Λυών-Γενεύη

Από τη Λυών στη Γενεύη πήγαμε με κανονικό τρένο (όχι ταχεία), το οποίο ήταν λίγο παλιό και αρκετά αργό, όμως η διαδρομή ήταν σχετικά σύντομη (1:45) και τα τοπία τόσο όμορφα που χάζευες. Στο δεύτερο μισό της διαδρομής, η γραμμή του τρένου ακολουθεί τον Ροδανό ποταμό (ο οποίος συνεχίζει να είναι βεραμάν και έξω από τη Λυών), ενώ από την άλλη πλευρά υψώνεται βουνό. Κάποια στιγμή πιάσαμε κουβέντα με τον ελεγκτή των εισιτηρίων. Χάρηκε πάρα πολύ που μας άρεσε η περιοχή (μας παινεύτηκε κιόλας για το πόσο όμορφη είναι η Γαλλία, και πόσο πολύ τουρισμό έχει - όχι που θα άφηνε την ευκαιρία ανεκμετάλλευτη) και καταλήξαμε να συζητάμε για την ανεργία και τα προβλήματα που δημιούργησε το ευρώ (οι τιμές έχουν ανέβει, τα ενοίκια επίσης, αλλά οι μισθοί έχουν παραμείνει ίδιοι). Του είπα ότι στην Ελλάδα ο κόσμος έχει τα ίδια παράπονα και φάνηκε να εκπλήσσεται. Σε μια εποχή που η Ευρώπη υποτίθεται ότι είναι όλη μία χώρα, είναι φοβερό το πόσο λίγη επικοινωνία υπάρχει τελικά μεταξύ των λαών...

Στη Γενεύη μας περίμενε ζέστη πολλή, καταγάλανος ουρανός και ήλιος ντάλα. Και στη Λυών είχε καλό καιρό αλλά φύσαγε αεράκι, και δεν ένιωθες να ζεσταίνεσαι. Στη Γενεύη ήταν κανονικό καλοκαίρι και ενθουσιαστήκαμε. Επιτέλους είχαμε βρει το ζητούμενο και μάλιστα εκεί που δεν το περιμέναμε, στις όχθες της λίμνης Léman.

Για τη Γενεύη δεν θα σας πω πολλά, γιατί τα έχει πει πριν από μένα, και πολύ πιο ποιητικά, ο Επίκουρος. Άλλωστε το δικό του ποστ τύπωσα και πήρα μαζί μου αντί για ταξιδιωτικό οδηγό. Θα σας πω μόνο ότι πήγαμε σφαίρα στο ξενοδοχείο, βάλαμε σορτσάκια και αμάνικα μπλουζάκια και κατεβήκαμε στη λίμνη, εκεί που είναι ο τεράστιος πήδακας και γίνονταν οι μουσικές εκδηλώσεις.


Πήραμε το τραινάκι που σε κάνει βόλτα κατά μήκος της ακτής, χαζέψαμε στα περίπτερα με τα σουβενίρ και τα μπιχλιμπίδια, φάγαμε καλαμπόκι στα κάρβουνα και καταλήξαμε σε μία μικρή παραλία που αν εξαιρέσουμε ότι το γρασίδι έφτανε σχεδόν ως την άκρη του νερού, νόμιζες ότι είσαι σε θάλασσα. Αμέσως ξεντυθήκαμε και ετοιμαστήκαμε να βουτήξουμε. Με το που βάλαμε τα πόδια μας μέσα στο νερό καταλάβαμε ότι σίγουρα ΔΕΝ είμασταν σε θάλασσα, αλλά σε λίμνη και μάλιστα σε απόσταση αναπνοής από τις Άλπεις. Πολύυυυυυυ κρύο μιλάμε. Τώρα καταλαβαίνω γιατί όταν είχα πάει στη Νάξο και παραπονιόμουν ότι το νερό ήταν παγάκι, όλοι οι ξένοι με κοίταζαν σα να τα έχω χάσει. Γι' αυτούς ήταν απλά δροσερό, για να μην πω χλιαρό. Πάντως παραδέχομαι ειδικά τα παιδάκια. Είχαν έρθει με κουβαδάκια, φτιαράκια, πλαστικές βαρκούλες, μπρατσάκια, μάσκες και αναπνευστήρες, και πλατσούριζαν με γενναιότητα, παρόλο που η πράσινη μύξα έτρεχε ποτάμι. Για τα λιγότερο θαρραλέα, είχε κούνιες λίγο πιο πέρα από την παραλία.

Τελικά δεν βουτήξαμε. Εγώ πλατσούρισα μέχρι τα γόνατα μόνο και μετά ξάπλωσα στα βράχια για να μαζέψω ήλιο (χωρίς καπέλο, αλλά με αντιηλιακό μεγάλου δείχτη προστασίας). Για να είμαι ειλικρινής το σκέφτηκα να μπω, αλλά πρόσεξα ένα σωρό βρωμιές στο νερό, είχε και κάτι γλάρους πιο δίπλα, και προτίμησα να μην το ρισκάρω. Τα βράχια όμως ήταν πολύ ωραία φάση και η παραλία είχε χρώμα πολύ μεσογειακό και μας θύμισε τι χάνουμε όσοι ζούμε στις βόρειες χώρες...

Μερικές εικόνες από Γενεύη - καταρχήν η παλιά πόλη και το king size παγκάκι:

Η τοπική αστυνομία χρησιμοποιεί Smartάκια και μάλιστα πολύχρωμα. Γουστάρωωωωωω!

Στη Γενεύη πρόσεξα πολλά ρολόγια (ακόμα και σε άσχετα σημεία, π.χ. δείτε πιο πάνω το ρολόι στη γωνία του δρόμου), πολλά συντριβάνια και βρυσούλες, και φυσικά πολλά σημαιάκια. Τα 'χουμε ξαναπεί αυτά, αλλά για του λόγου το αληθές, ιδού η απόδειξη:

Φυσικά δεν μπορούσα να μην περάσω από την Place du Mollard, για την οποία είχε μιλήσει ο Icarus στο ιστολόγιό του, και μάλιστα μου είχε δώσει οδηγίες για να την βρω εύκολα (ευχαριστώ Ίκαρε)!

Γενικά πρέπει να πω ότι η Γενεύη ήταν η ευχάριστη έκπληξη του ταξιδιού. Την περίμενα βαρετή (όπως τη θυμόμουνα από προηγούμενα ταξίδια) και βροχερή (όπως ήταν μέχρι 1-2 μέρες πριν πάμε). Τελικά λίγο ο καιρός, λίγο το πανηγύρι, βρήκαμε μια πόλη ζωντανή και καλοκαιριάτικη, που μας άφησε εξαιρετικές εντυπώσεις. Για μένα η καλύτερη φάση ήταν η παραλία. Γαλάζιος ουρανός, μπλε σκούρο νερό (όχι γκρι σουρί που είναι στην Αγγλία), ήλιος να καίει, τραπεζάκια έξω... ένα καλοκαίρι σαν Ελλάδα! Κάτι ξέρουν οι Ελβετοί που έχουν παντού σημαίες - μάλλον το κάνουν για να μην ξεχνιούνται.


Επόμενη στάση: Aβινιόν.

Ελβετίας αποτέλειωμα

Για όσους ενδιαφέρονται ακόμα, μερικά τελευταία σχόλια και φωτογραφίες από την Ζυρίχη.

Για όσους βαρέθηκαν να διαβάζουν και να βλέπουν Ελβετία, σας υπόσχομαι ότι αυτές είναι οι τελευταίες.

Η πρώτη φωτογραφία που έβγαλα φτάνοντας στη Ζυρίχη. Είναι τα παρκαρισμένα ποδήλατα έξω από τον σιδηροδρομικό σταθμό. Εκείνο που μου τράβηξε την προσοχή δεν ήταν μόνο ο μεγάλος αριθμός των ποδηλάτων (στην Αγγλία, όπως και στην Ελλάδα, δεν κυκλοφορούν πολλά ποδήλατα, οπότε μου κάνουν εντύπωση όταν τα βλέπω σε άλλες χώρες) αλλά και το μπουκάλι της μπύρας που ήταν πεταμένο στο δρόμο. Τσκ τσκ τσκ. Μάλιστα όταν περάσαμε από το ίδιο σημείο 2-3 ώρες αργότερα, το μπουκάλι ήταν ακόμα εκεί. Διπλό τσκ τσκ τσκ.

Ένα από τα πιο τουριστικά σημεία της Ζυρίχης, η παλιά πόλη με τα πολύχρωμα σπίτια και τα πλακόστρωτα δρομάκια. Αν προσέξετε το ζευγάρι στα αριστερά (ο ένας κρατάει την ομπρέλα, η άλλη τραβάει την φωτογραφία) κάπως έτσι είμασταν κι εμείς. Αν δεν έβρεχε τόσο πολύ θα είχα τραβήξει πολύ περισσότερες και καλύτερες φωτογραφίες, γιατί η περιοχή αυτή είναι πάρα πολύ όμορφη.

Τα πάντα ρει, και στην Ζυρίχη! Πού να ήξερε ο Ηράκλειτος ότι θα γινόταν μπουτίκ στις όχθες του ποταμού Limmat...

Δύο φωτογραφίες από μαγαζί με σουβενίρ. Ρολόγια-κούκοι, αγελαδίτσες και αυτά τα περίεργα πλαστικά κουκλάκια που βρίσκεις στα τουριστικά μαγαζιά όλων των γερμανόφωνων χωρών ντυμένα με τις παραδοσιακές φορεσιές της περιοχής. Στο βάθος αριστερά διακρίνονται τα κουκλάκια Χάιντι και Πήτερ (με τα πράσινα καπελάκια), τα οποία με απογοήτευσαν λίγο γιατί η Χάιντι ήταν ξανθιά και μακρυμαλλούσα, όχι καστανή με κοντά μαλλιά, όπως την έβλεπα μικρή στα κινούμενα σχέδια. Δεν αγόρασα ρολόγια, ούτε κουκλάκια. Γενικώς σπάνια αγοράζω σουβενίρ, εκτός αν κάτι μου αρέσει ιδιαίτερα. Από το κάθε μέρος που πάω παίρνω καρτ-ποστάλ και 1 σφηνακοπότηρο για τη συλλογή μου, και τα υπόλοιπα σουβενίρ απλά τα φωτογραφίζω ως ενθύμιο.

Η βιτρίνα ενός μαγαζιού στην περιοχή Niederdorf (αυτή με τα πλακόστρωτα που λέγαμε) που πουλάει ελαιόλαδο και άλλες Μεσογειακές σπεσιαλιτέ, όπως ελιές, ιταλικά κριτσίνια, λιαστές ντομάτες κ.λπ. Στην βιτρίνα βλέπετε αντικατοπτρισμό από ένα τραπεζάκι και 2 καρέκλες που έχουν απέξω, τον ποταμό Limmat και την απέναντι όχθη στο βάθος.

Ελαφάκια στο Rapperswil, στο πάρκο πίσω από το κάστρο.

Ένα από τα ζωγραφιστά σπίτια στο Rapperswil. Τέτοια σπίτια με νωπογραφίες υπάρχουν σε όλη την περιοχή και μερικά από τα πιο ωραία είναι στην Λουκέρνη (Luzern), μία ώρα με τρένο από την Ζυρίχη. Παρεπιπτόντως, αν σας κάτσει κανένα ταξιδάκι προς Λουκέρνη, μην πείτε όχι. Κατά τη γνώμη μου είναι η πιο εντυπωσιακή πόλη της Ελβετίας.

Κάτι που ξέχασα να σας πω στο μαραθώνιο ποστ περί Ελβετίας είναι ότι υπάρχουν παντού σημαίες. Στα λεωφορεία, στους δρόμους, στα δημόσια κτίρια, στα μαγαζιά. 365 μέρες 25η Μαρτίου ένα πράγμα. Με τόσες φυλές και γλώσσες ανακατεμένες, ίσως φοβούνται μήπως ξεχάσουν ποιοί είναι. Μέχρι και τα αυτοκίνητα έχουν μικρές σημαιούλες του καντονιού πάνω στις πινακίδες τους. Η σημαία του καντονιού της Ζυρίχης είναι χωρισμένη διαγωνίως σε δύο μέρη - το ένα είναι άσπρο και το άλλο μπλε ραφ. Στην φωτογραφία αυτή ίσως διακρίνετε τα σημαιάκια στο τραμ (αριστερά από το 7) και τις σημαίες έξω από το κτίριο του σιδηροδρομικού σταθμού στο βάθος. Κάντε κλίκ για να μεγαλώσει η φωτογραφία, γιατί στο μικρό μέγεθος μάλλον δεν θα δείτε τίποτα.

Μέσα στον σιδηροδρομικό σταθμό, ο "Φύλακας Άγγελος" είναι έργο της Γαλλίδας γλύπτριας Νiki de Saint Phalle. Όσοι έχετε πάει στο Beaubourg στο Παρίσι, θα αναγνωρίσετε το στυλ της, καθώς η ίδια έχει φτιάξει πολλά από τα αγάλματα στο συντριβάνι Stravinsky έξω από το Κέντρο Pompidou.

Τεράστια και πολύ εντυπωσιακή διαφήμιση του ΙΚΕΑ μέσα στον σιδηροδρομικό σταθμό. Τα πανιά αυτά είναι όλα τα διαφορετικά υφάσματα που μπορεί να βρει κανείς στο ΙΚΕΑ. Ή κάνεις διαφήμιση ή δεν κάνεις.

Δεν μπορούσα να μην απαθανατίσω τις βιτρίνες των ζαχαροπλαστείων. Το συγκεκριμένο λέγεται Sprüngli, και είναι από τις πιο γνωστές αλυσίδες στην Ζυρίχη. Φημίζεται δε για κάτι γλυκάκια που λέγονται Luxemburgerli και τα οποία δεν πρέπει να έχουν καμία σχέση με Λουξεμβούργο (αλλά στο Λουξεμβούργο δεν με έχει φέρει ο δρόμος, οπότε δεν μπορώ να αποφανθώ μετά βεβαιότητας).

Και τέλος, σοκολάτες! Συγκεκριμένα, η βιτρίνα του σοκολατοποιίου Merkur, μια άλλη μεγάλη αλυσίδα σοκολατο-ζαχαροπλαστείων που ξεκίνησε από την Βέρνη και έχει επεκταθεί σε ολόκληρη την Ελβετία. Φημίζονται για τις πλακέτες σοκολάτας που βλέπετε στην φωτογραφία, πάντως εμείς αγοράσαμε κάτι γλυκάκια-μπουκίτσες που τα λένε Dobolini, τα οποία είναι καινούριο προϊόν - τόσο καινούριο που το είχαν σε ταψάκια και μπορούσες να πάρεις όσα ήθελες για να δοκιμάσεις. Περιττό να σας πω ότι γύρω από τα ταψάκια ήταν μαζεμένοι καμιά 10αριά (κυρίως) τουρίστες (αλλά) και ντόπιοι και έτρωγαν dobolin-άκια το ένα πίσω από το άλλο. Με 6 διαφορετικές γεύσεις, προφανώς επιβάλλεται να φας τουλάχιστον 12 (δύο φορές την κάθε γεύση) για να αποφασίσεις ποια να αγοράσεις ;-)

Αυτές είναι όλες οι πιο αξιόλογες (και μερικές όχι τόσο αξιόλογες) φωτογραφίες που τράβηξα στην Ζυρίχη. Όποιος θέλει να δει κι άλλες, σας συστήνω την ιστοσελίδα Trekearth.com, η οποία αυτή τη στιγμή δεν μου φορτώνει, αλλά θα σας βάλω τον υπερσύνδεσμο σε χωριστό ποστ με την πρώτη ευκαιρία.

Ελβετικό φωτορεπορτάζ

Γκραφίτι σε σταθμό τρένου. Στο βάθος η λίμνη της Ζυρίχης.

Ελβετική ακρίβεια στα ρολόγια του σταθμού.

ΑΤΜ δεν δυσκολευτήκαμε να βρούμε πάντως ;-)

Ένα ουράνιο τόξο στην τσέπη μας. Πω πω κουδούνια!!

Στα αριστερά διακρίνεται οικιακός λαχανόκηπος.

Περίπτερο του ΕΟΤ στον σιδηροδρομικό σταθμό.

Είσοδος πυρηνικού καταφυγίου στο υπόγειο πολυκατοικίας.

Περί Ελβετίας, Ελβετών και γενικώς

Μερικά πράγματα που (ίσως) δεν ξέρετε για την Ελβετία και που (ενδεχομένως) σας ενδιαφέρει να μάθετε:

Μου βγήκε λίγο μεγάλο το κείμενο. Ελπίζω να αντέξετε μέχρι το τέλος.

H επίσημη ονομασία της Ελβετίας είναι Schweiz - Suisse - Svizzera - Svizra και Confederatio Helvetica (Ελβετική Ομοσπονδία), εξού και τα αρχικά CH στα Ελβετικά αυτοκίνητα. Είναι συνομοσπονδία 26 ημι-αυτόνομων καντονιών, που το καθένα έχει δική του σημαία και διοίκηση. Το καντόνι της Ζυρίχης είναι το μεγαλύτερο με 1 και κάτι εκατομμύρια κατοίκους. Το πιο μίνι καντόνι έχει μόνο 15.000 κατοίκους (εγώ, 10 φίλοι μου και η σημαία μας). Κάθε καντόνι έχει δικό του σύνταγμα, νομοθετικό σώμα, κυβέρνηση και δικαστήρια. Οι καντονικές κυβερνήσεις αποτελούνται από 5-7 μέλη και οι αντιπρόσωποί τους σχηματίζουν το κεντρικό ομοσπονδιακό συμβούλιο, που ο πρόεδρός του είναι και πρόεδρος της ομοσπονδιακής δημοκρατίας. Το κάθε καντόνι κάνει δικές του εκλογές, ενώ συνηθίζονται πολύ τα δημοψηφίσματα, ενίοτε για ψύλλου πήδημα. Π.χ. μπορεί να ψηφίσουν για το αν θα φτιαχτεί νέος αυτοκινητόδρομος μεταξύ αυτού και του άλλου χωριού, ή αν θα γίνει νέο νοσοκομείο στην τάδε κωμόπολη.

Η Ελβετία είναι η μόνη χώρα στον κόσμο που έχει άμεση δημοκρατία (direct democracy). Τα δημοψηφίσματα δίνουν και παίρνουν, αφού ο κάθε πολίτης μπορεί να θέσει ένστανση εναντίον κάθε καινούριου νόμου, εφόσον μαζέψει 50.000 υπογραφές διαμαρτυρίας μέσα σε 100 μέρες από την ψήφιση του νόμου στη βουλή. Αν τα καταφέρει, ακολουθεί δημοψήφισμα στο οποίο αποφασίζεται με απλή πλειοψηφία αν ο νόμος θα γίνει δεκτός ή όχι. Οι Ελβετοί πάνε στις κάλπες 10, 15, 20 φορές το χρόνο. Όχι όλοι όμως, γιατί η αποχή φτάνει μέχρι και 60%, παρόλο που μπορείς να ψηφίσεις δι’ αλληλογραφίας και μερικές φορές ακόμα και μέσω ίντερνετ (e-voting).

Επίσημες γλώσσες είναι τα Γερμανικά, τα Γαλλικά, τα Ιταλικά και τα Ραιτορομανικά (που μιλιούνται σε ένα μικρό καντόνι κοντά στα σύνορα με την Ιταλία). Η σημαία της Ελβετίας είναι ένας άσπρος σταυρός σε κόκκινο φόντο. Το σύμβολο του Ερυθρού Σταυρού είναι αντιστροφή της ελβετικής σημαίας (κόκκινος σταυρός σε άσπρο φόντο) και υιοθετήθηκε προς τιμή του ιδρυτή του Ερρίκου Ντυνάν, που ήταν Ελβετός.

Η Ελβετία είναι χώρα με υψηλό βιωτικό επίπεδο. Ό,τι ακούμε στην Ελλάδα, ότι στο "εξωτερικό" έχει καλές συγκοινωνίες, περίθαλψη, εκπαιδευτικό σύστημα, οργάνωση κ.λπ. μάλλον αναφέρεται στην Ελβετία. (Στην Αγγλία δεν αναφέρεται πάντως). Η Ζυρίχη θεωρείται η πόλη με το υψηλότερο βιωτικό επίπεδο στην Ευρώπη. Η πόλη με το δεύτερο υψηλότερο είναι η Γενεύη, επίσης στην Ελβετία. Πολύ καθαρά δεν είναι πάντως, αν και μια-δυο φορές που το επεσήμανα στους ντόπιους, τα φόρτωσαν στους μετανάστες ("εδώ είναι βρώμικα γιατί είναι η Πορτογαλική συνοικία"). Έχουν και αρκετό γκραφίτι στους τοίχους. Όχι ότι είναι χάλια, κάθε άλλο. Απλά δεν πρόσεξα να λαμποκοπάει ο τόπος, τουλάχιστον όχι στις πόλεις. Τα χωριά είναι πιο παστρικά.

Στους υπολογισμούς του βιωτικού επιπέδου μάλλον δεν μετράει το φαγητό, αφού η Ελβετία δεν έχει να επιδείξει κάποιο εδεσματολογικό αριστούργημα. Τα φαγητά στην περιοχή της Ζυρίχης μοιάζουν πολύ με αυτά της νότιας Γερμανίας (εξαιρετικά ψωμιά και λουκάνικα μιαμ μιαμ). Το πιο γνωστό ελβετικό πιάτο είναι το fondue (φοντύ): μείγμα από λιωμένα τυριά και άσπρο κρασί, στο οποίο βουτάς κομμάτια ψωμιού. Δυστυχώς δεν καταφέραμε να το δοκιμάσουμε αυτή τη φορά, γιατί είναι κατεξοχήν χειμερινό πιάτο και λίγα εστιατόρια το σερβίρουν από την άνοιξη και μετά. Αν το δοκιμάσετε στην Ελβετία, να ξέρετε ότι είναι βαρύ φαγητό, γι’ αυτό πρέπει να το φάτε νωρίς το βράδυ και να μην πιείτε μαζί κρύο νερό ή αναψυκτικό. Το συνηθισμένο συνοδευτικό είναι άσπρο κρασί ή τσάι. Άλλο κλασικό ελβετικό πιάτο είναι το Rösti (ρόστι), που είναι κάτι σαν τηγανόψωμο, αλλά φτιαγμένο με τριμμένες πατάτες, άλλοτε σκέτες, άλλοτε με προσθήκη μπέικον, τυριού ή μήλου. Ελβετικής προέλευσης είναι επίσης το μούσλι, και φυσικά οι ελβετικές σοκολάτες. Παρεπιπτόντως, η Nestlé είναι ελβετική εταιρία και έχει την έδρα της στην Vevey (κοντά στην Γενεύη), όπως ελβετική είναι και η Lindt, που έχει την έδρα της στη Ζυρίχη.

Το υψηλό βιωτικό επίπεδο συχνά συμβαδίζει με υψηλές τιμές, και στην Ελβετία οι τιμές είναι όντως τσιμπιμένες. Για ένα λουκάνικο με ψωμάκι και 1 κόκα-κόλα έδωσα 12 ελβετικά φράγκα στον πλανόδιο, που σημαίνει 8 ευρώ. Τα ελβετικά φράγκα πάντως είναι πολύ ενδιαφέροντα, ειδικά τα χαρτονομίσματα, που έχουν έντονα χρώματα. Αν έχεις πολλά λεφτά στην Ελβετία, το πορτοφόλι σου θα πρέπει να είναι σαν ουράνιο τόξο. Το μεγαλύτερο κέρμα είναι 5 φράγκα (3.5 ευρώ περίπου) ενώ το μεγαλύτερο χαρτονόμισμα είναι 1000 φράγκα (πάνω από 600 ευρώ). Όχι ότι το είδαμε βέβαια αυτό των εξακοσίων.

Ψώνια πολλά δεν κάναμε, πήρα μόνο ένα ρολόι Swatch με 45 ευρώ και πολλές σοκολάτες (ζουζούνια και όχι μόνο). Γουστάρω να πηγαίνω σε ακριβές χώρες, γιατί οι τιμές είναι τέτοιες που δεν μπαίνω καν σε πειρασμό να ψωνίσω :-)

Τα ρολόγια είναι η άλλη μανία των Ελβετών. Στον σταθμό του τραίνου έχει ρολόγια όπου και να γυρίσεις να κοιτάξεις, και ΟΛΑ δείχνουν την ίδια ώρα, με ακρίβεια δευτερολέπτου. Εδώ στην Αγγλία όποιο ρολόι κοιτάξεις δείχνει διαφορετική ώρα – ΑΝ δείχνει. Τα μισά μαγαζιά της Ζυρίχης είναι ρολογάδικα και κοσμηματοπωλεία. Γνωστές ελβετικές μάρκες ρολογιών εκτός από τα Swatch, είναι τα: Baume & Mercier, Favre-Leuba, Girard-Perregaux, Tag Heuer, Longines, Omega, Patek Philippe, Rado, Raymond Weil, Tissot, τα παιδικά Flik-Flak και άλλα πολλά. Το κλασικό ελβετικό σουβενίρ είναι τα ρολόγια-κούκοι, τα οποία στην πραγματικότητα είναι Γερμανικής (Βαυαρικής για την ακρίβεια) προέλευσης, που διαδόθηκαν στην Ελβετία μόλις στα τέλη του 19ου αιώνα. Οι Ελβετοί δεν είναι χαζοί πάντως. Αφού ρολόγια-κούκους ήθελαν οι τουρίστες, τα υιοθέτησαν και τώρα τα πουλάνε σε όλα τα τουριστικά μαγαζιά. Πιο αυθεντικά σουβενίρ είναι τα κουκλάκια Heidi (Χάιντι, η μικρούλα των Άλπεων, αν θυμάστε) και ο,τιδήποτε έχει σχέση με αγελάδες (π.χ. κουδούνια) ή έχει σχήμα αγελάδας ή έχει πάνω αγελάδες (όχι αληθινές). Δημοφιλείς είναι επίσης οι ελβετικοί σουγιάδες που υποτίθεται ότι χρησιμοποιούν οι Ελβετοί στρατιώτες (αλλά μάλλον είναι μούφα).

Οι Ελβετοί αγαπούν γενικότερα τα κουδούνια, τις καμπάνες και άλλες παρεμφερείς ηχητικές παραμβάσεις. Τρεις μέρες που είμασταν στην Ζυρίχη ούτε και ξέρω πόσες φορές χτύπησαν καμπάνες. Και δεν ήταν και γιορτή. Βέβαια την προηγούμενη φορά που είχα πάει στην Ελβετία δεν θυμάμαι να μου είχαν κάνει εντύπωση οι καμπάνες, αλλά τότε έμενα Ελλάδα και ίσως ήμουν πιο συνηθισμένη στις καμπανοκρουσίες. Στην Αγγλία οι εκκλησίες δεν έχουν καμπάνες, οι οδηγοί δεν κορνάρουν, και γενικώς τα μόνα κουδουνίσματα που ακούμε είναι από περιπολικά και ασθενοφόρα. Όσο να 'ναι ξεσυνηθίζεις.

Ένα πράγμα που μου έχει κάνει πολύ εντύπωση στην Ελβετία είναι ότι έχουν παντού λαχανόκηπους. Έξω από τις πόλεις υπάρχουν εκτάσεις χωρισμένες σε μικρά-μικρά χωραφάκια, το καθένα με ένα μικρό υπόστεγο για τα εργαλεία του κηπουρού, που τα νοικιάζεις για να καλλιεργείς τα κηπευτικά σου, αν δεν έχεις πρόσβαση σε κήπο εκεί που μένεις. Αυτό ισχύει αν μένεις στους μεσαίους ορόφους πολυκατοικίας, γιατί όσοι μένουν στο ισόγειο έχουν πρόσβαση στον κήπο και όσοι είναι στον τελευταίο όροφο έχουν πρόσβαση στην ταράτσα, που δεν είναι κοινή όπως στην Ελλάδα, αλλά συνήθως ανήκει σε όποιον μένει από κάτω. Οι ταράτσες τους μοιάζουν σαν μικρές αυλές, με φυτά και έπιπλα κήπου. Το άλλο ενδιαφέρον είναι ότι οι κήποι τους δεν είναι σχεδόν ποτέ επίπεδοι. Καλλιεργούν όπου βρουν χώρο, ακόμα κι αν είναι πλαγιά. Με τόσα βουνά, είναι συνηθισμένοι στα επικλινή.

Το καλύτερο σας το άφησα τελευταίο. Στην Ελβετία υπάρχει νομοθεσία που υπαγορεύει την δημιουργία πυρηνικών καταφυγίων στα υπόγεια σπιτιών και σε δημόσιους χώρους (π.χ. μέσα σε τούνελ) ώστε σε περίπτωση πυρηνικού πολέμου όλοι οι κάτοικοι να μπορούν να προφυλακτούν, κατά προτίμηση χωρίς να βγουν από το κτήριο στο οποίο μένουν. Φανταστείτε στο υπόγειο της πολυκατοικίας σας να έχετε πυρηνικό καταφύγιο, χωρισμένο σε τμήματα σαν μικρούλικα δωμάτια, 1 ανά διαμέρισμα, μαζί με ντουζ, φορητές τουαλέττες και αποθέματα φαγητού και νερού. Νομίζω ότι πλέον οι περισσότεροι τα καταφύγια τα χρησιμοποιούν σαν αποθήκες, αλλά η κυβέρνηση εξακολουθεί να κάνει κάθε χρόνο τεστ στα συστήματα γενικού συναγερμού, μην τυχόν κι έρθει το τέλος του κόσμου και τους βρει απροετοίμαστους.

Τώρα το ερώτημα είναι, ποιος τρελός θα επιτεθεί στην Ελβετία, τη στιγμή που όλοι οι πλούσιοι και δυνατοί έχουν τις καταθέσεις τους σε ελβετικές τράπεζες; Αλλά θα μου πείτε, η λαϊκή σοφία λέει "φύλαγε τα ρούχα σου, να 'χεις τα μισά". Φαντάζομαι ότι κάπως έτσι σκέφτονται και οι Ελβετοί.

Πάω να γράψω...

...τα υπόλοιπα περί Ζυρίχης, Ελβετίας και γενικώς. Ως τότε σας αφήνω αυτόν τον πολύ ενημερωτικό χάρτη.

Ζυρίχη μέρος 2ο - Rapperswil

Το Σάββατο έβρεχε όλη μέρα, αλλά την Κυριακή είμασταν πιο τυχεροί. Έτσι βρήκαμε ευκαιρία να πάμε εκδρομή σε μια μικρή μεσαιωνική πόλη που βρίσκεται στις όχθες της λίμνης της Ζυρίχης και λέγεται Rapperswil. Είναι πολύ γραφική πόλη, με έντονο ελβετικό χρώμα. Έχει κάστρο, σπίτια με ζωγραφισμένες προσόψεις, όμορφους κήπους με τριανταφυλλιές, ελαφάκια, κύκνους και πάπιες. Φημίζεται ιδιαίτερα για την ξύλινη γέφυρά της που είναι η μακρύτερη ξύλινη γέφυρα στην Ελβετία (oh yes) και αποτελούσε μέρος της διαδρομής που ακολουθούσαν οι προσκυνητές ταξιδεύοντας από την βόρεια Ευρώπη για το Σαντιάγκο ντε Κομποστέλα στην Ισπανία (που ο καθεδρικός του ναός αποτελεί κέντρο προσκυνήματος των Καθολικών). Δυστυχώς δεν είχαμε χρόνο να την περπατήσουμε, αν και πολύ θα το ήθελα, γιατί η θέα από τη γέφυρα πρέπει να είναι καταπληκτική. Δεν πειράζει όμως, ας μείνει και κάτι για την επόμενη φορά ;-)

Το Rapperswil είναι από τους πιο δημοφιλείς προορισμούς της περιοχής για οικογενειακές εκδρομές. Μπορεί οι Ελβετοί να μην έχουν θάλασσα, αλλά αξιοποιούν τις λίμνες τους στο έπακρο. Και προκυμαίες έχουν, και παραλίες, και ξενοδοχεία/καφέ/παγωτατζίδικα/εστιατόρια "πάνω στο κύμα", και βαρκούλες στη σειρά, και κρουαζιερόπλοια, και θαλάσσια (ή μήπως πρέπει να πω λιμναία) ποδήλατα. Μάλιστα είδα μερικά μίνι-ποδήλατα πολύ χαριτωμένα, με δυο θεσούλες και μια μικρή τσουλίθρα στη μέση, προφανώς για παιδιά. Αν εξαιρέσεις τον ασταθή καιρό, δεν έχουν τίποτα να ζηλέψουν από άλλες παραθαλάσσιες χώρες.

H ξύλινη γέφυρα φαίνεται στην πρώτη φωτογραφία (και λίγο στην τελευταία), στα αριστερά του αυτοκινητόδρομου που συνδέει τις δύο πλευρές της λίμνης.

Το παπούτσι δεν ξέρω τι ρόλο παίζει. Ξέχασα να ρωτήσω.

Ζυρίχη μέρος 1ο

Μετά από θερμές παρακλήσεις αναγνωστών (βλ. σχόλιο του Φίλου στο ποστ με τα ζουζούνια), και επειδή δεν θέλω να σας πάρω μονότερμα με την Eurovision, είπα να σας γράψω λίγα λόγια για την Ζυρίχη, μιας που την επισκεύτηκα το περασμένο σαββατοκύριακο.

Η Ζυρίχη είναι η μεγαλύτερη πόλη της Ελβετίας, με περίπου 1 εκατομμύριο κάτοικους, και βρίσκεται στο βόρειο-ανατολικό Γερμανόφωνο κομμάτι της χώρας. Είναι αδιαμφισβήτητα το εμπορικό και πολιτιστικό κέντρο της Ελβετίας, και δικαιωματικά θα έπρεπε να είναι η πρωτεύουσα, αλλά για άγνωστους λόγους τη ζηλευτή αυτή θέση έχει η τοσοδούλα Βέρνη (με μόλις 130.000 κατοίκους). Κατά τη γνώμη μου, η Ζυρίχη είναι η πιο ενδιαφέρουσα Ελβετική πόλη, και μάλιστα με διαφορά. Το οποίο μην σας εντυπωσιάσει και τόσο πολύ γιατί η Ελβετία είναι ίσως η πιο απίθανα βαρετή χώρα της Ευρώπης. (Προ δεκαετίας βρέθηκα εκεί για μια βδομάδα και μέχρι να φύγω κόντεψα να κόψω φλέβες. Ακόμα το θυμάμαι. Αν δεν ήμουν πτωχή - πλην τίμια - νέα και φοιτήτρια, θα είχα αλλάξει το εισιτήριό μου και θα είχα φύγει μετά από μόλις 2 μέρες στη Γενεύη).

Επειδή αύριο έχω πολύ πρωινό ξύπνημα και δεν με παίρνει να χαζολογήσω άλλο, θα σταματήσω εδώ και υπόσχομαι να συνεχίσω με την πρώτη ευκαιρία. Η φωτογραφία στην αρχή του ποστ είναι σκαναρισμένη καρτ-ποστάλ και δείχνει την Ζυρίχη στα καλύτερά της. Εμάς δεν μας ευνόησε τόσο ο καιρός, και οι φωτογραφίες που ακολουθούν δεν δικαιώνουν την πόλη όπως την έχω δει σε καλύτερες μέρες, αλλά μια γεύση όσο να'ναι θα την πάρετε.

Πρωτομαγιάτικα σοκολατο-ζουζούνια

Το σαββατοκύριακο που μας πέρασε (το οποίο ήταν και τριήμερο λόγω Πρωτομαγιάς) βρέθηκα στην Ελβετία και συγκεκριμένα στην Ζυρίχη. Εκεί (και μόνο εκεί, όχι στην υπόλοιπη Ελβετία) έχουν ένα πολύ ενδιαφέρον Μαγιάτικο έθιμο, τα σοκολατο-ζουζούνια. Οι κάτοικοι της Ζυρίχης πιστεύουν ότι τα ζουζούνια φέρνουν την άνοιξη, αφού από τη στιγμή που εμφανίζονται πασχαλίτσες και σκαθάρια τον Μάιο, σταματάνε οι παγωνιές.

Για να τιμήσουν το έθιμο, οι σοκολατοποιοί της πόλης φτιάχνουν σοκολατένιες πασχαλίτσες και σκαθάρια - που λέγονται Maikäfer ή στα Αγγλικά May Bugs, δηλαδή Μαγιάτικα ζουζούνια. Έτσι τις πρώτες μέρες του Μαΐου, όλες οι βιτρίνες των ζαχαροπλαστείων είναι γεμάτες σοκολατο-ζουζούνια διαφόρων χρωμάτων και μεγεθών. Καθώς στη Ζυρίχη κάθε δεύτερο μαγαζί είναι ή ρολογάδικο ή ζαχαροπλαστείο, τα ζουζουνάκια αυτά δίνουν γιορταστικό χρώμα στην πόλη.

Άλλα για την Πρωτομαγιά δεν έχω να σας γράψω. Νομίζω ότι το εξαντλήσαμε το θέμα ;-)

Αν ενδιαφέρεται κανείς για Ζυρίχη, λετ μι νόου.