Προσοχή: φαρσέρ

Μόλις τώρα πήρα το παρακάτω μύνημα από μια φίλη μου μέσω Facebook.

Facebook is recently becoming very overpopulated,there have been many members complaining that Facebook is becoming very slow. Records show that the reason is that there are too many non-active Facebook members and, on the other side, too many new Facebook members.

We will be sending this message apround to see if members are active or not. If you are active please send to at least 15 other users using Copy+ Paste to show that you are still active. Those who do not send this message within 2 weeks will be deleted without hesitation to create more space.

Send this message to all your friends and to show me that your still active and you will not be deleted.

Founder of Facebook,
Mark Zuckerberg

Πρόκειται για φάρσα και μάλιστα παλιά - η ιστοσελίδα Hoax-Slayer δίνει ημερομηνία πρώτης εμφάνισης την 19η Δεκεμβρίου 2007. Αν τυχόν λάβετε αυτό το μύνημα μέσω Facebook, απλά πατήστε το delete - και μην το προωθήσετε σε κανέναν από τους φίλους σας. Εκτός βέβαια αν είσαστε φαρσέρ.

Μην ανησυχείτε, δεν θα σβήσει κανείς τον λογαριασμό σας και σίγουρα όχι ο ίδιος ο ιδρυτής του Facebook.

Κάποιος γιορτάζει

Σήμερα είναι τα ένατα γενέθλια του Google, και είπα να κάνω ένα μικρό ποστ προς τιμήν του, αφού για μένα αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της περιήγησης στο διαδίκτυο.

Φαντάζομαι πως δεν υπάρχει ιστολόγος που αγνοεί το Google, γι' αυτό δεν θα σας πω λεπτομέρειες για το πώς ξεκίνησε και πώς δουλεύει. Αν ενδιαφέρεστε, μπορείτε να το ψάξτε και μόνοι σας. Θα σας πω μόνο ότι το Google το λατρεύω και το χρησιμοποιώ καθημερινά για τα πάντα. Μέχρι και μια φίλη μου εντόπισα με τη βοήθειά του πριν 2 χρόνια!

Η φίλη μου αυτή είναι Ελβετίδα και είχαμε γνωριστεί σε κάτι πανευρωπαϊκά προγράμματα όταν εγώ ήμουν φοιτήτρια στην Αθήνα και αυτή στη Γενεύη. Τότε κάναμε πολλή παρέα, είχε έρθει στην Ελλάδα, είχα πάει στην Ελβετία, είχαμε πάει μαζί στο Λονδίνο. Μέχρι 10 χρόνια πριν, που ήμουν πια εγκατεστημένη στην Αγγλία και την ίδια εποχή αυτή ετοιμαζόταν να πάει για σπουδές στην Αμερική. Κάπου μεταξύ βαλίτσας και μετακόμισης χάσαμε επαφή απλά και μόνο γιατί μέσα στη φούρια μας δεν ανταλλάξαμε διευθύνσεις. Τότε δεν είχαμε ημέιλ, κινητά, ιστολόγια, MSN, Facebook και τα σχετικά, τα υπεραστικά τηλέφωνα κόστιζαν ένα σωρό λεφτά (ειδικά αν ήσουν άπορος φοιτητής) και γενικώς η επικοινωνία ήταν σχεδόν αποκλειστικά μέσω ταχυδρομείου. Δύσκολοι καιροί...

Πέρασαν 8 χρόνια και ούτε φωνή ούτε ακρόαση από την παλιά μου φίλη. Είχα στείλει 1-2 γράμματα, την είχαν ψάξει και κάτι κοινοί γνωστοί μας που βρέθηκαν στη Γενεύη, αλλά τίποτα. Σαν να είχε ανοίξει η γη και την είχε καταπιεί.

Ένα βράδυ χαζολογούσα στο ίντερνετ βάζοντας στον Γούγλη το όνομά μου για να δω τι θα βγάλει. Πλάκα-πλάκα, ανάμεσα στις συνωνυμίες και τη γενικότερη σαβούρα, έβγαλε και αναφορές που ήταν σωστές, όπως κάτι δημοσιεύσεις από φοιτητικά συνέδρια (ουδέν κρυφό υπό του Γούγλη αγαπητοί μου, γι' αυτό προσέχετε τι δημοσιεύετε)! Σκέφτομαι λοιπόν, αφού ο Γούγλης βρίσκει εμένα, γιατί να μην βρει και την Yvette;

Να μην σας τα πολυλογώ, μέσα σε λιγότερο από μισή ώρα την είχα βρει - στο Dubai! Βασικά βρήκα το όνομά της στην ιστοσελίδα μιας αυστραλέζικης εταιρίας που έχει παράρτημα εκεί. Φωτογραφία δεν είχε, ούτε άλλες πληροφορίες, όμως το αντικείμενο της δουλειάς ήταν σχετικό με τις σπουδές της, το όνομά της συλλαβισμένο σωστά και από την πρώτη στιγμή ήμουν σίγουρη πως είχα πετύχει διάνα. Βρήκα τη δομή των ηλεκτρονικών διευθύνσεων της εταιρίας από κάτι παραπομπές και της έστειλα ένα σύντομο ημέιλ το ίδιο βράδυ. Την άλλη μέρα το πρωί η απάντησή της με περίμενε στο inbox. Εκεί να δείτε χαρές και γλέντια :-)

Ευχαριστώ κύριε Γούγλη! Αν δεν ήσασταν εσείς, ίσως να μην ξαναβρισκόμασταν ποτέ με την Yvette.

Ψώνια εξ αποστάσεως

Ποτέ δεν είχα καλή σχέση με τα ψώνια. Αν εξαιρέσεις τα βιβλιοπωλεία και τα μαγαζιά που πουλάνε αντικείμενα με κάποια εικαστική αξία (πίνακες ζωγραφικής, κάρτες, χαρτικά, παπούτσια), το καλύτερο σημείο ενός μαγαζιού για μένα είναι η βιτρίνα, και ιδιαίτερα τα βράδια, που είναι φωτισμένη και το μαγαζί κλειστό. Ειδικά όταν πρόκειται για ρούχα, βαριέμαι αφάνταστα το όλο σκηνικό με το μπες, βγες, δοκίμασε, είναι λάθος το νούμερο/το χρώμα/το κόψιμο, φέρε ένα άλλο, ωχ δεν το έχουν στο νούμερο/χρώμα/κόψιμο που θέλεις, άντε ξαναντύσου και πάλι από την αρχή. Ακόμα κι όταν βρω αυτό ακριβώς που θέλω, με κουράζει η κίνηση, η βαβούρα και το ταξίδι της επιστροφής στο τέλος της μέρας που είναι αρκετό για να με κάνει να ορκιστώ να μην ξανακατέβω στο κέντρο.

Όταν έμενα στην Αθήνα ψώνιζα σχεδόν αποκλειστικά από ένα μαγαζί κοντά στο σπίτι μου, όπου η πωλήτρια ήξερε ακριβώς τι μου άρεσε και τι μου πήγαινε. Της έλεγα τι έψαχνα, μου έδειχνε 5 κομμάτια, μου άρεσαν τα τρία, αγόραζα ένα και ξεμπέρδευα. Στα μεγαλύτερα καταστήματα, εκεί που οι πωλήτριες σε κυνηγάνε από πίσω και *κάνουν* ότι ενδιαφέρονται για το τι θα πάρεις (αααα, κι αυτό σας πάει πάρα πολύ - τι λες μωρή κότα, στραβή είσαι ή πας να πουλήσεις ό,τι κι ό,τι) δεν πατούσα που να με πλήρωναν. Έτσι είχα βρει τη λύση στο θέμα της απόκτησης ενδυμάτων και το μόνο μελανό σημείο ήταν ότι επί χρόνια φορούσα παντελόνια που έφταναν το πολύ μέχρι λίγο πιο κάτω από τον αστράγαλο, αλλά εντάξει, τότε φορούσα πολύ τζην (τα οποία ήταν πάντα 10 πόντους μακρύτερα απ' ό,τι έπρεπε), οπότε βολευόμουνα.

Όταν ήρθα στην Αγγλία, ανακάλυψα ένα άλλο είδος μαγαζιού. Τα πολυκαταστήματα-αλυσίδες με τους πέντε ορόφους και τις 100 πωλήτριες, καμία από τις οποίες δεν ενδιαφέρεται για το τι και αν θα αγοράσεις. Επίσης ανακάλυψα ότι τα μαγαζιά αυτά πουλάνε ρούχα σε ΟΛΑ τα νούμερα (όχι μόνο Small-Medium-Large) και με διαφορετικά μήκη στις φούστες και τα παντελόνια (ολέ!). Για πρώτη φορά μπορούσα να πάω σε μαγαζί και να χαζέψω με την ησυχία μου, και όχι μόνο αυτό, αλλά μπορούσα να πάρω παντελόνι στο μήκος ακριβώς που ήθελα, χωρίς να χρειάζεται να το μαζέψω, ούτε να φοράω αποκλειστικά παπούτσια με χαμηλό τακούνι για να μην φαίνονται άσχημα τα κοντούλικα πατζάκια. Το μόνο μειονέκτημα είναι ότι τις ώρες που μπορώ να ψωνίσω γίνεται πατείς με πατώ σε από κόσμο. Ειδικά αν παω στο κέντρο, που μαζί με τους ντόπιους έχει και ένα σωρό τουρίστες που μπαίνουν για να χαζέψουν (Κώστα κοίτα, αυτά δεν τα έχουν στην Αθήνα), ενώ εγώ θέλω να μπω, να διαλέξω, να πληρώσω και να φύγω. Να δοκιμάσω δεν χρειάζεται (ολέ ολέ!) γιατί μπορώ κάλλιστα να τα δοκιμάσω στο σπίτι, και αν δεν μου κάνουν να τα πάω πίσω στο υποκατάστημα της περιοχής μου και να τα αλλάξω. Μεγάλο βόλεμα.

Το μειονέκτημα όμως παραμένει ότι τα μεγάλα μαγαζιά είναι στο κέντρο, και όπως το Λονδίνο είναι απλωμένο σαν ζυμάρι που το 'χουν ανοίξει με πλάστη, για να πάω στο κέντρο ένα Σάββατο πρωί θέλω στο νερό 45 λεπτά και δύο συγκοινωνίες, κι ένας Θεός ξέρει πόσο για να γυρίσω. Κι όταν βρέχει όπως βρέχει όλο το καλοκαίρι φέτος, δυσκολεύομαι να πάρω την απόφαση να χαλάσω όλη μέρα στα μαγαζιά, και να γυρίσω πίσω με τα νεύρα τσαντάλια και τις τσέπες άδειες.

Ευτυχώς που υπάρχει το διαδίκτυο και σώζεται η κατάσταση. Θέλει βέβαια λίγη οργάνωση (δεν μπορείς να ψωνίσεις σήμερα για ένα ρούχο που το θες αύριο) αλλά κατά τ' άλλα είναι εξαιρετικά βολικό να έρχονται τα προϊόντα σε σένα αντί να πηγαίνεις εσύ σ' αυτά. Και όχι μόνο αυτό, αλλά μπορείς να κάνεις τα ψώνια σου όποτε έχεις όρεξη, νύχτα-μέρα.

Αυτός είναι και ο λόγος που δεν χρειάζεται να βγω έξω αυτό το μίζερο, μουντό και μουσκεμένο σαββατοκύριακο. Την περασμένη Τρίτη, έχοντας προβλέψει ότι είναι πολύ απίθανο να ξυπνήσω Σάββατο ή Κυριακή πρωί με όρεξη για βόλτα στα μαγαζιά, έκανα μια διαδικτυακή παραγγελία και κανόνισα παράδοση για Σάββατο. Έτσι στις 8 παρά 5 χθες το πρωί (στον ύπνο τους μας έβλεπαν;) έφτασαν στο σπίτι δύο πακετάκια με τα ρούχα μου: δύο παντελόνια, δύο μακώ μπλουζάκια, ένα σορτς και ένα μαγιώ, κι εγώ δεν χρειάστηκε ούτε καν να κατέβω στην είσοδο για να τα παραλάβω. Το κυριότερο; Πέτυχα τα μεγέθη, τα σχέδια *και* τα χρώματα, και δεν χρειάζεται να πάω τίποτα πίσω. Μου έκαναν γάντι όλα, ως και τα παντελόνια :-)

Πώς τα βγάζαμε πέρα πριν το διαδίκτυο, μου λέτε;

Το διαδίκτυο μας φέρνει πιο κοντά

Ακούω συχνά-πυκνά ότι το διαδίκτυο οδηγεί στην αποξένωση, ότι οι φιλίες μέσω ίντερνετ είναι επίφοβες και πλαστές, ότι η πραγματική ζωή είναι η τρισδιάστατη και άλλα τέτοια, τα οποία τα ακούω βερεσέ γιατί απ' όσο μπορώ να καταλάβω τα λένε κυρίως τρεις κατηγορίες ατόμων: αυτοί που στα 30 τους έχουν ακόμα τους ίδιους φίλους που είχαν στο σχολείο, αυτοί που δεν ξέρουν τι εστί διαδίκτυο, και αυτοί που βλέπουν το διαδίκτυο ως ευκαιρία να ικανοποιήσουν το φετίχ της ανωνυμίας κοροϊδεύοντας αγνώστους.

Έχω πολλά παραδείγματα στο μυαλό μου που δείχνουν ότι το διαδίκτυο όχι μόνο δεν μας αποξενώνει, αλλά αν το χρησιμοποιήσουμε σωστά, μπορεί να μας φέρει κοντά με ανθρώπους που δεν θα είχαμε την ευκαιρία να γνωρίσουμε με άλλο τρόπο. Θα σας πω το πιο πρόσφατο, που συνέβει μόλις το περασμένο τριήμερο.

Στο Όσλο είχαμε πάει άλλη μια φορά, πέρσυ, πάλι για τριήμερο. Τότε το είχαμε επιλέξει επειδή μας αρέσει η Σκανδιναβία και τα εισιτήρια για Στοκχόλμη ήταν πανάκριβα (γ*μώ τα κριτήρια, δεν μπορείτε να πείτε), και δεν είχαμε την παραμικρή ιδέα πού θα πηγαίναμε, τι θα βλέπαμε, και τι θα μπορούσαμε να κάνουμε. Γενικά για το Όσλο δεν είναι και τόσο εύκολο να βρεις πληροφορίες, γιατί δεν είναι ακριβώς αυτό που λέμε δημοφιλής προορισμός. Ψάχνοντας στο διαδίκτυο βρήκα έναν Νορβηγό, ας τον πούμε Erik, σε ένα ταξιδιωτικό φόρουμ, ο οποίος προσφέρθηκε να μου στείλει πληροφορίες μέσω ημέιλ. Του έδωσα ένα ημέιλ που έχω για τέτοιες περιπτώσεις και σκέφτηκα πως ό,τι και να μου στείλει χρήσιμο θα είναι (κι αν είναι μαλάκας ή ψάχνει για ερωτηλίκια, τι είχα τι έχασα). Ο Erik όμως αποδείχτηκε άκρως σοβαρό άτομο, μου έστειλε τις πληροφορίες και μάλιστα πρότεινε αν ήθελα να συναντηθούμε στο Όσλο. Για να πω την αλήθεια δεν καιγόμουνα, γιατί πού τον ήξερα για να τον συναντήσω, αλλά τελικά βόλεψαν οι συγκυρίες και έτυχε να λείπει το συγκεκριμένο σαββατοκύριακο που θα πηγαίναμε εμείς, οπότε βγήκαμε από τη δύσκολη θέση.

Τρεις μέρες πριν φύγουμε, κι ενώ ετοιμαζόταν κι αυτός να φύγει διακοπές, μου έστειλε ένα ακόμα, αυτή τη φορά δισέλιδο, ημέιλ με λεπτομερείς και επίκαιρες πληροφορίες, από το ποια είναι τα καλύτερα μουσεία, μέχρι πού να πάμε για φαγητό, πού να βρούμε φτηνά CD, και τι ρούχα να πάρουμε μαζί μας. Τόσο ακριβείς ήταν οι οδηγίες του, που αφήσαμε τον ταξιδιωτικό οδηγό στο σπίτι και γυρίσαμε το Όσλο με το ημέιλ του Έρικ στο χέρι. Μέχρι και τα κλεμμένα του Μουνκ μπορέσαμε να δούμε σε μια ειδική ολιγοήμερη έκθεση που συνέπεσε με την παραμονή μας στο Όσλο - κάτι που αποκλείεται να ανακαλύπταμε μόνοι μας (και όχι μόνο γιατί εγώ τουλάχιστον δεν ήξερα καν ότι είχαν κλαπεί, ή ότι ο Μουνκ ήταν Νορβηγός).

Από τότε κρατήσαμε μια στοιχειώδη επαφή μέσω ημέιλ, και όταν του είπα στα μέσα του περασμένου μήνα ότι θα ξαναερχόμασταν στο Όσλο, όχι μόνο μου έστειλε καινούριες πληροφορίες για αξιοθέατα και εκδρομές, αλλά προσφέρθηκε να μας συναντήσει και να μας συνοδέψει. Ό,τι και να σας πω είναι λίγο. Αυτός ο άνθρωπος, που στην ουσία είναι ένας άγνωστος, μας έβγαλε για φαγητό το πρώτο βράδυ σε ένα πολύ ωραίο (και τσιμπημένο) εστιατόριο, και τις επόμενες δυο μέρες ήρθε μαζί μας σε εκδρομές και εξορμήσεις. Εκτός του ότι είναι άλλο πράγμα να έχεις μαζί σου έναν ντόπιο που μιλάει τη γλώσσα και μπορεί να σου λύσει όλες τις μικρές απορίες σου (γιατί βάφουν κόκκινα τα σπίτια; τι να προτιμήσω από το μενού; πώς προφέρεται το Drøbak; και άλλα τέτοια) είναι πολύ πιο ευχάριστο να έχεις παρέα, και μάλιστα παρέα που ξέρει πού πάει και τι κάνει, αντί να περιφέρεσαι τουρίστας από μουσείο σε μουσείο μαζί με τα γκρουπ των Γιαπωνέζων.

Και αποδείχτηκε ωραία παρέα ο Erik, τόσο που τώρα πλέον τον μετράμε για φίλο, και όχι για έναν Νορβηγό που βρήκε η Σοφία στο ίντερνετ.

Φάτε μάτια ψάρια

Αν σας αρέσει να βλέπετε φωτογραφίες από ξένα μέρη, σας προτίνω την ιστοσελίδα http://www.trekearth.com/ όπου επαγγελματίες και ερασιτέχνες φωτογράφοι από όλο τον κόσμο δημοσιεύουν φωτογραφίες τους (Κλέαρχεεεεεεεε ακούς? Βάλε κι εκεί καμιά φωτό σου να υποφέρει κανένας άλλος. Αρκετά σκάσαμε εμείς!).

To μότο της ιστοσελίδας είναι learning about the world through photography. Τα θέματα είναι κυρίως μνημεία, φύση και άνθρωποι. Υπάρχουν φωτογραφίες σχεδόν από κάθε μέρος της γης, συνήθως με μια μικρή λεζάντα που επεξηγεί τι εννοεί ο φωτογράφος. Οι περισσότερες είναι πολύ όμορφες - μερικές είναι πραγματικά εξαιρετικές.

Θα χαζέψτε, σας το εγγυώμαι. Αφήστε που θα γλιτώσετε ένα σωρό λεφτά από ταξίδια ;-)

Ο παραμυθάς

Σήμερα θυμήθηκα τα παιδικά μου χρόνια όταν βρήκα αυτό.

Αααααχχχχχχ τι ωραία, ο παραμυθάς πάλι κοντά μας! Λέτε να ξανακυκλοφορήσει η Μανίνα;