Κι άλλες ατέλειωτες μέρες

Επειδή κάποιοι γκρινιάρηδες (ονόματα δεν λέμε, οικογένειες δεν θίγουμε) βαρέθηκαν, λέει, να βλέπουν τη θέα από το μπαλκόνι μου σε 1001 αποχρώσεις, σήμερα σας έχω κάτι διαφορετικό: τέσσερις φωτογραφίες που τράβηξα στο Όσλο στα τέλη του περασμένου μήνα μεταξύ 9.30 και 11.00 μετά μεσημβρίας - όχι ακριβώς το βράδυ αφού όπως βλέπετε ίσα που έχει αρχίσει να νυχτώνει μία ώρα πριν τα μεσάνυχτα. Και να σκεφτείτε ότι οι φωτογραφίες αυτές έχουν τραβηχτεί πριν 3 βδομάδες και στο μεσοδιάστημα η μέρα συνέχεια μεγαλώνει. Αυτή την εποχή έχουν κυριολεκτικά μόνο 2 ώρες νύχτα!!

25 Μαΐου στις 9:40 μμ


25 Μαΐου στις 10:20 μμ


25 Μαΐου στις 10:35 μμ


25 Μαΐου στις 11:00 μμ


Το κτήριο στις φωτογραφίες είναι η ολοκαίνουρια Όπερα του Όσλο, που είναι χτισμένη στην άκρη του φιόρδ (κυριολεκτικά πάνω στο κύμα). Το περίεργο σχήμα της υποτίθεται ότι παραπέμπει σε ...παγόβουνο. Σας το έχω ξαναπεί ότι οι Νορβηγοί έχουν περίεργη σχέση με την τέχνη. Προφανώς το ίδιο ισχύει και για την αρχιτεκτονική.

Διεισδύοντας στο σκανδιναβικό μπλοκ

To περασμένο Σαββατοκύριακο ήταν τριήμερο και το εκμεταλλευτήκαμε κάνοντας ένα ταξιδάκι στη Νορβηγία (την οποία είχα για φτηνό - τρόπος του λέγειν - υποκατάστατο της αγαπημένης μου Σουηδίας, αλλά τελικά οφείλω να παραδεχτώ ότι είναι πολύ ωραία χώρα). Αφού έκλεισα αεροπλάνα, ξενοδοχεία, αυτοκίνητα, συνειδητοποίησα ότι η εκδρομή μας συνέπιπτε με τον τελικό της Eurovision! Αυτά παθαίνει όποιος δεν τσεκάρει ημερολόγιο πριν πατήσει το μαγικό κουμπάκι που λέει Book Flights. Όπως ξέρουμε, μετά την απομάκρυνση από το ταμείο, ουδέν λάθος αναγνωρίζεται, και τα εισιτήρια δεν αλλάζονταν, οπότε έκανα την καρδιά μου πέτρα, παράτησα τα σχέδια για διοργάνωση πάρτυ προς τιμήν της Καλομοίρας, και βάλθηκα να ψάχνω τρόπο να μην δω τη Eurovision στο δωμάτιο του ξενοδοχείου (το είχα κάνει άλλη μια χρονιά και δεν είχε καθόλου πλάκα). Κι επειδή όποιος ψάχνει βρίσκει, ανακάλυψα ότι σε κεντρικό ξενοδοχείο του Όσλο διοργανωνόταν Γιουροβιζιονικό πάρτυ και μάλιστα με ελεύθερη είσοδο. Έτσι κι εγώ άδραξα την ευκαιρία να εισέλθω στα άδυτα του σκανδιναβικού μπλοκ, για το οποίο τόσα και τόσα έχουμε ακούσει.


Το πάρτυ είχε απ' όλα: κεφάτο DJ, χαρούμενο κόσμο, μεγάλες οθόνες, αφίσες της Maria Haukaas Storeng, σημαιάκια και μίνι-κοκτέιλ Cosmopolitan στην εξευτελιστική τιμή των 66 kr (8.5 ευρώ - μην μου πείτε ότι στην Αθήνα είναι ακριβότερα, γιατί αυτά δεν ήταν κοκτέιλ, ήταν σφηνάκια)!


Είχαμε επίσης φυλλάδια για να σημειώνουμε τη βαθμολογία κάθε διαγωνιζόμενου και τα προγνωστικά μας για τη νίκη. Τα δικά μου ήταν Σουηδία-Ρωσία-Ελλάδα-Ουκρανία-Αρμενία.


Στο τραπέζι που καθήσαμε ήταν επίσης μια Φινλανδέζα και ένας Νορβηγός, οι οποίοι πρέπει να πω ότι μας καλοδέχτηκαν, παρόλο που εμφανιστήκαμε απροετοίμαστοι (βλ. χωρίς ούτε ένα τόσο δα σημαιάκι). Το προσωπικό μου κασέ ανέβηκε από τη στιγμή που τους είπα ότι έχω δει τελικό της Eurovision ζωντανά, το οποίο εντυπωσίασε κυρίως τη Φινλανδέζα που είχε προσπαθήσει να βρει εισιτήριο για τον περσυνό τελικό στο Ελσίνκι χωρίς να τα καταφέρει. Τσκ τσκ τσκ. Αποδείχτηκαν πάντως πολύ κεφάτη παρέα - όλο το βράδυ δεν βάλαμε γλώσσα μέσα μας!


Οι παρατηρήσεις μου σχετικά με το σκανδιναβικό μπλοκ είναι οι εξής:

Οι Νορβηγοί δεν είχαν καμία πρόθεση να ψηφίσουν τη σχιστομάτα Σουηδέζα που όλοι σχεδόν (εκτός Νορβηγίας) θεωρούσαν φαβορί. Αυτό και μόνο ήταν ένδειξη ότι η Σουηδία θα πάτωνε, γιατί ως γνωστόν για να βγεις πρώτος πρέπει να σε ψηφίσει σύσσωμο το μπλοκ σου και λιγότερο δυναμικά η πλειοψηφία των υπόλοιπων χωρών. Αν δεν σου δώσουν 10-12 οι γείτονές σου, είσαι χαμένος από χέρι.

Ένα από τα πρώτα πράγματα που είπα στην παρέα ήταν: "πού λετε να δώσετε το 12άρι φέτος; Στη Σουηδία φαντάζομαι;" αλλά η απάντησή του Νορβηγού ήταν αποστομωτική: "η Σουηδία για μας είναι όπως η Τουρκία για σας - 12 αποκλείεται, κι ας νομίζουν (οι Σουηδοί) ότι θα κερδίσουν". Ουπς! Άκυρη η Σουηδία λοιπόν.

Ό,τι και να λέμε για τον τρόπο ψηφοφορίας, τελικά ο κόσμος ψηφίζει αυτό που του αρέσει. Γιατί στον κάθε λαό αρέσει το ένα και όχι το άλλο, ο Θεός και η ψυχή τους. Σίγουρα πάντως παίζει ρόλο η δημοσιότητα του κάθε τραγουδιού. Αν κρίνω από την απήχηση που είχε ο Δανός όταν τραγούδησε, που όλοι τραγουδούσαν μαζί του και τον καταχειροκρότησαν, το τραγούδι του θα πρέπει να έχει παιχτεί πολύ στο ραδιόφωνο και την τηλεόραση. Αφήστε που σχολίαζαν όλοι - και κυρίως όλες - τι ωραίο παιδί είναι (τι να πω, γούστα είναι αυτά). Μετά από τέτοια πλύση εγκεφάλου, κι εγώ που το τραγούδι της Δανίας το είχα από την αρχή κατατάξει στα αδιάφορα, μέχρι το τέλος της βραδιάς το είχα μάθει απέξω.

Το τραγούδι της Νορβηγίας αρχικά δεν με είχε εντυπωσιάσει, μέχρι που το είδα στον ημιτελικό και μου έκανε κλικ η (βαμμένη) ξανθομαλλούσα Maria. Από ένδειξη σεβασμού προς την χώρα που με φιλοξενούσε το μόνο που είπα είναι ότι πιστεύω πως "θα πάει καλά", όταν ανταλλάσαμε φιλοφρονήσεις (το ίδιο είπαν κι αυτοί για την Καλομοίρα, και τελικά είχαμε όλοι δίκιο χεχε). Πάντως οι Νορβηγοί ήταν πολύ ενθουσιασμένοι με τη Maria τους και το τραγούδι το τραγουδήσαμε άπειρες φορές κατά τη διάρκεια της βραδιάς, την τελευταία φορά όλοι όρθιοι και με το απαραίτητο λίκνισμα του χεριού στο σημείο που λέει there's always someone out there who'll be (λίκνισμα) true, true, true (/λίκνισμα). Ευτυχώς είχα φροντίσει να μάθω τα λόγια από πριν.


Όπως καταλαβαίνετε περάσαμε τέλεια. Ίσως και καλύτερα από ό,τι θα περνούσα στο σπίτι με τις φίλες μου, γιατί έχει άλλη χάρη να βλέπεις Eurovision ανάμεσα σε 100 σούπερ-κεφάτα άτομα που γουστάρουν το πανηγυράκι και δεν ντρέπονται να το δείξουν μήπως και τους θεωρήσουν ακαλλιέργητους. Άσε που γλιτώνεις τις ετοιμασίες (συμμάζεμα, ξεσκόνισμα, μαγείρεμα) που θα έκανες στο σπίτι, συν ότι έχεις και DJ που διατηρεί το κέφι αμείωτο στα διαλείμματα. Ένα παράπονο έχω μόνο: όταν βγήκε ο Bregović στην σκηνή, οι Νορβηγοί χαμήλωσαν τον ήχο και έπαιζαν τραγούδια δικά τους, παλιές νορβηγικές συμμετοχές κ.λπ. Τον Bregović απ' ό,τι κατάλαβα δεν τον είχαν ούτε ακουστά. Αλλά δεν πειράζει, ούτε κι εγώ ήξερα τα δικά τους τραγούδια, so there :-p

Eκτός από το συμβάν με τον τιμημένο Goran, ενδεικτικό του διαπολιτιστικού χάσματος που απλώνεται μεταξύ του σκανδιναβικού βορρά και του βαλκανικού νότου, η βραδιά κύλησε πολύ ευχάριστα. Τραγουδήσαμε, χορέψαμε, σχολιάσαμε τα πάντα (από το αισχρό styling των Γερμανίδων μέχρι τα τσαλίμια της Αρμένισας) και μαντέψαμε όλοι μαζί τα 10άρια και τα 12άρια της κάθε χώρας (δεν ήταν και δύσκολο αφού είχαμε δει τους πρώτους 7 βαθμούς και τις χώρες που περίσσευαν). Προσωπικά τις χαίρομαι τις γειτονικές βαθμολογίες. Και γιατί όχι; Μπορεί να τσαντιζόμαστε που όλοι ψηφίζουν τους γείτονές τους (ενώ εμείς... βράχοι ηθικής, ψηφίζουμε πάντα με γνώμονα την ποιότητα του άσματος), αλλά ίσως τελικά η αξία της Eurovision είναι στις συμμαχίες. Έστω για ένα μόνο βράδυ βρίσκουμε κοινό σημείο με τις γειτονικές μας χώρες. Από την πολιτική δεν βλέπουμε χαΐρι, οι αθλητικές οργανώσεις (εκτός ίσως από την τελετή έναρξης των Ολυμπιακών) συνεχίζουν να μας διχάζουν, και τελικά μόνο στη Eurovision ενώνουμε τις δυνάμεις μας με τους γείτονές μας. Για σκεφτείτε το...

Πάντως η μεγαλύτερη πλάκα ήταν όταν ανακοινώθηκε το 12άρι της Φινλανδίας προς τη Νορβηγία, που ο Νορβηγός σηκώθηκε και ευχαρίστησε δια χειραψίας την Φινλανδέζα και μια φίλη της που είχε έρθει κι αυτή στο τραπέζι μας. Έτσι παιδιά, χωρίς ντροπές, να αλληλοστηριζόματε γιατί η ζωή είναι δύσκολη, και η πρωτιά στη Eurovision ακόμα δυσκολότερη! Στα πλαίσια της ίδιας ευγενούς άμυλλας, χειροκροτήσαμε τον Ρώσο που έβγαλε τον Πούτιν ασπροπρόσωπο, τραγουδήσαμε άλλη μια φορά τον εθνικό ύμνο - σόρρυ το τραγούδι της Νορβηγίας ήθελα να πω - και ανταλλάξαμε ημέιλ για πιθανή επανασύνδεση του χρόνου τέτοιον καιρό :-)

Αν κρίνω από τις αντιδράσεις του κόσμου και τους τίτλους των εφημερίδων, οι Νορβηγοί έμειναν ευχαριστημένοι από το αποτέλεσμα του τελικού, όπως κι εγώ που τους βγήκαμε από πάνω κι ας μην μας ψήφισαν οι παλιο-Σκανδιναβοί (χεχε).


Και τέλος, δύο μικρές λεπτομέρειες, που μπορεί να σας ενδιαφέρουν, μπορεί και όχι. Πρώτον, στα νορβηγικά ο Έλληνας λέγεται greker και τα ελληνικά gresk, αλλά η Ελλάδα λέγεται Hellas. Καλό; Ιδού και το αποδεικτικό στοιχείο:


Δεύτερον, η Eurovision στη Νορβηγία είναι γνωστή με τον τίτλο Grand Prix, και ο Jahn Teigen είναι Νορβηγός μουσικός που έχει εκπροσωπήσει τη χώρα του 3 φορές. Η πρώτη ήταν στο Παρίσι το 1978 με το τραγούδι Mil etter mil, το οποίο ήταν το πρώτο τραγούδι στην ιστορία του θεσμού που δεν ψηφίστηκε από καμία χώρα και έμεινε στο τέλος της κατάταξης με nul points. Παρόλα αυτά, στη Νορβηγία έγινε μεγάλη επιτυχία και έμεινε στο νορβηγικό Top 10 για 19 συνεχόμενες εβδομάδες.


Το συγκεκριμένο CD ήταν δώρο με το εβδομαδιαίο περιοδικό SE και το πήρα ως ενθύμιο. Τo Mil etter mil είναι συμπαθέστατο :-)

Περί Νορβηγίας γενικώς

Μερικά πράγματα που (ίσως) δεν ξέρετε για τη Νορβηγία.

Έχει πληθυσμό μόλις 4.5 εκατομμύρια. 475,000 ζουν στο Όσλο.

Η πιο εντυπωσιακή πόλη της είναι, κατά κοινή ομολογία, η Bergen. Το τραίνο από το Όσλο για την Bergen κάνει 6.5 ώρες.

Έχει 50.000 νησιά και ακτογραμμή μήκους 22.000 χιλιομέτρων, που αποτελείται κυρίως από φιόρδ (η ακτογραμμή της Ελλάδας είναι περίπου 15.000 χλμ).

Η οικονομία της βασίζεται στο πετρέλαιο, το φυσικό αέριο, τα ναυπηγεία, το ψάρεμα, τα μεταλεύματα και ό,τι παράγεται από ξύλο (από ξυλεία μέχρι χαρτί και οδοντογλυφίδες).

Ανεξαρτητοποιήθηκε το 1905. Στο παρελθόν υπαγόταν εναλλάξ στη Σουηδία και τη Δανία.

Προσπάθησε να διατηρήσει ουδετερότητα κατά τη διάρκεια των παγκοσμίων πολέμων, αλλά μετά την κατοχή της από τη Γερμανία στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, προσχώρησε τελικά στο ΝΑΤΟ. Είναι μέλος της Schengen, ωστόστο αρνείται πεισματικά να μπει στην Ευρωπαϊκή Ένωση (μπουυυυυυυ).

Ήταν μια από τις πρώτες χώρες στον κόσμο που "ασπάστηκαν" το διαδίκτυο. Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα της εταιρίας comScore, 70% των Νορβηγών ηλικίας άνω των 15 έχει πρόσβαση στο διαδίκτυο. Ο μέσος όρος για την Ευρώπη είναι 40%.

Οι Νορβηγοί έχουν αδυναμία στη φύση και έντονη περιβαλλοντική συνείδηση. Είναι λαός που αγαπάει το έξω και τα σπορ, όχι μόνο ό,τι έχει σχέση με σκι, αλλά και κάθε είδους δραστηριότητα στο νερό ή στο βουνό.

Οι Νορβηγοί πιστεύουν στη δύναμη της ατομικής συμβολής για το γενικό καλό. Η λέξη dugnad, που σημαίνει σύμπραξη, εφαρμόζεται πρακτικά κάθε φορά που χρειάζεται να γίνει μια συλλογική προσπάθεια για την επίτευξη κοινωνικών, πολιτιστικών ή περιβαλλοντικών στόχων π.χ. ανακαίνηση ενός σχολείου, καθαρισμός δασικών περιοχών κ.λπ. Αν και ζουν σε ένα πλέον ευκατάστατο κράτος, δεν έχουν την απαίτηση να τους λύσει όλα τα προβλήματα η κυβέρνηση...

Σε πρόσφατη έρευνα της Unicef για την ευημερία των παιδιών στις πλούσιες χώρες, η Νορβηγία πήρε την 7η θέση (η Ελλάδα την 13η και η Βρετανία την 21η).

Κάθε Δεκέμβριο από το 1947 και μετά, η Νορβηγία στέλνει στο Λονδίνο ένα τεράστιο έλατο, ως δώρο για την βοήθεια που της πρόσφερε η Βρετανία κατά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Το δέντρο στολίζεται με άσπρα φώτα και τοποθετείται στην κεντρική πλατεία του Λονδίνου, την Trafalgar Square.

Το Βραβείο Νόμπελ για την Ειρήνη απονέμεται σε τελετή που πραγματοποιείται στο Δημαρχείο του Όσλο στις 10 Δεκεμβρίου, επέτειο του θανάτου του (Σουηδού) Άλφρεντ Νόμπελ. Τα υπόλοιπα βραβεία Νόμπελ (Φυσικής, Χημείας, Ιατρικής, Λογοτεχνίας και Οικονομίας) απονέμονται στην Αίθουσα Συναυλιών της Στοκχόλμης την ίδια μέρα.

Φημισμένοι Νορβηγοί: οι Βίκινγκς (και ειδικά ο Έρικ ο Ερυθρός που ανακάλυψε τη Γροιλανδία), ο εξπρεσιονιστής ζωγράφος Έντβαρντ Μουνκ (αυτός με την Κραυγή), το μουσικό συγκρότημα A-Ha (αυτοί με το Take on me, Take me on), ο θεατρικός συγγραφέας Χένρικ Ίψεν (αυτός με τους Βρικόλακες), ο εξερευνητής Θωρ Χάγερνταλ (αυτός με το Kon-Tiki).

Περί Όσλο ειδικώς

Άλλα πράγματα που μπορείτε να κάνετε στο Όσλο:

1. Να επισκεφτείτε το Norsk Folkemuseum (Λαογραφικό Μουσείο) και ειδικά το υπαίθριο κομμάτι του, με τα 155 αυθεντικά Νορβηγικά σπίτια και μαγαζιά. Θα δείτε διάφορους τύπους κατοικίας: σπίτια που έχουν μεταφερθεί "ως είχαν" από πόλεις και χωριά της Νορβηγίας, Λαπωνέζικα αντίσκηνα, καθώς και παραδοσιακά ξύλινα σπίτια με σκεπές από γρασίδι (torvtak). Αν πάτε καλοκαίρι, θα έχετε την αίσθηση ότι ταξιδέψατε στο χρόνο, αφού το "χωριό" ζωντανεύει, με χορευτικές και μουσικές εκδηλώσεις, παρουσιάσεις λαϊκών τεχνών, επιδείξεις παραδοσιακής μαγειρικής κ.λπ.

Ανάλογο υπαίθριο μουσείο υπάρχει στη Στοκχόλμη (που για να είμαι ειλικρινής μου άρεσε περισσότερο), αλλά και του Όσλο είναι πολύ καλό.


2. Να ανεβείτε στο Holmenkollen, όπου βρίσκεται η γιγαντιαία εξέδρα για άλματα με σκι και απ' όπου έχετε πανοραμική θέα της πόλης. Δεν πήγαμε (ας μείνει και κάτι για το επόμενο ταξίδι) αλλά πρέπει να αξίζει. Το πόσο τεράστια είναι η εξέδρα μπορείτε να το καταλάβετε από την παρακάτω φωτογραφία. Παρότι είναι τραβηγμένη από το φιόρδ, η εξέδρα φαίνεται πολύ καθαρά (στο κέντρο της φωτογραφίας, κοντά στην κορυφή του βουνού).


3. Να κάνετε μια βόλτα στην πόλη και κυρίως να περπατήσετε στον κεντρικό πεζόδρομο (Κarl Johans Gate) που συνδέει τα ανάκτορα με τον σιδηροδρομικό σταθμό της πόλης. Θα δείτε κάποια εντυπωσιακά κτήρια, τον καθεδρικό ναό, McDonalds, Burger King και Peppes Pizza, τα οποία μην τα φτύνετε, γιατί είναι ίσως τα μόνα μέρη που αντέχει η τσέπη σας.


Γενικώς τα μαγαζιά στο Όσλο δεν με εντυπωσίασαν - τα φτηνά ήταν πολύ χύμα, και τα ακριβά πολύ ακριβά. Τα παραδοσιακά Νορβηγικά πουλόβερ τα έβρισκες με 100 κορώνες (12€) στα υπαίθρια καλάθια, αλλά για να πάρεις ένα πιο ποιοτικό, ήθελες πάνω από 1800 κορώνες (230€) ή 799 κορώνες (100€) για ένα παιδικό! Αναλόγως έβρισκες άνετα φτηνιάρικα σουβενίρ (πλαστικά κουκλάκια, ξωτικά κ.λπ.) αλλά οι τιμές στα μαγαζιά των μουσείων ήταν αρκετά τσιμπημένες. Πάντως από τη στιγμή που αποφασίζεις ότι δεν θα δώσεις 10 ευρώ για ένα κουκλάκι, η Νορβηγία είναι ο παράδεισος του πτωχού ταξιδιώτη, γιατί αφού όλες οι τιμές είναι αστρονομικές, δεν αγοράζεις τίποτα και ησυχάζεις.


4. Ό,τι χρήματα γλιτώσετε από τα ψώνια που δεν θα κάνετε, μπορείτε να τα επενδύσετε σε ένα καλό εστιατόριο, όπου θα φάτε εξαιρετικά ψαρικά και κρέατα. Σας προτείνω το στυλάτο Cafe Sorgenfri στο Aker Brugge, όπου δύο άτομα μπορούν να φάνε κάτι ελαφρύ με 500-600 κορώνες (65-75€). Έφαγα μια καταπληκτική bouillabaisse (γαλλική ψαρόσουπα, καλύτερη από αυτές που έφαγα στη Γαλλία, εντελώς τίγκα στο ψάρι) με 205 κορώνες (25€). Και στο τέλος, όταν παράγγειλα καφέ (33 κορώνες ή 4€), το γάλα ήρθε σε ατομικό μπουκαλάκι.


Αν δεν βρέχει πολύ, μπορείτε να καθίσετε έξω χειμώνα-καλοκαίρι. Όλα τα μαγαζιά έχουν τέντες, υπαίθριες σόμπες και κουβέρτες (αυτά τα κόκκινα στις φωτογραφίες) για όσους κρυώνουν. Προφανώς όταν έχει ήλιο δεν σας χρειάζονται οι κουβέρτες, αλλά ούτε και τα ρούχα σας ;-)

Αν δεν έχετε να δώσετε μια μικρή περιουσία για μια σαλάτα κι ένα σάντουιτς, και δεν θέλετε να καταλήξετε στα McDonalds, υπάρχει η εναλλακτική λύση του Peppes Pizza, όπου με 255 κορώνες (32€) θα πάρετε 1 μεσαία πίτσα, 1 μπύρα και 1 κόκα-κόλα.

Άλλες τιμές, ενδεικτικά:

Μπύρα: 53-63 κορώνες (7-8€) σε εστιατόριο
Αναψυκτικό/μικρό νερό: 32-39 κορώνες (4-5€) σε εστιατόριο
Μπουκάλι κρασί: 398 κορώνες (50€)
Καφές: 29 κορώνες (3,5€) σκέτος, 33 κορώνες (4€) με γάλα
Μικρό νερό (τιμή σούπερ μάρκετ): 18 κορώνες (2,20 €)
Καρτ-ποστάλ: 12 κορώνες (1,5€)
Γραμματόσημο για καρτ-ποστάλ εντός Ευρώπης: 8,5 κορώνες (1€)
Ποτηράκι σουβενίρ: 35 κορώνες (4,2 €)
Είσοδος σε μουσεία: 65-70 κορώνες (8-9€)
Νορβηγικά CD: 169 κορώνες (21€)
Ημερήσια κάρτα απεριορίστων διαδρομών: 60 κορώνες (7,5 €)
Τραίνο από το αεροδρόμιο: εξπρές 170 κορώνες (20€), κανονικό 86 κορώνες (10 €)

Για την μετατροπή των ποσών, έχω χρησιμοποιήσει την αντιστοιχία 1 κορώνα = 0,12 ευρώ που βρήκα στο διαδίκτυο.

Καλά ταξίδια!

Οι Νορβηγοί και η τέχνη

Οι Νορβηγοί έχουν μια "άλλη" σχέση με τις εικαστικές τέχνες. Ή ίσως να έχουν περίεργα γούστα. Οι γνώμες διίστανται. Όπως και να 'χει, θα δείτε τι εννοώ από τις φωτογραφίες που ακολουθούν.

Ας ξεκινήσουμε με παρακάτω ...εεε... γλυπτό, το οποίο κοσμεί την είσοδο του κεντρικού σιδηροδρομικού σταθμού. Το κοίταζα αρκετή ώρα αλλά αλί κι αν κατάλαβα τι απεικονίζει (έχω κάποιες σκέψεις στο μυαλό μου, αλλά δυσκολεύομαι να τις εκφράσω). Τα συμπεράσματα δικά σας, κι όποιος έχει καμιά καλή ιδέα, ας την πει. Μην ντρέπεστε!


Οι Νορβηγοί ζωγράφοι και γλύπτες έχουν μια ιδιαίτερη αγάπη προς το ανθρώπινο σώμα, και δη το γυμνό. Ο εξπρεσιονιστής Έντβαρντ Μουνκ, του οποίου έργο είναι η Κραυγή, είναι ο γνωστότερος Νορβηγός ζωγράφος. Πολύ ενδιαφέρον το Μουσείο με τα έργα του, το οποίο είναι οχυρωμένο σαν Αμερικάνικη πρεσβεία, μάλλον από τότε που κλάπηκαν η Κραυγή και η Madonna το 2004 (έκτοτε έχουν βρεθεί). Οι πίνακές του παραπέμπουν συστηματικά στην όχι-και-τόσο-αισιόδοξη ψυχολογική του κατάσταση. Προσωπικά μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση ο πρώτος πίνακας: καλά η Κραυγή και το υπαρξιακό αδιέξοδο που συμβολίζει, αλλά τέσσερα ακούνητα και ΑΓΕΛΑΣΤΑ κοριτσάκια;


Κάτι άλλο που αξίζει να δει κανείς στο Όσλο είναι το πάρκο Βίγκελαντ το οποίο κοσμούν 212 αγάλματα από μπρούτζο και γρανίτη, του Νορβηγού γλύπτη Γκούσταφ Βίγκελαντ. Τα αγάλματα εκπροσωπούν, λέει, τις καθημερινές δραστηριότητες των ανθρώπων (με έμφαση στη σχέση μεταξύ εραστών και γονιού-παιδιού) αλλά αν κρίνω από κάποια από αυτά, ή η καθημερινότητα των Νορβηγών είναι πολύ εξτρήμ ή εγώ έχω μείνει πίσω. Στο πιο ψηλό σημείο του πάρκου δεσπόζει ένας μονόλιθος ύψους 17 μέτρων που αποτελείται από σώματα στιβαγμένα το ένα πάνω στο άλλο και αναπαριστά τον αγώνα της ζωής. Σε όσους έχω δείξει τις φωτογραφίες από το πάρκο, οι περισσότεροι δεν έχουν ενθουσιαστεί, πάντως εμένα μου άρεσε τόσο πολύ που θα έλεγα ότι είναι το αγαπημένο μου μέρος στο Όσλο.

Και τέλος, τι σας έλεγα για την περίεργη σχέση που έχουν οι Νορβηγοί με την τέχνη; Να και ιπτάμενοι βατραχάνθρωποι. Τουλάχιστον αυτοί δεν χρειάζεται να μαντέψουμε τι είναι ;-)

Καράβια εδώ, καράβια εκεί, καράβια παρά πέρα

Η τρίτη μέρα στο Όσλο ξημέρωσε βροχερή, παγερή και συννεφιασμένη. Με λίγα λόγια, καμία σχέση με την προηγούμενη. Αφού δεν υπήρχε περίπτωση να πάμε βόλτα με τέτοιο καιρό, είπαμε να πάρουμε σβάρνα τα μουσεία. Αγοράσαμε κάτι ειδικές κάρτες για τουρίστες, οι οποίες με 30 ευρώ δίνουν δωρεάν συγκοινωνίες και είσοδο στα μουσεία της πόλης για 24 ώρες, και ξεκινήσαμε για το Bygdoy, μια χερσόνησο στα αριστερά του κέντρου (περίπου 15 λεπτά με λεωφορείο) όπου είναι μαζεμένα τα πιο δημοφιλή μουσεία της πόλης.

Είδαμε τρία μουσεία, και όλα είχαν σχέση με πλοία και εξερευνήσεις. Να ξέρετε, οι Νορβηγοί δεν έχουν στασιό. Όπου πάνε καράβια, πάνε κι αυτοί. Όπου δεν πάνε καράβια, φτιάχνουν καράβια και πάνε. Λαός-ταξιδευτής και ανήσυχος. Ούτε να τους κυνηγούσαν.

Το πρώτο μουσείο που είδαμε ήταν το Vikingskipshuset, το μουσείο των πλοίων των Βίκινγκ. Οι Βίκινγκ συνήθιζαν να θάβουν τους νεκρούς τους μέσα σε πλοία, και τρία από αυτά έχουν διασωθεί και εκτίθενται σε ένα ειδικά σχεδιασμένο μουσείο, μαζί με διάφορα ευρήματα από τους τάφους. Προσωπικά με εντυπωσίασαν δύο πράγματα: το μέγεθος των πλοίων (σαν μεγάλα καρυδότσουφλα ένα πράγμα) και το πόσο μακριά κατάφεραν να ταξιδέψουν: από τη Γροιλανδία και την Αμερική μέχρι την Ιταλία, το Βυζάντιο και την Κασπία θάλασσα. Πραγματικοί θαλασσοπόροι και κατακτητές, όχι παίξε-γέλασε.


Το επόμενο μουσείο που είδαμε ήταν το Μουσείο Kon-Tiki το οποίο είναι αφιερωμένο σε διάφορα εγχειρήματα του Νορβηγού εξερευνητή Θωρ Χάγερνταλ, ο οποίος το 1947 ταξίδεψε από το Περού στην Πολυνησία πάνω σε μια σχεδία (το Κον-τίκι που λέγαμε) για να αποδείξει ότι οι πρώτοι άποικοι της Ωκεανίας ήταν από τη Νότια Αμερική. Το ταξίδι του κράτησε 101 μέρες και τα κατάφερε (μα τον Δία!) ακολουθώντας τα ρεύματα του Ειρηνικού ωκεανού. Στο ίδιο μουσείο υπάρχει και η σχεδία Ra ΙΙ με την οποία ο Χάγερνταλ ταξίδεψε το 1970 από το Μαρόκο στην Καραϊβική με σκοπό να δείξει ότι οι Αφρικανοί και οι Αραβες πιθανόν να είχαν φθάσει στην Αμερική πριν από τους Ευρωπαίους. 'Ο,τι και να πω είναι λίγο. Για να ζήσεις *επί μήνες* πάνω σε μια σχεδία, θέλει να έχεις γερά κότσια. Προφανώς το έλεγε η καρδούλα του.


Το τελευταίο μουσείο που είδαμε, και αυτό που εμένα προσωπικά μου άρεσε περισσότερο, ήταν το Frammuseet, αφιερωμένο στο πλοίο Fram, το ανθεκτικότερο ξύλινο πλοίο όλων των εποχών. Με το Fram έγιναν τρεις αποστολές στους πόλους: η πρώτη στα 1893-96 στον Βόρειο και η τελευταία με τον Αμούνδσεν στο Νότιο Πόλο το 1910-12. Στο πρώτο του (νομίζω) ταξίδι, το Fram σκάλωσε στον πάγο, και έμεινε εγκλωβισμένο για τρία ολόκληρα χρόνια, τελικά όμως πλήρωμα και πλοίο επέστρεψαν στη Νορβηγία σώοι και αβλαβείς. Πώς άντεξαν κλεισμένοι τόσο καιρό σαν τα ποντίκια, μόνο η ψυχή τους το ξέρει! Μάλλον δεν έπασχε κανένας τους από κλειστοφοβία. Το πλοίο είναι εξαιρετικά καλοδιατηρημένο και οι επισκέπτες μπορούν να μπουν μέσα και να το γυρίσουν όλο, από το κατάστρωμα μέχρι τις μικροσκοπικές κουκέτες, το μηχανοστάσιο και τα αμπάρια.


Μετά από τόσα καράβια, προσθέσαμε κι άλλο ένα: το καράβι της γραμμής 91 που συνδέει τo Bygdoy με το Aker Brugge. Είχε φάση το καράβι σε ρόλο λεωφορείου, ειδικά όταν κούναγε πέρα-δώθε κι έσταζε νερό από τα ανοίγματα στην κουκούλα. Τι αξία έχει να ταξιδεύεις αν δε ζήσεις και μια περιπέτεια;