Καλή μουσική εβδομάδα

Έχω μπλέξει άσχημα με τη δουλειά και άλλες υποχρεώσεις και δεν βρίσκω χρόνο να γράψω στο ιστολόγιο. Αντί αυτού σας βάζω ένα πολύ όμορφο τραγούδι της Βραζιλιάνας τραγουδοποιού Silvia Abelin, που είναι ξαδέρφη μιας πολύ καλής μου φίλης. Η Silvia έχει πανέμορφη φωνή, το τραγουδάκι είναι αρκετά μελαγχολικό (κατάλληλο για Δευτέρες...) και το βίντεο, παρότι ερασιτεχνικό, μου αρέσει γιατί δείχνει πολύ νότιο Λονδίνο, δηλαδή την περιοχή μου. Μάλιστα γύρω στο 0:45 μπορείτε να δείτε και την υπαίθρια αγορά του Greenwich, για την οποία έχω κάνει παλιότερα αναλυτικότατη ανάρτηση. Καλή ακρόαση!

Νιώσε τον ήλιο

Σήμερα είχαμε άλλη μια πολύ όμορφη, σχεδόν καλοκαιρινή (για τα αγγλικά δεδομένα) μέρα. Το απογευματάκι άνοιξα στο άσχετο το ραδιόφωνο στον LGR, τον "σταθμό της παροικίας" όπως αποκαλείται, και άκουσα αυτό το τραγουδάκι. Μου θύμισε τις αρχές του καλοκαιριού, που οι ραδιοφωνικοί σταθμοί παίζουν τα γνωστά καλοκαιρινά άσματα. Μπορεί να είναι επισήμως ακόμα χειμώνας, αλλά μπορούμε να ονειρευόμαστε, έτσι;

Νομίζω ότι το τραγουδάκι είναι συμπαθέστατο και αρκετά πιασιάρικο. Εσάς πώς σας φαίνεται; Εγώ ακόμα το σιγοτραγουδάω. Νιώσε τον ήλιοοοοοοοοο.

Welcome back by T-Mobile

Mήπως θυμόσαστε μια ανάρτηση που είχα κάνει πέρσυ σχετικά με μια πολύ πρωτότυπη διαφήμιση της εταιρίας υπηρεσιών κινητής τηλεφωνίας T-Mobile, που γυρίστηκε σε σιδηροδρομικό σταθμό με τη συμμετοχή 400 χορευτών και του ανυποψίαστου κοινού; Αν δεν τη θυμάστε, μπορείτε να διαβάσετε σχετικά εδώ.

Σχεδόν δύο χρόνια αργότερα, η Τ-Mobile επιστρέφει δυναμικά με ένα καινούριο διαφημιστικό τέχνασμα - αυτή τη φορά είμαστε στις αφίξεις του αεροδρόμιου Heathrow του Λονδίνου και παίρνουν μέρος 300 τραγουδιστές, και (όπως και την προηγούμενη φορά) πολύς απλός κόσμος. Ο τίτλος της καμπάνιας είναι Welcome back, δηλαδή "καλώς ορίσατε".

Τα πολλά λόγια είναι περιττά. Απολαύστε.



Τα τραγούδια που ακούγονται είναι τα εξής:

Αt Last - Etta James
Comin’ Home Baby - Mel Torme
Return of the Mack - Mark Morrison
Τhe Passenger - Iggy Pop
The Boys Are Back in Town - Thin Lizzy
Oh my God - Kaiser Chiefs
I Knew You Were Waiting - George Michael & Aretha Franklin
Welcome Home - Peters And Lee

Όλα τα τραγούδια έχουν ταξιδιωτικό θέμα. Το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό είναι ότι δεν έχει χρησιμοποιηθεί ούτε ένα μουσικό όργανο, παρά μόνο ανθρώπινες φωνές!

Για τη μαγνητοσκόπηση της διαφήμισης χρησιμοποιήθηκαν 18 κρυφές κάμερες. Το κλιπάκι παίχτηκε στην βρετανική τηλεόραση χθες Παρασκευή 29 Οκτωβρίου, δύο μόλις μέρες μετά τα γυρίσματα.

Θερινό ηλιοστάσιο

Θερινό ηλιοστάσιο σήμερα και επίσης μια από τις ζεστότερες μέρες του φετινού καλοκαιριού. Επιτέλους να ξεπαγώσει το κοκαλάκι μας!

Καλά, μη νομίζετε, 24°C είχε, αλλά καθότι το σαββατοκύριακο είχε 12-16°C, οι σημερινές θερμοκρασίες ισοδυναμούν με μίνι καύσωνα.

Έχω τέτοια κέφια σήμερα που έχω ακούσει άπειρες φορές Το καλοκαίρι του Χατζηγιάννη. Πάμε άλλη μία! Ποιος ξέρει αν την επόμενη εβδομάδα θα έχουμε ακόμα καλοκαίρι; Ας το ευχαριστηθούμε όσο κρατήσει.



Πάντως το σωστό να λέγεται, μπορεί να μην έχουμε το σούπερ καλοκαίρι, αλλά οι μεγάλες μέρες είναι άλλο πράγμα. Δείτε μια φωτογραφία που τράβηξα χθες το βράδυ στις 10 παρά 10 (21:51 για την ακρίβεια). Όχι μόνο δεν έχει σκοτεινιάσει, αλλά έχουμε ακόμα φως από το ηλιοβασίλεμα.


Έχει και τα καλά του ο Βόρειος Πόλος τελικά. Χεχε.

Φρέσκο χιόνι

Τελικά σήμερα χιόνισε πάλι. Ούτε και ξέρω πόσες φορές έχει χιονίσει από τις 16 Δεκεμβρίου που είδαμε τις πρώτες νιφάδες να πέφτουν από τον ουρανό. Για σήμερα το δελτίο καιρού έλεγε χιονόνερο, αλλά τελικά έπεσε ένα πολύ ελαφρό και επίμονο χιόνι. Έτσι, οι δρόμοι και οι αυλές μας ξαναντύθηκαν στα λευκά, όπως βλέπετε από τις φωτογραφίες που τράβηξα το πρωί.


Φανταστείτε πώς είναι να ταξιδεύεις στη δουλειά κάθε μέρα διασχίζοντας ένα τέτοιο τοπίο!


Ορίστε κι ένας λιωμένος και ξαναπαγωμένος χιονάνθρωπος.


Ο καιρός πάντως ζεσταίνει. Ήδη πιάνουμε άνετα τους 0°C κατά τη διάρκεια της μέρας. Σήμερα για πρώτη φορά μετά από καιρό η πενθήμερη πρόβλεψη δεν δείχνει καθόλου χιόνι, και όχι μόνο αυτό, αλλά την Παρασκευή, λέει, η θερμοκρασία θα ανέβει στους 6°C. Παίζει να βγάλουμε τα κοντομάνικα. Για να μην αφήσω την ταξιδιάρα Νατάσσα παραπονεμένη, έγραψα το όνομα του γιου της στο αυτοκίνητο της γειτόνισσάς μου. Νατάσσα και Βασίλη, δικό σας! Αν έχει μείνει χιόνι και αύριο, θα κάνω άλλη μια προσπάθεια στην αυλή που το χιόνι είναι πιο πατημένο και το γράψιμο πιο εύκολο.


Από το πρωί μου έχει κολλήσει το ομώνυμο και πολύ αγαπημένο τραγούδι του Βασίλη Παπακωνσταντίνου.



Φρέσκο χιόνι και τα μυαλά στα κάγκελα :-)

Χιονίζει!

Το ξέρω, έχω χαθεί, έχω μπλέξει με διάφορα, το κομπιούτερ είναι έτοιμο να κλατάρει (μία ανοίγει, μία όχι), έχω ένα κρύωμα σχεδόν 2 εβδομάδες τώρα, είναι και Χριστούγεννα και πάμε από μάζωξη σε μάζωξη, γενικώς υπάρχουν λόγοι που έχω εξαφανιστεί.

Δεν μπορούσα όμως να μην κάνω μια ανάρτηση για να σας πω ότι χιονίζει! Ναι, χιονίζει, στο Λονδίνο, μήνα Δεκέμβριο. Ανήκουστο κι όμως αληθινό. ΟΚ, όχι ακριβώς ανήκουστο, αλλά σίγουρα σπάνιο. Σπανιότατο.

Δεν χιονίζει πολύ, αλλά και το λίγο είναι κάτι. Όχι τίποτα άλλο, να δούμε κι εμείς άσπρη μέρα!

Σας αφήνω με ένα τραγουδάκι που μου έχει κολλήσει από χθες.



Φιλιά πολλά και κάντε καμιά ευχή να το στρώσει, ε;

Περίεργη διάθεση

Γενικά δεν ακούω πολλή μουσική.

Δεν έχω ποτέ ραδιόφωνο ανοιχτό ή CD να παίζει όταν δουλεύω ή χαζεύω στο σπίτι, και τα ηχεία του υπολογιστή είναι πάντα κλειστά.

Το ιστολόγιο είναι μουγγό.

Τα περισσότερα μουσικά ποστ που έχω κάνει έχουν σχέση με τη Eurovision.

Καταλαβαίνετε για τι επίπεδο μουσικής αδιαφορίας μιλάμε.

Σήμερα όμως έχω περίεργη διάθεση.



Αν είχα μουσική υπόκρουση στο μπλογκ, μπαίνοντας στις Κόκκινες Νύχτες θα ακούγατε συνέχεια αυτό το τραγούδι. Το σιγοτραγουδάω από χθες το βράδυ και πρέπει να το έχω παίξει ίσα και με 20 φορές από το πρωί.

Ελπίζω τώρα που το μνημόνευσα, να μου ξεκολλήσει.

Alla όπως λέμε άλλα

Μιας και είμαστε σε μουσικό κλίμα, δείτε το βιντεάκι που ακολουθεί και πείτε μου τι ακούτε.



Αν ακούτε ελληνικά, μην ανησυχείτε, δεν σας γελάνε τα αυτιά σας! Η Σουηδέζα τραγουδίστρια Sofia Berntson συμμετείχε με το τραγούδι Alla, με ελληνικό στίχο, στον διαγωνισμό που έκανε η σουηδική τηλεόραση για την επιλογή του τραγουδιού που θα στείλουν στην φετινή Γιουροβίζιον. Δεν κέρδισε, οπότε μην περιμένετε να την ακούσετε τον Μάιο, αλλά το εγχείρημα νομίζω ότι έχει ενδιαφέρον.

Να σημειώσω εδώ ότι δεν κάνω την ανάρτηση αυτή για να πιάσουμε συζήτηση για την ανωτερότητα της ελληνικής γλώσσας και τη μεγαλοσύνη του έθνους. Ούτε είμαι από αυτούς που πιστεύουν ότι η κάθε χώρα πρέπει να συμμετέχει στη Γιουροβίζιον με τραγούδι στη γλώσσα της - αντιθέτως προτιμώ τα τραγούδια στα αγγλικά και πιστεύω πως αν συνεχίζαμε να τραγουδάμε στα ελληνικά, σπάνια θα βλέπαμε 10αδα. Πάντως το συγκεκριμένο τραγουδάκι μου άρεσε από την πρώτη στιγμή που το άκουσα και αναρωτιέμαι αν παίζεται στην Ελλάδα. Όποιος ξέρει, ας μας πει.

Το τραγούδι που θα εκπροσωπήσει τη Σουηδία έχει τίτλο La Voix, στίχους αγγλικούς-γαλλικούς-τσιριχτούς και ερμηνεύτρια την Malena Ernman. Αν σας αρέσει η όπερα, αυτό το τραγούδι είναι για σας. Mπορείτε να το δείτε και να το ακούσετε εδώ.

Ο Χατζηγιάννης στο Λονδίνο

Το περασμένο Σάββατο πήγαμε στη συναυλία του Μιχάλη Χατζηγιάννη, που ήταν η πρώτη της φετεινής ευρωπαϊκής του περιοδείας. Δεν τον είχα ξαναδεί στη σκηνή γιατί στην Ελλάδα πάντα ψάχναμε για εισιτήρια τελευταία στιγμή και φυσικά δεν βρίσκαμε. Γι' αυτό έδωσα ευχαρίστως τις 40 λίρες για να τον δω στο Λονδίνο - και αν τα χρήματα σας φαίνονται πολλά, να σας πω ότι κάποιοι δώσαν ακόμα περισσότερα για να καθίσουν πιο κοντά στη σκηνή. Εμείς είμασταν σχετικά μπροστά στο πρώτο διάζωμα. Τα φτηνότερα εισιτήρια είχαν 20 λίρες, αλλά έβλεπες τη σκηνή από το υπερπέραν.


Το θέατρο όπου έγινε η συναυλία λέγεται Apollo Hammersmith και είναι από τους πιο γνωστούς συναυλιακούς χώρους στο Λονδίνο. Λειτουργεί από το 1932 και δεν έχει την πιο φοβερή ακουστική, αλλά είναι πολύ ατμοσφαιρικό καθώς είναι σχεδιασμένο σε στυλ art deco - με το που μπαίνεις μέσα νομίζεις πως έχεις ταξιδέψει στο χρόνο! Μετά βλέπεις τα στραβοκολλημένα πόστερ που προειδοποιούν ότι απαγορεύεται η λήψη βίντεο και φωτογραφιών και αντιλαμβάνεσαι ότι όντως είσαι στον 21ο αιώνα...


Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, το θέατρο έχει χωρητικότητα 3.632 θεατών. Υπολογίζω να ήταν εκεί γύρω στα 3.500 άτομα, στην συντριπτική τους πλειοψηφία Κύπριοι, αλλά και αρκετοί Έλληνες και κάποιοι ξένοι. Τη στιγμή που άρχισε η συναυλία, υπήρχαν ακόμα άδειες θέσεις στο πάνω διάζωμα. Βέβαια καθώς οι θέσεις ήταν αριθμημένες, είναι πολύ πιθανό κάποιοι να ήρθαν καθυστερημένοι. Για να πω την αλήθεια, με το που ξεκίνησε η συναυλία, δεν ξανακοίταξα πίσω μου :-)


Η σκηνή ήταν ευρύχωρη αλλά λιτή, με μια σχετικά μικρή οθόνη προβολής στο πίσω μέρος και μικρά φώτα σαν αστράκια. Για τον χώρο ήταν ικανοποιητική. Έχω πάει σε άλλες συναυλίες στο ίδιο θέατρο και σε άλλα θέατρα του ίδιου μεγέθους που δεν έχουν καν οθόνη προβολής. Εννοείται ότι τη στιγμή που ανέβηκε ο Χατζηγιάννης στη σκηνή άρχισαν να αστράφτουν φλας από παντού. Όχι που κάναμε τόσο κόπο να τον δούμε και θα φεύγαμε μόνο με φωτογραφίες της εισόδου του θεάτρου! Η αλήθεια ήταν πως η επιτήρηση ήταν χαλαρή. Αρχικά σου έκαναν παρατήρηση μόνο όταν τραβούσες βίντεο για αρκετή ώρα. Από τη μέση της συναυλίας και μετά δεν μας ξαναενόχλησαν.


Ο Χατζηγιάννης ήταν φυσικά πολύ καλός, λίγο πιο βαρύς (στα κιλά και γενικώς) απ' ό,τι τον είχα δει στα βιντεάκια της Δανάης, αλλά ΟΚ, άλλο να παίζεις καλοκαίρι στο Θέατρο Βράχων ή στο γήπεδο του ΠΑΟΚ, και άλλο καταχείμωνο σε κλειστό θέατρο στο Λονδίνο. Το κοινό πάντως ήταν πολύ χλιαρό - καμία μα καμία σχέση με συναυλίες στην Ελλάδα. Μπορώ να σκεφτώ τρεις πιθανούς λόγους γι' αυτό:

1. Οι Κύπριοι είναι ξενέρωτοι
2. Οι περισσότεροι είχαν πάει στη συναυλία επειδή τραγουδούσε ο Χατζηγιάννης που είναι όνομα και όχι απαραίτητα επειδή είναι θαυμαστές του
3. Το κοινό δεν ήξερε τα καινούρια τραγούδια


Υποψιάζομαι ότι όλα έπαιξαν το ρόλο τους, αλλά περισσότερο το 2 και το 3. Ενώ στην Ελλάδα πάνε στις συναυλίες του Χατζηγιάννη νεαροί φανατικοί θαυμαστές, στο Λονδίνο έβλεπες άτομα κάθε ηλικίας, από μικρά παιδιά μέχρι 60ρηδες. Λίγο-πολύ οι ίδιοι που θα πήγαιναν και σε μια συναυλία του Νταλάρα. Φυσικά άλλη ατμόσφαιρα κάνουν οι μικρούλες με τα glow sticks που χτυπιούνται με τα χέρια ψηλά, και άλλη μια γιαγιά που πήγε στη συναυλία με τα εγγονάκια της. Μάλιστα επειδή δεν είχε χώρο όρθιων μπροστά όπως γίνεται στα γήπεδα, στα δύο μέτρα από τη σκηνή κάθονταν άτομα όλων των ηλικιών, και έτσι δεν υπήρχε ο ανάλογος παλμός που έχουν συνήθως οι ποπ συναυλίες.


Η συναυλία ξεκίνησε με το Η αγάπη πού μένει και το Εμείς οι δυο σαν ένα, δηλαδή με τα ίδια τραγούδια όπως στην Ελλάδα. Κατά τη γνώμη μου αυτό ήταν λάθος, γιατί εσείς μπορεί να βλέπετε την Πολυκατοικία και να ακούτε τα καινούρια τραγούδια του Χατζηγιάννη όπου βρεθείτε κι όπου σταθείτε, εμείς εδώ όμως ούτε Πολυκατοικία έχουμε, ούτε το BBC παίζει Χατζηγιάννη, οπότε τζίφος. Στο βιντεάκι που ακουλουθεί μπορείτε να δείτε την έναρξη της συναυλίας, όπου φαίνεται ξεκάθαρα ότι εκτός από τα πρώτα ουρλιαχτά με το που ανέβηκε στη σκηνή, το υπόλοιπο τραγούδι το είπε μόνος του.



Είπα σε μια φίλη μου που είναι παραγωγός ραδιοφώνου στην Ελλάδα ότι θα ήταν καλύτερα να έλεγε πιο παλιά τραγούδια και με έκραξε. Δεν μπορεί, λέει, να κάνει συναυλίες με παλιά τραγούδια. Ε, αν δεν μπορεί, τότε στο εξωτερικό (στο Λονδίνο τουλάχιστον που έχει κάποιες ιδιαιτερότητες) ας μην περιμένει συμμετοχή από το κοινό. Πραγματικά σε κάποια από τα καινούρια τραγούδια νόμιζες ότι το κοινό είχε έρθει να δει άλλον καλλιτέχνη, τόση ήταν η μουγκαμάρα. Ενώ σε τραγούδια πιο παλιά, όπως το Χέρια Ψηλά ή το Μόνο στα όνειρα, είχε πάρα πολλή συμμετοχή.



Εκείνο που ήταν προφανές ήταν ότι οι περισσότερες κοπελίτσες δεν είχαν έρθει (μόνο) για να χτυπηθούν σε απόσταση αναπνοής από τον αγαπημένο τους καλλιτέχνη, αλλά (κυρίως) για να φωτογραφηθούν μαζί του. Πάω στοίχημα ότι έφυγαν πάρα πολλά MMS από το Hammersmith Apollo εκείνο το βράδυ! Αφού κάποια στιγμή ο ίδιος ο Χατζηγιάννης πήρε τη μηχανή μιας θαυμάστριας και έβγαζε φωτογραφία το κοινό.


Η αλήθεια είναι ότι προσπάθησε να ξεσηκώσει τον κόσμο και ως ένα βαθμό τα κατάφερε. Κινήθηκε πάρα πολύ πάνω στη σκηνή, δέχτηκε ανθοδέσμες, αρκουδάκια, φόρεσε καπέλα που του έδωσαν οι μπροστινοί, αγκαλιάστηκε, φιλήθηκε, έπαιξε κιθάρα και πιάνο. Πάντως περισσότερη ανταπόκριση από το κοινό είχε όταν τραγούδησε παλιότερα και πιο λαϊκά κομμάτια.


Η συναυλία ξεκίνησε γύρω στις 8:15 και έκλεισε δύο ώρες αργότερα. Στο διάλειμμα η Μαρλέν Αγγελίδου (που έκανε φωνητικά) τραγούδησε 2-3 μοντέρνα τραγούδια, που μάλλον δεν ταίριαζαν στο κοινό, πάντως εμένα μου φάνηκε πολύ ευχάριστη.


Εκεί που μπερδευτήκαμε λίγο ήταν στο τέλος, γιατί περιμέναμε ότι μετά τις χαιρετούρες (Τάδε Ταδόπουλος στα πλήκτρα, Τάδε Ταδοπούλου στο βιολί κ.λπ.) θα ακούγαμε τουλάχιστον άλλο ένα τελευταίο τραγούδι, αλλά καμία τύχη! Δεν ξέρω αν είναι πάντα έτσι οι συναυλίες του Χατζηγιάννη ή απλά μας βαρέθηκε, πάντως από τη στιγμή που έφυγε από τη σκηνή δεν τον ξαναείδαμε. Εδώ που τα λέμε, κι εγώ αν ήμουν δεν θα ξαναεμφανιζόμουν, αφού εκτός από μια παρέα μικρούλες που φώναξαν "κι άλλο, κι άλλο" μερικές φορές, οι περισσότεροι σηκώθηκαν αμέσως να φύγουν. Ούτε στο σινεμά όταν πέφτουν οι τίτλοι δεν αναχωρεί το κοινό τόσο γρήγορα.


Δεν ξέρω αν ο Χατζηγιάννης απογοητεύτηκε από το κοινό του. Ελπίζω όχι τόσο που να μας ξεγράψει από μελλοντικές περιοδείες, γιατί φαντάζομαι ότι οικονομικά τουλάχιστον, μάλλον συμφέρει να γεμίζεις ένα γήπεδο με εισιτήρια των 20 ευρώ, παρά ένα θεατράκι με εισιτήρια των 30-40 λιρών. Πάντως η διάθεση του κόσμου έξω από το θέατρο ήταν πολύ θετική. Όλοι φαίνονταν ικανοποιημένοι, κι εγώ ακόμα περισσότερο που τον είχα επιτέλους δει live!



Χέρια ψηλά, λοιπόν, εν αναμονή της συναυλίας της Άννας Βίσση τον Μάιο :-)

Εμπρός στο δρόμο που χάραξε η Έλενα...

...και η Καλομοίρα, και ο Σαρμπέλ, και ο Σάκης μπορώ να σας πω. Δείτε το τραγούδι που στέλνει η Ισπανία στη φετινή Eurovision και πείτε μου αν έχω δίκιο ή άδικο.



Σημ: Παρακαλώ να λείψουν τυχόν προσβλητικά σχόλια για το "πανηγυράκι". Δεν φταίω εγώ που δεν μου αρέσει η όπερα.

Life's for sharing by T-Mobile

Την περασμένη Παρασκευή 16 Ιανουαρίου στις 9:10 μμ, το Channel 4 έπαιξε την καινούρια διαφήμιση της εταιρείας υπηρεσιών κινητής τηλεφωνίας T-Mobile. Η διαφήμιση είχε γυριστεί το πρωί της προηγούμενης μέρας στον σιδηροδρομικό σταθμό Liverpool Street, τον πιο όμορφο ίσως σταθμό του Λονδίνου, με τη συμμετοχή 400 χορευτών αλλά και του ανυποψίαστου κοινού, που αντέδρασε όπως ακριβώς περίμενε η T-Mobile, δηλ. βγάζοντας τα κινητά τους για να τραβήξουν βιντεάκια και φωτογραφίες, ενώ κάποιοι άρχισαν να χορεύουν. Το φιλμάκι γυρίστηκε με 10 κρυφές κάμερες, και κανείς από τους παρεβρισκόμενους, εκτός από τους χορευτές και τους υπάλληλους του σταθμού, δεν είχε ιδέα τι γινόταν. Όλες οι πρόβες είχαν γίνει νύχτα, τις ώρες που ο σταθμός δεν λειτουργεί. Το αποτέλεσμα μπορείτε να το δείτε στο βιντεάκι που ακολουθεί.



Η διαφήμιση παίχτηκε ταυτόχρονα στην τηλεόραση και στο YouTube. To απόφθευγμα στο τέλος είναι "Life's for sharing" που σημαίνει "η ζωή είναι για να την μοιράζεσαι" (με το κινητό σου, εννοείται). Νομίζω ότι είναι ό,τι καλύτερο έχω δει σε διαφήμιση κινητής τηλεφωνίας, πολύ έξυπνη ιδέα και πολύ πρωτότυπη εκτέλεση.

Τα τραγούδια που ακούγονται στη διαφήμιση είναι τα εξής:

Lulu - Shout
Yazz - The Only Way Is Up
Pussycat Dolls – Don't Cha
Johan II Strauss – Blue Danube Waltz
Kool and The Gang - Get Down On It
Rainbow – Since You've Been Gone
Millie – My Boy Lollipop
The Contours – Do You Love Me?

Ενημέρωση 20/1/09: Για την Κiki που ρώτησε και για όσους αναρωτιούνται, αυτό είναι το βιντεάκι που δείχνει τις αντιδράσεις του κόσμου. Η κυρία στο τέλος λέει: I was in a bad mood when I came here; I'm in a good one now" το οποίο νομίζω τα λέει όλα :-)



Αν πάτε στο YouTube, μπορείτε να δείτε τη διαφήμιση σε καλύτερη ανάλυση, επιλέγοντας "watch in high quality" κάτω δεξιά από το βιντεάκι. Η διαφορά είναι αισθητή.

Μουσική, τέννις και πολλή λάσπη

Τέτοια εποχή (τέλη Ιουνίου - αρχές Ιουλίου) συμβαίνουν τρία πράγματα στην Αγγλία:

1. Διοργανώνεται το φεστιβάλ του Glastonbury
2. Διοργανώνεται το τουρνουά τέννις του Wimbledon
3. Βρέχει*

Το 3 είναι διαπιστωμένο. Άλλες φορές περισσότερο, άλλες λιγότερο, πάντως πάντα βρέχει. Σαν κατάρα ένα πράγμα.

Το φεστιβάλ του Glastonbury είναι ένα τριήμερο υπαίθριο φεστιβάλ που διοργανώνεται εν μέσω αγγλικών εξοχών κοντά στην πόλη Glastonbury, που βρίσκεται στη νοτιοδυτική Αγγλία, και συγκεκριμένα στην περιοχή που λέγεται Δυτική Χώρα (West Country). To φεστιβάλ διοργανώνεται από κάποιον ιδιώτη (δεν είναι δημοτικό ή κρατικό) και προσελκύει περισσότερους από 150.000 θεατές κάθε χρόνο, που διανυκτερεύουν σε σκηνές στο χώρο του φεστιβάλ, μια έκταση 3.5 τετραγωνικών χιλιομέτρων - αν το χωράει ο νους σας! Ξεκίνησε σαν μια χίππικη γιορτή πριν από 39 χρόνια και πλέον έχει γίνει θεσμός, προσελκύει πάνω από 700 διαφορετικούς τραγουδιστές και γκρουπ, μικρά, μεσαία και μεγάλα ονόματα, και τα εισιτήρια συνήθως εξαντλούνται την ίδια μέρα που ξεκινάνε οι πωλήσεις. Φέτος είχαν μείνει 3.000 απούλητα πριν την έναρξη του φεστιβάλ και το θέμα συζητήθηκε ως ένδειξη ότι δεν υπάρχει ο ίδιος ενθουσιασμός όπως παλιά. Βέβαια αυτό δεν είναι και τόσο παράξενο, μιας που τα τελευταία χρόνια όσοι έχουν πάει έχουν γίνει *πολύ* λούτσα, με αποκορύφωμα το περσυνό φεστιβάλ που κυριολεκτικά πέρασαν τρεις μέρες μέσα στη λάσπη.

Πανοραμική άποψη του φεστιβάλ. Όλα αυτά τα μπλε είναι αντίσκηνα.


Ηλιοφάνεια το 2004.


2005 - ο κύριος αυτός έστησε τη σκηνή του πάνω σε ρυάκι. Ουπς!


Πλάτσα πλούτσα το 2007 (ναι, αυτό το καφέ είναι λάσπη)


Αν οι φωτογραφίες αυτές σας φαίνονται απίστευτες, δείτε την σχετική ανάρτηση από το μπλογκ ενός από τους περσυνούς θεατές. Οι φωτογραφίες προς το τέλος της ανάρτησης είναι ιδιαίτερα χαρακτηριστικές.

Το Wimbledon είναι ένα προάστιο στο νοτιοδυτικό Λονδίνο. Το ομώνυμο τουρνουά τέννις είναι το παλαιότερο στον κόσμο, αφού διοργανώνεται εδώ και 131 χρόνια (από το 1877)! Είναι ένα από τα 4 τουρνουά που αποτελούν το λεγόμενο Grand Slam. Τα άλλα τρία είναι το Αυστραλέζικο (Australian Open), το Γαλλικό (Ρολάν Γκαρός) και το Αμερικάνικο (US Open). Το τουρνουά του Wimbledon είναι το μόνο που παίζεται πάνω σε πραγματικό γρασίδι, και είναι γνωστό ως Lawn Tennis Championship.


Οι εγκαταστάσεις στο Wimbledon περιλαμβάνουν 12 γήπεδα τέννις, 10 μικρά και δύο μεγάλα, το Centre Court και το No. 1 Court, με θέσεις για 15.000 και 11.000 θεατές αντίστοιχα. Τα μεγάλα γήπεδα χρησιμοποιούνται μόνο για το Wimbledon, δηλαδή μόνο 2 εβδομάδες τον χρόνο! Δυστυχώς είναι ξεσκέπαστα, που σημαίνει ότι κάθε φορά που βρέχει, το παιχνίδι διακόπτεται μέχρι να σταματήσει η βροχή, ενώ τα γήπεδα σκεπάζονται για να μην λασπώσουν.


Οι Βρετανοί αγαπούν πολύ το τέννις και παρακολουθούν το τουρνουά στην τηλεόραση (ζωντανή κάλυψη από το BBC) ή αυτοπροσώπως. Τα εισιτήρια εξαντλούνται στο πι και φι, ενώ στη μαύρη αγορά και στο ...eBay πωλούνται για τρελλά ποσά. Έχω ακούσει μέχρι και για 2.500 λίρες (3.500 ευρώ) για τον τελικό. Όσοι δεν έχουν λεφτά αλλά διαθέτουν υπομονή, μπορούν να αγοράσουν εισιτήρια αυθημερόν, αρκεί να μπορούν να κάτσουν στην ουρά, η οποία είναι τεράστια. Πολλοί φέρνουν υπνόσακους και αντίσκηνα και κοιμούνται εκεί από το προηγούμενο βράδυ για να είναι πρώτοι στην ουρά το επόμενο πρωί. Ακούγεται περίεργο, αλλά απόλυτα κατανοητό αν δείτε το μέγεθος της ουράς.


Η αναμονή για εισιτήρια δεν είναι νέο φαινόμενο. Η επόμενη φωτογραφία είναι από τον Ιούλιο του 1937. Τότε μάλλον δεν περιμέναν αποβραδύς, αφού δεν είχαν εφευρεθεί οι υπνόσακοι.


Προσωπικά βρίσκω το τέννις ιδιαίτερα βαρετό και σπάνια το παρακολουθώ. Αν ανήκετε στην ίδια κατηγορία, σας προτείνω την ταινία Wimbledon με την Kirsten Dunst στο ρόλο ταλαντούχας Αμερικανίδας τεννίστριας που κατά τη διάρκεια του τουρνουά γνωρίζει και ερωτεύεται έναν ημι-αποτυχημένο Άγγλο τεννίστα (α λα Tim Henman). Τον τεννίστα παίζει ο συμπαθέστατος Paul Bettany (που έπαιξε και τον Silas στο Da Vinci Code, αλλά καμία σχέση).


Πρόκειται για κλασσική αγγλική ρομαντική κομεντί τύπου Notting Hill, μόνο που δεν παίζει ο Hugh Grant. Πάντως και ο Bettany δεν είναι άσχημος, ειδικά αν σου αρέσουν οι ξανθοί (χεχε). Οι σκηνές του τουρνουά στην ταινία έχουν γυριστεί στο ίδιο το Wimbledon, ενώ θα δείτε πολύ Λονδίνο και αρκετό Brighton (μια πολύ γραφική παραθαλάσσια πόλη της νότιας Αγγλίας). Αν ψάχνετε για μια ανάλαφρη ταινία αυτό το σαββατοκύριακο, σας την προτείνω ανεπιφύλακτα.

Αλλά τι σας λέω τώρα... εσείς έχετε ξεχυθεί στις παραλίες και στα θερινά σινεμά, DVD θα κάτσετε να δείτε; Τεσπά. Βάλτε την στα υπόψην για τις κρύες νύχτες του χειμώνα.

Eurovision ολέ!

Μιας και έχουμε πιάσει απανωτά μουσικά θέματα, δείτε και κάτι λίγο διαφορετικό. Το βίντεο που ακολουθεί είναι η συμμετοχή του Βέλγιου στη φετινή Eurovision, με ερμηνεύτρια την Isthar. Ο τίτλος του τραγουδιού είναι O Julissi Na Jalini, που δεν σημαίνει απολύτως τίποτα, αφού η γλώσσα στην οποία είναι γραμμένο δεν υπάρχει! Κατά τ' άλλα το άσμα είναι συμπαθέστατο και πολύ χαρούμενο.



Δείτε και συγκρίνετε το τραγούδι των Ιρλανδών, που παρεμπιπτόντως σήμερα γιορτάζουν. Ερμηνευτής είναι ο Dustin ο Γαλοπούλας και ο τίτλος του άσματος Irelande Douze Pointe.



Σύμφωνα με ανεξακρίβωτες πληροφορίες, η χώρα έχει διχαστεί μπροστά σε αυτό το μουσικό θαύμα. Σημειωτέον ότι η Ιρλανδία έχει κερδίσει πολλές φορές στο παρελθόν, αλλά τα τελευταία χρόνια πιάνει πάτο. Φέτος άραγε θα πάει μπροστά; Ίδωμεν...

Και δύο χώρες θα διαγωνιστούν στον πρώτο ημιτελικό στις 20 Μαΐου, μαζί με την Ελλάδα.

Αγαπημένα ερωτικά τραγούδια

Με τάγκαρε ο Samael να γράψω τα αγαπημένα μου ερωτικά τραγούδια κι επειδή εγώ δεν χαλάω χατήρια, ανοίγω το iTunes και ξεκινώ.

Making Love Out of Nothing At All - Air Supply
Black Velvet - Alannah Myles
Metamorphosis Five - Phillip Glass
Dilemma - Ali, Kelly Rowland & Nelly
Poison - Alice Cooper
Ain't No Sunshine - Andy Abraham
Eternal Flame - The Bangles
Music of the Night - The Phantom of the Opera
Total Eclipse of the Heart - Bonnie Tyler
(Everything I Do) I Do It for You - Bryan Adams
Stay The Night - Chicago
The Crying Game - Culture Club
I Just Died In Your Arms - Cutting Crew
I Drove All Night - Roy Orbinson
Hotel California - The Eagles
Waiting for a Girl Like You - Foreigner
Out of Reach - Gabrielle
Alone - Heart
Follow My Heart - Ich Troje
Nights In White Satin - Mάριος Φραγκούλης
The Power Of Love - Jennifer Rush
It Must Have Been Love - Roxette
Gåte Ved Gåte - Kari Bremnes
Hello - Lionel Richie
Molitva - Marija Serifovic
I'd Do Anything For Love - Meat Loaf
Love Hurts - Nazareth
In The Air Tonight - Phil Collins
Wish Υοu Were Here - Pink Floyd
Every Rose Has Its Thorn - Poison
Can't Fight This Feeling - REO Speedwagon
The Sweetest Taboo - Sade
No One Like You - Scorpions
You're Still The One - Shania Twain
What Are You Looking For - Sonic Republic
Can't Help Falling in Love - UB40
Puerto Rico - Vaya Con Dios
Is This Love - Whitesnake
Light My Fire - Will Young
Σ' έχω ερωτευθεί - Σάκης Ρουβάς
Δεν μπορώ - Αλκίνοος Ιωαννίδης
Φιλαράκι - Σοφία Βώσσου
Για εκατό ζωές ακόμα - Αντώνης Ρέμος
Μη φοβάσαι - Βασίλης Παπακωνσταντίνου
Έχω στα μάτια ουρανό - Καίτη Γαρμπή
Μόνο στα όνειρα - Μιχάλης Χατζηγιάννης
Ματώνω - Πέγκυ Ζήνα

Και το pièce de résistance: Σε έχω κάνει θεό σε οπερατική εκτέλεση.



Καλή εβδομάδα να έχουμε!

Για να πέσουν οι μάσκες

Με τάγκαρε ο VK να παίξω σε επίκαιρο μουσικό μπλογκοπαίχνιδο με τις εξής οδηγίες:

Έτσι ώστε να πέσουν οι μάσκες, πρέπει να επιλέξεις κάποια τραγουδάκια που ναι μεν σου αρέσουν, αλλά ντρέπεσαι που τα ακούς.


Επιλέγω τα τραγούδια της αγαπημένης μου Καίτης Γαρμπή, για την οποία, αν κρίνω από σχόλια σε προηγούμενο μουσικό μπλογκοπαίχνιδο, *θα έπρεπε* να ντρέπομαι (αλλά αντιθέτως δηλώνω ευθαρσώς ότι η Καιτούλα είναι από τις αγαπημένες μου Ελληνίδες τραγουδίστριες και το λέω χωρίς να κοκκινίζω).

Ακολουθεί βιντεάκι από το άσμα Μια φορά κι έναν καιρό από το CD Αρχίζω πόλεμο που είχε κυκλοφορήσει την εποχή που είχα πρωτοέρθει στην Αγγλία και ήταν μεγάλο σουξέ ανάμεσα στην ελληνική φοιτητιώσα νεολαία της εποχής. Ααααχ οι μνήμες :-)



Ευχαριστώ πολύ τον VK που με κάλεσε να παίξω. Πετάω με τη σειρά μου το μπαλάκι... σε όποιον το πιάσει!

2 + 1 τραγούδια αγάπης

Με κάλεσε ο Stathis957 να γράψω 2 τραγούδια που θα μπορούσα να σιγοτραγουδήσω αντί να πω σ' αγαπώ. Αφού διάλεξα 2 αγαπημένα μου τραγούδια, ξαναδιάβασα τις οδηγίες που λένε το ένα να είναι αντρική φωνή και το άλλο γυναικεία. Επειδή δεν μπορώ να διαλέξω ανάμεσα στα δύο γυναικεία (το ένα είναι πάρα πολύ αγαπημένο και το άλλο έχει συναισθηματική αξία - δεν ξέρω αν με πιάνετε), θα κάνω μια μικρή παρασπονδία και θα ανεβάσω τρία τραγούδια για να είμαι μέσα. Άλλωστε Παρασκευή σήμερα και τα ελαφρά ενδείκνυνται. Έχουμε και λέμε λοιπόν:

Για αρχή... Alone by Heart



Για συνέχεια... Eternal Flame by Τhe Bangles



Και ο μπαλαντέρ... Hello by Lionel Richie (χωρίς εικόνα - κλείστε τα μάτια και απολαύστε)!



Καλό σαββατοκύριακο να έχουμε!

O Philip Glass στην Αθήνα

Ένας από τους πιο αγαπημένους μου συνθέτες, ο αμερικανός Philip Glass, θα είναι στην Αθήνα από τις 8-12 Ιουλίου 2008 για να παρουσιάσει την καινούρια του δουλειά με τίτλο Book of Longing, με μουσική που έχει γράψει πάνω σε ποιήματα και σκίτσα του Leonard Cohen.

Oι σινεφίλ ίσως ξέρετε τον Glass από τις ταινίες Koyaanisqatsi και πιο πρόσφατα The Illusionist και Notes on a Scandal, των οποίων έχει συνθέσει τη μουσική. Όσοι παρακολουθείτε το νέο Battlestar Galactica, θα γνωρίζετε σίγουρα το έργο του Metamorphosis One. Είναι το *πολύ* ατμοσφαιρικό κομμάτι για πιάνο που βάζει η Kara στο κασσετόφωνο όταν πάνε με τον Helo στο διαμέρισμά της στην Caprica.



Αποσπάσματα από άλλα κομμάτια του Glass μπορείτε να ακούσετε μέσω audioplayer στην ιστοσελίδα του.

Την είδηση τη διάβασα στο in.gr αλλά περισσότερες λεπτομέρειες είχε δημοσιεύσει τον περασμένο μήνα η Ελευθεροτυπία. Οι παραστάσεις θα δωθούν στο Θέατρο Badminton (Άλσος Στρατού-Γουδή) και εισιτήρια θα προπωλούνται από την 1η Μαρτίου 2008. Οι τιμές αρχίζουν από 30€ (φοιτητικό 20€) και φτάνουν τα 85€.

Όσοι πιστοί, σπεύσατε!

Χριστουγεννιάτικες μουσικές μέρος 2ο

Αφού πιάσαμε την κουβέντα για χριστουγεννιάτικες μουσικές, δεν μπορώ να μην αναφερθώ στο αγαπημένο μου άλμπουμ με χριστουγεννιάτικα τραγούδια, που δεν είναι άλλο από το πρώτο cd της σειράς A Very Special Christmas. Πρόκειται για μια σειρά μουσικών άλμπουμ που κυκλοφορούν ανά δύο χρόνια, με ηχογραφήσεις χριστουγεννιάτικων τραγουδιών από γνωστούς καλλιτέχνες. Τα έσοδα από τις πωλήσεις πάνε στο αμερικάνικο φιλανθρωπικό ίδρυμα Special Olympics που οργανώνει αθλητικές συναντήσεις για νέους και νέες με νοητικά προβλήματα.

Το πρώτο cd της σειράς κυκλοφόρησε το 1987 (ως δίσκος) και γνώρισε μεγάλη επιτυχία. Τα τραγούδια που περιλαμβάνει είναι τα περισσότερα παραδοσιακά και οι εκτελέσεις αρκετά ιδιόμορφες, από γνωστούς καλλιτέχνες όπως η Madonna, ο Bruce Springsteen, o Bryan Adams, ο Bon Jovi, οι U2 και άλλοι. Όσοι είσαστε παιδιά της δεκαετίας του 80, θα το λατρέψετε.

Ξεχωρίζω ιδιαίτερα την ερμηνεία του Sting στο τραγούδι Gabriel's Message, που αφηγείται την ιστορία του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου:



The angel Gabriel from heaven came
His wings as drifted snow
His eyes as flame
"All hail" said he "thou lowly maiden Mary,
Most highly favoured maid," Gloria!

"For known a blessed mother thou shalt be,
All generations laud and honor thee,
Thy Son shall be Emanuel,
By seers foretold
Most highly favoured maid," Gloria!

Then gentle Mary meekly bowed her head
"To me be as it pleaseth God," she said,
"My soul shall laud and magnify his holy name."
Most highly favoured maid Gloria!

Of her Emanuel, the Christ was born
In Bethlehem all on a Christmas morn
And everyone throughout the world forever saved
Most highly favoured maid Gloria!

Τα υπόλοιπα τραγούδια του δίσκου είναι:

"Santa Claus is Coming to Town" - The Pointer Sisters
"Winter Wonderland" - Eurythmics
"Do You Hear What I Hear" - Whitney Houston
"Merry Christmas Baby" - Bruce Springsteen & the E Street Band
"Have Yourself a Merry Little Christmas" - The Pretenders
"I Saw Mommy Kissing Santa Claus" - John Cougar Mellencamp
"Christmas in Hollis" - Run-D.M.C
"Christmas (Baby Please Come Home)" - U2
"Santa Baby" - Madonna
"The Little Drummer Boy" - Bob Seger and the Silver Bullet Band
"Run, Rudolph Run" - Bryan Adams
"Back Door Santa" - Bon Jovi
"The Coventry Carol" - Alison Moyet
"Silent Night" - Stevie Nicks

Αυτό τον δίσκο τον έχω λιώσει. Στην κυριολεξία.

Χριστουγεννιάτικες μουσικές

Σήμερα σκεφτόμουν ότι το πρώτο σημάδι πως πλησιάζουν Χριστούγεννα δεν είναι ούτε τα στολισμένα μαγαζιά, ούτε τα φώτα στους κεντρικούς δρόμους της πόλης, ούτε τα σοκολατο-πορτοκάλια, ούτε οι απανωτές διαφημίσεις για κούκλες και παιχνίδια στην τηλεόραση. Το πρώτο πραγματικό σημάδι είναι όταν ακούς χριστουγεννιάτικα τραγούδια. Δεν είναι περίεργο πως ακόμα και στην Αγγλία, που τα μαγαζιά στολίζονται από τον Οκτώβριο ή κι από τον Σεπτέμβριο, σπάνια ακούς Χριστουγεννιάτικα τραγούδια πριν τα τέλη Νοεμβρίου; Ίσως είναι επειδή κατά περίεργο τρόπο οι ήχοι μας δεσμεύουν περισσότερο από τις εικόνες. Ίσως επειδή το τραγούδι μιλάει κατευθείαν στην καρδιά μας. Ποιος ξέρει;

Το πρώτο Χριστουγεννιάτικο τραγούδι που άκουσα φέτος ήταν το Walking in the Air, από την ταινία The Snowman, βασισμένη στο ομώνυμο παραμύθι του Raymond Briggs, που διηγείται την ιστορία ενός μικρού αγοριού κι ενός χιονανθρώπου που ζωντανεύει την παραμονή των Χριστουγέννων για να πάνε μαζί ταξίδι στο Βόρειο Πόλο. Το τραγούδι που ακούγεται την ώρα που ο χιονάνθρωπος και το αγοράκι αρχίζουν να πετάνε είναι ίσως η πιο γνωστή χριστουγεννιάτικη μελωδία στην Αγγλία εκτός των εκκλησιαστικών (π.χ. Άγια Νύχτα, Oh Come All Ye Faithful) και προσωπικά μια από τις πιο αγαπημένες μου.

Tο βιβλίο, που πρωτοκυκλοφόρησε το 1978, είναι πολύ όμορφα εικονογραφημένο, χωρίς κείμενο, και έτσι "διαβάζεται" εύκολα από μικρά και μεγάλα παιδιά. Η ταινία αποτυπώνει πιστά την ιστορία του βιβλίου και δεν έχει καθόλου λόγια - μόνο εικόνα και μουσική. Είναι σα να ζωντανεύει μπροστά στα μάτια σου το βιβλίο, επενδυμένο με την καταπληκτική μουσική του Howard Blake. Εδώ στην Αγγλία ο Χιονάνθρωπος είναι πάρα πολύ δημοφιλής από το 1982 που πρωτοπαίχτηκε στην τηλεόραση την παραμονή των Χριστουγέννων. Έκτοτε παίζεται κάθε χρόνο την περίοδο των γιορτών.

Αυτό είναι ένα απόσπασμα από την ταινία στο οποίο μπορείτε να ακούσετε την μαγευτική μελωδία του Walking in the Air.



Και για όσους θέλουν να το σιγοτραγουδήσουν, τα λόγια είναι:

We're walking in the air
We're floating in the moonlit sky
The people far below are sleeping as we fly

I'm holding very tight
I'm riding in the midnight blue
I'm finding I can fly so high above with you

Far across the world
The villages go by like trees
the rivers and the hills
The forest and the streams

Children gaze open mouthed
Taken by suprise
Nobody down below believes their eyes

We're surfing in the air
We're swimming in the frozen sky
We're drifting over icy
mountains floating by

Suddenly swooping low on an ocean deep
Rousing up a mighty monster from its sleep

We're walking in the air
We're floating in the midnight sky
And everyone who sees us greets us as we fly

Αν ψάχνετε ένα δώρο κάπως διαφορετικό για το παιδί σας, το ανηψάκι σας ή το βαφτιστήρι σας, ή ακόμα και για σας τους ίδιους, ο Χιονάνθρωπος δεν θα σας απογοητεύσει.

Shuffle 10

Η ιδέα (και το μπαλάκι) προέρχονται από τον Kompogianniti (γνωστό και ως Δημοσθένη Κ.). Πήρα την πρωτοβουλία να αλλάξω τους κανόνες του παιχνιδιού, γιατί αν περιμένω να βρω τραγούδια που όχι απλά με εκφράζουν αλλά απαντούν και σε συγκεκριμένες ερωτήσεις, θα είμαστε εδώ μέχρι αύριο. Το απλουστευμένο παιχνίδι έχει ως εξής:

1. Βάζουμε το iPod στην ρύθμιση shuffle (παίξιμο τραγουδιών με τυχαία σειρά).
2. Καταγράφουμε τα 10 πρώτα τραγούδια που θα παίξουν.

Σας το είπα ότι είναι απλό, ε;

Τα δικά μου 10 πρώτα ήταν:

Doubled Up - Heather Nova
Night Flight - Vanessa Mae
Don't Pay The Ferryman - Chris De Burgh
Ο έρωτάς σου με πιάνει - Σαρμπέλ
Anything Is Possible - Will Young
Υπάρχουν χρυσόψαρα εδώ; - Πυξ Λαξ
The Sweetest Gift - Sade
Murder on the Dancefloor - Sophie Ellis-Bextor
Is This Love - Whitesnake
Στα 10 μέτρα - Καίτη Γαρμπή

Εσείς, τι μουσική ακούτε;