές για ένα ταξίδι στα χιόνια κι έτσι αποφάσισα να δω τι προσφέρουν πια αυτοί οι περιβόητοι χειμερινοί προορισμοί. Χειμερινοί με όλη τη σημασία της λέξης: μια βδομάδα που είμασταν στο βουνό, η υψηλότερη θερμοκρασία που απολαύσαμε ήταν -5°C (και η χαμηλότερη -20°C, το οποίο προτιμώ να μην το σκέφτομαι).

Εννοείται ότι δεν παρέλειψα να τραβήξω την κλασική πλέον φωτογραφία με τα νυχάκια - τα οποία αυτή τη φορά είναι καλυμένα από ισοθερμικό καλσόν, χοντρές κάλτσες και μποτάκια Timberland. Αν σας φαίνεται περίεργη η οπτική γωνία, να σας πω ότι κάθομαι σε παγκάκι με τα πόδια τεντωμένα πάνω από το χιόνι. Αν δεν ήμουν πατόκορφα καλυμμένη με παντελόνι σκι, μπότες, μπουφάν, κασκώλ, γάντια, καπέλο κ.λπ. θα μπορούσαμε να πούμε ότι κάνω ηλιοθεραπεία.

Περισσότερα για το ταξίδι στην επόμενη ανάρτηση.

Πάμε βουνό;

2010-03-15T23:11:00.003Z

Όπου βρείτε πού έφτασε η χάρη μου!

Ασπρο-κόκκινος Μάρτης

2010-03-05T08:24:00.002Z

Χθες πήρα μια κάρτα από μια φίλη μου Ρουμάνα. Επειδή δεν έχω γενέθλια αυτή την εποχή, ούτε γιορτή, σκέφτηκα ότι μάλλον ήταν πρόωρη πασχαλιάτικη. Όταν την άνοιξα όμως βρήκα μέσα αυτό:

Πρόκειται για ρουμάνικο Mărţişor ή αλλιώς Μαρτάκι, ένα είδος φυλλακτού που συμβολίζει την έναρξη της άνοιξης. Οι Ρουμάνοι λένε ότι αν το φορέσεις τις πρώτες 12 μέρες του μήνα, θα έχεις υγεία και ευημερία για όλο το χρόνο.

Βλέπετε ο συνδιασμός κόκκινης και άσπρης κλωστής δεν είναι μόνο ελληνικό έθιμο. Υπάρχει και στην παράδοση της Ρουμανίας, αλλά και της Βουλγαρίας, όπου οι πλεγμένες κλωστές λέγονται μαρτενίτσες και φοριούνται σαν βραχιόλια ή καρφιτσωμένες στα ρούχα σε σχήμα φιόγγου ή χρησιμοποιούνται σαν διακοσμητικά στα σπίτια και στους κήπους.

Καλό μήνα λοιπόν και επισήμως! Ας ελπίσουμε ο Μάρτης να μην είναι γδάρτης, από πλευράς καιρού και γενικώς.

600 και κερνάμε

2010-03-02T16:51:00.006Z

Σήμερα δεν είχα χρόνο να κάνω ανάρτηση, αλλά όταν πρόσεξα ότι έχω φτάσει τις 599 αναρτήσεις, μπήκα σε πειρασμό!

Αυτή η ανάρτηση είναι η 600η των Κόκκινων Νυχτών. Σας ευχαριστώ που μου κρατάτε παρέα τόσο καιρό - στα τέλη Ιανουαρίου έκλεισα 3 χρόνια στη μπλογκόσφαιρα, αλλά το πήρα είδηση μόλις τώρα. Εδώ ταιριάζει γάντι η φράση time flies when you're having fun, που σημαίνει: ο καιρός περνάει γρήγορα όταν περνάς καλά.

Αντί γλυκού κερνάμε ντόνατς. Μην τα βλέπετε έτσι λιγοστά στο πιάτο, έχουμε πολλά. Πάρτε άφοβα και δεύτερο.

Σας φιλώ σταυρωτά ματς μουτς!

Σοφία xxx

Πάνω από τα σύννεφα

2010-02-28T20:22:00.023Z

Προχθές σκεφτόμουν ότι έχω καιρό να κάνω ταξιδιωτική ανάρτηση, και αποφάσισα να απανορθώσω. Άνοιξα λοιπόν τα κιτάπια με τις φωτογραφίες, ταξίδεψα νοερώς και οπισθοδρομικώς και κατέληξα σε έναν φάκελο με τίτλο "Greece Feb 2009".

Πέρσυ τον Φεβρουάριο (όπως και φέτος) είχα εγκαταλείψει προσωρινά τη μουντή και βροχερή Αγγλία και είχα περάσει μια υπέροχη βδομάδα στην ηλιόλουστη Αθήνα. Μάλιστα είχα πετύχει αλκυονίδες μέρες και είχα μπορέσει να κάνω την τουρίστρια στην Αθήνα, ενώ φέτος πήγαινα από σινεμά σε σινεμά, και με την ομπρέλα στο χέρι. Τέσπα.

Στην επιστροφή έφυγα από την Αθήνα με ήλιο και πέρασα την περισσότερη Ευρώπη επίσης με ήλιο, έτσι βρήκα την ευκαιρία να τραβήξω μερικές πολύ ωραίες φωτογραφίες. Τις πρώτες, από την απογείωση, σας τις είχα δείξει σε σχετική ανάρτηση. Οι φωτογραφίες που ακολουθούν είναι από τη συνέχεια της διαδρομής.

Αφήνοντας πίσω μας το λιμάνι του Πειραιά, περνάμε πάνω από τη Σαλαμίνα. Δεξιά είναι το Πέραμα και στο βάθος η Ελευσίνα.

Κατευθυνόμαστε δυτικά πάνω από τον Κορινθιακό κόλπο, και στη συνέχεια βόρεια, προς τη Θεσσαλία.

Εδώ βλέπουμε τη λίμνη Πλαστήρα από ψηλά. Τα βουνά που φαίνονται κάτω αριστερά αποτελούν μέρος της οροσειράς της Πίνδου.

Ανεβαίνοντας βορειότερα δεν ξέρουμε τι βλέπουμε, γιατί τα σύννεφα πυκνώνουν αισθητά. Πάντως στο σημείο αυτό πρέπει να βρισκόμαστε είτε πάνω από την Ήπειρο είτε πάνω από την Αλβανία.

Βγαίνουμε στην Αδριατική. Απέναντί μας είναι το Herceg Novi, παραλιακή πόλη του Μαυροβουνίου.

Σειρά έχουν οι φημισμένες Δαλματικές ακτές της Κροατίας. Στο βάθος το Ντουμπρόβνικ.

Πάνω από τη βόρεια Ιταλία βρίσκουμε ξανά σύννεφα. Στο βάθος διακρίνονται οι Άλπεις.

Τα σύννεφα σκορπίζουν και η ορατότητα βελτιώνεται αισθητά. Οι Άλπεις είναι βέβαια χιονισμένες, αλλά το χιόνι σχετικά λίγο.

Όταν πετάς πάνω από σύννεφα έχεις την αίσθηση ότι από κάτω υπάρχει ένα στρώμα βαμβάκι. Όταν πετάς πάνω από τις Άλπεις, έχεις μια εντελώς ...διαφορετική αίσθηση.

Με ένα μικρό ζουμάρισμα μπορούμε να δούμε τα ορεινά χωριά της Ελβετίας.

Αν είχα λίγο καλύτερο φακό, μπορεί να βλέπαμε και ανθρώπους να κάνουν σκι!

Πώς σας φάνηκε η διαδρομή ως εδώ; Προτιμάτε Αττική, Θεσσαλία, Αδριατική, Δαλματία ή Άλπεις;

Στην επόμενη ανάρτηση θα σας δείξω τη συνέχεια του ταξιδιού πάνω από τη βόρεια Ευρώπη.

Ίντερνετ για αρχάριους και ατάκες μαμάς

2010-02-24T23:16:00.009Z

Η μητέρα μου ανακάλυψε τους υπολογιστές και το ίντερνετ αφού πάτησε αισίως τα 60. Σε αντίθεση με τον πατέρα μου, που βλέπει κομπιούτερ και στρίβει ("αυτά είναι πράγματα του διαβόλου"), η μαμά έχει ασπαστεί τις νέες τεχνολογίες: Skype, Google, Gmail, Flickr, YouTube. Μόνο στο Facebook δεν έχει μπει, αλλά δεν βλέπω να αργεί.

Όποτε πάω στην Ελλάδα προσπαθούμε να βρίσκουμε χρόνο για ιδιαίτερα Η.Υ. Σπάνια το καταφέρνουμε γιατί όταν το παιδί είναι στην Ελλάδα, η μαμά έχει να πλύνει (στην Αγγλία δεν έχουμε πλυντήρια), να σιδερώσει (ούτε σίδερα), να μαγειρέψει (ούτε κατσαρόλες), να ετοιμάσει 1002 πακετάκια για την ξενιτεμένη κόρη (δεν επεξηγώ γιατί θα ξημερώσουμε, ο νοών νοείτω) και γενικά να ετοιμάσει (σκέτο, αμετάβατο). Συνήθως την πιέζω εγώ να κάτσει μαζί μου στον υπολογιστή, αλλά τις προάλλες που ήμουν στην Ελλάδα μου ζήτησε από μόνη της να της δείξω πώς να χρησιμοποιεί τον Γούγλη.

Καθόμαστε μπροστά στον υπολογιστή, της εξηγώ τα προκαταρκτικά, και την ρωτάω τι θέλει να βάλουμε στο κουτάκι για να βρούμε πληροφορίες. Μου λέει, βάλε τον Γιωργάκη (γιατί ο έρωτας και ο βήχας δεν κρύβονται). Βάλαμε τον Γιωργάκη, βρήκαμε τις μύριες ιστοσελίδες, της εξήγησα πώς να τις ανοίγει κ.λπ. Ωραία, λέω, ας ψάξουμε κάτι άλλο για εξάσκηση.

Η μαμά εκτός από τον Γιωργάκη δεν μπορούσε να σκεφτεί άλλο τίποτα που να την ενδιαφέρει, οπότε αναλαμβάνω εγώ: κοίτα, μπορούμε να ψάξουμε για συνταγές. Ας πούμε ότι θέλουμε να φτιάξουμε γεμιστά. Γράφω τη λέξη "γεμιστά", εμφανίζονται περί τα 132.000 αποτελέσματα, ανοίγουμε σελίδες, εικόνες κ.λπ. Η μαμά παρακολουθεί εντυπωσιασμένη, και πάνω που σκέφτομαι ότι την θάμπωσαν οι ιντερνετικές μου ικανότητες, αναφωνεί: ώστε ΕΤΣΙ γίνατε όλες νοικοκυρές!

Sisters, we've been busted.

Αφού επέστρεψα στην Αγγλία, μια μέρα μιλούσαμε στο Skype και τις έδινα οδηγίες για να βρει κάτι βιντεάκια που είχα ανεβάσει στο Flickr. Τα μαθήματα δια τηλεφώνου έχουν ενδιαφέρον, γιατί καθώς δεν ξέρεις τι κάνει ο υπολογιστής της μαμάς, βασίζεσαι στις περιγραφές της, οι οποίες συνήθως αγγίζουν τα όρια του σουρρεαλισμού. Η επιφάνεια εργασίας είναι "το λιβάδι", οι υπερσύνδεσμοι είναι "αυτά τα υπογραμμισμένα", το ημέιλ είναι "το γκουγκλ" κ.ο.κ. Προχθές λοιπόν μου περιέγραφε τι έκανε για να μπει στο ίντερνετ: "πήγα στο λιβάδι, όχι για βοσκή, πάτησα στο στρογγυλό (το e του Explorer εννοεί) και ήρθε αυτή που χορεύει".

Είμαι περίφανη που κατάλαβα με τη μία ότι εννοούσε το Google.

"Μήπως δεν χορεύει αλλά κάνει πατινάζ στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς, οπότε έχεις ανοίξει το Google;"

"Ε ναι, αυτό."

Είδα, πήγα, έφαγα... και πάλι πίσω

2010-02-22T15:36:00.016Z

Έχω μέρες που θέλω να κάνω μια ανασκόπιση του πρόσφατου ταξιδιού μου στην Ελλάδα, περισσότερο για τον εαυτό μου (άμα δεν τα γράψω τα ξεχνάω) αλλά και για όποιον άλλο ενδιαφέρεται να διαβάσει τι είδα, πού πήγα, τι έφαγα, τι μου άρεσε και τι όχι.

ΤΙ ΕΙΔΑ

Είδα 4 κινηματογραφικές ταινίες και ένα θεατρικό. Με λίγα λόγια οι εντυπώσεις μου:

I love Karditsa

Φαρσοκωμωδία χωρίς ιδιαίτερες αξιώσεις. Η σκηνοθεσία είναι καλή, οι ηθοποιοί το παλεύουν, το σενάριο χωλαίνει. Δεν είναι μια ταινία που θα τη δεις και θα σου μείνει. Δεν είναι έξυπνη. Δεν είναι κουλτουριάρικη. Δεν έχει βάθος. Πάντως έχει γέλιο, εφόσον δεν σε ενοχλούν οι χοντράδες και οι σάχλες. Από τους ηθοποιούς με εντυπωσίασε η Μπέσυ Μάλφα, που της βάζω 8/10. Στην ταινία βάζω 4/10. Επιεικώς.

Νήσος

Ταινία ανάλογη του περσινού Πεθαίνω για σένα, με καλύτερο και εντυπωσιακότερο καστ. Καλή σκηνοθεσία, καλές ερμηνείες, καλό σενάριο. Δεν είναι ό,τι καλύτερο έχω δει στη μεγάλη οθόνη, αλλά είναι άνω του μετρίου και σε κάνει να ελπίζεις σε καλύτερες μέρες για τον ελληνικό κινηματογράφο. Κεφάτη ταινία, βγάζει γέλιο χωρίς υπερβολικές χυδαιότητες, οι ατάκες είναι έξυπνες και το σενάριο παρουσιάζει μια στοιχειώδη πλοκή. Πολύ ωραίος ο Μιχάλης Μαρίνος στο ρόλο του παπα-Λάμπρου, ωραίος ο Αποστόλης του Κώστα Βουτσά, εξαιρετική όπως πάντα η Ελένη Καστάνη. Της βάζω 6/10. Χωρίς επιείκια.

Soul Kitchen

Κωμωδία με δραματικά στοιχεία, σκηνοθετημένη από τον Τουρκο-γερμανό Φατίχ Ακίν, με κεντρικούς ήρωες δύο αδέρφια που είναι Ελληνο-γερμανοί δεύτερης γενιάς. Έντονα ευρωπαϊκή ταινία, σε κάποια σημεία λίγο άγαρμπη, αλλά στο σύνολό της απολαυστική. Πήγαμε να τη δούμε μεγάλη παρέα, ηλικίες από 11-65. Άρεσε σε όλους, κι αυτό σίγουρα κάτι λέει. Δεν είναι αριστούργημα, αλλά αξίζει να τη δείτε. Από τους ηθοποιούς ξεχωρίζω τον Moritz Bleibtreu (προφ. Μπλάιπτροϊ) στο ρόλο του Ηλία. Προσωπικά της βάζω 7.5/10, οι υπόλοιποι της παρέας θα έβαζαν παραπάνω.

Είναι μπερδεμένο (ατυχής μετάφραση του αγγλικού It's Complicated)

Ρομαντική κομεντί με θέμα τον δεύτερο έρωτα (μετά το διαζύγιο), εξ ου και οι μεσήλικες πρωταγωνιστές. Ευχάριστη, ανάλαφρη, χιουμοριστική. Θα αρέσει σε σας και στη μαμά σας. Σαφώς καλύτερη από την ανούσια βλακεία που λέγεται Valentine's Day. Η Meryl Streep όπως πάντα υπέροχη, πλαισιώνεται επάξια από τον Alec Baldwin. Και ο Steve Martin ήταν καλός, αλλά αυτό το πλαστικοποιημένο λίφτινγκ μου έκατσε στο λαιμό. Της βάζω 7/10.

Το φιόρο του Λεβάντε

Ηθογραφία του Γρηγορίου Ξενόπουλου με πρωταγωνιστή τον Σπύρο Παπαδόπουλο, σε σκηνοθεσία του Κώστα Τσιάνου. Θεατρικό έργο του 1914 που βλέπεται πάρα πολύ ευχάριστα εν έτει 2010. Έχει αέρα ελληνικής ταινίας, αλλά θα το ευχαριστηθείτε ακόμα κι αν δεν είσαστε φαν του είδους (όπως εγώ). Παίζεται για τρίτη χρονιά. Ο Παπαδόπουλος είναι εξαιρετικός στο ρόλο του τετραπέρατου πλην απλοϊκού, γαλίφη και καταφερτζή Ζακυνθινού, τόσο πειστικός που ξεχνάς ότι βλέπεις τον Σπύρο των Απαράδεκτων. Πολύ καλοί οι υπόλοιποι ηθοποιοί, δεν αναγνώρισα κανένα τους και δεν μπορώ να σας τους αναφέρω ονομαστικά.

Συμπαθέστατο το θέατρο Άνεσις. Προσεγμένη αίθουσα με άνετα καθίσματα, φιλική εξυπηρέτηση. Μπορείτε να κάνετε κράτηση εισιτηρίων από το τηλέφωνο χωρίς επιπλέον επιβάρυνση.

Μέχρι τις 28 Φεβρουαρίου στο Θέατρο Άνεσις, Κηφισίας 14, Αμπελόκηποι (στάση μετρό: Αμπελόκηποι). Τιμή εισιτηρίου: 24 €, φοιτητικό: 18 €.

Από 3-28 Μαρτίου 2010 το Φιόρο του Λεβάντε θα παίζεται στο Θέατρο Ράδιο Σίτυ της Θεσσαλονίκης (Παρασκευοπούλου 9 και Βασ. Όλγας, τηλ. 2310-824970, 2310–819153). Όσοι ενδιαφέρεστε να το δείτε, λάβετε τα μέτρα σας!

ΠΟΥ ΠΗΓΑ

Εκποίηση Βιβλίου στην πλατεία Κλαυθμώνος

Τώρα πια έχει τελειώσει, αλλά δεν μπορούσα να μην πω δυο λόγια. Στο γνωστό χώρο της πλατείας Κλαυθμώνος, γύρω από το άγαλμα της Εθνικής Συμφιλίωσης, στήθηκε και φέτος ο χώρος που στέγασε την Εκποίηση Βιβλίου. Με περισσότερα από 6.000 βιβλία στο 30% της αρχικής τους αξίας, δεν υπάρχει περίπτωση να μην βρείτε κάτι να αγοράσετε. Πήγα δύο φορές, μεσοβδόμαδα. Και τις δύο είχε αρκετό κόσμο. Πραγματικά είναι να αναρωτιέσαι πόσο περισσότερο κόσμο θα είχαν τα βιβλιοπωλεία αν οι τιμές των βιβλίων ήταν πιο προσιτές.

Σε σχέση με το Παζάρι Βιβλίου, που είχα επισκευτεί πέρσυ στον ίδιο χώρο, υπήρχαν αρκετά από τα ίδια βιβλία αλλά πρόσεξα και πολλά διαφορετικά, π.χ. πολλά βιβλία ξένων συγγραφέων από τις εκδόσεις Ωκεανίδα, που δεν θυμάμαι να είχα δει στο Παζάρι. Αγόρασα την Εποχή του κυνηγιού, του Αντρέα Καμιλέρι. Δεν ξέρω αν είναι καλό, πάντως ο Καμιλέρι γενικά είναι πολυγραφότατος και πολυδιαβασμένος. Νομίζω πως τα 3-4 ευρώ που έδωσα, τα αξίζει με το παραπάνω. Βρήκα και ένα από τα αγαπημένα μου ελαφρά βιβλία, το Να ζεις μαζί ή να μην ζεις (πρωτότυπος τίτλος: Mr Commitment) του Βρετανού συγγραφέα Mike Gayle, σε ανάλογα προσιτή τιμή, και το πήρα για να το δωρίσω.

Στα παιδικά, δυστυχώς δεν βρήκα ούτε έναν Περίεργο Γιωργάκη, βρήκα όμως ένα άλλο καταπληκτικό βιβλίο, το Παγίδα για παπιά (πρωτότυπος τίτλος: Sitting Ducks) του Καναδού σκιτσογράφου Michael Bedard. Ιδανικό για παιδιά 3-6 χρονών. Επίσης το κλασικό πλέον Λέξεις από πλαστελίνη των εκδόσεων Susaeta, για μικρότερα παιδιά. Δεν θυμάμαι πόσο πλήρωσα για το καθένα (τις αποδείξεις τις άφησα στην Ελλάδα για να μπουν στην Εφορία βεβαίως βεβαίως), πάντως οι τιμές στα παιδικά βιβλία κυμαίνονταν από 2-4 ευρώ.

Στην Ερμού για ψώνια

Βρήκα πολύ καλές τιμές στα παπούτσια. Ίσως να κάνω λάθος, αλλά οι τιμές μου φάνηκαν καλύτερες από άλλες χρονιές. Ακόμα και στις φίρμες (Μπουρνάζος, Καζάκος) δεν δυσκολευόσουν να βρεις παπούτσια με 70-100 ευρώ, αν και όχι τόσο μεγάλη ποικιλία σε σχέδια. Υπήρχαν ωραία παπούτσια και σε μικρότερες τιμές, μέχρι 30 ευρώ στα σπασμένα νούμερα.

Για ποτό σε μπαρ

Μετά από χρόνια που σνόμπαρα τη βραδυνή διασκέδαση της χειμερινής Αθήνας, πήγα δυο φορές για καφέ/ποτό. Σε όλα τα μαγαζιά που πήγαμε, πελάτες και προσωπικό κάπνιζαν αρειμανίως, λες και ο νόμος για την απαγόρευση του καπνίσματος δεν είναι σε ισχύ. Στο Rialto στην Ηλιούπολη δεν κάτσαμε καν γιατί ήταν ντουμάνι, και δεν είχε ούτε μια γωνιά για μη-καπνιστές. Αν δεν ήμουν εγώ, η παρέα μου θα είχε κάτσει, αλλά πραγματικά δεν βλέπω τι ουσία έχει από τη μια να διαμαρτύρεσαι που δεν μπορείς να πάρεις ανάσα από την καπνίλα και από την άλλη να κάθεσαι και να τους τα σκας. Και μόνο που σκεφτόμουν τη βρώμα στα ρούχα μου, πάτησα πόδι και φύγαμε πριν καν ο αδιάφορος σερβιτόρος μας βρει τραπέζι. Κρίμα και ο χώρος είναι πολύ ωραίος, αλλά δεν πειράζει, από μπαρ άλλο τίποτα. Τελικά πήγαμε σε ένα μικρότερο μπαράκι στην Αργυρούπολη, δεν θυμάμαι να σας πω πώς το λένε, πάντως είχε πολύ λιγότερους καπνιστές, ελαχιστότατη κάπνα και πολύ ωραία κοκτέιλ σε λογικές τιμές. Μια χαρά.

Στο Costa Coffee της Κοραή, που πήγαμε μια μέρα για καφέ, υπάρχει ειδικός χώρος για καπνιστές στο πάνω πάτωμα, μέσα σε τζαμαρία, ενώ ο υπόλοιπος χώρος διατίθεται αποκλειστικά σε μη καπνιστές. Δυστυχώς στον καφέ βάζουν φρέσκο γάλα (μπλιαχ).

Στου Ψυρρή πλήρωσα 12 ευρώ για ένα περιποιημένο mojito, ακριβώς όσο είχα πληρώσει και πριν 5 χρόνια. Από τότε δεν είχα ξαναπάει στου Ψυρρή για ποτό γιατί η τιμές μου είχαν φανεί υπερβολικές. Το ότι πέντε χρόνια αργότερα δεν έχουν ανεβεί ούτε κατά 20 λεπτά, σίγουρα κάτι λέει.

Ferrari Store

Δεν ξέρω αν το γνωρίζετε, έχει ανοίξει Ferrari Store στην Αθήνα! Αν είσαστε του αθλήματος, αξίζει μια επίσκεψη. Δεν μπήκα μέσα, αλλά απέξω που το είδα μοιάζει πολύ με το μαγαζί του Λονδίνου. Είναι στην οδό Κολοκοτρώνη, πίσω από την Παλιά Βουλή (στάση μετρό: Σύνταγμα).

ΤΙ ΕΦΑΓΑ

Το πιο άνοστο σουβλάκι της Αθήνας, ενδεχομένως και της Ελλάδας, το βρήκα σε σουβλατζίδικο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας, μεταξύ του σταθμού του Μετρό και της Λεωφόρου Κηφισίας. Μέχρι τώρα πίστευα ότι το χειρότερο σουβλάκι ήταν αυτό του Pita Pan στην Ερμού. Έκανα λάθος.

Ευτυχώς το φαγοποτείο του Μπαϊρακτάρη στο Μοναστηράκι και οι Πίττες της Γεωργίας στην Αργυρούπολη πέρασαν το γευστικό τεστ.

Δοκίμασα σοκολάτα Παυλίδης γεμιστή με αχλάδι και ξετρελάθηκα. Ακούγεται περίεργος συνδιασμός, αλλά το γευστικό αποτέλεσμα δικαιώνει τον Παυλίδη.

Έφαγα και κάτι εξαιρετικά κανταΐφια και γαλακτομπούρεκα από τον Τζίμα στην πλατεία Δάφνης, αλλά αυτά καλύτερα να μην τα θυμάμαι!

Κρεποδρομία στο Λονδίνο 2010

2010-02-17T09:59:00.010Z

Guildhall Pancake Race
Originally uploaded by McTumshie

Στο Λονδίνο ο καιρός δεν ήταν ο πιο κατάλληλος, όμως οι κρεποδρομίες έγιναν κανονικά. Η φωτογραφία αυτή είναι από την κρεποδρομία που γίνεται στο Guildhall, στο κέντρο του Λονδίνου. Οι κύριοι που βλέπεται είναι εργαζόμενοι που το πρωί πήγαν στη δουλειά με τα κουστουμάκια τους, και το μεσημέρι ντύθηκαν παλιάτσοι και βγήκαν να τρέξουν με ένα τηγάνι στο χέρι για το έθιμο - και για να μαζέψουν χρήματα για φιλανθρωπικούς σκοπούς. Μέσα στα τηγάνια υπάρχουν πραγματικές κρέπες, τις οποίες οι αγωνιζόμενοι πρέπει να "στρίψουν" σε συγκεκριμένα σημεία της διαδρομής, φροντίζοντας φυσικά να μην τους πέσουν.

Πατήστε πάνω στη φωτογραφία για να την μεγενθύνετε ή πάνω στους σχετικούς υπερσύνδεσμους για να δείτε περισσότερες φωτογραφίες από την ίδια κρεποδρομία.

Κρεποδρομία στο Olney 2010

2010-02-17T08:45:00.005Z

Olney Pancake Race 2010
Originally uploaded by Mike Strydom

Τελικά δεν πήγα χθες στις κρεποδρομίες. Έβρεχε όλη μέρα και σαν να μην έφτανε αυτό, λίγο πριν το μεσημέρι έπιασε και μια γερή καταιγίδα. Τραγική ειρωνία ότι σήμερα έχουμε υπέροχη λιακάδα, χωρίς ούτε ένα τόσο δα συννεφάκι στον ουρανό...

Οι κρεποδρομίες βέβαια έγιναν κανονικά (οι Άγγλοι, όπως και όλοι οι βόρειοι λαοί γενικότερα, είναι παντός καιρού) και ευτυχώς κάποιοι άλλοι πήγαν, φωτογράφισαν και ανέβασαν στο Flickr τις φωτογραφίες τους.

Η μέρα της κρέπας

2010-02-15T22:27:00.015Z

Εδώ στην Αλβιώνα δεν έχουμε ούτε καρναβάλι, ούτε Τριώδιο, ούτε κούλουμα. Το μόνο που έχουμε είναι κρέπες, τις οποίες τρώμε αύριο, παραμονή της αγγλικής Σαρακοστής. Παρ' ό,τι το Καθολικό Πάσχα φέτος συμπίπτει με το Ορθόδοξο, η Σαρακοστή υπολογίζεται διαφορετικά από τις δύο εκκλησίες, έτσι η δικιά μας ξεκινάει μεθαύριο Τετάρτη, ενώ η δικιά σας άρχισε σήμερα.

Η αυριανή μέρα λέγεται Τρίτη της Άφεσης (Shrove Tuesday), επειδή οι πιστοί εξομολογούνται και παίρνουν άφεση αμαρτιών πριν ξεκινήσει η περίοδος της Σαρακοστής. Η αντίστοιχη μέρα για τους Καθολικούς είναι η Mardi Gras.

Κατά την παράδοση, τη μέρα αυτή οι νοικοκυρές ετοιμάζονταν για τη νηστεία της Σαρακοστής. Χρησιμοποιούσαν ό,τι ευπαθές εδώδιμο υπήρχε στην κουζίνα τους, δηλαδή αυγά, αλεύρια, βούτυρα και γάλατα, κι έφτιαχναν κρέπες για όλη την οικογένεια. Από εκεί έχει βγει το όνομα Pancake Day ή Ημέρα της Κρέπας.

Οι κλασικές αγγλικές κρέπες είναι λεπτές και σερβίρονται ανοιχτές πάνω στο πιάτο, πασπαλισμένες με ζάχαρη και χυμό λεμονιού. Ακούγεται περίεργος συνδιασμός, αλλά σας διαβεβαιώνω ότι είναι πολύ νόστιμες. Γίνονται ωραίες και με χυμό πορτοκαλιού.

Μια άλλη παράδοση που σχετίζεται με τη μέρα της κρέπας είναι τα pancake races, αγώνες όπου οι συμμετέχοντες τρέχουν φορώντας ποδιές κουζίνας και κρατώντας τηγάνια με κρέπες. Λέγεται ότι η παράδοση αυτή ξεκίνησε πριν από 500 χρόνια στην πόλη Olney. Μια νοικοκυρά ξεχάστηκε φτιάχνοντας κρέπες και δεν ετοιμάστηκε στην ώρα της για την καθιερωμένη εξομολόγηση. Όταν χτύπησε η καμπάνα της εκκλησίας, η γυναίκα πετάχτηκε ξαφνιασμένη έξω από το σπίτι φορώντας ακόμα την ποδιά της και κρατώντας στο χέρι το τηγάνι με τις κρέπες. Από τότε και μέχρι τις μέρες μας, στο Olney αλλά και σε ολόκληρη την Αγγλία, διοργανώνονται αγώνες κρέπας από τους τοπικούς φορείς, συνήθως με σκοπό τη συλλογή χρημάτων για κάποιο φιλανθρωπικό σκοπό.

Απ' ό,τι φαίνεται ο αυριανός καιρός δεν θα είναι σύμμαχος, αφού η πρόβλεψη μιλάει για κρύο, βροχή, ίσως και χιονόνερο. Αν μπορέσω να παρακολουθήσω κάποιον από τους αγώνες, θα σας δείξω φωτογραφίες στην επόμενη ανάρτηση. Αλλιώς θα φωτογραφήσω μόνο τις κρέπες που θα φτιάξουμε το βράδυ!

Καλό τριήμερο!

2010-02-12T08:06:00.003Z

Έχω μέρες να γράψω, αν και έχω πολλά να σας πω από την σύντομη παραμονή μου σε ελληνικό έδαφος. Ετοιμάζω σχετική ανάρτηση.

Στο Λονδίνο έχουμε συννεφιά, βροχή και ψωφόκρυο τέτοιο που αναρωτιέμαι γιατί παραπονιόμουν για τους 10°C στην Αθήνα! Επίσης δεν έχουμε απόκριες, ούτε τριήμερο, ούτε καν χιόνι. Εσείς που έχετε 2/3, ευχαριστηθείτε τα όσο μπορείτε.

Σας εύχομαι καλά μασκαρέματα και καλά κούλουμα!

Ιουλιέτα, νίτζα, πριγκίπισα, emo

2010-02-06T17:20:00.004Z

Έχω μαύρα μαλλιά ως τους ώμους. Σημειώστε το γιατί είναι σημαντικό για τη συνέχεια της ιστορίας μας.

Είμαι στο μπάνιο με τη βαφτιστήρα μου την Κωνσταντίνα και ετοιμαζόμαστε να βγούμε έξω.

Έχω λουστεί και στεγνώνω τα μαλλιά μου με το πιστολάκι.

Για να δώσω όγκο, έχω σκύψει και τα στεγνώνω ανάποδα.

Τη στιγμή που σηκώνομαι με τα στεγνά πλέον μαλλιά να πέφτουν στο πρόσωπό μου, η Κωνσταντίνα με κοιτάζει και αναφωνεί όλο χαρά:

Νονά, είναι σαν να είσαι emo!!

Η Κωνσταντίνα είναι 8 χρονών.

Πού είναι το καλοκαίρι ο-ε-ο;

2010-02-02T11:43:00.001Z

Τόσο καιρό ακούω ότι στην Ελλάδα έχετε καλοκαίρι. Τώρα που ήρθα εγώ να κάνω κανένα μπάνιο, έστω λίγη ηλιοθεραπεία, γιατί βρέχει συνέχεια; Εεε;

Αγγλικές εξοχές - χειμωνιάτικα τοπία

2010-01-31T16:32:00.006Z

Έχω καιρό να σας δείξω αγγλικές εξοχές και μάλιστα σε χειμωνιάτικη περίοδο, γι' αυτό "έκλεψα" μερικές φωτογραφίες της φίλης μου της Livia και σας τις παρουσιάζω. Είναι όλες τραβηγμένες κοντά στο χωριό Cadbury που βρίσκεται στην κομητεία του Devon, στη ΝΔ Αγγλία - και καμία σχέση δεν έχει με τις ομώνυμες σοκολάτες.

Τα προβατάκια στην Αγγλία κυκλοφορούν ελεύθερα σε μεγάλα χωράφια που γύρω-γύρω έχουν φράχτες ή συρματόπλεγμα. Βοσκοί δεν υπάρχουν ούτε για δείγμα.

Οι εξοχές αυτές είναι απίστευτες την άνοιξη και το καλοκαίρι, αλλά και ο χειμώνας έχει την ομορφιά του.

Υ.Γ. Την Παρασκευή προσπάθησε να χιονίσει αλλά τελικά τη γλιτώσαμε μόνο με χιονόνερο. Απόψε περιμένουμε πάλι χιόνι. Για να δούμε...

Σεμινάρια για άντρες και γυναίκες

2010-01-29T09:40:00.008Z

ΝΕΑ ΣΕΜΙΝΑΡΙΑ ΓΙΑ ΑΝΤΡΕΣ!

Απογευματινά μαθήματα. Έναρξη αυτόν τον μήνα!
Σημείωση: λόγω της πολυπλοκότητας και του επιπέδου δυσκολίας των μαθημάτων, κάθε μάθημα θα δέχεται το πολύ 8 συμμετέχοντες.

Θέμα 1. Πώς να γεμίζετε παγοθήκες. Βήμα-βήμα με παρουσίαση slides.
Θέμα 2. Χαρτιά τουαλέτας: φυτρώνουν μόνα τους ή χρειάζονται αλλαγή; Συζήτηση στρογγυλής τραπέζης.
Θέμα 3. Διαφορές μεταξύ του καλαθιού για τα άπλυτα και του πατώματος. Φωτογραφίες και επεξηγηματικά γραφήματα.
Θέμα 4. Πιάτα και μαχαιροπήρουνα: μπορούν να σηκωθούν και να πετάξουν μόνα τους στον νεροχύτη; Παραδείγματα σε βίντεο.
Θέμα 5. Απώλεια ταυτότητας: όταν χάνεις το TV control από το έτερό σου ήμισυ. Υποστηρικτική τηλεφωνική γραμμή και ψυχανάλυση.
Θέμα 6. Μαθαίνοντας πώς να βρίσκεις πράγματα, αρχίζοντας με το να ψάχνεις στο σωστό μέρος αντί να κάνεις το σπίτι άνω κάτω ενώ ουρλιάζεις. Ανοιχτή συζήτηση.
Θέμα 7. Υγεία: η αγορά λουλουδιών δεν είναι επώδυνη για την υγεία σας. Γραφικά και ηχητικά παραδείγματα.
Θέμα 8. Οι αληθινοί άντρες ζητάνε οδηγίες όταν χάνονται. Αληθινές μαρτυρίες.
Θέμα 9. Είναι γενετικά δυνατόν να κάτσεις αμίλητος ενώ αυτή παρκάρει; Προσομοίωση οδήγησης.
Θέμα 10. Μάθημα ζωής: οι βασικές διαφορές ανάμεσα στη μητέρα και τη σύζυγο. Συζήτηση μέσω διαδικτύου και αυτοσχεδιασμοί.
Θέμα 11. Πώς να γίνεις η ιδανική παρέα για τα ψώνια. Ασκήσεις χαλάρωσης, διαλογισμού και τεχνικές αναπνοής.
Θέμα 12. Πώς να πολεμήσεις την εγκεφαλική ατροφία: να θυμάσαι γενέθλια, επετείους, άλλες σημαντικές ημερομηνίες και να τηλεφωνείς όταν πρόκειται να αργήσεις.

ΣΕΜΙΝΑΡΙΑ ΓΙΑ ΓΥΝΑΙΚΕΣ

Τα παρακάτω σεμινάρια είναι τώρα διαθέσιμα για γυναίκες:

Θέμα 1. Σιωπή, Το Τελικό Σύνορο: Εκεί που Καμία Γυναίκα Δεν Έχει Ξαναπάει.
Θέμα 2. Η ανεξερεύνητη Πλευρά των Τραπεζικών Συναλλαγών: Καταθέσεις.
Θέμα 3. Πάρτι: Χωρίς Καινούρια Ρούχα.
Θέμα 4. Διαχείριση ανδρών: Οι μικροκαβγάδες μπορούν να περιμένουν για μετά το τέλος του αγώνα.
Θέμα 5. Τουαλέτα Ι: Και οι άνδρες χρειάζονται χώρο στην τουαλέτα.
Θέμα 6. Τουαλέτα ΙΙ: Το ξυραφάκι του είναι δικό του.
Θέμα 7. Επικοινωνία Ι: Δάκρυα - Το τελευταίο καταφύγιο, όχι το πρώτο.
Θέμα 8. Επικοινωνία ΙΙ: Σκέψη πριν την ομιλία.
Θέμα 9. Επικοινωνία ΙΙΙ: Πώς να παίρνεις αυτό που θέλεις χωρίς γκρίνια.
Θέμα 10. Ασφαλής οδήγηση: Ένα προσόν που ΜΠΟΡΕΙΣ να αποκτήσεις.
Θέμα 11. Τηλέφωνο: Πώς να το κλείσεις.
Θέμα 12. Εισαγωγή στο παρκάρισμα.
Θέμα 13. Παρκάρισμα για προχωρημένες: Με την όπισθεν.

Παρασκευή σήμερα... άλλη μια εβδομάδα τελειώνει. Καλό σαββατοκύριακο σε όλους και καλή ξεκούραση!

Μια εικόνα χωρίς λόγια

2010-01-26T22:36:00.001Z

Τρέχω, βλέπω, διαβάζω...

2010-01-22T08:23:00.011Z

Μόλις τώρα συνειδητοποίησα ότι έχει περάσει μια εβδομάδα που δεν έχω γράψει καινούρια ανάρτηση, χωρίς να υπάρχει κάποια συγκεκριμένη δικαιολογία π.χ. ταξίδι. Ίσως φταίει ότι τα χιόνια έλιωσαν και δεν έχω άλλες ωραίες φωτογραφίες να σας δείξω. Ή ότι επιστρέψαμε στη γνωστή χειμωνιάτικη μουντάδα. Το απέραντο γκρι δεν βοηθάει τη συγγραφική μου διάθεση.

Βασικά τρέχω πολύ αυτό τον καιρό. Δουλεύω περίεργες ώρες και γυρίζω σπίτι κουρασμένη και αγχωμένη να προλάβω τις δουλειές του σπιτιού και τις διάφορες εκκρεμότητες (πολλά γενέθλια μαζεμένα, αμάν πια με τους Αιγόκερους και τους Υδροχόους!) μέσα σε ένα σαββατοκύριακο.

Τις ελεύθερες ώρες μου βλέπω μανιωδώς την έβδομη σεζόν του 24, εν αναμονή της έναρξης της όγδοης σεζόν την Κυριακή. Το 24 είναι μια από τις πιο αγαπημένες μου τηλεοπτικές σειρές αλλά παραδόξως δεν την έχω δει ποτέ στην τηλεόραση, εκτός από κάποια μεμονωμένα επεισόδια. Ο λόγος είναι πως δεν αντέχω να περιμένω από βδομάδα σε βδομάδα να δω το επόμενο επεισόδιο, έτσι τα αφήνω όλα για όταν βγουν σε DVD. Φέτος μιας και δεν παρακολουθώ κάτι άλλο (τελείωσε και το Galactica ρε γμτ) είπα να δοκιμάσω το 24, αλλά πρώτα πρέπει να ολοκληρώσω την προηγούμενη σεζόν. Όπως καταλαβαίνετε, κάθε βράδυ πάω για ύπνο με τον Jack και τη Renee. Ευτυχώς είμαι σε καλό δρόμο. Ένα δισκάκι έχει μείνει μόνο. Πιστεύω μέχρι την Κυριακή θα το έχω δει.

Όταν δεν βλέπω 24, διαβάζω ένα πολύ ενδιαφέρον βιβλίο του Jeffrey Eugenides με τίτλο Middlesex. Είναι επικό μυθιστόρημα (πολύ μπλα μπλα, πολλές σελίδες) και δεν τελειώνει με τίποτα, ειδικά όταν διαβάζεις στα κλεφτά μέσα σε τρένα και λεωφορεία όπως εγώ αυτή την εποχή. Αφηγητής είναι ένας ερμαφρόδητος άντρας, Ελληνο-αμερικάνος τρίτης γενιάς με καταγωγή από τη Μικρά Ασία. Το κύριο μέρος του μυθιστορήματος περιγράφει την ιστορία της παιδικής ηλικίας και ενηλικίωσής του στο Ντιτρόιτ, αλλά το βιβλίο περιλαμβάνει και πολλές λεπτομέρειες για την ιστορία της οικογένειας από τις αρχές του 20ου αιώνα, τότε που οι παπούδες του αφηγητή εγκατέλειψαν τη Μικρά Ασία με την καταστροφή της Σμύρνης, μέχρι τις μέρες μας. Όταν το τελειώσω ίσως κάνω αναλυτικότερη ανάρτηση. 300 σελίδες μένουν, πού θα πάνε, θα θυσιαστούν.

Καλό σαββατοκύριακο και τα ξαναλέμε από βδομάδα!

Καλή Ανάσταση!

2010-01-15T00:01:00.010Z

Κι ενώ το χιόνι δεν έχει καλά-καλά λιώσει, στα μαγαζιά έχουν κάνει την εμφάνισή τους τα πρώτα σοκολατένια αυγά και λαγουδάκια. Φαίνεται πως όπως τα Χριστούγεννα ξεκινάνε τον Σεπτέμβριο, έτσι και το Πάσχα ξεκινάει τον Ιανουάριο.

Περιττό να σας πω ότι είναι ιδιαιτέρως γελοίο να βλέπεις πασχαλιάτικα λαγουδάκια δίπλα σε χριστουγεννιάτικους πιγκουίνους. Δείτε την επόμενη φωτογραφία για να καταλάβετε τι εννοώ. Και όχι μόνο αυτό, αλλά και τα μεν και οι δε είναι σε προσφορά - μάλλον γιατί τέτοια εποχή ο περισσότερος κόσμος δεν ενδιαφέρεται να αγοράσει σοκολατένια αυγά, αλλά σοκολατάκια για του Αγίου Βαλεντίνου (που όλως παραδόξως δεν έχω δει ακόμα στα μαγαζιά).

Σε αυτή τη χώρα τα έχουμε ισοπεδώσει όλα, ακόμα και τις γιορτές...

Φρέσκο χιόνι

2010-01-13T19:54:00.002Z

Τελικά σήμερα χιόνισε πάλι. Ούτε και ξέρω πόσες φορές έχει χιονίσει από τις 16 Δεκεμβρίου που είδαμε τις πρώτες νιφάδες να πέφτουν από τον ουρανό. Για σήμερα το δελτίο καιρού έλεγε χιονόνερο, αλλά τελικά έπεσε ένα πολύ ελαφρό και επίμονο χιόνι. Έτσι, οι δρόμοι και οι αυλές μας ξαναντύθηκαν στα λευκά, όπως βλέπετε από τις φωτογραφίες που τράβηξα το πρωί.

Φανταστείτε πώς είναι να ταξιδεύεις στη δουλειά κάθε μέρα διασχίζοντας ένα τέτοιο τοπίο!

Ορίστε κι ένας λιωμένος και ξαναπαγωμένος χιονάνθρωπος.

Ο καιρός πάντως ζεσταίνει. Ήδη πιάνουμε άνετα τους 0°C κατά τη διάρκεια της μέρας. Σήμερα για πρώτη φορά μετά από καιρό η πενθήμερη πρόβλεψη δεν δείχνει καθόλου χιόνι, και όχι μόνο αυτό, αλλά την Παρασκευή, λέει, η θερμοκρασία θα ανέβει στους 6°C. Παίζει να βγάλουμε τα κοντομάνικα. Για να μην αφήσω την ταξιδιάρα Νατάσσα παραπονεμένη, έγραψα το όνομα του γιου της στο αυτοκίνητο της γειτόνισσάς μου. Νατάσσα και Βασίλη, δικό σας! Αν έχει μείνει χιόνι και αύριο, θα κάνω άλλη μια προσπάθεια στην αυλή που το χιόνι είναι πιο πατημένο και το γράψιμο πιο εύκολο.

Από το πρωί μου έχει κολλήσει το ομώνυμο και πολύ αγαπημένο τραγούδι του Βασίλη Παπακωνσταντίνου.

Φρέσκο χιόνι και τα μυαλά στα κάγκελα :-)

Χιονισμένα τοπία

2010-01-12T18:34:00.001Z

Παρ' ό,τι έχει να χιονίσει κανονικά από την περασμένη Πέμπτη και οι θερμοκρασίες έχουν ανεβεί αισθητά (1°C στο Λονδίνο αυτή τη στιγμή, άλλο που με το αεράκι το νιώθεις σαν -3°C) το χιόνι δεν έχει λιώσει τελείως. Περισσότερο υποχωρεί, παρά λιώνει, και ευτυχώς δεν έχουμε εκείνη τη γλίτσα που επικρατεί συνήθως μετά τη χιονόπτωση. Έχουμε όμως πάγο. Πολύ πάγο. Βασικά φέτος συνειδητοποιήσαμε πόσο κοντά είμαστε στο βόρειο πόλο!

Το δελτίο καιρού προβλέπει χιονόνερο αύριο και μετά βελτίωση. Βέβαια με πάσα επιφύλαξη, γιατί εδώ τα δελτία καιρού είναι σαν να βγαίνουν από το Μαντείο των Δελφών. Μία πιάνουν οι χρησμοί, μία όχι.

Βασικά δεν έχω κάτι καινούριο να σας πω για τον καιρό. Σας βάζω μόνο μερικές φωτογραφίες που μου έχουν στείλει από περιοχές της νοτιοδυτικής Αγγλίας - εκεί που χιονίζει πιο σπάνια κι από το Λονδίνο λόγω του Gulf Stream. Οι πρώτες τρεις φωτογραφίες είναι από το Somerset και συγκεκριμένα από την πόλη Wells. Οι επόμενες είναι από το Devon, ακόμα πιο δυτικά και νότια.

Επάνω βλέπετε τον καθεδρικό ναό του Exeter και κάτω το Teignmouth. Η θάλασσα στο βάθος είναι η Μάγχη.

Και τέλος, δύο φωτογραφίες από τους παγωμένους δρόμους του Exeter. Η φίλη μου η Livia που μου τις έστειλε, μένει εκεί 5 χρόνια και πρώτη φορά βλέπει χιόνι και πάγο στους δρόμους.

Οι δήμοι ανά την επικράτεια έχουν ξεμείνει από αλάτι, με αποτέλεσμα να καθαρίζουν μόνο τους κεντρικούς δρόμους. Όσοι μένουν πιο έξω από το κέντρο, απλά κάνουν τσουλίθρα.

Και καλά στην κάθοδο, πας τσουλώντας... στην άνοδο δεν ξέρω πώς πας!

Άσπρες μέρες

2010-01-07T22:30:00.006Z

Μέχρι τώρα χιόνιζε νύχτα. Χθες είδαμε χιονονιφάδες και με το φως της ημέρας. Μιλάμε για υπέροχες καταστάσεις. Έχουμε γίνει Σκανδιναβία.

Το μόνο κακό όταν χιονίζει είναι ότι νυχτώνει νωρίς. Τις φωτογραφίες που ακολουθούν τις τράβηξα στις 4:15 το απόγευμα και όπως βλέπετε έχει ήδη σκοτεινιάσει.

Καθότι τα πεζοδρόμια γλυστράνε, πολύς κόσμος κόβει δρόμο μέσα από τα πάρκα. Στο βάθος διακρίνεται μια ουρά από σταματημένα αυτοκίνητα. Αυτές τις μέρες οι δρόμοι γύρω στις 4 το απόγευμα είναι μονίμως μπλοκαρισμένοι, καθώς τα περισσότερα γραφεία κλείνουν νωρίς.

Στο πάρκο βρήκα ένα ζευγάρι που έφτιαχνε χιονάνθρωπους ξεκαρδισμένο στα γέλια. Παρότι έχουμε δει πολύ χιόνι φέτος, είναι η πρώτη φορά που έριξε αρκετό για χιονάνθρωπους.

Με το που βράδυασε, πάγωσαν τα πάντα. Έχουμε φτάσει να περπατάμε στους δρόμους (κάτι που οι Άγγλοι δεν κάνουν ΠΟΤΕ) γιατί τα πεζοδρόμια έχουν μετατραπεί σε πίστες πατινάζ. Όχι βέβαια ότι είναι εύκολο να ξεχωρίσεις πού τελειώνει το πεζοδρόμιο και πού αρχίζει ο δρόμος...

Σήμερα δεν έριξε ούτε μια τόση δα νυφαδούλα. Μάλιστα για κανένα δίωρο είχαμε και ήλιο. Το χιόνι όμως κρατεί καλά, καθώς η θερμοκρασία παρέμεινε σε μηδενικά επίπεδα λόγω του φρέσκου αέρα εκ βορείου πόλου.

Απόψε περιμένουμε κι άλλη πτώση της θερμοκρασίας (-4°C στο Λονδίνο, -11°C στη Σκωτία, ποιος τη χάρη τους). Σύμφωνα με τις προγνώσεις της ΕΜΥ, θα χιονίσει πάλι κατά τις 3 η ώρα τα ξημερώματα. Για να δούμε.

Χιόνι άσπρο και παχύ

2010-01-06T00:16:00.006Z

Αυτή τη φορά, η μετεωρολογική πρόβλεψη έπεσε διάνα. Λίγο μετά τις 11 μμ ξανα-ασπρίσαμε. Συνεχίζει μάλιστα να χιονίζει με επιμονή. Ιδού και το φωτογραφικό πειστήριο. Αν πατήστε πάνω στην εικόνα, θα δείτε καθαρά το χιόνι που πέφτει.

Μιλάμε ότι έχουμε γίνει Χολλυγουντιανή ταινία φέτος. Ασπρίζουμε μέρα παρά μέρα. Αφού κάθε φορά που κοιτάζω έξω από το παράθυρο, περιμένω να δω την Renée Zellweger να φιλιέται με τον Colin Firth. Καμία τύχη όμως. Πέτυχα μόνο έναν κακομοίρη χωρίς ομπρέλα που επέστρεφε σπίτι με γοργό βηματισμό.

Για να δούμε, θα κρατήσει ως αύριο το χιονάκι; Όχι τίποτ' άλλο, να βγάλω και καμιά φωτογραφία με φυσικό φως.

Να το και το κοκκινάκι

2010-01-05T12:00:00.005Z

Όπως βλέπετε, τα μόνα πράσινα είναι η Ιρλανδία και η Νήσος του Μαν, όχι γιατί εκεί έχει καλοκαιρία, αλλά γιατί δεν ανήκουν στο Ηνωμένο Βασίλειο, οπότε η βρετανική ΕΜΥ δεν τα συμπεριλαμβάνει στις προβλέψεις της.

Σήμερα το βράδυ, λέει, θα χιονίσει στο Λονδίνο. Και αύριο επίσης. Άντε μπράβο, γιατί το άσπρο της παγωνιάς το βαρεθήκαμε πια!

Στη βόρεια Αγγλία έχουν αφήσει τα τρένα, τα βαπόρια και τα αεροπλάνα και μετακινούνται με έλκυθρα. Οι φωτογραφίες που ακολουθούν είναι τραβηγμένες *πριν* την πρόσφατη κακοκαιρία.

Η τύχη της Σκωτίας αγνοείται. Φημολογείται ότι θα προσαρτηθεί στην Αυστρία, καθότι οι καιρικές συνθήκες θυμίζουν Άλπεις: -5°C στο Εδιμβούργο σήμερα, -3°C στη Γλασκώβη.

Αυτοί οι άνθρωποι κυριολεκτικά δεν έχουν στον ήλιο μοίρα. Ένα πράγμα θα σας πω μόνο: στη Σκωτία η μέση θερμοκρασία του περασμένου Αυγούστου ήταν 13,5°C. Αν ήταν μάγκες οι διευθύνοντες του ΕΟΤ, θα διαφήμιζαν την Αθήνα ως θερινό προορισμό out of season. Με τις θερμοκρασίες που έχετε αυτή την εποχή, οι Σκωτσέζοι θα έκαναν και μπάνια.

Τα καλύτερα έπονται

2010-01-03T00:33:00.006Z

Κι ενώ εσείς στο Ελλάντα έχετε ξεχάσει τι θα πει χειμώνας, εμείς εδώ στην γηραιά Αλβιόνα κάθε 2-3 μέρες βλέπουμε άσπρο. Μία χιόνι, μία παγωνιά και μία χαλάζι, οι λευκές μέρες ή νύχτες διαδέχονται η μία την άλλη. Πλέον έχουμε συνηθίσει και δεν μας κάνει εντύπωση. Τι πειράζει που το χθεσινοβραδυνό χαλάζι έλιωσε πριν ξημερώσει; Αφού αύριο το πρωί θα ρίξει χιόνι. Και μεθαύριο χιονόνερο που μάλλον θα το παγώσει. Υπομονή και καλή διάθεση να υπάρχει.

Η μέση θερμοκρασία στο Λονδίνο για το μήνα Δεκέμβριο είναι 5°C (μέση χαμηλή 2°C, μέση υψηλή 7°C). Φανταστείτε πώς μας φαίνεται που εδώ και 3 εβδομάδες βλέπουμε τον υδράργυρο να κατεβαίνει κάτω από το 0 σχεδόν σε καθημερινή βάση!

Η βρετανική ΕΜΥ έχει στην ιστοσελίδα της έναν χάρτη της χώρας που χρωματίζεται ανάλογα με τη σοβαρότητα της καιρικής πρόγνωσης. Πράσινο για καιρό που είναι νορμάλ, κίτρινο για μέτρια κακοκαιρία, πορτοκαλί για σημαντική κακοκαιρία και κόκκινο αν θεωρείται σίγουρο ότι θα μας πάρει και θα μας σηκώσει. Γενικά το κλίμα στο νησί είναι ήπιο και έτσι συνήθως παίζουμε μεταξύ πράσινου και κίτρινου. Το πορτοκαλί χρησιμοποιείται σπάνια, κυρίως για βροχοπτώσεις ή πολλά μποφώρ, ενώ το κόκκινο μας είναι σχεδόν άγνωστο.

Σήμερα το βράδυ πριν πέσω για ύπνο είπα να τσεκάρω την αυριανή πρόγνωση. Θαυμάστε χάρτη:

Το Λονδίνο όπως βλέπεται είναι πράσινο. Η πρόγνωση μιλάει για χιόνι και -2°C. Φανταστείτε τι λέει η πρόγνωση για τη βόρεια Αγγλία ή τη Σκωτία...

Για όλα φταίνε τα ρεύματα του Ατλαντικού, να ξέρετε. Τώρα γιατί τα ζεστά πάνε βουρ στη νότια Ευρώπη και τα κρύα έχουν αγκαλιάσει το νησάκι μας, δεν ξέρω να σας πω.

Καλή πρωτοχρονιά!

2009-12-31T13:53:00.004Z

Σας εύχομαι να περάσετε μια λαμπερή πρωτοχρονιά με τους φίλους σας και τις οικογένειές σας.

Το 2010 ας φέρει μαζί του υγεία και ευημερία για όλους μας!

Χρόνια πολλά στη φίλη μου την Μπέττυ που γιορτάζει σήμερα, στον Βασίλη που έχει γενέθλια, και σε όλους όσους γιορτάζουν αύριο!

Α, και κάτι άλλο: τα μελομακάρονα και οι κουραμπιέδες που μας έστειλαν από την Ελλάδα δεν έχουν φτάσει ακόμα, γι' αυτό φάτε κανένα παραπάνω για μας. Εμείς θα βολευτούμε με μπαγιάτικα mince pies.

Καλά Χριστούγεννα!

2009-12-24T12:09:00.004Z

Σας στέλνω πολλές ευχές για καλά χριστούγεννα και καλές γιορτές! Να περάσετε όμορφα με τους φίλους σας και τις οικογένειές σας. Να φάτε, να πιείτε (δεν είναι καιρός για δίαιτες τώρα), να βγείτε βόλτες, να βρείτε χρόνο για τους ανθρώπους που αγαπάτε και πάνω απ' όλα να χαμογελάστε πολύ!

Η φωτογραφία που συνοδεύει την ανάρτηση αυτή είναι σκαναρισμένη καρτ ποστάλ. Δείχνει τη φάτνη που στείνει κάθε χρόνο ο δήμαρχος του Λονδίνου στην κεντρική πλατεία της πόλης. Σημειώνω εδώ ότι η φάτνη και το δέντρο είναι τα μόνο στολίδια που βάζει ο δήμος. Τα υπόλοιπα τα έχουν αναλάβει οι κατά τόπο εμπορικοί σύλλογοι.

Η φάτνη μας όπως βλέπετε έχει μια νότα διαφορικότητας. Την έχει σχεδιάσει ο γιαπωνέζος γλύπτης Tomoaki Suzuki που σήμα κατατεθέν του είναι οι ξυλόγλυπτες φιγούρες. Αντικατέστησε μια πιο παραδοσιακή φάτνη που καταστράφηκε το 2003 κατά τη διάρκεια των μεθυσμένων πανηγυρισμών για την κατάκτηση του Παγκόσμιου Κυπέλου στο rugby από την εθνική ομάδα της Αγγλίας. Περισσότερα μπορείτε να διαβάσετε σε αυτή την παλιότερη ανάρτηση.

Winter Wonderland

2009-12-19T21:41:00.012Z

Σήμερα το βράδυ πήγαμε στο Winter Wonderland, το μεγαλύτερο χριστουγεννιάτικο λούνα παρκ του Λονδίνου, που βρίσκεται μέσα στο Hyde Park. Φέτος έχει διπλασιαστεί σε μέγεθος σε σχέση με πέρσυ, οπότε είχαμε υψηλές προσδοκίες από την επίσκεψή μας, και ευτυχώς δεν διαψευστήκαμε.

Πρόκειται για υπερπαραγωγή: πάρα πολλές επιλογές διασκέδασης, πολλά μπαρ και καφέ, ένα ολόκληρο γερμανικό χωριό με ξύλινα σπιτάκια και πάρτυ τύπου Après-ski, πολλά μαγαζάκια με όμορφα δώρα, άφθονο γκλουβάιν και νοστιμότατα λουκάνικα.

Η ατμόσφαιρα ήταν γιορτινή με αυθεντικές γερμανικές πινελιές (πολύ σημαντικό καθότι η Γερμανία είναι η πατρίδα του καλού χριστουγεννιάτικου παζαριού). Ευτυχώς για μια φορά ο καιρός ήταν σύμμαχος, καθώς η παγωνιά που επικρατεί τις τελευταίες μέρες ταιριάζει με το κλίμα των Χριστουγέννων. Μπορεί να κυκλοφορούσαμε ντυμένοι σαν αστακοί (και να ξεπαγιάσαμε) αλλά το ευχαριστηθήκαμε!

Αντί να σας το περιγράφω αναλυτικά, θα αφήσω τις φωτογραφίες να μιλήσουν. Κάποιες φορές, τα πολλά λόγια περιττεύουν.

Τα ντόνατς δεν ήταν πολύ αυθεντικά, γι' αυτό μάλλον τους είχαν καρφώσει γερμανικές σημαίες.

Παρά το πολικό κρύο (η θερμοκρασία έπαιζε μεταξύ 0-1°C) είχε πάρα πολύ κόσμο, αλλά όχι τόσο που να νιώθεις αποπνιχτικά.

Αντί για Αγιοβασίλη, φέτος οι θαμώνες μπορούν να φωτογραφηθούν (με το αζημείωτο φυσικά) μέσα σε μια χιονομπάλα.

Μεγάλη ποικιλία από χριστουγεννιάτικα στολίδια γερμανικής προέλευσης (όχι made in China).

Φυσικά δεν θα μπορούσα να μην έχω και οπτικο-ακουστικό υλικό. Δείτε τι κάναμε για να ζεσταθούμε. La la la hey hey!

Εννοείται πως για όσους έρθουν στο Λονδίνο μέσα στις γιορτές, μια επίσκεψη στο Winter Wonderland είναι ΜUST. Σαν τη Γερμανία δεν είναι, αλλά είναι σίγουρα ό,τι καλύτερο θα βρείτε σε βρετανικό έδαφος.

Χιονίζει ξανά!

2009-12-18T00:29:00.007Z

Μόλις ήμουν έτοιμη να πέσω για ύπνο, πήγα να κλείσω τις κουρτίνες (παντζούρια δεν έχουμε), κοίταξα έξω και είναι ΟΛΑ ΑΣΠΡΑ. Και όχι μόνο αυτό, αλλά χιονίζει κανονικά. Κάτι νιφάδες νααααα με το συμπάθειο. Δεν ξέρω αν θα συνεχίσει ως το πρωί, ελπίζω να μην αρχίσει να βρέχει και το λιώσει. Για παν ενδεχόμενο, τράβηξα μια φωτογραφία της αυλής μας, να έχουμε τουλάχιστον απόδειξη ότι άσπρισε.

Σήμερα το βράδυ πήγαμε με τη φίλη μου τη Lu να δούμε τη Νέα Σελήνη (το έργο, όχι τον πλανήτη). Στο σινεμά είχε χαλάσει η θέρμανση και έκανε κρύο, οπότε μετά από ένα μισάωρο διαφημίσεων και 10 λεπτά ταινία (οι πρωταγωνιστές δεν είχαν προλάβει ούτε να χωρίσουν) την κάναμε με ελαφρά πηδηματάκια. Ευτυχώς μας έδωσαν τα λεφτά μας πίσω, καθότι ήταν και 9 λίρες - 12 ευρώ περίπου - το άτομο.

Πάλι καλά, γιατί αν μέναμε ως το τέλος της ταινίας, μπορεί να ξεμέναμε στο σινεμά. Ως γνωστόν, όταν στο Λονδίνο χιονίζει, δεν κινείται τίποτα.

Είμαι τόσο ενθουσιασμένη που δεν μου κάνει καρδιά να πέσω για ύπνο. Λέω να το ξενυχτίσω :-)

Τζίφος

2009-12-17T12:11:00.002Z

Χιόνισε, χιόνισε, αλλά δεν το έστρωσε. Ίσα-ίσα που άσπρισε λίγο το γρασίδι. Η μετεωρολογική υπηρεσία έχει κάνει πρόβλεψη για περισσότερο χιόνι σήμερα το βράδυ και αύριο, αλλά προς το παρόν έχουμε καταγάλανο ουρανό και ήλιο με δόντια.

Μπορείτε να δείτε μερικές φωτογραφίες της χθεσινής άσπρης (λέμε τώρα) μέρας στο Ημερολόγιο Αποδημίας.

Το κρύωμα αντί να καλυτερεύει χειροτερεύει. Σας ευχαριστώ όλους για τις ευχές και αντεύχομαι περαστικά σε όσους είναι κι αυτοί κρυωμένοι. Γκουχ γκουχ.

Χιονίζει!

2009-12-16T13:38:00.005Z

Το ξέρω, έχω χαθεί, έχω μπλέξει με διάφορα, το κομπιούτερ είναι έτοιμο να κλατάρει (μία ανοίγει, μία όχι), έχω ένα κρύωμα σχεδόν 2 εβδομάδες τώρα, είναι και Χριστούγεννα και πάμε από μάζωξη σε μάζωξη, γενικώς υπάρχουν λόγοι που έχω εξαφανιστεί.

Δεν μπορούσα όμως να μην κάνω μια ανάρτηση για να σας πω ότι χιονίζει! Ναι, χιονίζει, στο Λονδίνο, μήνα Δεκέμβριο. Ανήκουστο κι όμως αληθινό. ΟΚ, όχι ακριβώς ανήκουστο, αλλά σίγουρα σπάνιο. Σπανιότατο.

Δεν χιονίζει πολύ, αλλά και το λίγο είναι κάτι. Όχι τίποτα άλλο, να δούμε κι εμείς άσπρη μέρα!

Σας αφήνω με ένα τραγουδάκι που μου έχει κολλήσει από χθες.

Φιλιά πολλά και κάντε καμιά ευχή να το στρώσει, ε;

Χριστούγεννα και Μουντιάλ

2009-12-06T23:26:00.002Z

Την Παρασκευή πέρασα από πλατεία Τραφάλγκαρ στο κέντρο του Λονδίνου για να δω το πρόσφατα αναρτημένο χριστουγεννιάτικο δέντρο και την φάτνη, και να τα φωτογραφίσω για το ιστολόγιο.

Δυστυχώς δεν κατάφερα να βγάλω ακριβώς τις φωτογραφίες που είχα στο μυαλό μου γιατί στην πλατεία είχε στηθεί γιγαντο-οθόνη που μετέδιδε ζωντανά την ...κλήρωση για το Μουντιάλ του 2010! Έτσι αντί για τη φάτνη είδα την Charlize Theron. Τουλάχιστον μπόρεσα να φωτογραφίσω το δέντρο, έστω και από λάθος οπτική γωνία.

Το χριστουγεννιάτικο δέντρο του Λονδίνου είναι πραγματικό έλατο που δωρίζεται κάθε χρόνο από τη Νορβηγία ως αναγνώριση της βοήθειας που έλαβε η Νορβηγική κυβέρνηση από τους Βρετανούς κατά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Έχει ύψος πάνω από 20 μέτρα και στολίζεται με 500 λαμπιόνια (χαμηλής τάσης) που τοποθετούνται σε κάθετες γραμμές, όπως είναι η παράδοση στη Νορβηγία. Ο στολισμός είναι πάντα ο ίδιος και πάντα λιτός. Επίσης πάνω στην πλατεία δεν υπάρχει άλλος χριστουγεννιάτικος διάκοσμος, ούτε φώτα, ούτε μουσικές.

Η μετατροπή της πλατείας σε υπαίθρια τηλεόραση είναι, ελπίζω, προσωρινή...

Έρχονται Χριστούγεννα

2009-12-01T22:43:00.002Z

Σήμερα το πρωί βγήκα από το διαμέρισμα και βρήκα την πόρτα των διπλανών στολισμένη. Δεν προλάβαινα να τη βγάλω φωτογραφία, γι' αυτό σας βάζω μια άλλη που τράβηξα σε μαγαζί στο κέντρο.

Μπήκε Δεκέμβριος, το καταλάβατε; Έρχονται Χριστούγεννα!

Λυκόφως

2009-11-29T23:47:00.002Z

Αυτή η ανάρτηση είναι μόνο για όσους έχουν δει την ταινία Λυκόφως ή τουλάχιστον έχουν διαβάσει το ομώνυμο βιβλίο της Στέφενι Μέιερ.

Απολαύστε!

Χριστουγεννιάτικο Λονδίνο: μέρος δεύτερο

2009-11-18T22:25:00.004Z

Στην ανάρτηση αυτή θα σας δώσω μερικές ιδέες για πράγματα που μπορείτε να κάνετε ή να δείτε στο Λονδίνο κατά τη διάρκεια της γιορτινής περιόδου, και ειδικά από τα μέσα Νοεμβρίου μέχρι την Πρωτοχρονιά.

Χριστουγεννιάτικα φώτα

Το Λονδίνο φημίζεται για τον στολισμό των δρόμων του. Όλοι οι δήμοι στολίζουν, αλλά τα φώτα στο κέντρο είναι τα πιο εντυπωσιακά. Οι δρόμοι και οι περιοχές που πρέπει να δείτε οπωσδήποτε είναι η Oxford Street, η Regent Street, η Carnaby Street, η Bond Street, η Marylebone, το Covent Garden και η περιοχή γύρω από τον καθεδρικό ναό του Αγίου Παύλου. Οι στολισμοί στις περιοχές αυτές είναι πολύ πρωτότυποι και αλλάζουν κάθε χρόνο.

Σήμερα άναψαν τα φώτα στην Marylebone High Street και αύριο ανάβουν στην Bond Street. Οι τελετές για το άναμα των φώτων συνήθως περιλαμβάνουν συναυλίες, παραστάσεις, ενίοτε πυροτεχνήματα και επίσημους καλεσμένους. Φέτος τα φώτα στην Oxford Street άναψε ο Jim Carrey, ενώ στην τελετή της Bond Street επίσημη καλεσμένη είναι η ηθοποιός Anna Friel.

Στολισμένες βιτρίνες

Οι βιτρίνες των περισσότερων μαγαζιών στολίζονται όχι μόνο με λαμπιόνια και αγιοβασίληδες, αλλά και με ειδικό στήσιμο των προϊόντων. Οι βιτρίνες των πολυκαταστημάτων του κέντρου (Debenhams, John Lewis, House of Fraser, Marks & Spencer) είναι εντυπωσιακές, αλλά οι καλύτερες είναι οι 27 βιτρίνες του Selfridges, για τις οποίες ο μόνος χαρακτηρισμός που ταιριάζει είναι "υπερπαραγωγές". Άλλες βιτρίνες που αξίζει να δείτε είναι αυτές του παιχνιδάδικου Hamleys στην Regent Street, που τα Χριστούγεννα έχει την τιμητική του.

Η καλύτερη ώρα να δείτε τα φώτα και τις βιτρίνες, ειδικά αν θέλετε να βγάλετε φωτογραφίες, είναι μετά τις 8-9 το βράδυ που κλείνουν τα μαγαζιά και κυκλοφορεί λιγότερος κόσμος.

Ψώνια, ψώνια, ψώνια

Φέτος η κίνηση στην αγορά είναι αυξημένη, οπότε δεν προβλέπεται να έχουμε πρόωρες εκπτώσεις (όπως πέρσυ που τα μαγαζιά μείωσαν τις τιμές πριν τα Χριστούγεννα για να προσελκύσουν αγοραστές). Παρόλα αυτά υπάρχουν αρκετές προσφορές, όπως "3 for 2" σε είδη δώρων. Δεδομένου ότι αυτή την εποχή η λίρα και το ευρώ έχουν μια πολύ καλή (υπέρ του ευρώ) ισοτιμία, οι τιμές είναι ιδιαίτερα ελκυστικές για όσους έρχονται από την ευρωζώνη.

Τα περισσότερα πολυκαταστήματα έχουν ειδικά Christmas shops, δηλαδή ολόκληρα τμήματα που πουλάνε μόνο χριστουγεννιάτικα στολίδια. Τα Christmas shops του Selfridges και του Harrods αξίζουν σίγουρα μια επίσκεψη. Αν έρθετε πριν τον Αύγουστο ή μετά τον Δεκέμβριο, μπορείτε να βρείτε χριστουγεννιάτικα σε ένα μικρό μαγαζί κοντά στον σταθμό του London Bridge που λέγεται (ναι, το βρήκατε) The Christmas Shop και είναι ανοιχτό όλο το χρόνο.

Αν είσαστε εδώ μετά τις 26 Δεκεμβρίου που θα αρχίσουν οι εκπτώσεις, δεν θα πιστεύετε πόσο φτηνά θα είναι όλα, ειδικά οι συσκευασίες δώρων, των οποίων οι τιμές μειώνονται στο μισό αμέσως μετά τα Χριστούγεννα. Γι' αυτό ελάτε προετοιμασμένοι και κυρίως με άδειες βαλίτσες.

Χριστουγεννιάτικα παζάρια

Τα χριστουγεννιάτικα παζάρια είναι μια παράδοση από την κεντρική Ευρώπη και ιδιαίτερα από τη Γερμανία και την Αυστρία, που τα τελευταία χρόνια αρχίζει να εξαπλώνεται και στην Αγγλία. Τα αγγλικά παζάρια είναι κάπως σαν πανηγύρια, αλλά με χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα. Περιλαμβάνουν υπαίθριες αγορές κυρίως με χριστουγεννιάτικα είδη, καντίνες που πουλάνε λουκάνικα, κρέπες και ζεστό αρωματισμένο κρασί, και ένα μικρό ή μεγαλύτερο λούνα παρκ.

Το μεγαλύτερο λονδρέζικο παζάρι γίνεται στο Hyde Park και λέγεται Winter Wonderland. Δεν μοιάζει και πολύ με τα γερμανικά παζάρια αλλά έχει ωραία ατμόσφαιρα, και το κυριότερο ξεκινάει από τις 21 Νοεμβρίου και λειτουργεί μέχρι τις 3 Ιανουαρίου, από τις 10 το πρωί ως τις 10 το βράδυ. Κλείνει μόνο ανήμερα τα Χριστούγεννα.

Το πιο αυθεντικό χριστουγεννιάτικο παζάρι θεωρείται το Παζάρι της Κολωνίας στo Southbank Centre, το οποίο λειτουργεί με πιο γερμανικό ωράριο από τις 11 το πρωί ως τις 8 το βράδυ, από τις 20 Νοεμβρίου ως τις 23 Δεκεμβρίου. Δεν έχει τύχει να πάω, οπότε δεν μπορώ να πω με σιγουριά πόσο αυθεντικό είναι ή αν μοιάζει με το πραγματικό παζάρι της Κολωνίας, πάντως μπορείτε να διαβάσετε εδώ την περιγραφή του Γκρινιάρη, που το επισκέφτηκε πέρσυ τέτοιο καιρό.

Για πρώτη φορά φέτος θα λειτουργήσει Christmas Fair στον εκθεσιακό χώρο 02 (πρώην Millennium Dome) κοντά στο Greenwich. Από τις περιγραφές φαίνεται ενδιαφέρον για όσους λατρεύουν τα λούνα παρκ τύπου Allou. Το 02 βρίσκεται στις όχθες του Τάμεση και αν αποφασίσετε να πάτε, ο πιο εύκολος τρόπος είναι με καράβι της εταιρίας Thames Clippers, που μπορείτε να πάρετε από το κέντρο της πόλης (Westminster, Waterloo, Tower Bridge κ.λπ.). Στο 02 θα βρείτε επίσης εστιατόρια, μπαρ και σινεμά, όλα κάτω από την ίδια στέγη.

Εκτός από τα χριστουγεννιάτικα παζάρια, αξίζει να επισκευτείτε τουλάχιστον μία από τις 20 υπαίθριες αγορές που υπάρχουν στο κεντρικό Λονδίνο. Κάποιες που θεωρείται ότι αξίζουν ιδιαίτερα την περίοδο των γιορτών είναι το Portobello, το Spitalfields, το Camden και το Covent Garden. Πριν πάτε, ελέγξτε πότε λειτουργεί η κάθε μία, γιατί μερικές ανοίγουν μόνο συγκεκριμένες μέρες.

Υπάρχουν επίσης κάποια πιο παραδοσιακά Christmas fairs, τα οποία στήνονται μόνο για 1-2 μέρες και πουλάνε κυρίως εποχιακά είδη και χειροτεχνήματα. Αν είσαστε στο Λονδίνο στις 28 ή 29 Νοεμβρίου, αξίζει να επισκευτείτε το Christmas fair στο Chelsea Physic Garden και παράλληλα να δείτε έναν από τους πιο όμορφους κήπους του Λονδίνου.

Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τις χριστουγεννιάτικες αγορές και τα διάφορα παζάρια σας παραπέμπω στα σχετικά άρθρα του London Town και του Time Out.

Πατινάζ

Μια άλλη χριστουγεννιάτικη συνήθεια είναι το πατινάζ, ειδικά τα βράδυα. Από τα μέσα Νοεμβρίου στήνονται διάφορες υπαίθριες πίστες σε όλο το Λονδίνο και λειτουργούν συνήθως μέχρι το τέλος του χειμώνα. Μια από τις πιο εντυπωσιακές είναι η πίστα στο Somerset House, μόλις 10 λεπτά περπάτημα από την Trafalgar Square, που μένει ανοιχτή ως τις 24 Ιανουαρίου. Αν δεν έχετε κάνει ποτέ πατινάζ, στις περισσότερες πίστες υπάρχουν ειδικοί δάσκαλοι που μπορούν να σας δείξουν τα βασικά.

Έχω την εντύπωση ότι φέτος λειτουργούν λιγότερες πίστες απ' ό,τι συνήθως, ίσως γιατί η ΕΜΥ έχει προβλέψει χειμώνα σχετικά ζεστό και βροχερό. Ας ελπίσουμε να έχουν κάνει λάθος ώστε τουλάχιστον οι πίστες που λειτουργούν να πάνε καλά και να μην κάνουμε πατινάζ κρατώντας ομπρέλα!

Χριστουγεννιάτικο Λονδίνο: μέρος πρώτο

2009-11-18T12:42:00.005Z

Τα Χριστούγεννα είναι η μεγαλύτερη γιορτή του χρόνου στην Αγγλία και (ευτυχώς για τον τουρίστα) οι ετοιμασίες ξεκινούν από πολύ νωρίς, οπότε μπορείτε να πάρετε μια γεύση Χριστουγγένων ακόμα κι αν έρθετε στο Λονδίνο ...τον Αύγουστο. Για να ξέρετε τι θα δείτε αναλόγως με την εποχή, έχω ετοιμάσει μια λίστα με τις σημαντικές ημερομηνίες της περιόδου.

Μέσα Αυγούστου: Ανοίγουν τα χριστουγεννιάτικα τμήματα στα πολυκαταστήματα Harrods και Selfridges.

Αρχές/μέσα Σεπτεμβρίου: Τα μαγαζιά αρχίζουν να πουλάνε τα πρώτα χριστουγεννιάτικα είδη, κυρίως κάρτες και στολίδια.

Μέσα Οκτωβρίου: Στολίζονται οι πρώτες χριστουγεννιάτικες βιτρίνες.

Αρχές Νοεμβρίου: Ανάβουν τα χριστουγεννιάτικα φώτα στους δύο κεντρικούς δρόμους του Λονδίνου, την Oxford Street και την Regent Street, εν μέσω εορτασμών.

Μέσα Νοεμβρίου: Ανάβουν τα φώτα στην Marylebone High Street, την Bond Street και σε άλλους δρόμους και περιοχές (π.χ. Carnaby Street, Covent Garden). Επίσης στήνονται οι πρώτες πίστες πατινάζ.

Τέλη Νοεμβρίου: Ξεκινάνε τα χριστουγεννιάτικα παζάρια (αντιγραφές των αντίστοιχων Γερμανικών) στο South Bank, το Hyde Park και αλλού.

Αρχές Δεκεμβρίου: Στήνονται το χριστουγεννιάτικο δέντρο και η φάτνη στην κεντρική πλατεία του Λονδίνου, την Trafalgar Square. Από τη στιγμή που θα στηθεί το χριστουγεννιάτικο δέντρο, περνάμε επισήμως στην περίοδο προετοιμασίας για τα Χριστούγεννα, η οποία ονομάζεται Advent και διαρκεί 4 εβδομάδες, μέχρι τις 24 Δεκεμβρίου. Αυτή είναι και η καλύτερη εποχή για να επισκευτείτε το χριστουγεννιάτικο Λονδίνο, αφού όλα είναι στη θέση τους και η ατμόσφαιρα είναι ιδιαίτερα γιορτινή.

Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου γίνονται διάφορες συναυλίες με κάλαντα και ειδικές χριστουγεννιάτικες παραστάσεις που λέγονται pantomimes.

Το πρώτο Σάββατο του Δεκεμβρίου διοργανώνεται μια μεγάλη εκδήλωση στο κέντρο που λέγεται Oxford Street Traffic Free Day. Τη μέρα αυτή ο κεντρικός εμπορικός δρόμος του Λονδίνου πεζοδρομείται. Κατά μήκος του δρόμου και μέσα στα μαγαζιά γίνονται γιορτινές παραστάσεις και συναυλίες.

Την ημέρα των Χριστουγέννων (που σημειωτέον είναι η μόνη μέρα του χρόνου που η πόλη αδειάζει) ξεκινάνε οι Twelve Days of Christmas, δηλαδή οι δώδεκα μέρες των εορτασμών. Σύμφωνα με την παράδοση, τη δωδέκατη μέρα πρέπει να κατέβουν όλα τα στολίδια, και πραγματικά αν έρθετε στο Λονδίνο στις 6 Ιανουαρίου, θα είναι σαν να μην γιορτάσαμε καθόλου Χριστούγεννα - ούτε δέντρο, ούτε φάτνη, ούτε φώτα στους δρόμους. Τα μαγαζιά συνήθως ξεστολίζουν από πιο νωρίς, από τις 27 Δεκεμβρίου που ξεκινάνε οι χειμερινές εκπτώσεις. Οι Αγιοβασίληδες εξαφανίζονται ως δια μαγείας την επόμενη μέρα των Χριστουγέννων.

Η Πρωτοχρονιά στο Λονδίνο δεν γιορτάζεται ιδιαίτερα, παρά μόνο με πάρτυ, χορούς (μασκέ και όχι μόνο), κλάμπιν και πυροτεχνήματα που κρατάνε περίπου 15 λεπτά από τη στιγμή που το Big Ben θα κτυπήσει μεσάνυχτα. Το πιο γνωστό πάρτυ είναι αυτό που διοργανώνει το Ministry of Sound.

Επίσης την πρώτη μέρα του χρόνου γίνεται στο κέντρο μια μεγάλη παρέλαση στην οποία συμμετέχουν γκρουπ από 20 διαφορετικές χώρες.

Η Πρωτοχρονιά αντιθέτως γιορτάζεται πάρα πολύ στη Σκωτία, όπου είναι επίσημη αργία όχι μόνο η 1η Ιανουαρίου αλλά και η 2η - μάλλον για να έχουν χρόνο να συνέλθουν από τους εορτασμούς (βλ. μπύρα και ουίσκι) της Πρωτοχρονιάς.

Η ανάρτηση αυτή είχε σκοπό να σας δώσει μια γενική ιδέα του πώς γιορτάζονται τα Χριστούγεννα στο Λονδίνο. Έχω κάνει παραπομπές σε παλιότερες αναρτήσεις για πιο αναλυτικές περιγραφές με φωτογραφίες. Αν σκεφτόσαστε να κάνετε ένα ταξίδι πριν τα Χριστούγεννα αλλά δεν έχετε αποφασίσει πού να πάτε, θα βρείτε αναρτήσεις σχετικά με τους εορτασμούς στο Λονδίνο, την Αθήνα, τη Γερμανία και την Αυστρία κάτω από το label "Χριστούγεννα".

Η φωτογραφία δείχνει μία από τις 27 βιτρίνες του πολυκαταστήματος Selfridges, στολισμένη για τα Χριστούγεννα. Το φετινό θέμα είναι τα παιδικά παραμύθια - στη συγκεκριμένη βιτρίνα βλέπετε τη μητριά της Χιονάτης.

Πρώτο ταξίδι στο Λονδίνο

2009-11-16T00:40:00.014Z

Πριν γράψω την ανάρτηση για το χριστουγεννιάτικο Λονδίνο σκέφτηκα να γράψω λίγα λόγια για όσους σκέφτονται κάποια στιγμή να κάνουν το πρώτο τους ταξίδι προς τα μέρη μας. Νομίζω ότι για τους περισσότερους πρωτάρηδες τρία είναι τα βασικά θέματα που τους απασχολούν: πότε να έρθουν, πόσο να μείνουν και τι ρούχα να πάρουν, οπότε θα ξεκινήσω με αυτά.

Πότε να έρθετε

Κατά τη γνώμη μου η καλύτερη εποχή για την πρώτη επίσκεψη στο Λονδίνο είναι τέλη Οκτωβρίου με αρχές Νοεμβρίου. Το δεύτερο, τρίτο κ.λπ. ταξίδι δεν έχει τόση σημασία πότε θα το κάνετε. Έτσι κι αλλιώς μετά την πρώτη φορά ή θα έχετε ξετρελαθεί με την πόλη ή θα έχετε φάει την κρυάδα (οπότε στα επόμενα ταξίδια θα ξέρετε τουλάχιστον τι να περιμένετε).

Δεν προτείνω για πρώτο ταξίδι τους καλοκαιρινούς μήνες γιατί υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να σας απογοητεύσει ο καιρός, δηλαδή να φύγετε από την Ελλαδίτσα με 25-30 βαθμούς και ήλιο, και να βρείτε το Λονδίνο με 15 βαθμούς και ατέλειωτη βροχή. Ή με 20 βαθμούς και απίστευτη υγρασία. Όσο και να σας αρέσει η βροχή, το να προσπαθείς να δεις μια πόλη για πρώτη φορά με την ομπρέλα στο χέρι, δεν έχει πλάκα. Ούτε να μπαινοβγαίνεις σε μαγαζιά και μουσεία με βρεγμένα ρούχα και ομπρέλες που στάζουν. Τη δεύτερη και τρίτη φορά που δεν σε νοιάζει να περπατήσεις την πόλη, η κακοκαιρία δεν επηρεάζει τόσο πολύ τα σχέδια.

Γενικότερα από Μάρτιο ως Σεπτέμβριο, το πιθανότερο είναι ο καιρός που θα βρείτε στο Λονδίνο να είναι χειρότερος από τον καιρό της Ελλάδας. Ένα μικρό αβαντάζ έχουν οι καλοκαιρινοί μήνες - τότε τουλάχιστον ο ήλιος αργεί να δύσει, οπότε ακόμα κι αν πετύχετε τις λαχειοφόρες μέρες (αυτές με την ατέλειωτη βροχή) έχετε μια ελπίδα να σταματήσει να βρέχει κάποιες ώρες της ημέρας ώστε να κάνετε μια βόλτα με την ησυχία σας. Οι χειρότεροι μήνες είναι ο Ιανουάριος και ο Φεβρουάριος. Και οι μέρες είναι μικρές, και ο καιρός χάλια.

Τα πλεονεκτήματα της περιόδου από τέλη Οκτωβρίου έως αρχές Νοεμβρίου είναι τα εξής:

Ο καιρός είναι φθινοπωρινός, αλλά όχι σημαντικά χειρότερος από τον καιρό της Ελλάδας, και σίγουρα ανάλογος της εποχής. Άλλο να κατεβάσετε τα χειμωνιάτικα Ιούνιο μήνα για να πάτε ταξίδι, κι άλλο να τα κατεβάσετε 1-2 βδομάδες νωρίτερα τον Οκτώβριο. Επίσης ο καιρός είναι πιο σταθερός, ενώ από τον Απρίλιο και μετά μπορεί να πετύχετε μεγαλύτερες εναλλαγές: τη μία μέρα κοντομάνικα, την άλλη μπουφάν, την παράλλη ζακέτα. Τον Οκτώβριο στάνταρ μπουφάν και ξεμπερδέψατε.

Τα φύλλα των δέντρων έχουν κιτρινίσει και έχουν αρχίσει να πέφτουν, δημιουργώντας μια όμορφη, ρομαντική και ασυνήθιστη για τον μέσο Έλληνα εικόνα, αλλά δεν έχει αρχίσει ακόμα να βρέχει ώστε τα πεσμένα φύλλα να γίνουν λάσπη, ούτε να φυσάει ώστε να μην μείνει τίποτα πάνω στα κλαδιά. Εννοείται μην περιμένετε να έρθετε Χριστούγεννα και να βρείτε φύλλα στα δέντρα.

Η διάρκεια της μέρας είναι σε αποδεκτά επίπεδα - σχεδόν 10 ώρες μέρα στην Αγγλία, 11 ώρες μέρα στην Ελλάδα, μικρή διαφορά. Τον Δεκέμβριο και τον Ιανουάριο η μέρα μικραίνει αισθητά, αφού ο ήλιος δύει πριν τις 4 μμ.

Επειδή από τον Νοέμβριο και μετά ο τουρισμός μειώνεται, συνήθως γίνονται πολλές προσφορές σε τουριστικές υπηρεσίες, τα ξενοδοχεία είναι πιο φτηνά και οι ουρές στα δημοφιλή μουσεία και αξιοθέατα εξαφανίζονται.

Τέλος, την εποχή αυτή υπάρχουν πολλές τοπικές γιορτές και εκδηλώσεις, οπότε θα δείτε σίγουρα κάτι διαφορετικό: μέρα της παπαρούνας, μασκαράδες, πυροτεχνήματα κ.λπ. Επίσης έχουν ήδη αρχίσει οι ετοιμασίες και οι στολισμοί για τα Χριστούγεννα, έτσι θα απολαύσετε χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα.

Άλλες εποχές κατά τις οποίες υπάρχει κάτι διαφορετικό να δείτε είναι η περίοδος των Χριστουγέννων, η Κινέζικη Πρωτοχρονιά (κινητή γιορτή που φέτος θα εορταστεί στις 14 Φεβρουαρίου 2010), και το δεύτερο σαββατοκύριακο του Μαΐου με το φεστιβάλ παραδοσιακών χορών Morris dancing.

Οι χειμερινές εκπτώσεις ξεκινάνε στις 27 Δεκεμβρίου και λήγουν γύρω στις 20 Ιανουαρίου. Οι καλύτερες προσφορές γίνονται συνήθως τη δεύτερη εβδομάδα του Ιανουαρίου, αλλά βέβαια τότε δεν υπάρχει μεγάλη ποικιλία.

Άσχετα με το τι λέω εγώ, λογικό είναι ότι θα έρθετε όποτε βολεύει λόγω άδειας ή τα εισιτήρια είναι φθηνά. Αλίμονο αν περιμένετε την τέλεια εποχή. Άλλωστε ο καιρός μας είναι τόσο απρόβλεπτος που μπορεί να πετύχετε περισσότερη ζέστη τον Απρίλιο απ' ότι τον Ιούλιο, και περισσότερη βροχή τον Ιούνιο απ' ό,τι τον Δεκέμβριο. Το καλό είναι πως στο Λονδίνο πάντα θα υπάρχει κάτι να δείτε, ακόμα και όταν ο καιρός είναι άσχημος. Δεδομένου ότι έχετε να διαλέξετε ανάμεσα σε περισσότερα από 300 μουσεία και πινακοθήκες, το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν θα βαρεθείτε.

Παραδοσιακά τα φτηνότερα εισιτήρια διατίθενται τον Νοέμβριο και τον Φεβρουάριο, αλλά φυσικά προσφορές υπάρχουν καθ'όλη τη διάρκεια του χρόνου, αρκεί να κλείσετε αρκετά νωρίς.

Πόσο να μείνετε

Όσο περισσότερο μπορείτε και σίγουρα περισσότερο από τέσσερις μέρες. Φυσικά δεν θα μπορέσετε να δείτε τα πάντα στο πρώτο ταξίδι, αλλά νομίζω ότι πέντε μέρες φτάνουν για να δείτε 2 μουσεία, να ψωνίσετε σε 2-3 μεγάλα μαγαζιά, να δείτε τα αξιοθέατα του κέντρου, να περπατήσετε σε ένα πάρκο, να κάνετε μια βόλτα με εκδρομικό λεωφορείο και ίσως και μια μίνι κρουαζιέρα στον Τάμεση.

Υπολογίζετε πάντα ότι τα μεγάλα μουσεία (π.χ. το Βρετανικό ή ο Πύργος του Λονδίνου) θέλουν στο νερό 3-4 ώρες, τα σαββατοκύριακα πολλές γραμμές του μετρό δεν λειτουργούν οπότε οι μετακινήσεις είναι πιο χρονοβόρες και οι μέρες που φτάνετε και αναχωρείτε είναι μισές λόγω των μετακινήσεων από και προς το αεροδρόμιο.

Αν έρθετε χειμώνα υπολογίστε ότι η διάρκεια της μέρας είναι μικρότερη (8 ώρες μέρα τον Ιανουάριο, 16 ώρες μέρα τον Ιούνιο) και άρα λιγότερα αυτά που μπορείτε να δείτε πριν νυχτώσει.

Τι ρούχα να φέρετε

Από τον Σεπτέμβριο μέχρι τον Μάιο, μπουφάν και ζακέτα ή φλις. Αν κάνει ζέστη, μπορεί να κυκλοφορήσετε μόνο με τη ζακέτα. Αν κάνει κρύο, φοράτε την ζακέτα κάτω από το μπουφάν. Αντί για χοντρά πουλόβερ προτιμήστε ρούχα που μπορούν να φορεθούν το ένα πάνω από το άλλο, γιατί στους εσωτερικούς χώρους έχει ζέστη και μπορείτε να μείνετε και με ένα μακώ μόνο. Επίσης τα πουλόβερ πιάνουν πολύ χώρο στη βαλίτσα, που καλύτερα να μείνει διαθέσιμος για τα ψώνια σας.

Τους χειμερινούς μήνες, όσο πιο μακρύ είναι το μπουφάν, τόσο καλύτερα. Αν μπορείτε να φέρετε παλτό ως το γόνατο, θα είσαστε πολύ πιο άνετοι απ' ό,τι με κοντό μπουφάν. Μην φέρετε δερμάτινο, θα ξεπαγιάσετε.

Τους καλοκαιρινούς μήνες, κοντομάνικα κυρίως, αλλά όχι τιραντάκια, παντελόνες, αέρινα φορέματα κ.λπ. Τζην μπουφάν απαραιτήτως, αλλιώς ζακέτα ή και φλις. Ομπρέλα οπωσδήποτε και αχρείαστη να είναι. Παπούτσια κλειστά και άνετα γιατί οι αποστάσεις είναι μεγάλες και σίγουρα θα περπατήσετε πολύ.

Μην φέρετε κυριλέ ρούχα, δεν χρειάζονται. Με τζην παντελόνι πας παντού εκτός ίσως από τα πάρα πολύ κυριλέ ξενοδοχεία.

Όποια εποχή του χρόνου και να έρθετε, το πιθανότερο είναι να κρυώσετε, παρά να ζεσταθείτε. Από τον Οκτώβριο μέχρι τον Απρίλιο, να φέρετε απαραίτητα κασκώλ ή πασμίνα, και αν είστε κρυουλιάρηδες καπελάκι, γάντια και ισοθερμικές κάλτσες.

Όποιος έχει κάτι να προσθέσει ή να ρωτήσει, τα σχόλια είναι στη διάθεσή σας!

Η φωτογραφία που συνοδεύει την ανάρτηση αυτή είναι καρτ ποστάλ.

Επιστροφή

2009-11-13T23:41:00.005Z

Μετά από λίγες μέρες απουσίας επέστρεψα πάλι στο διαδύκτιο! Σας ευχαριστώ πολύ για τα σχόλιά σας στην προηγούμενη ανάρτηση και ζητώ συγγνώμη για την καθυστέρηση να απαντήσω στα ημέιλ. Το διάλειμμα ήταν γενικό και ουσιαστικό, γι' αυτό δεν είχα τσεκάρει ούτε σχόλια ούτε μυνήματα.

Τώρα ετοιμάζω μια ανάρτηση για το χριστουγεννιάτικο Λονδίνο, αφού ξέρω ότι αρκετοί σκέφτεστε να μας επισκευτείτε μέσα στον επόμενο μήνα. Αν έχετε κάποια συγκεκριμένη απορία ή κάποιο θέμα στο οποίο θέλετε να αναφερθώ, αφήστε σχόλιο και θα δω τι μπορώ να κάνω!

Ένα μικρό διάλειμμα

2009-10-29T21:24:00.001Z

Για μερικές μέρες θα μείνω μακριά από τον υπολογιστή λόγω ειλημμένων υποχρεώσεων. Νιώθω έτσι κι αλλιώς ότι μου χρειάζεται ένα διάλειμμα από το διαδίκτυο. Θα επιστρέψω με τις αναρτήσεις που σας έχω υποσχεθεί, για τη Φρανκφούρτη και για Χριστουγεννιάτικα ταξίδια στο Λονδίνο και διάφορα άλλα που έχω στο μυαλό μου αλλά δεν μπορώ αυτή τη στιγμή να γράψω. Να περνάτε καλά και θα τα πούμε σύντομα!

Να το πάρει ο Μάιν;

2009-10-27T07:49:00.022Z

Η φωτογραφία του κουίζ ήταν από την Φρανκφούρτη της Γερμανίας.

Όπως σωστά μαντέψατε πολλοί, πρόκειται για στίχο παρμένο από την Οδύσσεια, που μεταφράζεται στα νέα ελληνικά ως εξής:

Πλέοντας μέσ' το μελανό πέλαγος σ' αλλόγλωσσους ανθρώπους

Η επιγραφή βρίσκεται πάνω στην παλιά σιδερένια πεζογέφυρα (Eiserner Steg) της Φρανκφούρτης, που διασχίζει τον ποταμό Μάιν (παραπόταμο του Ρήνου) και χτίστηκε για να συνδέσει το κέντρο της πόλης με την περιοχή Sachsenhausen. Οι κάτοικοι της περιοχής αυτής ήταν σαξονικής προέλευσης και μιλούσαν διαφορετική διάλεκτο.

Η γέφυρα έχει μια ιδιαίτερη ιστορία. Οι κάτοικοι της Φρανκφούρτης είχαν ζητήσει να τοποθετηθεί πέρασμα στο σημείο αυτό από παλιά, αλλά οι συζητήσεις για την κατασκευή της γέφυρας συνεχίζονταν επί 50 χρόνια χωρίς αποτέλεσμα. Στο τέλος οι κάτοικοι απελπισμένοι με την ολιγωρία του κράτους, ανέλαβαν οι ίδιοι την κατασκευή της, που ολοκληρώθηκε το 1869. Για την αποπληρωμή του κόστους κατασκευής, αρχικά όσοι χρησιμοποιούσαν τη γέφυρα πλήρωναν διόδια!

Το 1945 οι ίδιοι οι Γερμανοί ανατίναξαν τη γέφυρα για να εμποδίσουν τα στρατεύματα των Σύμμαχων να διασχίσουν την πόλη. Την ξαναέκτισαν βάσει του αρχικού σχέδιου το 1993. Αργότερα προστέθηκε η Ομηρική ρήση, που συμβολίζει τον ρόλο της γέφυρας στην ένωση των δύο διαφορετικών περιοχών της Φρανκφούρτης πάνω από τα σκούρα νερά του Μάιν. Η επιγραφή είναι έργο του καλλιτέχνη Hagen Bonifer.

Συγχαρητήρια στη Νατάσσα που απάντησε πρώτη σωστά στο κουίζ χωρίς να έχει πάει η ίδια και χωρίς να ανατρέξει στο Google. Πώς το βρήκε; Eίχε δει φωτογραφία της επιγραφής σε άλλο μπλογκ - απόδειξη ότι η ανάγνωση ιστολογίων δεν είναι χάσιμο χρόνου, για να μην σας πω ότι μπορεί να θεωρηθεί και εκπαιδευτική απασχόληση!

Συγχαρητήρια επίσης επίσης στον Civil που έκανε τον πιο ολοκληρωμένο συλλογισμό ως εξής:

Eκδρομή από Λονδίνο, βορειοευρωπαϊκό τοπίο, ουρανος κεντρικής ευρώπης, γερμανικό αρχιτεκτονικό στυλ, γέφυρα προφανώς σε ποτάμι (λόγω μήκους), μπυραρία. Mάλλον ψάχνουμε γερμανική πόλη με ποτάμι... πολλές είναι!

Είχε απόλυτο δίκιο σε όλα - ήταν γερμανική πόλη με ποτάμι, αλλά δύσκολο να πεις πoια γιατί είναι όντως πολλές.

Ευχαριστώ θερμά όλους όσους ήξεραν την απάντηση επειδή έχουν πάει και έχουν δει την επιγραφή ιδίοις όμμασι, ή επειδή έχουν πάει και δεν την έχουν δει αλλά τους το έχουν πει (βλ. Apos), όπως επίσης και όσους δεν άντεξαν και το γκούγκλαραν, που δεν αποκάλυψαν το όνομα της πόλης!

Περισσότερα για τη Φρανκφούρτη θα σας πω στις αναρτήσεις που θα ακολουθήσουν. Όσοι ξέρετε καλά γερμανικά, μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα για τη γέφυρα και την ιστορία της εδώ.

Μαντέψτε πού!

2009-10-22T21:20:00.009+01:00

Μιας και έχει περάσει καιρός από το τελευταίο κουίζ, είπα να σας βάλω μια φωτογραφία για να μαντέψτε πού ήμουν το περασμένο σαββατοκύριακο.

Όποιοι έχουν πάει (και όποιοι ξέρουν πού πήγα γιατί τους το είπα) καλούνται να μην παίξουν γιατί έχουν αβαντάζ. Ή τουλάχιστον να περιμένουν να μαντέψουν όσοι δεν ξέρουν πρώτα, και μετά να το αποκαλύψουν.

Όσοι χρησιμοποιήσουν Google, Wikipedia ή Πάπυρος-Λαρούς-Μπριτάνικα για να βρουν την απάντηση θα απορριφθούν από τον διαγωνισμό και από όλους τους μελλοντικούς διαγωνισμούς γιατί χαλάνε την πιάτσα.

Ευχαριστώ τον Γιάννη και τη Δανάη που έριξαν την ιδέα για το κουίζ :-)

Άντρες που μισούν τις γυναίκες

2009-10-19T22:03:00.062+01:00

Män som hatar kvinnor (Άντρες που μισούν τις γυναίκες) είναι ο πρωτότυπος τίτλος του βιβλίου του Σουηδού Στιγκ Λάρσον που έχει μεταφραστεί ως Το κορίτσι με το τατουάζ (The Girl with the Dragon Tattoo στα αγγλικά) και αποτελεί το πρώτο μέρος της τριλογίας Millennium. Η ομώνυμη ταινία είναι μεταφορά του βιβλίου στη μεγάλη οθόνη.

*** Για όσους έχουν διαβάσει το βιβλίο (χωρίς σπόιλερ)
Οι συστάσεις είναι περιττές. Αν σας άρεσε το βιβλίο, η ταινία είναι must. Έχουν αφαιρεθεί οι λεπτομέρειες που αναφέρονται στο σκάνδαλο Wennerström, και έχουν απλουστευθεί οι ερωτικές σχέσεις των πρωταγωνιστών και κάποιοι από τους δευτερεύοντες ρόλους, χωρίς όμως να χάνεται η ουσία της ιστορίας. Καμία σχέση με άλλες ταινίες που αναρωτιέσαι αν όντως έκαναν ταινία το ίδιο βιβλίο που διάβασες ή κάποιο άλλο που του έμοιαζε.

Το σενάριο είναι προσεγμένο και οι ερμηνείες πάρα πολύ καλές. Ειδικά η Naomi Rapace στο ρόλο της Λίσμπεθ Σαλάντερ είναι εξαιρετική. Η σκηνοθεσία του Δανού Niels Arden Oplev είναι δεμένη και γρήγορη, τόσο που 2.5 ώρες περνάνε χωρίς να το καταλάβεις. Πολύ καλή η μουσική υπόκρουση - την πρόσεξα παρόλο που σπάνια δίνω σημασία στη μουσική.

Με λίγα λόγια, δείτε την οπωσδήποτε.

*** Για όσους δεν έχουν διαβάσει το βιβλίο
Η περίληψη της ελληνικής έκδοσης παρουσιάζει το βιβλίο ως εξής:

H Χάριετ Βάνιερ εξαφανίστηκε πριν από τριάντα έξι χρόνια κατά τη διάρκεια ενός φεστιβάλ στο σουηδικό θέρετρο Χέντεμπι. Παρά τις έρευνες της αστυνομίας, δε βρέθηκε ποτέ κανένα ίχνος της δεκαεξάχρονης κοπέλας. Το έσκασε; Έπεσε θύμα απαγωγής; Ή θύμα δολοφονίας; Κανείς δε γνωρίζει - η υπόθεση έκλεισε, όλοι ξέχασαν τις λεπτομέρειες. Όλοι, εκτός από το θείο της Χάριετ, Χένρικ Βάνιερ, έναν ηλικιωμένο βιομήχανο, που έχει βάλει σκοπό της ζωής του να λύσει το μυστήριο προτού πεθάνει.

Φυσικά, αυτή είναι μόνο η αρχή. Στην πορεία μπλέκονται σκάνδαλα, σεξουαλικές διαστροφές, ερωτικά τρίγωνα, εγκλήματα, οικονομικές απάτες και το ναζιστικό παρελθόν της Σουηδίας. Όπως μαρτυρά ο πρωτότυπος τίτλος, κεντρικό θέμα είναι η βία απέναντι στις γυναίκες, η οποία παρουσιάζεται από διάφορες πλευρές, άμεσα με την εξαφάνιση της Χάριετ και έμμεσα μέσα από την ιστορία της πρωταγωνίστριας Λίσμπεθ Σαλάντερ (το "κορίτσι με το τατουάζ" που μνημονεύει ο ελληνικός τίτλος).

Η ταινία είναι ένα πολιτικο-οικονομικό και ερωτικό θρίλερ, που απευθύνεται σε γερές κράσεις. Η μόνη λέξη που δεν μπορεί να την χαρακτηρίσει είναι "εύπεπτη". Σας προτείνω να τη δείτε όχι μόνο γιατί ξεφεύγει από τα αμερικάνικα στερεότυπα, αλλά γιατί κρατάει το ενδιαφέρον του θεατή ως το τέλος, παρά τη δυσκολία των θεμάτων που πραγματεύεται και της ξένης γλώσσας.

Καλύτερα να την αποφύγετε αν προτιμάτε τις κλασικές αστυνομικές ταινίες με τα ανθρωποκυνηγητά, τα εντυπωσιακά εφέ και τα απλά νοήματα. Τέτοια δεν έχει.

*** Λίγα λόγια για τον συγγραφέα
Ο δημοσιογράφος και πολιτικός αναλυτής Stieg Larsson είχε γίνει γνωστός για τον αγώνα του κατά του ρατσισμού και του ακροδεξιού εξτρεμισμού. Ήταν ιδρυτικό μέλος του Expo ενός οργανισμού με σκοπό την αποκάλυψη νεο-Ναζιστικών κινημάτων που δρουν στη Σουηδία, και αρχισυντάκτης του ομώνυμου πολιτικού περιοδικού. Εικάζεται πως το βιβλίο περιλαμβάνει αυτοβιογραφικά στοιχεία, πράγμα που δεν μπορεί πλέον να επιβεβαιωθεί, αφού ο Larsson πέθανε ξαφνικά σε ηλικία 50 χρονών το 2004 - πριν κυκλοφορήσει η τριλογία Millennium.

*** Λίγα λόγια για το βιβλίο
Είναι ένα από τα πιο συναρπαστικά βιβλία που διάβασα φέτος και σας το προτείνω ανεπιφύλακτα. Το μόνο αρνητικό που έχω να σχολιάσω είναι πως η επιμέλεια της έκδοσης φαίνεται να ήταν ιδιαίτερα χαλαρή, ίσως γιατί ο συγγραφέας δεν ήταν εν ζωή. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να γίνεται εκτενέστατη αναφορά σε δευτερεύουσες ιστορίες (π.χ. οικονομικό σκάνδαλο Wennerström) που δεν προσφέρουν κάτι σημαντικό στην βασική πλοκή (εξαφάνιση της Χάριετ Βάνιερ, εξιχνίαση παλιών εγκλημάτων, σχέση Μπλόμκβιστ-Σαλάντερ κ.λπ.).

Αν δεν τρελλαίνεστε να διαβάσετε όλες τις λεπτομέρειες για τα οικονομικά του Wennerström, μπορείτε κάλλιστα να περάσετε τις σχετικές παραγράφους στα γρήγορα, χωρίς να χάσετε κάτι από τη δράση της ιστορίας. Υπολογίζω ότι έτσι θα γλιτώσετε γύρω στις 80 σελίδες βαρεμάρας. Όταν άρχισα να διαβάζω το βιβλίο, σχεδόν το παράτησα στη μέση γιατί πελάγωσα στις άχρηστες πληροφορίες. Από τη στιγμή όμως που η πλοκή επικεντρώθηκε στην εξαφάνιση της Χάριετ Βάνιερ, το διάβασα σχεδόν μονορούφι.

Τα άλλα δύο βιβλία της τριλογίας είναι Το κορίτσι που έπαιζε με τη φωτιά (The Girl Who Played with Fire) και The Girl Who Kicked the Hornets' Nest, το οποίο δεν έχει κυκλοφορήσει ακόμα στα ελληνικά (πιθανός τίτλος: Παλάτια στον ουρανό). Το τρίτο βιβλίο δεν το έχω διαβάσει, αλλά το δεύτερο είναι πολύ καλό, ίσως και καλύτερο από το πρώτο.

Λίγα λόγια για την Κορνουάλη

2009-10-14T18:13:00.006+01:00

Μιας που το γλυκό καλοκαιράκι αρχίζει να μας αποχαιρετά (δηλ. εμάς μας αποχαιρέτησε εδώ και μέρες αλλά προσποιούμαστε ότι δεν) νομίζω ότι τώρα είναι η κατάλληλη στιγμή να σας πω λίγα λόγια ακόμα για την Κορνουάλη, στην οποία είχα αναφερθεί σε παλαιότερη ανάρτηση. Όχι τίποτ' άλλο, να μην ξεχνάμε πώς είναι το καλοκαίρι.

Η Κορνουάλη είναι αγγλική κομητεία που βρίσκεται στο νοτιοδυτικό άκρο της χώρας, δίπλα στην κομητεία του Devon. Σε μέγεθος είναι περίπου όσο η Αττική, αλλά έχει μόνο μισό εκατομμύριο κατοίκους. Είναι μία από τις 6 περιοχές όπου έχουν ζήσει Κέλτες και οι οποίες διατηρούν ως σήμερα έντονα κελτικά στοιχεία και ιδιαίτερη διάλεκτο (οι άλλες πέντε είναι η Ιρλανδία, η Σκωτία, η Ουαλία, η Νήσος του Μαν και η Βρετάννη της Γαλλίας). Το όνομά της δεν έχει σχέση με καλαμπόκια (corn) αλλά προέρχεται από την κέλτικη λέξη cern που σημαίνει κέρατο ή χερσόνησος, προφανώς λόγω του σχήματός της. Πρωτεύουσα είναι το Truro (προφ. Τρούρο) ενώ γνωστές πόλεις είναι η Penzance (Πενζάνς) και το St Ives (Σεντ Άιβς).

Η Κορνουάλη φημίζεται, και μπορεί να την έχετε ακούσει σε σχέση με:

1. Την ακτογραμμή της, που περιλαμβάνει αμμουδερές παραλίες αλλά και εντυπωσιακούς βράχους.

2. Το κλίμα της, που είναι ήπιο (έως και ζεστό θα έλεγε κανείς) αλλά αρκετά βροχερό, λόγω της επίδρασης του ρεύματος του κόλπου του Μεξικού.

3. Τα Cornish pasties (Κόρνις πάστις), ατομικές πιτούλες με γέμιση πατάτες, κρέας και/ή λαχανικά που εμφανισιακά μοιάζουν με καλτσόνε.

4. Τα βιβλία της Δάφνης ντι Μωριέ και της Ρόζαμουντ Πίλτσερ, ειδικά το Ψάχνοντας για κοχύλια.

Η Κορνουάλη είναι επίσης γνωστή για την αρχαιολογική της κληρονομιά και τον ορυκτό της πλούτο (έχει μεταλλεία κασσίτερου, χαλκού, μολύβδου, ουρανίου κ.λπ.). Παρ' όλα αυτά, η κύρια πηγή εισοδήματος είναι ο τουρισμός. Υπολογίζεται ότι 6 εκατ. τουρίστες την επισκέπτονται κάθε χρόνο, αριθμός πολλαπλάσιος του πληθυσμού της και ακόμα πιο εντυπωσιακός δεδομένου πως η πρόσβαση δεν είναι ιδιαίτερα εύκολη: το τραίνο από το Λονδίνο μέχρι την Πενζάνς κάνει 5-5,5 ώρες, ενώ με αυτοκίνητο θέλεις τουλάχιστον 6 ώρες. Ακόμα και με αεροπλάνο να πας, οι περισσότερες πτήσεις κάνουν δύο ώρες, γιατί περιλαμβάνουν ενδιάμεση στάση στο Plymouth. Προφανώς η Κορνουάλη δεν προσφέρεται ως προορισμός σαββατοκύριακου.

Το άκρο της Κορνουάλης λέγεται Land's End, που σημαίνει το "τέλος της γης" και πραγματικά η περιοχή σου δίνει την αίσθηση ότι βρίσκεσαι στην άκρη του κόσμου. Η φωτογραφία είναι από την Wikipedia.

Λόγω του εύκρατου κλίματός της, στην Κορνουάλη συναντούνται πολλά υποτροπικά φυτά. Κοντά στην πόλη St Austell (Σεντ Ώστελ) υπάρχει ένας τεράστιος βοτανικός κήπος με το μεγαλύτερο θερμοκήπιο του κόσμου, που λέγεται Eden Project (πρόγραμμα Εδέμ). Στο θερμοκήπιο αυτό καλλιεργούνται όλα τα είδη φυτών της γης σε τεχνητές συνθήκες ανάλογες με το φυσικό τους περιβάλλον.

Οι φωτογραφίες που συνοδεύουν αυτή την ανάρτηση (εκτός από αυτή του Land's End) είναι από το St Ives, ένα γραφικό ψαροχώρι στη βόρεια ακτή της Κορνουάλης. Τις τράβηξα σε εποχές Π.Ψ. (είναι φωτογραφικές αντίκες) το 1995, ένα από θερμότερα και πιο ηλιόλουστα βρετανικά καλοκαίρια του 20ου αιώνα.

Στο St Ives ζουν πολλοί ζωγράφοι, γλύπτες και άλλοι καλλιτέχνες. Μάλιστα το καλλιτεχνικό στοιχείο είναι τόσο έντονο, ώστε υπάρχει μέχρι και παράρτημα της γνωστής πινακοθήκης Tate. Πληροφορίες για τη συλλογή και τις προσωρινές εκθέσεις της (στα ελληνικά παρακαλώ) μπορείτε να βρείτε εδώ.

Μαύρη γάτα

2009-10-13T22:40:00.011+01:00

Μέχρι πριν λίγο που διάβασα το ποστ της Αγάπης, δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι σήμερα είναι Τρίτη και 13. Θυμήθηκα όμως ένα ανεκδοτάκι:

- Είναι κακό να δεις στο δρόμο σου μαύρη γάτα;
- Εξαρτάται αν είσαι άνθρωπος ή ποντίκι.

Βέβαια στη Βρετανία και την Ιρλανδία, οι μαύρες γάτες θεωρούνται γουρλίδικες, γι' αυτό πολλές φορές χρησιμοποιούνται σε κάρτες με ευχές για καλή τύχη.

Επίσης γρουσούζικη μέρα θεωρείται η Παρασκευή και γρουσούζικη ημερομηνία η Παρασκευή που ο μήνας έχει 13. Οι Τρίτες δεν ενοχλούν κανένα.

Μερικοί αποφεύγουν να βγαίνουν από το σπίτι όταν είναι Παρασκευή και 13. Ο παθολογικός αυτός φόβος ονομάζεται στα αγγλικά paraskevidekatriaphobia. Τον όρο-σιδηρόδρομο επινόησε ο Αμερικανός ψυχοθεραπευτής Donald E. Dossey στις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας. Λένε ότι Dossey είχε πει στους ασθενείς του ότι όταν μάθουν να προφέρουν τη λέξη, θα θεραπευτούν από τη φοβία τους!

Παλιότερος όρος, των αρχών του 20ου αιώνα, είναι η λέξη triskaidekaphobia, δηλαδή η φοβία που σχετίζεται με τον αριθμό 13.

Στην Κίνα, ο γρουσούζικος αριθμός είναι το 4. Άσχετο.

Το τελευταίο μπάνιο

2009-10-10T23:30:00.003+01:00

Το τελευταίο μπάνιο της χρονιάς είναι γεγονός. Ήρθε πια η ώρα να βάλουμε στην άκρη τα μαγιώ και να βγάλουμε τα πουλόβερ.

Παρακαλώ πολύ προσέξτε το χειμερινό μωβ νυχάκι. Για άλλο καιρό είχα ετοιμαστεί, αλλά ο Οκτώβρης έκανε την έκπληξη. Άντε τώρα να επιστρέψεις στη χώρα του μεγάλου σύννεφου (και των 15 βαθμών μέρα μεσημέρι) και να μην σου φανεί κάπως. Αχ βαχ.

Υψηλές για την εποχή θερμοκρασίες κατέγραψε το δίκτυο αυτόματων μετεωρολογικών σταθμών του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών το Σάββατο 10 Οκτωβρίου 2009. Πιο αναλυτικά, η μέγιστη θερμοκρασία έφτασε στο Γκάζι (Αθήνα) και τη Νεμέα τους 30.2, στο Ψυχικό τους 30, στη Σπάρτη τους 29.9, στο Λευκοχώρι Φθιώτιδας τους 29.8, ενώ ξεπέρασε τους 29 βαθμούς στη Λιβαδειά, τα Τρίκαλα και το Αγρίνιο.
Πηγή: http://www.meteo.gr/

Σκέψεις της επόμενης μέρας

2009-10-09T23:09:00.010+01:00

Είχα να ψηφίσω σε βουλευτικές εκλογές από τότε που πήγα στην Αγγλία. Παίζει να μην ψήφισα ούτε το 1996. Μιλάμε ότι τότε είχαμε ακόμα εκλογικά βιβλιαράκια που τα έπαιρνες μαζί σου και σου τα σφράγιζαν για να φαίνεται ότι ψήφισες. Οι άντρες ψήφιζαν χωριστά από τις γυναίκες. Όταν δεν μπορούσες να ψηφίσεις έπρεπε να πάρεις βεβαίωση από την Αστυνομία, αλλιώς ήσουν καταδικασμένος να μην βγεις ποτέ από τη χώρα. Ο πολίτης που σεβόταν τον εαυτό του έβαζε πλαστικό σημαιάκι στο αυτοκίνητό του και ένα ακόμα μεγαλύτερο (υφασμάτινο αυτό) στο μπαλκόνι του. Το κόμμα που είχε βλέψεις εξουσίας γέμιζε κάθε ελεύθερη επιφάνεια με πόστερ και γιγαντοαφίσες. Τα κορναρίσματα έδιναν κι έπαιρναν, ειδικά πριν/μετά/κατά τη διάρκεια ομιλιών και όποτε συναντιόνταν πάνω από δύο αυτοκίνητα με το ίδιο σημαιάκι.

Και άλλα τέτοια ευτράπελα.

Φέτος η κατάσταση που βρήκα όταν ήρθα στην Ελλάδα δεν θύμιζε σε τίποτα αυτό που θυμόμουν. Σε 5 μέρες είδα μόνο δύο σημαιάκια (ένα του ΠΑΣΟΚ και ένα τις ΟΝΝΕΔ) και δεν άκουσα ούτε ένα κορνάρισμα. Έξω από τα εκλογικά γραφεία επικρατούσε ησυχία, ακόμα και την τελευταία μέρα. Στην Ερμού και το Σύνταγμα, το βράδυ που μιλούσε ο ΓΑΠ δεν αισθανόσουν τίποτα διαφορετικό - ο κόσμος έκανε βόλτα, ψώνιζε, χάζευε τις βιτρίνες. Θα μπορούσε να ήταν μια οποιαδήποτε άλλη μέρα του χρόνου. Αν εξαιρέσουμε τις γιγαντοαφίσες του πρώην Πρωθυπουργού (οι οποίες ακόμα δεν έχουν κατέβει - ήμαρτον πια!) και κάποιες άλλες του Καρατζαφέρη που ξέρει, σχεδόν δεν καταλάβαινες ότι είχαμε εκλογές.

Δεν ήταν μόνο η έλλειψη φασαρίας που έκανε τις εκλογές αυτές να διαφέρουν. Είδα μεγάλη διαφορά και στις αντιδράσεις του κόσμου. Ναι μεν άκουσα πολλές πολιτικές συζητήσεις, ακόμα και στο μετρό που ο κόσμος σπάνια πιάνει κουβέντα, αλλά ήταν όλες σε ήρεμο τόνο. Την ημέρα των εκλογών, και ο Καραμανλής και ο Παπανδρέου έκαναν σύντομες δηλώσεις, χωρίς αλληλοκατηγορίες και περιττές κορώνες. Πραγματικά εντυπωσιάστηκα από τον λόγο του Καραμανλή στο Ζάππειο, όχι το σημείο που ανέλαβε τις ευθύνες του, αλλά εκεί που είπε το εξής:

Αυτήν την ώρα θέλω να συγχαρώ τον Γ. Παπανδρέου για τη νίκη του. Άλλωστε, όπως κάθε Έλληνας, ευχόμαστε να πετύχει στη μεγάλη πρόκληση της αντιμετώπισης των οικονομικών συγκυριών. Διότι η πρόκληση αυτή, όπως έχω πει πολλές φορές, είναι εθνική υπόθεση.

Πότε γίναμε τόσο πολιτισμένοι και δεν το είχα πάρει είδηση;

Και όχι, δε νομίζω πως ο κόσμος αδιαφόρησε για τις εκλογές. Άσχετα τι δείχνουν τα ποσοστά αποχής. Νομίζω ότι απλά η Ελλάδα έχει αρχίσει να ωριμάζει και καιρός ήταν. Ο κόσμος φαίνεται να συνειδητοποιεί ότι οι εκλογές δεν είναι η αρχή και το τέλος του παντός, και ότι δεν αξίζει να παίζεις ξύλο για το κόμμα.

Εκείνο που πρόσεξα πάλι (και μου φάνηκε πάρα πολύ περίεργο) ήταν η συγκρατημένη αισιοδοξία μετά τις εκλογές. Και δεν εννοώ μόνο τη χαρά όλων των "κερδισμένων" που βγήκαν στα κανάλια την επόμενη μέρα, αλλά την αισιοδοξία του κόσμου - ακόμα και αρκετών Νεοδημοκρατών. Αισιοδοξία ότι ο ΓΑΠ ίσως τελικά (και πλάκα πλάκα) μπορέσει να κάνει κάτι καλό για τον τόπο, να αλλάξει κάποια κακώς κείμενα και να στήσει καινούριες - καλύτερες - δομές. Οι αισιόδοξοι όμως ήταν και συγκρατημένοι. Με συνείδηση ότι οι καιροί είναι χαλεποί, και ότι ίσως δεν θα τρώμε όλοι με χρυσά κουτάλια σε 100 μέρες από τώρα. Παλιότερα θυμάμαι ότι γινόταν το αντίθετο: oι κερδισμένοι ένιωθαν λες και είχαν αυτομάτως λυθεί όλα τα προβλήματά τους, ενώ οι χαμένοι έκλαιγαν τη μοίρα τους. Μέση οδός δεν υπήρχε, το συναίσθημα ήταν ή του μεγάλου ύψους ή του απύθμενου βάθους. Ευτυχώς φέτος δείχνουμε πρωτοφανή για τα ελληνικά δεδομένα συναισθηματική σταθερότητα.

Από την πλευρά μου, ελπίζω οι επόμενες εκλογές καταρχήν να διεξαχθούν σε 4 χρόνια (γιατί τόσο είναι η θητεία, όχι δύο, ούτε δυόμισι) και στους ίδιους τόνους, με λιγότερα φυλλάδια και λιγότερα βλακώδη μυνήματα στα κινητά. Και πάνω απ' όλα, τώρα που αποδείχτηκε περίτρανα ότι δεν παίρνεις πιο πολλές ψήφους όσο πιο πολλές φορές εμφανίζεται η φάτσα σου σε γιγαντοαφίσα, ελπίζω και εύχομαι να μην υποστούμε άλλες αφισοκολλήσεις.

Γκράφιτι σε πολιτιστικούς χώρους - πείτε τη γνώμη σας

2009-10-07T23:41:00.004+01:00

Στo Survey Monkey υπάρχει ένα ερωτηματολόγιο για μια έρευνα που κάνει φοιτήτρια του μεταπτυχιακού προγράμματος Μουσειακών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών σχετικά με την ένταξη του γκράφιτι σε αρχαιολογικούς και πολιτιστικούς χώρους. Όσοι ενδιαφέρεστε να συμμετέχετε, πατήστε εδώ.

Το ερωτηματολόγιο είναι αρκετά απλό και η συμπλήρωσή του δεν θα σας πάρει περισσότερα από 15 λεπτά.