Είδα, πήγα, έφαγα... και πάλι πίσω

Έχω μέρες που θέλω να κάνω μια ανασκόπιση του πρόσφατου ταξιδιού μου στην Ελλάδα, περισσότερο για τον εαυτό μου (άμα δεν τα γράψω τα ξεχνάω) αλλά και για όποιον άλλο ενδιαφέρεται να διαβάσει τι είδα, πού πήγα, τι έφαγα, τι μου άρεσε και τι όχι.

ΤΙ ΕΙΔΑ

Είδα 4 κινηματογραφικές ταινίες και ένα θεατρικό. Με λίγα λόγια οι εντυπώσεις μου:

I love Karditsa


Φαρσοκωμωδία χωρίς ιδιαίτερες αξιώσεις. Η σκηνοθεσία είναι καλή, οι ηθοποιοί το παλεύουν, το σενάριο χωλαίνει. Δεν είναι μια ταινία που θα τη δεις και θα σου μείνει. Δεν είναι έξυπνη. Δεν είναι κουλτουριάρικη. Δεν έχει βάθος. Πάντως έχει γέλιο, εφόσον δεν σε ενοχλούν οι χοντράδες και οι σάχλες. Από τους ηθοποιούς με εντυπωσίασε η Μπέσυ Μάλφα, που της βάζω 8/10. Στην ταινία βάζω 4/10. Επιεικώς.

Νήσος


Ταινία ανάλογη του περσινού Πεθαίνω για σένα, με καλύτερο και εντυπωσιακότερο καστ. Καλή σκηνοθεσία, καλές ερμηνείες, καλό σενάριο. Δεν είναι ό,τι καλύτερο έχω δει στη μεγάλη οθόνη, αλλά είναι άνω του μετρίου και σε κάνει να ελπίζεις σε καλύτερες μέρες για τον ελληνικό κινηματογράφο. Κεφάτη ταινία, βγάζει γέλιο χωρίς υπερβολικές χυδαιότητες, οι ατάκες είναι έξυπνες και το σενάριο παρουσιάζει μια στοιχειώδη πλοκή. Πολύ ωραίος ο Μιχάλης Μαρίνος στο ρόλο του παπα-Λάμπρου, ωραίος ο Αποστόλης του Κώστα Βουτσά, εξαιρετική όπως πάντα η Ελένη Καστάνη. Της βάζω 6/10. Χωρίς επιείκια.

Soul Kitchen


Κωμωδία με δραματικά στοιχεία, σκηνοθετημένη από τον Τουρκο-γερμανό Φατίχ Ακίν, με κεντρικούς ήρωες δύο αδέρφια που είναι Ελληνο-γερμανοί δεύτερης γενιάς. Έντονα ευρωπαϊκή ταινία, σε κάποια σημεία λίγο άγαρμπη, αλλά στο σύνολό της απολαυστική. Πήγαμε να τη δούμε μεγάλη παρέα, ηλικίες από 11-65. Άρεσε σε όλους, κι αυτό σίγουρα κάτι λέει. Δεν είναι αριστούργημα, αλλά αξίζει να τη δείτε. Από τους ηθοποιούς ξεχωρίζω τον Moritz Bleibtreu (προφ. Μπλάιπτροϊ) στο ρόλο του Ηλία. Προσωπικά της βάζω 7.5/10, οι υπόλοιποι της παρέας θα έβαζαν παραπάνω.

Είναι μπερδεμένο (ατυχής μετάφραση του αγγλικού It's Complicated)


Ρομαντική κομεντί με θέμα τον δεύτερο έρωτα (μετά το διαζύγιο), εξ ου και οι μεσήλικες πρωταγωνιστές. Ευχάριστη, ανάλαφρη, χιουμοριστική. Θα αρέσει σε σας και στη μαμά σας. Σαφώς καλύτερη από την ανούσια βλακεία που λέγεται Valentine's Day. Η Meryl Streep όπως πάντα υπέροχη, πλαισιώνεται επάξια από τον Alec Baldwin. Και ο Steve Martin ήταν καλός, αλλά αυτό το πλαστικοποιημένο λίφτινγκ μου έκατσε στο λαιμό. Της βάζω 7/10.

Το φιόρο του Λεβάντε


Ηθογραφία του Γρηγορίου Ξενόπουλου με πρωταγωνιστή τον Σπύρο Παπαδόπουλο, σε σκηνοθεσία του Κώστα Τσιάνου. Θεατρικό έργο του 1914 που βλέπεται πάρα πολύ ευχάριστα εν έτει 2010. Έχει αέρα ελληνικής ταινίας, αλλά θα το ευχαριστηθείτε ακόμα κι αν δεν είσαστε φαν του είδους (όπως εγώ). Παίζεται για τρίτη χρονιά. Ο Παπαδόπουλος είναι εξαιρετικός στο ρόλο του τετραπέρατου πλην απλοϊκού, γαλίφη και καταφερτζή Ζακυνθινού, τόσο πειστικός που ξεχνάς ότι βλέπεις τον Σπύρο των Απαράδεκτων. Πολύ καλοί οι υπόλοιποι ηθοποιοί, δεν αναγνώρισα κανένα τους και δεν μπορώ να σας τους αναφέρω ονομαστικά.

Συμπαθέστατο το θέατρο Άνεσις. Προσεγμένη αίθουσα με άνετα καθίσματα, φιλική εξυπηρέτηση. Μπορείτε να κάνετε κράτηση εισιτηρίων από το τηλέφωνο χωρίς επιπλέον επιβάρυνση.

Μέχρι τις 28 Φεβρουαρίου στο Θέατρο Άνεσις, Κηφισίας 14, Αμπελόκηποι (στάση μετρό: Αμπελόκηποι). Τιμή εισιτηρίου: 24 €, φοιτητικό: 18 €.

Από 3-28 Μαρτίου 2010 το Φιόρο του Λεβάντε θα παίζεται στο Θέατρο Ράδιο Σίτυ της Θεσσαλονίκης (Παρασκευοπούλου 9 και Βασ. Όλγας, τηλ. 2310-824970, 2310–819153). Όσοι ενδιαφέρεστε να το δείτε, λάβετε τα μέτρα σας!

ΠΟΥ ΠΗΓΑ

Εκποίηση Βιβλίου στην πλατεία Κλαυθμώνος

Τώρα πια έχει τελειώσει, αλλά δεν μπορούσα να μην πω δυο λόγια. Στο γνωστό χώρο της πλατείας Κλαυθμώνος, γύρω από το άγαλμα της Εθνικής Συμφιλίωσης, στήθηκε και φέτος ο χώρος που στέγασε την Εκποίηση Βιβλίου. Με περισσότερα από 6.000 βιβλία στο 30% της αρχικής τους αξίας, δεν υπάρχει περίπτωση να μην βρείτε κάτι να αγοράσετε. Πήγα δύο φορές, μεσοβδόμαδα. Και τις δύο είχε αρκετό κόσμο. Πραγματικά είναι να αναρωτιέσαι πόσο περισσότερο κόσμο θα είχαν τα βιβλιοπωλεία αν οι τιμές των βιβλίων ήταν πιο προσιτές.

Σε σχέση με το Παζάρι Βιβλίου, που είχα επισκευτεί πέρσυ στον ίδιο χώρο, υπήρχαν αρκετά από τα ίδια βιβλία αλλά πρόσεξα και πολλά διαφορετικά, π.χ. πολλά βιβλία ξένων συγγραφέων από τις εκδόσεις Ωκεανίδα, που δεν θυμάμαι να είχα δει στο Παζάρι. Αγόρασα την Εποχή του κυνηγιού, του Αντρέα Καμιλέρι. Δεν ξέρω αν είναι καλό, πάντως ο Καμιλέρι γενικά είναι πολυγραφότατος και πολυδιαβασμένος. Νομίζω πως τα 3-4 ευρώ που έδωσα, τα αξίζει με το παραπάνω. Βρήκα και ένα από τα αγαπημένα μου ελαφρά βιβλία, το Να ζεις μαζί ή να μην ζεις (πρωτότυπος τίτλος: Mr Commitment) του Βρετανού συγγραφέα Mike Gayle, σε ανάλογα προσιτή τιμή, και το πήρα για να το δωρίσω.

Στα παιδικά, δυστυχώς δεν βρήκα ούτε έναν Περίεργο Γιωργάκη, βρήκα όμως ένα άλλο καταπληκτικό βιβλίο, το Παγίδα για παπιά (πρωτότυπος τίτλος: Sitting Ducks) του Καναδού σκιτσογράφου Michael Bedard. Ιδανικό για παιδιά 3-6 χρονών. Επίσης το κλασικό πλέον Λέξεις από πλαστελίνη των εκδόσεων Susaeta, για μικρότερα παιδιά. Δεν θυμάμαι πόσο πλήρωσα για το καθένα (τις αποδείξεις τις άφησα στην Ελλάδα για να μπουν στην Εφορία βεβαίως βεβαίως), πάντως οι τιμές στα παιδικά βιβλία κυμαίνονταν από 2-4 ευρώ.

Στην Ερμού για ψώνια

Βρήκα πολύ καλές τιμές στα παπούτσια. Ίσως να κάνω λάθος, αλλά οι τιμές μου φάνηκαν καλύτερες από άλλες χρονιές. Ακόμα και στις φίρμες (Μπουρνάζος, Καζάκος) δεν δυσκολευόσουν να βρεις παπούτσια με 70-100 ευρώ, αν και όχι τόσο μεγάλη ποικιλία σε σχέδια. Υπήρχαν ωραία παπούτσια και σε μικρότερες τιμές, μέχρι 30 ευρώ στα σπασμένα νούμερα.

Για ποτό σε μπαρ

Μετά από χρόνια που σνόμπαρα τη βραδυνή διασκέδαση της χειμερινής Αθήνας, πήγα δυο φορές για καφέ/ποτό. Σε όλα τα μαγαζιά που πήγαμε, πελάτες και προσωπικό κάπνιζαν αρειμανίως, λες και ο νόμος για την απαγόρευση του καπνίσματος δεν είναι σε ισχύ. Στο Rialto στην Ηλιούπολη δεν κάτσαμε καν γιατί ήταν ντουμάνι, και δεν είχε ούτε μια γωνιά για μη-καπνιστές. Αν δεν ήμουν εγώ, η παρέα μου θα είχε κάτσει, αλλά πραγματικά δεν βλέπω τι ουσία έχει από τη μια να διαμαρτύρεσαι που δεν μπορείς να πάρεις ανάσα από την καπνίλα και από την άλλη να κάθεσαι και να τους τα σκας. Και μόνο που σκεφτόμουν τη βρώμα στα ρούχα μου, πάτησα πόδι και φύγαμε πριν καν ο αδιάφορος σερβιτόρος μας βρει τραπέζι. Κρίμα και ο χώρος είναι πολύ ωραίος, αλλά δεν πειράζει, από μπαρ άλλο τίποτα. Τελικά πήγαμε σε ένα μικρότερο μπαράκι στην Αργυρούπολη, δεν θυμάμαι να σας πω πώς το λένε, πάντως είχε πολύ λιγότερους καπνιστές, ελαχιστότατη κάπνα και πολύ ωραία κοκτέιλ σε λογικές τιμές. Μια χαρά.

Στο Costa Coffee της Κοραή, που πήγαμε μια μέρα για καφέ, υπάρχει ειδικός χώρος για καπνιστές στο πάνω πάτωμα, μέσα σε τζαμαρία, ενώ ο υπόλοιπος χώρος διατίθεται αποκλειστικά σε μη καπνιστές. Δυστυχώς στον καφέ βάζουν φρέσκο γάλα (μπλιαχ).

Στου Ψυρρή πλήρωσα 12 ευρώ για ένα περιποιημένο mojito, ακριβώς όσο είχα πληρώσει και πριν 5 χρόνια. Από τότε δεν είχα ξαναπάει στου Ψυρρή για ποτό γιατί η τιμές μου είχαν φανεί υπερβολικές. Το ότι πέντε χρόνια αργότερα δεν έχουν ανεβεί ούτε κατά 20 λεπτά, σίγουρα κάτι λέει.

Ferrari Store

Δεν ξέρω αν το γνωρίζετε, έχει ανοίξει Ferrari Store στην Αθήνα! Αν είσαστε του αθλήματος, αξίζει μια επίσκεψη. Δεν μπήκα μέσα, αλλά απέξω που το είδα μοιάζει πολύ με το μαγαζί του Λονδίνου. Είναι στην οδό Κολοκοτρώνη, πίσω από την Παλιά Βουλή (στάση μετρό: Σύνταγμα).

ΤΙ ΕΦΑΓΑ

Το πιο άνοστο σουβλάκι της Αθήνας, ενδεχομένως και της Ελλάδας, το βρήκα σε σουβλατζίδικο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας, μεταξύ του σταθμού του Μετρό και της Λεωφόρου Κηφισίας. Μέχρι τώρα πίστευα ότι το χειρότερο σουβλάκι ήταν αυτό του Pita Pan στην Ερμού. Έκανα λάθος.

Ευτυχώς το φαγοποτείο του Μπαϊρακτάρη στο Μοναστηράκι και οι Πίττες της Γεωργίας στην Αργυρούπολη πέρασαν το γευστικό τεστ.


Δοκίμασα σοκολάτα Παυλίδης γεμιστή με αχλάδι και ξετρελάθηκα. Ακούγεται περίεργος συνδιασμός, αλλά το γευστικό αποτέλεσμα δικαιώνει τον Παυλίδη.

Έφαγα και κάτι εξαιρετικά κανταΐφια και γαλακτομπούρεκα από τον Τζίμα στην πλατεία Δάφνης, αλλά αυτά καλύτερα να μην τα θυμάμαι!

Τρέχω, βλέπω, διαβάζω...

Μόλις τώρα συνειδητοποίησα ότι έχει περάσει μια εβδομάδα που δεν έχω γράψει καινούρια ανάρτηση, χωρίς να υπάρχει κάποια συγκεκριμένη δικαιολογία π.χ. ταξίδι. Ίσως φταίει ότι τα χιόνια έλιωσαν και δεν έχω άλλες ωραίες φωτογραφίες να σας δείξω. Ή ότι επιστρέψαμε στη γνωστή χειμωνιάτικη μουντάδα. Το απέραντο γκρι δεν βοηθάει τη συγγραφική μου διάθεση.

Βασικά τρέχω πολύ αυτό τον καιρό. Δουλεύω περίεργες ώρες και γυρίζω σπίτι κουρασμένη και αγχωμένη να προλάβω τις δουλειές του σπιτιού και τις διάφορες εκκρεμότητες (πολλά γενέθλια μαζεμένα, αμάν πια με τους Αιγόκερους και τους Υδροχόους!) μέσα σε ένα σαββατοκύριακο.


Τις ελεύθερες ώρες μου βλέπω μανιωδώς την έβδομη σεζόν του 24, εν αναμονή της έναρξης της όγδοης σεζόν την Κυριακή. Το 24 είναι μια από τις πιο αγαπημένες μου τηλεοπτικές σειρές αλλά παραδόξως δεν την έχω δει ποτέ στην τηλεόραση, εκτός από κάποια μεμονωμένα επεισόδια. Ο λόγος είναι πως δεν αντέχω να περιμένω από βδομάδα σε βδομάδα να δω το επόμενο επεισόδιο, έτσι τα αφήνω όλα για όταν βγουν σε DVD. Φέτος μιας και δεν παρακολουθώ κάτι άλλο (τελείωσε και το Galactica ρε γμτ) είπα να δοκιμάσω το 24, αλλά πρώτα πρέπει να ολοκληρώσω την προηγούμενη σεζόν. Όπως καταλαβαίνετε, κάθε βράδυ πάω για ύπνο με τον Jack και τη Renee. Ευτυχώς είμαι σε καλό δρόμο. Ένα δισκάκι έχει μείνει μόνο. Πιστεύω μέχρι την Κυριακή θα το έχω δει.

Όταν δεν βλέπω 24, διαβάζω ένα πολύ ενδιαφέρον βιβλίο του Jeffrey Eugenides με τίτλο Middlesex. Είναι επικό μυθιστόρημα (πολύ μπλα μπλα, πολλές σελίδες) και δεν τελειώνει με τίποτα, ειδικά όταν διαβάζεις στα κλεφτά μέσα σε τρένα και λεωφορεία όπως εγώ αυτή την εποχή. Αφηγητής είναι ένας ερμαφρόδητος άντρας, Ελληνο-αμερικάνος τρίτης γενιάς με καταγωγή από τη Μικρά Ασία. Το κύριο μέρος του μυθιστορήματος περιγράφει την ιστορία της παιδικής ηλικίας και ενηλικίωσής του στο Ντιτρόιτ, αλλά το βιβλίο περιλαμβάνει και πολλές λεπτομέρειες για την ιστορία της οικογένειας από τις αρχές του 20ου αιώνα, τότε που οι παπούδες του αφηγητή εγκατέλειψαν τη Μικρά Ασία με την καταστροφή της Σμύρνης, μέχρι τις μέρες μας. Όταν το τελειώσω ίσως κάνω αναλυτικότερη ανάρτηση. 300 σελίδες μένουν, πού θα πάνε, θα θυσιαστούν.

Καλό σαββατοκύριακο και τα ξαναλέμε από βδομάδα!

Άντρες που μισούν τις γυναίκες

Män som hatar kvinnor (Άντρες που μισούν τις γυναίκες) είναι ο πρωτότυπος τίτλος του βιβλίου του Σουηδού Στιγκ Λάρσον που έχει μεταφραστεί ως Το κορίτσι με το τατουάζ (The Girl with the Dragon Tattoo στα αγγλικά) και αποτελεί το πρώτο μέρος της τριλογίας Millennium. Η ομώνυμη ταινία είναι μεταφορά του βιβλίου στη μεγάλη οθόνη.

*** Για όσους έχουν διαβάσει το βιβλίο (χωρίς σπόιλερ)
Οι συστάσεις είναι περιττές. Αν σας άρεσε το βιβλίο, η ταινία είναι must. Έχουν αφαιρεθεί οι λεπτομέρειες που αναφέρονται στο σκάνδαλο Wennerström, και έχουν απλουστευθεί οι ερωτικές σχέσεις των πρωταγωνιστών και κάποιοι από τους δευτερεύοντες ρόλους, χωρίς όμως να χάνεται η ουσία της ιστορίας. Καμία σχέση με άλλες ταινίες που αναρωτιέσαι αν όντως έκαναν ταινία το ίδιο βιβλίο που διάβασες ή κάποιο άλλο που του έμοιαζε.

Το σενάριο είναι προσεγμένο και οι ερμηνείες πάρα πολύ καλές. Ειδικά η Naomi Rapace στο ρόλο της Λίσμπεθ Σαλάντερ είναι εξαιρετική. Η σκηνοθεσία του Δανού Niels Arden Oplev είναι δεμένη και γρήγορη, τόσο που 2.5 ώρες περνάνε χωρίς να το καταλάβεις. Πολύ καλή η μουσική υπόκρουση - την πρόσεξα παρόλο που σπάνια δίνω σημασία στη μουσική.

Με λίγα λόγια, δείτε την οπωσδήποτε.

*** Για όσους δεν έχουν διαβάσει το βιβλίο
Η περίληψη της ελληνικής έκδοσης παρουσιάζει το βιβλίο ως εξής:

H Χάριετ Βάνιερ εξαφανίστηκε πριν από τριάντα έξι χρόνια κατά τη διάρκεια ενός φεστιβάλ στο σουηδικό θέρετρο Χέντεμπι. Παρά τις έρευνες της αστυνομίας, δε βρέθηκε ποτέ κανένα ίχνος της δεκαεξάχρονης κοπέλας. Το έσκασε; Έπεσε θύμα απαγωγής; Ή θύμα δολοφονίας; Κανείς δε γνωρίζει - η υπόθεση έκλεισε, όλοι ξέχασαν τις λεπτομέρειες. Όλοι, εκτός από το θείο της Χάριετ, Χένρικ Βάνιερ, έναν ηλικιωμένο βιομήχανο, που έχει βάλει σκοπό της ζωής του να λύσει το μυστήριο προτού πεθάνει.

Φυσικά, αυτή είναι μόνο η αρχή. Στην πορεία μπλέκονται σκάνδαλα, σεξουαλικές διαστροφές, ερωτικά τρίγωνα, εγκλήματα, οικονομικές απάτες και το ναζιστικό παρελθόν της Σουηδίας. Όπως μαρτυρά ο πρωτότυπος τίτλος, κεντρικό θέμα είναι η βία απέναντι στις γυναίκες, η οποία παρουσιάζεται από διάφορες πλευρές, άμεσα με την εξαφάνιση της Χάριετ και έμμεσα μέσα από την ιστορία της πρωταγωνίστριας Λίσμπεθ Σαλάντερ (το "κορίτσι με το τατουάζ" που μνημονεύει ο ελληνικός τίτλος).

Η ταινία είναι ένα πολιτικο-οικονομικό και ερωτικό θρίλερ, που απευθύνεται σε γερές κράσεις. Η μόνη λέξη που δεν μπορεί να την χαρακτηρίσει είναι "εύπεπτη". Σας προτείνω να τη δείτε όχι μόνο γιατί ξεφεύγει από τα αμερικάνικα στερεότυπα, αλλά γιατί κρατάει το ενδιαφέρον του θεατή ως το τέλος, παρά τη δυσκολία των θεμάτων που πραγματεύεται και της ξένης γλώσσας.

Καλύτερα να την αποφύγετε αν προτιμάτε τις κλασικές αστυνομικές ταινίες με τα ανθρωποκυνηγητά, τα εντυπωσιακά εφέ και τα απλά νοήματα. Τέτοια δεν έχει.

*** Λίγα λόγια για τον συγγραφέα
Ο δημοσιογράφος και πολιτικός αναλυτής Stieg Larsson είχε γίνει γνωστός για τον αγώνα του κατά του ρατσισμού και του ακροδεξιού εξτρεμισμού. Ήταν ιδρυτικό μέλος του Expo ενός οργανισμού με σκοπό την αποκάλυψη νεο-Ναζιστικών κινημάτων που δρουν στη Σουηδία, και αρχισυντάκτης του ομώνυμου πολιτικού περιοδικού. Εικάζεται πως το βιβλίο περιλαμβάνει αυτοβιογραφικά στοιχεία, πράγμα που δεν μπορεί πλέον να επιβεβαιωθεί, αφού ο Larsson πέθανε ξαφνικά σε ηλικία 50 χρονών το 2004 - πριν κυκλοφορήσει η τριλογία Millennium.

*** Λίγα λόγια για το βιβλίο
Είναι ένα από τα πιο συναρπαστικά βιβλία που διάβασα φέτος και σας το προτείνω ανεπιφύλακτα. Το μόνο αρνητικό που έχω να σχολιάσω είναι πως η επιμέλεια της έκδοσης φαίνεται να ήταν ιδιαίτερα χαλαρή, ίσως γιατί ο συγγραφέας δεν ήταν εν ζωή. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να γίνεται εκτενέστατη αναφορά σε δευτερεύουσες ιστορίες (π.χ. οικονομικό σκάνδαλο Wennerström) που δεν προσφέρουν κάτι σημαντικό στην βασική πλοκή (εξαφάνιση της Χάριετ Βάνιερ, εξιχνίαση παλιών εγκλημάτων, σχέση Μπλόμκβιστ-Σαλάντερ κ.λπ.).

Αν δεν τρελλαίνεστε να διαβάσετε όλες τις λεπτομέρειες για τα οικονομικά του Wennerström, μπορείτε κάλλιστα να περάσετε τις σχετικές παραγράφους στα γρήγορα, χωρίς να χάσετε κάτι από τη δράση της ιστορίας. Υπολογίζω ότι έτσι θα γλιτώσετε γύρω στις 80 σελίδες βαρεμάρας. Όταν άρχισα να διαβάζω το βιβλίο, σχεδόν το παράτησα στη μέση γιατί πελάγωσα στις άχρηστες πληροφορίες. Από τη στιγμή όμως που η πλοκή επικεντρώθηκε στην εξαφάνιση της Χάριετ Βάνιερ, το διάβασα σχεδόν μονορούφι.

Τα άλλα δύο βιβλία της τριλογίας είναι Το κορίτσι που έπαιζε με τη φωτιά (The Girl Who Played with Fire) και The Girl Who Kicked the Hornets' Nest, το οποίο δεν έχει κυκλοφορήσει ακόμα στα ελληνικά (πιθανός τίτλος: Παλάτια στον ουρανό). Το τρίτο βιβλίο δεν το έχω διαβάσει, αλλά το δεύτερο είναι πολύ καλό, ίσως και καλύτερο από το πρώτο.

Η λύση του κουίζ

ΣΤΟΠ! Όσοι *δεν* έχετε διαβάσει τα βιβλία του Χάρι Πότερ, αλλά περιμένετε να δείτε την ταινία, μην συνεχίζετε! Ακολουθούν spoilers.

Πολλά συγχαρητήρια στο Φουντούκι που αρχικά μάντεψε ότι η εικόνα του κουίζ ήταν από την ιστορία του Χάρι Πότερ!

Επίσης συγχαρητήρια στην Marionettie που μάντεψε ότι το εικονιζόμενο ζευγάρι είναι η Λίλυ Πότερ (μητέρα του Χάρι) και ο Σέβερους Σνέιπ (ο κακός καθηγητής και ορκισμένος εχθρός του Χάρι).

Όπως θα θυμόσαστε όσοι ξέρετε την ιστορία, στο έκτο βιβλίο αποκαλύπτεται ότι οι γονείς του Χάρι και ο Σνέιπ ήταν συμμαθητές, και μάλιστα ότι ο Σνέιπ και η Λίλυ ήταν κάποτε (γκουχ γκουχ) πολύ καλοί φίλοι. Ο Σνέιπ είναι ο "ημίαιμος πρίγκηπας" του τίτλου.

Η ταινία κυκλοφορεί στην Αγγλία μεθαύριο Τετάρτη 15 Ιουλίου και την περιμένουμε ως το κινηματογραφικό γεγονός του καλοκαιριού. Στην Ελλάδα θα την δείτε μετά τις 25 Αυγούστου, οπότε και θα έχετε ήδη μάθει αν είναι καλή ή όχι. Πάντως με δεδομένο το καστ και τον σκηνοθέτη, πιστεύω πως θα είναι εξαιρετική και πολύ σκοτεινή - καθόλου κατάλληλη για μικρά παιδιά, παρόλο που τα βιβλία επισήμως κατατάσονται στην παιδική/νεανική λογοτεχνία. Δείτε το προσεχώς για να πάρετε μια ιδέα.

Μαντέψτε ποιοι

Καθότι σαββατοκύριακο και οι περισσότεροι σίγουρα έχετε το μυαλό σας στα μπάνια και όχι στην ανάγνωση ιστολογίων, σας βάζω ένα μικρό (και νομίζω ευκολούτσικο) κουίζ.

Μπορείτε να βρείτε ποιο είναι το παρακάτω εικονιζόμενο ζευγάρι και με ποια ταινία ή βιβλίο σχετίζεται;

Αν δεν το βρείτε με την πρώτη, θα δώσω βοήθεια, αλλά δε νομίζω να χρειαστεί.


Από το πρωί διαβάζω και σβήνω ποστ από το Google Reader. Έχω πιάσει τα ιστολόγια αλφαβητικά από το τέλος προς την αρχή (δηλ. από το Ω), έχω ήδη φτάσει στο Λ και μόλις τώρα εμφανίστηκε ακριβής αριθμός. 970 αναρτήσεις έχουν μείνει μόνο για να μηδενίσει ο Reader - βλέπω ήδη το φως στην άκρη του τούνελ :-)

Ενημέρωση 19:46 (Ask the audience)

Σχετικά με το κουίζ: Δεν πρόκειται για ιαπωνικό κινούμενο σχέδιο, αλλά για εικόνα εμπνευσμένη από βιβλίο που έχει γίνει κανονική ταινία, με ηθοποιούς και χολλυγουντιανά εφέ. Η ταινία είναι πολύ γνωστή, αλλά την απάντηση στο κουίζ θα τη βρουν πιο εύκολα όσοι έχουν διαβάσει το βιβλίο. Προσέξτε ιδιαίτερα τα ρούχα του ζευγαριού...

Σχετικά με το Google Reader: Το μηδένισα επιτέλους. Yeah yeah yeah!

Δεύτερη ενημέρωση 12/7/09 στις 16:28 (Phone a friend)

Η εικόνα είναι από τη σειρά Harry Potter (μπράβο στο Φουντούκι που το βρήκε!) και συγκεκριμένα από το βιβλίο Harry Potter and the Half-Blood Prince. Η ομώνυμη ταινία αναμένεται να κυκλοφορήσει στην Αγγλία άμεσα και στην Ελλάδα εντός του καλοκαιριού.

Το ερώτημα που μένει να απαντηθεί είναι ποια είναι τα δύο πρόσωπα. Για να δούμε αν θα το βρει κανείς.

Τρίτη ενημέρωση 13/7/09 στις 9:23 (50-50)

Το ζευγάρι δεν υπάρχει πια, αλλά εμφανίζεται στις αναμνήσεις κάποιου από τους πρωταγωνιστές (και δεν είναι οι γονείς του Harry)...

Εργασία και χαρά

Μετά από μια περίοδο εβδομάδων με πολλά τρεξίματα και ελάχιστο μπλόγκιν, έφτασε επιτέλους η ώρα των διακοπών. Μετά από 3 ώρες πτήσης βρεθήκαμε σε μια Αθήνα ζεστή, ηλιόλουστη και πολύ καλοκαιρινή. Έφαγα ήδη το πρώτο μου σουβλάκι και έκανα το πρώτο μπάνιο. Το μουντό και συννεφιασμένο Λονδίνο μπορεί να περιμένει.

Θα προσπαθήσω τις επόμενες μέρες (μέχρι να καταφύγω σε καμιά παραλία για πλήρη αποτοξίνωση) να ξαναμπώ στην μπλογκόσφαιρα που τελευταία έχω σχεδόν εγκαταλλείψει. Αν δεν τα καταφέρω, ελπίζω να με συγχωρήσετε. Δεν φταίω εγώ που οι παραλίες της Αττικής είναι τόσο δελεαστικές.

Για όσους δεν μπορείτε να απολαύσετε τις ελληνικές θάλασσες και ακτές επειδή είσαστε κλεισμένοι σε ένα γραφείο, προτείνω το παρακάτω εγχειρίδιο. Το είχα ανακαλύψει πριν χρόνια στη Γαλλία, στην πρωτότυπη έκδοσή του με τίτλο Cahier de gribouillages pour adultes qui s'ennuient au bureau, και το είχα αγοράσει για τις δύσκολες ώρες της δουλειάς. Με πολύ μεγάλη χαρά ανακάλυψα ότι πρόσφατα μεταφράστηκε και στα ελληνικά.


Όπως αναφέρεται στο οπισθόφυλλό του, πρόκειται για "τετράδιο με 42 ασκήσεις για να αντέξετε τη ρουτίνα του γραφείου. Το παιδί που κρύβετε μέσα σας θα το κατευχαριστηθεί, οι συνάδελφοι θα ζηλέψουν την ανεμελιά σας κι εσείς θα έχετε να απολαμβάνετε κάτι πολύ πιο υγειινό από ένα διάλειμμα για τσιγάρο και καφέ."

Για να πάρετε μια ιδέα, ορίστε μερικές από τις ασκήσεις που έχει σχεδιάσει η Γαλλίδα συγγραφέας και γραφίστρια Claire Fay. Μην μου πείτε ότι δεν είναι τέλειες; Ειδικά η τελευταία είναι από τις αγαπημένες μου, κι ας μην την έχω αποτολμήσει μέχρι στιγμής.


Θα το βρείτε στον Παπασωτηρίου, στην τιμή των 7,30 €. Κυκλοφορεί και στα αγγλικά με τίτλο The Doodle Notebook: How to Waste Time in the Office, £4.99 από το Amazon.

Σας εύχομαι καλά μουντζουρώματα και καλό καλοκαίρι!

The Reader

Έχω διάφορα στο μυαλό μου που θέλω να γράψω, αλλά συμβαίνουν πολλά αυτή την εποχή και δεν μπορώ να συγκεντρωθώ. Γι' αυτό θα σας πω μόνο δυο λόγια για μία ταινία που ενώ έπαιξε στα φετεινά Oscar δεν έκανε την επιτυχία που της άξιζε: δείτε την.

(αυτά ήταν τα δυο λόγια)

Αναφέρομαι στην ταινία The Reader (ελληνικός τίτλος: Σφραγισμένα Χείλη) σε σκηνοθεσία Stephen Daldry (που παλιότερα είχε σκηνοθετήσει το επίσης πολύ όμορφο Billy Elliot) με πρωταγωνιστές την Kate Winslett, τον Ralph Fiennes και τον άγνωστο μέχρι πρότινως αλλά πραγματικά καταπληκτικό David Kross. Η Winslett σάρωσε τα βραβεία με την ερμηνεία της, αφού πήρε Oscar, Bafta, Χρυσή Σφαίρα και άλλα 2-3 ακόμα, αλλά προσωπικά πιστεύω ότι η ταινία άξιζε πολυ περισσότερα, και σίγουρα τα Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας και Σεναρίου (που πήρε το επίσης πολύ καλό αλλά πιο επιφανειακό Slumdog Millionaire).

Δεν θα αναφερθώ αναλυτικά στο θέμα της ταινίας για να μην σας το χαλάσω, πάντως σας επισημαίνω ότι παρά τον ερωτισμό που εκπέμπει ο ελληνικός τίτλος, η ταινία δεν είναι ερωτική κομεντί, αλλά ιστορικό δράμα που εξελίσσεται επί το πλείστον στην μεταπολεμική Γερμανία. Είναι βασισμένη με μεγάλη επιτυχία στο ομώνυμο βιβλίο του Γερμανού συγγραφέα Bernhard Schlink, που στα ελληνικά κυκλοφορεί με τον τίτλο Διαβάζοντας στη Χάννα. Το διάβασα αφού είδα την ταινία και ενθουσιάστηκα. Είναι από τα βιβλία που διαβάζονται μονορούφι.

Αν η ταινία δεν παίζεται πλέον στους ελληνικούς κινηματογράφους, μαθαίνω ότι το Παράδεισος στη Δύση του Κώστα Γαβρά είναι επίσης πολύ καλό.

Εδώ τα καλά βιβλία

Την Κυριακή πήγα στο Παζάρι Βιβλίου που διοργανώνεται από το Σύνδεσμο Εκδοτών Βιβλίου στην Πλατεία Κλαυθμώνος. Είχα πάρα πολλά χρόνια να βρεθώ στην Αθήνα τέτοια εποχή και δεν είχα ξαναπάει στο συγκεκριμένο Παζάρι. Γενικότερα σπάνια πάω σε παζάρια και εκθέσεις βιβλίου γιατί προτιμώ τα βιβλιοπωλεία, όπου τα πράγματα είναι πιο οργανωμένα και υπάρχει μεγαλύτερη ποικιλία, αλλά έχοντας καταθέσει πριν μερικές μέρες 29 ευρουδάκια και 68 λεπτά στο Public για δύο μόνο βιβλία, σκέφτηκα ότι το Παζάρι ίσως να συμφέρει στην τσέπη.

Το Παζάρι είναι στημένο κάτω από τέντα στην Πλατεία Κλαυθμώνος, πολύ κοντά στο Σύνταγμα. Τοποθεσία πολύ βολική γιατί υπάρχει δίπλα ακριβώς στάση λεωφορείου, τρόλλεϋ και μετρό. Αυτό είναι πολύ σημαντικό όταν βγαίνεις με τέσσερις τσάντες βιβλία στα χέρια. Χεχε.

Οι πρώτες εντυπώσεις με το που μπήκαμε στον χώρο του Παζαριού ήταν αρνητικές. Τα βιβλία κοντά στην είσοδο ήταν παλιά και ταλαιπωρημένα, και υπήρχε μια διάχυτη μυρωδιά παλιατζούρας και μούχλας (μάλλον επειδή το προηγούμενο βράδυ είχε βρέξει). Εδώ να σημειώσω ότι στο θέμα των βιβλίων είμαι πολύ σνομπ - τα θέλω ατσαλάκωτα και απείραχτα και ει δυνατόν να μυρίζουν σαν να έχουν μόλις βγει από το τυπογραφείο. Κακά τα ψέμματα, λίγα από τα βιβλία στο Παζάρι πληρούσαν τις συγκεκριμένες προϋποθέσεις. Τα περισσότερα ήταν παλιότερες εκδόσεις, μερικά μάλιστα ήταν γραμμένα με πολυτονικό. Γι' αυτό το λόγο τελικά δεν αγόρασα κανένα βιβλίο για μένα. Πάντως αν δεν έχετε τέτοια κολλήματα, θα βρείτε σίγουρα κάτι να πάρετε, γιατί αν μη τι άλλο, υπήρχε μεγάλη ποικιλία σε πολύ καλές τιμές - όλα τα βιβλία που έπιασα στα χέρια μου είχαν τιμές από 1,5 έως 6 ευρώ!


Κυριακή πρωί το Παζάρι είχε αρκετό κόσμο και μου έκανε εντύπωση ότι υπήρχαν άνθρωποι κάθε ηλικίας, άντρες και γυναίκες, άλλοι μόνοι τους, άλλοι με παρέα, αλλά και αρκετές οικογένειες. Το Παζάρι σίγουρα είναι πολύ καλή περίπτωση για όσους ψάχνουν να βρουν παιδικά βιβλία, που είναι περισσότερο διαχρονικά. Μόνο που πρέπει να προσέξεις να μην είναι κολλημένες οι σελίδες ή βρώμικο το εξώφυλλο ή προβληματική η βιβλιοδεσία. Είδα ένα πολύ ωραίο βιβλίο για το βαφτιστήρι μου αλλά δυστυχώς κανένα από τα 12 αντίτυπα που ήταν διαθέσιμα δεν ήταν κατάλληλο για να γίνει δώρο.


Μη νομίζετε όμως ότι επειδή δεν ψώνισα για μένα, έφυγα με άδεια χέρια. Ψώνισα για τη μαμά μου, ψώνισε και ο πατέρας μου για τον εαυτό του, και βρήκα επίσης αρκετά παιδικά βιβλία για βαφτιστήρια, ανήψια και παιδιά φίλων. Συνολικά αγόρασα 29 βιβλία και πλήρωσα 74 €, δηλαδή κατά μέσο όρο μόλις 2,5 € το κάθε βιβλίο! Είπατε τίποτα;


Χάρηκα ιδιαίτερα για κάποια από τα βιβλία που βρήκα, γιατί ακριβώς επειδή είναι παλιότερες εκδόσεις, ή όχι ιδιαίτερα δημοφιλή στο ελληνικό κοινό, δεν τα βρίσκεις εύκολα σε βιβλιοπωλεία. Συγκεκριμένα μου άρεσε που βρήκα Το μεγάλο βιβλίο της Μέιζυ για το βαφτιστήρι μου. Η Μέιζυ είναι δημιουργία της Αγγλίδας εικονογράφου Lucy Cousins και είναι πασίγνωστη στα μικρά Αγγλάκια. Συνήθως αγοράζω στο βαφτιστήρι βιβλία της Maisy από την Αγγλία, και του αρέσουν πολύ. Τώρα θα έχει και ένα στα ελληνικά.


Επίσης ενθουσιάστηκα που βρήκα κάποια βιβλία από τη σειρά Ο περίεργος Γιωργάκης. Η σειρά αυτή είναι αρκετά παλιά - τα πρώτα βιβλία γράφτηκαν μεταξύ 1941-1966 από τους Μάργκρετ & Χ.Α. Ρέυ, ενώ έκτοτε έχουν γραφτεί πολλά άλλα από άλλους συγγραφείς, με πρωταγωνιστή πάντα τον περίεργο Γιωργάκη, ένα πιθηκάκι από την Αφρική, που τον έχει υιοθετήσει ο άντρας με το κίτρινο καπέλο. Στην Ελλάδα κάποια από τα βιβλία της σειράς κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Πατάκη. Δύο από αυτά τα είχα αγοράσει παλιότερα για τη βαφτιστήρα μου η οποία ξετρελάθηκε με τον Γιωργάκη. Έκτοτε έψαχνα να βρω και τα υπόλοιπα αλλά δεν τα είχα καταφέρει, μέχρι που τα βρήκα προχθές στο Παζάρι Βιβλίου και μάλιστα στην πολύ δελεαστική τιμή του 1,5 € έκαστο (ούτε σουβλάκι δεν παίρνεις με τα ίδια χρήματα)! Αν ψάχνετε να βρείτε βιβλία με ιστορίες για παιδιά 3-7 χρονών, σας τα προτείνω ανεπιφύλακτα.


Βρήκα επίσης και αγόρασα για τη μαμά μου δύο βιβλία της Ιρλανδέζας Marian Keyes, τα οποία ήταν σε άριστη κατάσταση και πραγματικά μου έκανε εντύπωση που τα βρήκα στο Παζάρι γιατί η Marian Keyes είναι πάρα πολύ δημοφιλής στην Αγγλία. Σύμφωνα με την Wikipedia έχει γράψει 11 βιβλία, έχει πουλήσει 22 εκατ. αντίτυπα και τα βιβλία της έχουν μεταφραστεί σε 30 γλώσσες. Τα έχω διαβάσει όλα, και δεν μου έχουν αρέσει όλα το ίδιο, πάντως αυτά που βρήκα στο Παζάρι είναι δύο από τα αγαπημένα μου, το Watermelon (Τεκνο-ποίηση) και το Lucy Sullivan in Getting Married (Η Λούσυ παντρεύεται). Αν διαβάζετε "ευπώλητα" βιβλία, αξίζει να γνωρίσετε την Μάριαν Κηζ. Αρχική τιμή 15 €, τιμή στο Παζάρι 4,5 € (φτηνότερα απ' ό,τι θα τα βρείτε στην Αγγλία)!


Το βιβλίο για το οποίο ενθουσιάστηκα πάνω από όλα είναι Οι πρωτάρηδες, της πολυγραφότατης Αμερικανίδας Janet Evanovich. H Evanovich έχει γίνει γνωστή για τη σειρά βιβλίων αστυνομικού μυστηρίου με πρωταγωνίστρια την ξεκαρδιστική Stephanie Plum, που ξεκίνησε να γράφει το 1994 και συνεχίζει μέχρι σήμερα. Η σειρά μέχρι στιγμής αριθμεί 18 βιβλία και το 19ο (με αγγλικό τίτλο Finger Lickin' Fifteen) αναμένεται φέτος το καλοκαίρι. Οι πρωτάρηδες είναι το πρώτο βιβλίο της σειράς, One for the Money. Δεν είμαι σίγουρη αν έχει κυκλοφορήσει στα ελληνικά κάποιο από τα υπόλοιπα, πάντως αξίζει να διαβάσετε έστω και μόνο αυτό. Η σειρά έχει αρκετό μυστήριο, αρκετό αίσθημα, και πάρα πολύ γέλιο. Είναι γραμμένη κατ' εξοχήν για γυναίκες αλλά ξέρω αρκετούς άντρες που τη διαβάζουν (συνήθως παίρνοντας τα βιβλία της γυναίκας τους). Αρχική τιμή 13,58 € αλλά στο Παζάρι θα το πάρετε με μόλις 4 €.

Αν αγαπάτε το διάβασμα και βρεθείτε στο κέντρο της Αθήνας τις επόμενες μέρες, αξίζει σίγουρα να περάσετε από την Πλατεία Κλαυθμώνος. Αν είσαστε βιβλιοφάγοι (ή αν είναι τα παιδιά σας) αξίζει να πάτε επί τούτου, ακόμα κι αν δεν μένετε στην Αθήνα. Η διαφορά στις τιμές των βιβλίων θα καλύψει το κόστος του εισιτηρίου σας.

Παζάρι Βιβλίου 2009, Πλατεία Κλαυθμώνος (στάση μετρό: Πανεπιστήμιο, έξοδος Κοραή) 6-15 Φεβρουαρίου 2009, 10 π.μ. έως 9.45 μ.μ. Είσοδος ελεύθερη.

Πιάσε κι εσύ ένα βιβλίο, μπορείς!

Ειπώθηκε στην ανάκριση ότι τον είχαν δει να πετάει στον αέρα φρούτα και να προσπαθεί να τα πιάσει με το στόμα του· δημοσίως, ο θάνατός του χρεώθηκε σε δυστύχημα, αν και κανείς δεν το πίστεψε αυτό ούτε ακόμα κι όταν η ετυμηγορία των Αρχών απέδωσε το φταίξιμο στη δαμασκηνιά, η οποία κατηγορήθηκε για το φόνο και καταδικάστηκε να ξεριζωθεί και να καεί. Ήταν φανερό πως κάποιος είχε κανονίσει να τον στραγγαλίσουν και να του χώσουν κατόπιν στο λαρύγγι το δαμάσκηνο. Χωρίς αμφιβολία οι τεχνικές του Γλαύκου είχαν βελτιωθεί αισθητά από την εποχή της Ιουλίας Αγριππίνας και η αποτελεσματικότητά του εναρμονιζόταν τώρα στην εντέλεια με τις εμπνεύσεις μου.

Απόσπασμα από το βιβλίο: Νέρων - Εγώ, ένας θεός του Στέφανου Δάνδολου. Εκδόσεις Καστανιώτη.

Με κάλεσε η Μαρία του Μικρού Ανάλογου να συμμετέχω στο παιχνίδι με τα βιβλία. Το συγκεκριμένο μου το έκαναν δώρο πριν από αρκετό καιρό, αλλά δεν το έχω διαβάσει ακόμα. Η αλήθεια είναι ότι το εξώφυλλο με απωθεί. Μου άρεσε όμως το απόσπασμα, οπότε ίσως να είναι το επόμενο βιβλίο που θα ξεκινήσω :-)

Προσκαλώ κι εγώ με την σειρά μου τους: Δανάη, Philos, Wicked Librarian, Moneypenny & Georgette και Μαρία Λεμονάτη να συνεχίσουν την αλυσίδα.

Οι κανόνες του παιχνιδιού είναι:

1. Πιάσε το βιβλίο που βρίσκεται πιο κοντά σε σένα.
2. Άνοιξε το βιβλίο στη σελίδα 123 (αν το βιβλίο διαθέτει λιγότερες από 123 σελίδες, άφησέ το και πήγαινε στο επόμενο κοντινότερο).
3. Bρες την πέμπτη περίοδο (από τελεία σε τελεία) της σελίδας.
4. Aνάρτησε τις επόμενες τρεις περιόδους (δηλ. την έκτη, την έβδομη και την όγδοη).
5. Ζήτα από πέντε ανθρώπους να κάνουν το ίδιο.

Εμείς έχουμε εμάς

Ένα άλλο βιβλίο που διάβασα πρόσφατα και μου άρεσε είναι το Εμείς έχουμε εμάς, της Ισμήνης Καπάνταη. Είναι ένα ιστορικό μυθιστόρημα που τοποθετείται στον 16ο αιώνα, στην Ήπειρο και τα Επτάνησα. Κεντρική ηρωίδα είναι η 15χρονη Αγνή, κόρη Ηπειρώτη άρχοντα, που παντρεύεται ένα Φράγκο ευγενή, ταξιδεύει στα Επτάνησα και την Ιταλία, και γίνεται άξια διαφεντεύτρια της περιουσίας του άντρα της. Το βιβλίο μου το έδωσε μια φίλη μου που της είχε αρέσει. Θυμάμαι ότι το διάβασα μονορούφι, μέσα σε ένα απόγευμα. Γενικά δεν διαβάζω ιστορικά μυθιστορήματα, και από μόνη μου είναι απίθανο να διάλεγα το συγκεκριμένο βιβλίο από τα ράφια ενός βιβλιοπωλείου, αλλά από τη στιγμή που διάβασα την πρώτη σελίδα δεν μπορούσα να το αφήσω από τα χέρια μου.

Το βιβλίο είναι γραμμένο σε πρώτο πρόσωπο, που δίνει μια αμεσότητα στο κείμενο - σα να σου διηγείται η ίδια η Αγνή τη ζωή της. Χρησιμοποιεί πολυτονικό σύστημα, έχει περίεργο εξώφυλλο (βαφτιστικό φορεματάκι δυτικοευρωπαϊκής επιρροής) και ακόμα πιο περίεργο τίτλο, αλλά είναι σχετικά σύντομο, μόνο 217 σελίδες, οπότε δεν θα σας κουράσει. Ο τίτλος αποκτά νόημα προς το τέλος του βιβλίου - για το εξώφυλλο δεν είμαι σίγουρη. Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Καστανιώτη, λιανική τιμή γύρω στα 15 ευρώ.

Η συγγραφέας Ισμήνη Καπάνταη έχει κυκλοφορήσει αρκετά άλλα διηγήματα και μυθιστορήματα και έχει βραβευτεί από την Ακαδημία Αθηνών για το Απειρωτάν και Τούρκων.

Το σπίτι δίπλα στο ποτάμι

Mία τα ταξίδια, μία τα Χριστούγεννα, έχω καιρό να κάνω βιβλιοσχολιασμούς, παρόλο που έχω διαβάσει αρκετά βιβλία από το καλοκαίρι και μετά. Είπα λοιπόν σήμερα να διορθώσω την κατάσταση, γράφοντας δυο λόγια για ένα βιβλίο που διάβασα πρόσφατα και λέγεται Το σπίτι δίπλα στο ποτάμι. Φαντάζομαι το ξέρετε, αφού είναι από καιρό στη λίστα των Best Sellers της Πρωτοπορίας και του Ελευθερουδάκη, και έχουν κυκλοφορήσει τουλάχιστον 57.000 αντίτυπα ως τώρα. Αν δεν το έχετε ακουστά, πρόκειται για το τέταρτο βιβλίο της Λένας Μαντά, που κυκλοφόρησε πέρσυ από τις εκδόσεις Ψυχογιός (λιανική τιμή σχεδόν 20€, με λίγη καλή τύχη θα το βρείτε λίγο κάτω από 18€).

Η ιστορία αναφέρεται σε πέντε αδελφές που ζουν σε ένα χωριό κάτω από τον Όλυμπο, σ' ένα σπίτι που βρίσκεται δίπλα σε ποτάμι. Μεγαλώνοντας φεύγουν μία-μία, αναζητώντας πλούτη, δόξα, έρωτα ή και τα τρία μαζί. Η κάθε μια τους ζει μια ευκατάστατη και πολυτάραχη ζωή, και όλες χάνουν άντρα, εραστή, παιδί ή και τα τρία μαζί. Μετά από χρόνια επιστρέφουν στις ρίζες τους, στο σπίτι δίπλα στο ποτάμι, για να βρουν παρηγοριά. Όπως λέει η ίδια η συγγραφέας "είναι ξεκάθαρος ο λόγος που οι ηρωίδες επιστρέφουν στο πατρικό τους, που μετά απ' ό,τι έζησαν δεν ήταν καθόλου ταπεινό. Ηταν ο παράδεισος που θυσίασαν αναζητώντας έναν άλλον που τελικά αποδείχθηκε ανάξιος να τους δώσει την αληθινή ευτυχία και γαλήνη. Δεν υπήρχε κοινωνικό υπόβαθρο στη σκέψη της επιστροφής. Ηταν ανάγκη ψυχής."

Σε γενικές γραμμές, μπορώ να πω ότι μου άρεσε. Είναι δακρύβρεχτο έως αηδίας (τόσο θανατικό σε μια οικογένεια, ούτε να τους είχανε μουτζώσει) αλλά και καλογραμμένο. Από τη στιγμή που το άρχισα, το τελείωσα μέσα σε τρεις μέρες, και είναι σχεδόν 600 σελίδες! Παρόλο που δεν είναι το στυλ βιβλίων που προτιμώ (πολύ δάκρυ για τα γούστα μου), οφείλω να ομολογήσω ότι ο τρόπος γραφής της Λένας Μαντά είναι ευχάριστος και οι περιγραφές της σε παρασέρνουν να γυρίζεις σελίδες για να δεις τι θα γίνει μετά, ακόμα κι όταν το τέλος της ιστορίας είναι λίγο-πολύ προβλέψιμο.

Δεν έχω διαβάσει κάποιο άλλο από τα βιβλία της συγγραφέως, πάντως το συγκεκριμένο το συστήνω ανεπιφύλακτα σε όσους ψάχνουν κάτι ευκολοδιάβαστο, και σε όσους αρέσουν οι ιστορίες με πολλά πάθη, δράματα και παιχνίδια της μοίρας. Δεν ξέρω αν θα αρέσει στο ανδρικό κοινό. Πιστεύω ότι θα το διαβάσουν άνετα όσοι διαβάζουν μυθιστορήματα, αλλά δεν θα εντυπωσιάσει όσους διαβάζουν κυρίως μη-λογοτεχνικά βιβλία. Σίγουρα θα ικανοποιήσει όσους (και όσες) ψάχνουν κάτι ανάλαφρο αλλά όχι τελείως χαζοχαρούμενο.

Χριστουγεννιάτικες μουσικές

Σήμερα σκεφτόμουν ότι το πρώτο σημάδι πως πλησιάζουν Χριστούγεννα δεν είναι ούτε τα στολισμένα μαγαζιά, ούτε τα φώτα στους κεντρικούς δρόμους της πόλης, ούτε τα σοκολατο-πορτοκάλια, ούτε οι απανωτές διαφημίσεις για κούκλες και παιχνίδια στην τηλεόραση. Το πρώτο πραγματικό σημάδι είναι όταν ακούς χριστουγεννιάτικα τραγούδια. Δεν είναι περίεργο πως ακόμα και στην Αγγλία, που τα μαγαζιά στολίζονται από τον Οκτώβριο ή κι από τον Σεπτέμβριο, σπάνια ακούς Χριστουγεννιάτικα τραγούδια πριν τα τέλη Νοεμβρίου; Ίσως είναι επειδή κατά περίεργο τρόπο οι ήχοι μας δεσμεύουν περισσότερο από τις εικόνες. Ίσως επειδή το τραγούδι μιλάει κατευθείαν στην καρδιά μας. Ποιος ξέρει;

Το πρώτο Χριστουγεννιάτικο τραγούδι που άκουσα φέτος ήταν το Walking in the Air, από την ταινία The Snowman, βασισμένη στο ομώνυμο παραμύθι του Raymond Briggs, που διηγείται την ιστορία ενός μικρού αγοριού κι ενός χιονανθρώπου που ζωντανεύει την παραμονή των Χριστουγέννων για να πάνε μαζί ταξίδι στο Βόρειο Πόλο. Το τραγούδι που ακούγεται την ώρα που ο χιονάνθρωπος και το αγοράκι αρχίζουν να πετάνε είναι ίσως η πιο γνωστή χριστουγεννιάτικη μελωδία στην Αγγλία εκτός των εκκλησιαστικών (π.χ. Άγια Νύχτα, Oh Come All Ye Faithful) και προσωπικά μια από τις πιο αγαπημένες μου.

Tο βιβλίο, που πρωτοκυκλοφόρησε το 1978, είναι πολύ όμορφα εικονογραφημένο, χωρίς κείμενο, και έτσι "διαβάζεται" εύκολα από μικρά και μεγάλα παιδιά. Η ταινία αποτυπώνει πιστά την ιστορία του βιβλίου και δεν έχει καθόλου λόγια - μόνο εικόνα και μουσική. Είναι σα να ζωντανεύει μπροστά στα μάτια σου το βιβλίο, επενδυμένο με την καταπληκτική μουσική του Howard Blake. Εδώ στην Αγγλία ο Χιονάνθρωπος είναι πάρα πολύ δημοφιλής από το 1982 που πρωτοπαίχτηκε στην τηλεόραση την παραμονή των Χριστουγέννων. Έκτοτε παίζεται κάθε χρόνο την περίοδο των γιορτών.

Αυτό είναι ένα απόσπασμα από την ταινία στο οποίο μπορείτε να ακούσετε την μαγευτική μελωδία του Walking in the Air.



Και για όσους θέλουν να το σιγοτραγουδήσουν, τα λόγια είναι:

We're walking in the air
We're floating in the moonlit sky
The people far below are sleeping as we fly

I'm holding very tight
I'm riding in the midnight blue
I'm finding I can fly so high above with you

Far across the world
The villages go by like trees
the rivers and the hills
The forest and the streams

Children gaze open mouthed
Taken by suprise
Nobody down below believes their eyes

We're surfing in the air
We're swimming in the frozen sky
We're drifting over icy
mountains floating by

Suddenly swooping low on an ocean deep
Rousing up a mighty monster from its sleep

We're walking in the air
We're floating in the midnight sky
And everyone who sees us greets us as we fly

Αν ψάχνετε ένα δώρο κάπως διαφορετικό για το παιδί σας, το ανηψάκι σας ή το βαφτιστήρι σας, ή ακόμα και για σας τους ίδιους, ο Χιονάνθρωπος δεν θα σας απογοητεύσει.

Harry Potter and the Deathly Hallows

To διάβασα και μου άρεσε πάααααρα πολύ.

Δεν λέω τίποτα άλλο, γιατί όσοι νομίζετε ότι ο Harry Potter είναι παραμύθι για παιδάκια δεν ενδιαφέρεστε έτσι κι αλλιώς, και όσοι είσαστε φαν μάλλον δεν θέλετε να μάθετε τίποτα για το βιβλίο μέχρι να το διαβάσετε μόνοι σας.

Ένα θα πω μόνο: όταν το έβδομο βιβλίο γίνει ταινία, θα είναι το κάτι άλλο!

Harry Potter rulz!

Όπως ήταν προγραμματισμένο, είδα απόψε το Harry Potter and the Order of the Phoenix. Ήταν πάρα πάρα πολύ καλό. Μακράν καλύτερο των προηγούμενων ταινιών της σειράς, όχι μόνο γιατί η πλοκή είχε περισσότερο ενδιαφέρον, αλλά και γιατί ήταν πιο δεμένο γενικά. Πάρα πολύ καλή η σκηνοθεσία του David Yates και εξαιρετικές οι ερμηνείες όλων των ηθοποιών, συμπεριλαμβανόμενου και μη εξαιρεταίου του Daniel Radcliffe και των καινούριων Imelda Staunton (στο ρόλο της Dolores Umbridge), Evanna Lynch (Luna Lovegood), Helena Bonham Carter (Bellatrix Lestrange), Natalia Tena (Nymphadora Tonks). Το σινεμά ήταν ασφηκτικά γεμάτο, τα εισιτήρια είχαν εξαντληθεί 24 ώρες πριν, και όλοι έφευγαν ενθουσιασμένοι μεν, μουδιασμένοι δε, αφού η ταινία δεν έχει χάπι εντ.

Τώρα περιμένουμε με ανυπομονησία το έβδομο και τελευταίο βιβλίο της σειράς με τίτλο Harry Potter and the Deathly Hallows (που νομίζω ότι στα ελληνικά θα κυκλοφορήσει με τον τίτλο Ο Χάρι Πότερ και ο Νεκρός Άγιος). Στα αγγλικά θα κυκλοφορήσει το ερχόμενο Σάββατο 21 Ιουλίου, και τα βιβλιοπωλεία ετοιμάζονται να ανοίξουν τα μεσάνυχτα της Παρασκευής για αυτούς που δεν μπορούν ή δεν θέλουν να περιμένουν, και οι οποίοι αναμένεται να είναι πολλοί. Ήδη το διαδικτυακό βιβλιοπωλείο Amazon έχει δεχτεί παγκοσμίως σχεδόν 2 εκατομμύρια παραγγελίες πριν ακόμα το βιβλίο βγει από τις αποθήκες. Στο μεταξύ, έχουμε αρχίσει να κυριευόμαστε από χαρυποτερομανία. Από την περασμένη εβδομάδα έχω κάνει 3-4 συζητήσεις για το τι μέλλει γενέσθαι στο έβδομο βιβλίο, ποιος θα ζήσει, ποιος θα πεθάνει και αν θα νικήσουν οι καλοί ή οι κακοί. Ποιος περιμένει άλλη μια βδομάδα ρε γμτ;

Σοφία: Eυτυχώς που το τελείωσα πριν με τελειώσει

Μια φορά είπα κι εγώ να διαβάσω ένα βιβλίο από τα επιτυχημένα, αυτά που έχουν κάνει τα μεγάλα ρεκόρ πωλήσεων, που τα συζητάνε όλοι και τα διαβάζουν οι πολλοί, και κόντεψα να λαλήσω!! Φαίνεται πως είμαι από τους λίγους, γιατί όχι μόνο δεν ξετρελάθηκα με την ευτυχώς-που-δεν-γεννήθηκε-όμορφη Αθηνά, αλλά προς το τέλος του βιβλίου άρχισα να την αντιπαθώ κιόλας. Αν είχα μυαλό θα το παρατούσα στα μισά, όταν είδα ότι εξελισσόταν σε διασταύρωση Άρλεκιν και αρχαίας τραγωδίας. Δυστυχώς δεν μπορώ να αφήσω βιβλίο στη μέση. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, μιλάμε για υπομονή και επιμονή υψηλών προδιαγραφών: 727 σελίδες ήταν αυτές, δεν ήταν παίξε-γέλασε.

Εν συντομία, δύο καλά έχω να πω γι' αυτό το τερατούργημα:

1. Ήταν πολύ καλογραμμένο (έως και εύπεπτο μπορώ να πω)
2. Δεν είχε 728 σελίδες

Τα υπόλοιπα τα είπε η Στέλλα Καφετζόγλου πριν από εμένα (και μακάρι να είχα διαβάσει την κριτική της νωρίτερα, θα είχα γλιτώσει ένα μήνα υπέρτατης μιζέριας).

Υ.Γ. Δεν έχω τίποτα εναντίον των Άρλεκιν ούτε των αρχαίων τραγωδιών. Απλά δεν μπορώ τις λύσεις 2-σε-1.

Μην πυροβολείτε τη νύφη

Μόλις τελείωσα το βιβλίο της Χρύσας Δημουλίδου με τίτλο: Μην πυροβολείτε τη νύφη. Ήταν η πρώτη φορά που διάβαζα τη συγκεκριμένη συγγραφέα και δεν περίμενα πολλά, αλλά τελικά έμεινα ικανοποιημένη από την επιλογή μου (που έγινε σε δευτερόλεπτα στον Παπασωτηρίου του Ελ. Βενιζέλος γιατί είχαν ήδη καλέσει την πτήση μου). Εντάξει, δε μιλάμε για λογοτεχνικό αριστούργημα. Αντιθέτως, μια πιο επισταμένη φιλολογική επιμέλεια σίγουρα θα έπιανε τόπο. Είναι όμως ένα εύπεπτο, χιουμοριστικό μυθιστόρημα, ανάλαφρο και κατά τόπους ηθοπλαστικό, που διαβάζεται εύκολα και γρήγορα.

Συμπαθής η πρωταγωνίστρια Άννα, που κινδύνευε να μείνει στο ράφι και προκειμένου να αποφύγει την κοινωνική κατακραυγή, παντρεύτηκε τον πρώτο άντρα που βρήκε μπροστά της, τον συνάδελφό της Μιχάλη. Και τότε (μετά τον Ησαΐα) ήταν που άρχισαν τα δύσκολα...

Mια λίγο-πολύ συνηθισμένη ιστορία, γραμμένη με απλό τρόπο, σαν μονόλογος της πρωταγωνίστριας. Ιδανικό βιβλίο για ξεπέταγμα, με λίγο βάθος, αλλά πολύ πλάτος - 334 σελίδες για την ακρίβεια. Θα σας κρατήσει άνετα συντροφιά σε ένα ταξίδι ή στις καλοκαιρινές σας διακοπές.

Μακάριοι οι πενθούντες

Χθες το βράδυ η νύχτα μου ήταν κάπως μπλε. Ενώ συνήθως μένω ξύπνια ως αργά, χθες κατά τις 1 είχα ήδη αρχίσει να νυστάζω. Ίσως έφταιγε η κούραση, ίσως οι μπύρες... πάντως έπεσα για ύπνο πριν τις 2 και ξύπνησα στις 8 το πρωί, νωρίτερα απ' ό,τι περίμενα. Έξω είχε πάγο, καταγάλανο ουρανό και λαμπερό ήλιο - καιρό που θυμίζει χειμωνιάτικη λιακάδα στην Ελλάδα.

Έχω περίεργη σχέση με τον ήλιο. Όσο πιο λαμπερή είναι η μέρα, τόσο μεγαλύτερη όρεξη έχω να μείνω σπίτι. Σήμερα έλεγα να πάω βόλτα στα μαγαζιά, αλλά με το που είδα τον καιρό άλλαξα γνώμη. Σηκώθηκα, άνοιξα τις κουρτίνες να μπει πολύ φως στο δωμάτιο, έφτιαξα ένα milk shake με μπανάνα και γιαούρτι, πήρα και δυο κομμάτια πίτσα που είχαν μείνει από χθες, ξαναχώθηκα στο κρεβάτι με το βιβλίο μου κι έμεινα εκεί μέχρι να το τελειώσω.

Πολύ ωραίο ήταν τελικά. Ενδιαφέρουσα ιστορία, καλογραμμένη, ευκολοδιάβαστη. Μάλλον θα έπρεπε να πω ιστορίες, αφού πρόκειται για μια ιστορία (αυτή του επιθεωρητή Μακντάουαλ που προσπαθεί να εξιχνιάσει δύο διαπλεκόμενα εγκλήματα) εγκιβωτισμένη μέσα σε μία άλλη (αυτή της συγγραφέως Κρίστι Δήμου που γράφει το βιβλίο με ήρωα τον Μακντάουαλ). Γενικά δεν τρελαίνομαι για βιβλία με παράλληλες ιστορίες, γιατί συνήθως καταλήγεις να μην ξέρεις ποιός είναι ποιός (τραγικό παράδειγμα το Ερωτικό των τεσσάρων, που μέχρι σήμερα αναρωτιέμαι αν οι κριτικοί που το εκθίαζαν το είχαν διαβάσει ως το τέλος - υποψιάζομαι πως όχι).

Μ' αρέσουν τα ευκολοδιάβαστα βιβλία, που δυστυχώς σπανίζουν στον Ελληνικό χώρο. Ίσως γι' αυτό είμαι τόσο φανατική αναγνώστρια της Μάιρας Παπαθανασοπούλου. Δεν μπορώ καθόλου τα βαρύγδουπα, τα αλληγορικά, τα λογοτεχνικά που κάποια μέρα αποσπάσματά τους θα βρουν θέση σε σχολικά βιβλία Νέων Ελληνικών. Κυρίως απεχθάνομαι όλα όσα είναι τόσο φιλοσοφημένα που πρέπει να διαβάσεις την κάθε παράγραφο 3 φορές για να καταλάβεις τι θέλει να πει ο ποιητής. Το βιβλίο θέλω να μου κρατάει συντροφιά με μια όμορφα γραμμένη ιστορία, με πρωταγωνιστές που είναι συνηθισμένοι άνθρωποι σαν αυτούς που συναντάς στη δουλειά, στο γυμναστήριο, σε σπίτια φίλων. Αν έχει και χιούμορ, ακόμα καλύτερα.

Με τα βιβλία της Παπαθανασοπούλου γελάω πολύ, και το συγκεκριμένο δεν αποτελεί εξαίρεση. Μην σας παραπλανεί ο τίτλος και το εξώφυλλο. Οι "πενθούντες" είναι μακάριοι γιατί τους έμεινε η κληρονομιά. Αν σας αρέσει το λεπτό, σαρκαστικό χιούμορ, θα πιάσετε τον εαυτό σας να χαμογελάει συχνά όσο το διαβάζετε.