Λονδίνο-Παρίσι-Λυών

Το πρώτο κομμάτι του ταξιδιού ήταν η διαδρομή Λονδίνο-Παρίσι με Eurostar. Εδώ δεν έχω να σας πω κάτι ιδιαίτερο. Το Eurostar είναι ένα συμπαθέστατο τρενάκι, που στην Αγγλία πάει με 160 χλμ ανά ώρα και με το που φτάνει στη Γαλλία διπλασιάζει σχεδόν την ταχύτητά του (300 χλμ ανά ώρα) κι εκεί καταλαβαίνεις τι πάει να πει σφαίρα. Η θέα από το παράθυρο κατά τη διάρκεια της διαδρομής δεν είναι αξιόλογη, άλλωστε το τρένο πάει τόσο γρήγορα που δεν έχεις χρόνο να δεις τίποτα. Γι' αυτό κι εμείς βυθιστήκαμε στην ανάγνωση - και στον ύπνο. Το ταξίδι κρατάει 2 ώρες και 45 λεπτά, τα 21 από αυτά υποθαλάσσια μέσα από τη σήραγγα της Μάγχης. Μέχρι να φτάσουμε στο Παρίσι είχα διαβάσει ένα Marie Claire από την πρώτη μέχρι την τελευταία σελίδα, και είχα κοιμηθεί καμιά ωρίτσα (ευτυχώς γιατί μας περίμενε ξενύχτι).

Στο Παρίσι συναντηθήκαμε με έναν φίλο που μένει εκεί και πήγαμε για φαγητό και ποτάκι στο Saint Germain Des Prés, μια περιοχή που φημίζεται για τα καφέ, τα μπαρ και τη νυχτερινή ζωή της. Ήπιαμε κάτι καταπληκτικά κοκτέιλ (ντακίρι φράουλα και μοχίτο φράουλα) και κάναμε κέφι - εκεί καταλάβαμε ότι είμαστε διακοπές. Να σημειώσω ότι το μοχίτο φράουλα το πληρώσαμε 12€, όσο το είχα πληρώσει στου Ψυρρή προ τριετίας, με τη διαφορά ότι το μοχίτο στου Ψυρρή 1. δεν είχε φράουλες, και 2. δεν πινόταν *με τίποτα*. Και ήταν και μουρτζούφλης ο σερβιτόρος, ενώ η κοπέλα που μας σέρβιρε στο Παρίσι ήταν ευγενέστατη και ούτε καν της αφήσαμε πουρμπουάρ (δεν συνηθίζεται, μιας που το σέρβις περιλαμβάνεται στο λογαριασμό).

Την επόμενη μέρα το πρωί κάναμε μια βόλτα στην περιοχή γύρω από το ξενοδοχείο και είδαμε πολλά κλειστά μαγαζιά και άδεια καφενεδάκια (ο Αύγουστος είναι ο κατεξοχήν μήνας διακοπών για τους Παριζιάνους), αρκετούς τουρίστες, έναν νεαρό που περπατούσε με τη μύτη χωμένη στο (αγγλικό) Harry Potter and the Deathly Hallows, και μια κομψότατη κυρία που είχε βγάλει τα σκυλάκια της βόλτα. Τον νεαρό δεν πρόλαβα να τον φωτογραφήσω (για άνθρωπος που διάβαζε περπατώντας οφείλω να ομολογήσω ότι πήγαινε πολύ γρήγορα) αλλά την κυρία την πέτυχα. Όχι τίποτα άλλο, αλλά να δείτε ότι δεν είναι όλες οι Παριζιάνες στυλάτες ;-)


Στις 11 η ώρα ακριβώς αναχωρήσαμε από τον εντυπωσιακότατο Gare de Lyon με διώροφο τρένο TGV (ταχεία) για την Λυών. Ταξιδέψαμε πρώτη θέση, στον δεύτερο όροφο, πολύ χλιδάτα και με απίθανη θέα από το παράθυρο σε όλη τη διάρκεια της διαδρομής.


Σε λιγότερο από 2 ώρες ήμασταν στην Λυών, τρίτη μεγαλύτερη πόλη (μετά τη Μασσαλία) και πρώην πρωτεύουσα της Γαλλίας. Η Λυών μας άρεσε πάρα πολύ και μας θύμισε αρκετά το Παρίσι, μόνο που έχει όχι ένα, αλλά δύο ποτάμια, τον Ροδανό και τον Σον. Ο Ροδανός είναι χρώμα βεραμάν. Απίστευτο χρώμα, και κρίμα που δεν φαίνεται τόσο καλά στην φωτογραφία. Χαρακτηριστικά μνημεία της Λυών είναι μια ραδιοφωνική κεραία που φέρνει αρκετά στον Πύργο του Άιφελ, ο ναός Νοτρ Νταμ ντε Φουρβιέρ στον λόφο πάνω από την παλιά πόλη, δύο ρωμαϊκά θέατρα (που το καλοκαίρι χρησιμοποιούνται ως συναυλικοί χώροι) και ο ουρανοξύστης της Crédit Lyonnais, ύψους 165 μέτρων, που ξεχωρίζει από μακριά.


Περπατήσαμε στην άκρη στο ποτάμι, ξαπλώσαμε στα παγκάκια-ξαπλώστρες για να ξεκουραστούμε και να μαζέψουμε δυνάμεις (κάναμε πάνω από μια ώρα να βρούμε ανοιχτό εστιατόριο, γιατί στις 2 μμ τα περισσότερα μαγαζιά ή κλείνουν ή σταματάνε να σερβίρουν φαγητό), φάγαμε τελικά σε ένα καφεστιατόριο όπου μας τσίμπησαν ελαφρά τον πωπό (25€ για μια μακαρονάδα, επιδόρπιο και αναψυκτικό) αλλά το φαγητό ήταν πραγματικά πολύ καλό (ειδικά τα προφιτερόλ με γέμιση παγωτό βανίλια περιχυμένα με ζεστή σως σοκολάτας - πω πω τι θυμήθηκα τώρα!!!).


Στη συνέχεια κάναμε μια περιήγηση με ανοιχτό τουριστικό λεωφορείο (κανονική τιμή 17€, αλλά πληρώσαμε "μόνο" 10€ γιατί ήταν το τελευταίο δρομολόγιο της μέρας). Ο οδηγός έτρεχε σαν δαιμονισμένος, μάλλον για να σχολάσει μια ώρα αρχύτερα, αλλά είδαμε όλα τα αξιοθέατα της πόλης και σπίτια με τις χαρακτηριστικές Λυωνέζικες τοιχογραφίες. Το ότι καταφέραμε να τα φωτογραφίσουμε οφείλεται στο συνδιασμό ταχύτατων αντανακλαστικών με το image stabilising της Canon.

Μετά πήγαμε βόλτα στην ατμοσφαιρικότατη παλιά πόλη που θυμίζει αρκετά την Πλάκα στο πιο γοτθικό της, και επισκεφτήκαμε τη Νοτρ Νταμ και τα ρωμαϊκά θέατρα με τελεφερίκ. Σημειωτέον ότι το τελεφερίκ δεν είναι μόνο για τουρίστες, είναι μέρος των συγκοινωνιών της πόλης και κάνει ενδιάμεσες στάσεις. Σαν τρόλεϋ που ταξιδεύει ανηφορικά ένα πράγμα. Εντελώς άλλη φάση.


Γενικά η Λυών αξίζει πολύ και σίγουρα θα προσπαθήσω να ξαναπάω κάποια στιγμή, αν μη τι άλλο για δω αν έχει νυχτερινή ζωή, αφού το βράδυ εκείνο ήμασταν τόσο λιώμα από την κούραση που γυρίσαμε στο ξενοδοχείο με ταξί, παραγγείλαμε φαγητό στο δωμάτιο και το απολαύσαμε βλέποντας το γαλλικό Survivor μέχρι να μας πάρει ο ύπνος κατά τις 11 μ.μ. (τόσο χάλια)!

Επόμενη στάση: Γενεύη.

Πέντε μέρες, πέντε πόλεις και μια παραλία

Η περιοδεία στην Γαλλία ξεκίνησε σαν ιδέα πέρσυ την άνοιξη, όταν βρήκα στην εφημερίδα Τhe Independent ένα ένθετο για την Αβινιόν, μια πόλη της ΝΑ Γαλλίας που είναι ιδιαίτερα δημοφιλής στους Άγγλους. Το ένθετο πρότεινε τη διαδρομή Λονδίνο-Λίλη-Παρίσι-Λυών-Αβινιόν, που μου φάνηκε αρκετά ενδιαφέρουσα, και το κράτησα με σκοπό κάποια στιγμή να οργανώσω το σχετικό ταξίδι. Ένα χρόνο αργότερα, γράφοντας τα ποστ για τη Ζυρίχη, ο Επίκουρος με παρέπεμψε σε ένα παλιότερο δικό του ποστ για τη Γενεύη, όπου αναφερόταν στα Fêtes de Genève, μια γιορτή μουσικής που γίνεται στις αρχές του Αυγούστου. Εκεί μου μπήκε η ιδέα να συνδιάσω τα δύο ταξίδια. Μια γρήγορη ματιά σε ταξιδιωτικό χάρτη επιβεβαίωσε αυτό που σκεφτόμουν: ότι η Γενεύη είναι κοντά στη Λυών και ότι συνδέεται σιδηροδρομικά με την Αβινιόν.

Έτσι έφτιαξα ένα πενθήμερο δρομολόγιο κόβοντας τη Λίλη (που την είχαμε ξαναδεί και που έχει το βασικό μειονέκτημα ότι είναι στο βορρά), και με τη Γενεύη εμβόλιμη μεταξύ Λυών και Αβινιόν. Κλείσαμε εισιτήρια και ξενοδοχεία και αρχίσαμε να τσεκάρουμε τι άλλο μπορούμε να δούμε γύρω από την Αβινιόν. Με το νερουλιαστό καλοκαίρι που περάσαμε φέτος, η απόφαση ήταν εύκολη: έπρεπε να φτάσουμε μέχρι τη Μεσόγειο, ώστε να κάνουμε έστω ένα μπάνιο. Το πιο κοντινό θέρετρο στην Αβινιόν είναι το Αγκντ. Βρήκαμε και μια πόλη με πολιτιστικό ενδιαφέρον στο ενδιάμεσο, τη Νιμ, τη βάλαμε κι αυτή στο πρόγραμμα, και ολοκληρώσαμε το πλάνο μας: πέντε μέρες, πέντε πόλεις και μια παραλία.

Ακούγεται πολύ, αλλά με τις ταχύτητες που πιάνουν τα τρένα στη Γαλλία (320 χλμ την ώρα) καμιά διαδρομή δεν κράτησε πάνω από 3 ώρες. Επιπλέον, επειδή ήταν Αύγουστος και τα τρένα μισοάδεια, βρήκαμε φτηνά εισιτήρια στην πρώτη θέση, και ταξιδέψαμε με πολλή άνεση. Τα ξενοδοχεία ήταν αρκετά φτηνά (από 55-75 ευρώ το δίκλινο) και ακριβώς όπως τα θέλαμε, δίπλα στους σιδηροδρομικούς σταθμούς. Οι πόλεις που είδαμε μας άρεσαν όλες, η ατμόσφαιρα στη Γενεύη ήταν όπως την είχε περιγράψει ο Επίκουρος, ο καιρός τέλειος, η δε παραλία το κερασάκι στην τούρτα!

Συνεχίζεται...

Ταξίδια με τρένο

Θυμάμαι τον μακρινό εκείνο καιρό που πήγαινα Γυμνάσιο, η καθηγήτρια των Γαλλικών μας είχε μιλήσει για το InterRail. Μου είχε φανεί καλή ιδέα, αλλά μόνο για τους ξένους που ως γνωστόν είναι πιο παράτολμοι σε τέτοια θέματα. Τότε ακόμα δεν είχα μπει σε τρένο (εκτός από τον Ηλεκτρικό στην Αθήνα) και φυσικά δεν μπορούσα με τίποτα να με φανταστώ να ξεκινάω ένα μεγάλο σιδηροδρομικό ταξίδι στην Ευρώπη.

Μερικά χρόνια αργότερα, στο πανεπιστήμιο πλέον, μια συμφοιτήτριά μου κανόνισε ιντερέιλ και έψαχνε συνοδοιπόρους, αλλά δεν την ακολουθούσε κανείς. Τότε είχαμε αρχίσει να κάνουμε τα πρώτα ταξίδια με αεροπλάνο, και η όλη φάση με τα τρένα, τους υπνόσακους και τα youth hostels μας φαινόταν κάπως ξεπεσμένη (πού να τρέχουμε τώρα...). Αυτή δεν μάσησε όμως, πήγε μόνη της και αλώνισε για ένα μήνα Ιταλία, Γαλλία, Βέλγιο, Ολλανδία, Ελβετία και δεν ξέρω κι εγώ πού αλλού, μας έστειλε πολλές καρτ-ποστάλ, γύρισε φορτωμένη εικόνες, εμπειρίες και γνωριμίες, κι εμείς μείναμε να την κοιτάζουμε με ανοιχτό το στόμα. Αυτή ήταν η πρώτη (και τελευταία, γιατί σύντομα ξεπεράσαμε το όριο ηλικίας) ουσιαστική επαφή με το ιντερέιλ, και για να πω την αλήθεια, ψιλομετάνιωσα που δεν πήγα τότε που μπορούσα. Προφανώς δεν είχα ακούσει για το carpe diem ;-)

Όταν ήρθα στην Αγγλία εξοικιώθηκα πολύ γρήγορα με τα τρένα, αφού εδώ το σιδηροδρομικό δίκτυο είναι εκτεταμένο και τα τρένα πολύ πιο βολικά από τα λεωφορεία του ΚΤΕΛ. 1-2 χρόνια πριν, είχε ξεκινήσει δρομολόγια το Eurostar, το τρένο που περνάει κάτω από την Μάγχη, κι ενώ στην αρχή δεν ήμουν τόσο σίγουρη αν είχα τα κότσια για τέτοιου είδους περιπέτειες, πείστηκα όταν έκανα τη διαδρομή Λονδίνο-Παρίσι με λεωφορείο-πλοίο-λεωφορείο και μου πήρε 8 ώρες. Δεδομένου ότι το τρένο κάνει 2 ώρες και 45 λεπτά, όταν κάνεις μια φορά το ταξίδι με λεωφορείο, την επόμενη φορά πας κατευθείαν στο σταθμό του τρένου και ούτε το σκέφτεσαι.

Πριν μερικά χρόνια, και αφού πλέον το Eurostar έχει μπει για τα καλά στη ζωή μας, αρχίσαμε με την κολλητή μου να κάνουμε περιοδείες με τρένο στις Χριστουγεννιάτικες αγορές της Γερμανίας και των γύρω χωρών. Την πρώτη φορά πήγαμε για πέντε μέρες και είδαμε πέντε πόλεις σε 4 διαφορετικές χώρες. Περάσαμε τόσο ωραία που το ξανακάναμε την επόμενη χρονιά για περισσότερες μέρες. Οι κανόνες του ταξιδιού είναι ότι δεν κουβαλάμε υπνόσακους, παίρνουμε βαλίτσες με ροδάκια αντί για σακίδια πλάτης, ταξιδεύουμε μόνο με γρήγορα τρένα και μένουμε σε φτηνά (και ενιότε ακριβότερα) ξενοδοχεία κοντά στους σιδηροδρομικούς σταθμούς για να διευκολυνόμαστε στις μετακινήσεις.

Στις περιοδείες αυτές το πρόγραμμα είναι φιξαρισμένο. Ψάχνουμε τις εναλλακτικές από πριν και αποφασίζουμε ακριβώς πότε θα ταξιδέψουμε για πού και πού θα μείνουμε όταν φτάσουμε. Μπορεί να μην έχουμε ευελιξία, αλλά έχουμε το κεφάλι μας ήσυχο. Όταν είσαι στους δρόμους για τόσο μικρό διάστημα, δεν θες να χάνεις χρόνο ψάχνοντας ξενοδοχεία, ούτε φυσικά να ταξιδέψεις όρθιος επειδή δεν έχεις κλείσει θέσεις. Έτσι τα κλείνεις όλα από πριν και ξεμπερδεύεις.

Όχι ακριβώς ιντερέιλ, αλλά η βασική ιδέα είναι η ίδια.

Όταν ραγίζει το γυαλί...

Σήμερα γύρισα σπίτι και βρήκα ένα ημέιλ από την κολλητή μου, στο οποίο μου έλεγε ότι χωρίζει με τον άντρα της μετά από σχεδόν 10 χρόνια γάμου. Τα πράγματα μεταξύ τους δεν πήγαιναν καλά εδώ και αρκετούς μήνες, αλλά προσπαθούσαν να τα βρουν και κάποια στιγμή πραγματικά νόμιζα ότι θα τα κατάφερναν. Δυστυχώς η απόφασή τους είναι οριστική και μάλιστα η φίλη μου ετοιμάζεται να φύγει από το σπίτι τους και να πάει στους γονείς της μέχρι νεωτέρας.

Έχω στεναχωρηθεί πάρα πολύ. Δεν ξέρω τι ακριβώς έχει γίνει, αν και έχω τις υποψίες μου. Ό,τι και να φταίει, η διάλυση μιας μακροχρόνιας σχέσης είναι δυσάρεστη υπόθεση, και η διάλυση ενός γάμου ακόμα περισσότερο. Δεν ξέρω πώς χωρίζεις 10 χρόνια κοινής ζωής, κοινών στόχων και ονείρων. Δεν ξέρω πώς βρίσκεις κουράγιο να ξεκινήσεις πάλι από την αρχή. Είναι κρίμα γιατί τους συμπαθώ και τους δύο, και γιατί, πριν τους πάρει από κάτω, φαίνονταν πολύ ευτυχισμένοι.

Τουλάχιστον δεν έχουν παιδιά.

Καλοκαίρι σημαίνει...

Να βλέπεις κάθε μέρα ήλιο.

Να ακούς τα τζιτζίκια μέχρι αργά το βράδυ.

Να κοιμάσαι με ένα σεντονάκι και να ζεσταίνεσαι.

Να χρειάζεσαι γυαλιά ηλίου για να βγεις έξω.

Να φοράς όλη μέρα, κάθε μέρα σαγιονάρες και πέδιλα.

Να βγαίνεις έξω πρωί-πρωί με σορτς και αμάνικο, και να μην κρυώνεις.

Να τρως σαλάτες και παγωτά.

Να πίνεις παγωμένες μπύρες.

Να βλέπεις θάλασσα.

Να κάνεις βουτιά και να δροσίζεσαι.

Να χρειάζεσαι αντιηλιακό και καπελάκι στην παραλία.

Να ακούς καλοκαιρινά τραγούδια στο ραδιόφωνο (εγώ κι εσύ, εσύ κι εγώ, μόνοι πάνω στη γηηηηηηηη) κι ας είσαι στο κέντρο της Αθήνας.

Να έχεις χρόνο να διαβάσεις πολλά βιβλία, περιοδικά κι εφημερίδες.

Να κοιμάσαι κάθε μεσημέρι.

Να στέλνεις (και να παίρνεις) καρτ-ποστάλ από κοντινά και μακρινά μέρη.

Να μιλάς με τις ώρες στο κινητό (πώς είναι οι παραλίες; το δωμάτιο καλό; από βραδυνή ζωή τι λέει;)

Να πηγαίνεις σε θερινά σινεμά.

Να κάθεσαι πάντα έξω στα εστιατόρια, τα μπαρ και τα καφέ. Χωρίς ζακετούλα.

Να κλείνεις τα παράθυρα για να μην μπαίνει ζέστη.

Να χρειάζεσαι κλιματισμό και όχι θέρμανση.

(Τελικά εμείς εδώ μόνο καλοκαίρι δεν έχουμε.... Σνιφ!)

Για σας, τι σημαίνει καλοκαίρι;

Ψώνια εξ αποστάσεως

Ποτέ δεν είχα καλή σχέση με τα ψώνια. Αν εξαιρέσεις τα βιβλιοπωλεία και τα μαγαζιά που πουλάνε αντικείμενα με κάποια εικαστική αξία (πίνακες ζωγραφικής, κάρτες, χαρτικά, παπούτσια), το καλύτερο σημείο ενός μαγαζιού για μένα είναι η βιτρίνα, και ιδιαίτερα τα βράδια, που είναι φωτισμένη και το μαγαζί κλειστό. Ειδικά όταν πρόκειται για ρούχα, βαριέμαι αφάνταστα το όλο σκηνικό με το μπες, βγες, δοκίμασε, είναι λάθος το νούμερο/το χρώμα/το κόψιμο, φέρε ένα άλλο, ωχ δεν το έχουν στο νούμερο/χρώμα/κόψιμο που θέλεις, άντε ξαναντύσου και πάλι από την αρχή. Ακόμα κι όταν βρω αυτό ακριβώς που θέλω, με κουράζει η κίνηση, η βαβούρα και το ταξίδι της επιστροφής στο τέλος της μέρας που είναι αρκετό για να με κάνει να ορκιστώ να μην ξανακατέβω στο κέντρο.

Όταν έμενα στην Αθήνα ψώνιζα σχεδόν αποκλειστικά από ένα μαγαζί κοντά στο σπίτι μου, όπου η πωλήτρια ήξερε ακριβώς τι μου άρεσε και τι μου πήγαινε. Της έλεγα τι έψαχνα, μου έδειχνε 5 κομμάτια, μου άρεσαν τα τρία, αγόραζα ένα και ξεμπέρδευα. Στα μεγαλύτερα καταστήματα, εκεί που οι πωλήτριες σε κυνηγάνε από πίσω και *κάνουν* ότι ενδιαφέρονται για το τι θα πάρεις (αααα, κι αυτό σας πάει πάρα πολύ - τι λες μωρή κότα, στραβή είσαι ή πας να πουλήσεις ό,τι κι ό,τι) δεν πατούσα που να με πλήρωναν. Έτσι είχα βρει τη λύση στο θέμα της απόκτησης ενδυμάτων και το μόνο μελανό σημείο ήταν ότι επί χρόνια φορούσα παντελόνια που έφταναν το πολύ μέχρι λίγο πιο κάτω από τον αστράγαλο, αλλά εντάξει, τότε φορούσα πολύ τζην (τα οποία ήταν πάντα 10 πόντους μακρύτερα απ' ό,τι έπρεπε), οπότε βολευόμουνα.

Όταν ήρθα στην Αγγλία, ανακάλυψα ένα άλλο είδος μαγαζιού. Τα πολυκαταστήματα-αλυσίδες με τους πέντε ορόφους και τις 100 πωλήτριες, καμία από τις οποίες δεν ενδιαφέρεται για το τι και αν θα αγοράσεις. Επίσης ανακάλυψα ότι τα μαγαζιά αυτά πουλάνε ρούχα σε ΟΛΑ τα νούμερα (όχι μόνο Small-Medium-Large) και με διαφορετικά μήκη στις φούστες και τα παντελόνια (ολέ!). Για πρώτη φορά μπορούσα να πάω σε μαγαζί και να χαζέψω με την ησυχία μου, και όχι μόνο αυτό, αλλά μπορούσα να πάρω παντελόνι στο μήκος ακριβώς που ήθελα, χωρίς να χρειάζεται να το μαζέψω, ούτε να φοράω αποκλειστικά παπούτσια με χαμηλό τακούνι για να μην φαίνονται άσχημα τα κοντούλικα πατζάκια. Το μόνο μειονέκτημα είναι ότι τις ώρες που μπορώ να ψωνίσω γίνεται πατείς με πατώ σε από κόσμο. Ειδικά αν παω στο κέντρο, που μαζί με τους ντόπιους έχει και ένα σωρό τουρίστες που μπαίνουν για να χαζέψουν (Κώστα κοίτα, αυτά δεν τα έχουν στην Αθήνα), ενώ εγώ θέλω να μπω, να διαλέξω, να πληρώσω και να φύγω. Να δοκιμάσω δεν χρειάζεται (ολέ ολέ!) γιατί μπορώ κάλλιστα να τα δοκιμάσω στο σπίτι, και αν δεν μου κάνουν να τα πάω πίσω στο υποκατάστημα της περιοχής μου και να τα αλλάξω. Μεγάλο βόλεμα.

Το μειονέκτημα όμως παραμένει ότι τα μεγάλα μαγαζιά είναι στο κέντρο, και όπως το Λονδίνο είναι απλωμένο σαν ζυμάρι που το 'χουν ανοίξει με πλάστη, για να πάω στο κέντρο ένα Σάββατο πρωί θέλω στο νερό 45 λεπτά και δύο συγκοινωνίες, κι ένας Θεός ξέρει πόσο για να γυρίσω. Κι όταν βρέχει όπως βρέχει όλο το καλοκαίρι φέτος, δυσκολεύομαι να πάρω την απόφαση να χαλάσω όλη μέρα στα μαγαζιά, και να γυρίσω πίσω με τα νεύρα τσαντάλια και τις τσέπες άδειες.

Ευτυχώς που υπάρχει το διαδίκτυο και σώζεται η κατάσταση. Θέλει βέβαια λίγη οργάνωση (δεν μπορείς να ψωνίσεις σήμερα για ένα ρούχο που το θες αύριο) αλλά κατά τ' άλλα είναι εξαιρετικά βολικό να έρχονται τα προϊόντα σε σένα αντί να πηγαίνεις εσύ σ' αυτά. Και όχι μόνο αυτό, αλλά μπορείς να κάνεις τα ψώνια σου όποτε έχεις όρεξη, νύχτα-μέρα.

Αυτός είναι και ο λόγος που δεν χρειάζεται να βγω έξω αυτό το μίζερο, μουντό και μουσκεμένο σαββατοκύριακο. Την περασμένη Τρίτη, έχοντας προβλέψει ότι είναι πολύ απίθανο να ξυπνήσω Σάββατο ή Κυριακή πρωί με όρεξη για βόλτα στα μαγαζιά, έκανα μια διαδικτυακή παραγγελία και κανόνισα παράδοση για Σάββατο. Έτσι στις 8 παρά 5 χθες το πρωί (στον ύπνο τους μας έβλεπαν;) έφτασαν στο σπίτι δύο πακετάκια με τα ρούχα μου: δύο παντελόνια, δύο μακώ μπλουζάκια, ένα σορτς και ένα μαγιώ, κι εγώ δεν χρειάστηκε ούτε καν να κατέβω στην είσοδο για να τα παραλάβω. Το κυριότερο; Πέτυχα τα μεγέθη, τα σχέδια *και* τα χρώματα, και δεν χρειάζεται να πάω τίποτα πίσω. Μου έκαναν γάντι όλα, ως και τα παντελόνια :-)

Πώς τα βγάζαμε πέρα πριν το διαδίκτυο, μου λέτε;

Did you say dogs?!!

Τα σκυλιά δεν μου αρέσουν, αλλά ως προς τα υπόλοιπα έχει πέσει μέσα. Επίσης εξηγεί γιατί δυσκολεύομαι με τις μπλογκοσκυταλοδρομίες που απαιτούν γράψιμο φανταστικών ιστοριών. Δεν φταίω εγώ παιδιά, το μυαλό δεν βοηθάει.

You Are 70% Left Brained, 30% Right Brained

The left side of your brain controls verbal ability, attention to detail, and reasoning. Left brained people are good at communication and persuading others. If you're left brained, you are likely good at math and logic. Your left brain prefers dogs, reading, and quiet. The right side of your brain is all about creativity and flexibility. Daring and intuitive, right brained people see the world in their unique way. If you're right brained, you likely have a talent for creative writing and art. Your right brain prefers day dreaming, philosophy, and sports.

Are You Right or Left Brained?