Εκδρομή στη Μονεμβάσια

Επιστρέφοντας από την Ελαφόνησο κάναμε μια μικρή παράκαμψη για να επισκεφτούμε την Μονεμβάσια. Το πρώτο πράγμα που προσέξαμε φτάνοντας στη Γέφυρα (το χωριό στην στεριά απέναντι από τον βράχο) είναι ότι το χρώμα της θάλασσας ήταν μπλε-καταμπλέ και όχι τυρκουάζ όπως είναι στην Ελαφόνησο. Μου θύμισε πάρα πολύ τη θάλασσα του Λεωνιδίου από τις περσυνές διακοπές.


Τελευταία φορά είχα πάει στην Μονεμβάσια πριν από 20 χρόνια και ομολογώ ότι αυτό που θυμόμουν και αυτό που είδα είναι δύο πολύ διαφορετικά πράγματα. Θυμόμουν ένα τοσοδούλικο, μισοάδειο και μισογκρεμισμένο χωριό και ένα κάστρο ψηλά στην άκρη ενός πολύ ανηφορικού πλακόστρωτου μονοπατιού. Αυτό που βρήκαμε είναι ένα χωριό ανακαινισμένο και ζωντανό, με μαγαζάκια, καφενεία, ξενώνες και πολλούς τουρίστες. Ή η μνήμη μου με απατά ή το χωριό έχει γίνει άλλο τόσο και βάλε.


Το κάστρο και το ανηφορικό μονοπάτι υποθέτω ότι συνεχίζουν να υπάρχουν. Δεν ανεβήκαμε γιατί ήταν καταμεσήμερο και δεν είχαμε δυνάμεις. Κάναμε όμως μια μεγάλη βόλτα στην περιοχή που είναι γνωστή ως "κάτω πόλη".


Ό,τι και να σας πω για αυτό που είδαμε είναι λίγο! Η Μονεμβάσια είναι η χαρά του φωτογράφου. Στενά δρομάκια, εντυπωσιακοί βράχοι, αρχαία μνημεία, πέτρινα σπίτια με καμάρες, μπλε-καταμπλέ θάλασσα, ανθισμένες μπουκαμβίλιες, πανέμορφες γωνιές. Κάποια στιγμή θα ανεβάσω όλες τις φωτογραφίες που τράβηξα στο Flickr, αλλά προς το παρόν δείτε κάποιες ενδεικτικά.


Παραλία δεν έχει, αλλά για ώρα ανάγκης υπάρχουν κάποια πλατώματα στα βράχια απ' όπου μπορείς να βουτήξεις και να κάνεις λίγη ηλιοθεραπεία. Ρακέτες πάντως δεν παίζεις με τίποτα.


Παρόλο που η Μονεμβάσια έχει εξελιχθεί τα τελευταία χρόνια, και πλέον αποτελεί έναν δημοφιλή τουριστικό προορισμό, δεν ξέρω αν θα μου άρεσε να μείνω παραπάνω από 1 μέρα. Μόλις φτάσαμε με έπιασε μια κλειστοφοβία, έτσι που ήταν κολλητά όλα τα σπίτια, με μικρούλικες πόρτες και λιλιπούτεια παράθυρα. Το αίσθημα αυτό επιδεινώθηκε όταν ζήτησα τουαλέτα σε ένα καφενείο και μου έδειξαν ένα δωματιάκι σε μέγεθος ντουλάπας που μέσα είχε λεκάνη και νιπτήρα μισοχωμένο στον τοίχο. Αν η τουαλέτα αυτή είναι ενδεικτική του μεγέθους των δωματίων στους ξενώνες της Μονεμβάσιας, πρέπει να χάσω 10 κιλά και ει δυνατόν να κοντύνω 10 πόντους για να μπορώ να συγυριστώ!

Σίγουρα δεν θα επέλεγα να περάσω τις καλοκαιρινές μου διακοπές στη Μονεμβάσια - ακόμα κι αν βρεθεί κάποιος να με πείσει ότι χωράω στα δωμάτιά τους. Άλλωστε η Ελαφόνησος απέχει μόλις 1-1,5 ώρα. Αλλά για μια εκδρομή ή ένα σαββατοκύριακο αξίζει. Και νομίζω ότι τον χειμώνα ίσως αξίζει ακόμα περισσότερο, για ένα τριήμερο ας πούμε. Θα πρέπει να είναι τέλεια να είσαι στο δωματιάκι σου και να αγναντεύεις έξω από το παράθυρό σου τη φουρτουνιασμένη θάλασσα ή να περπατάς στα στενά σοκάκια και να ακούς το κύμα να σκάει πάνω στα βράχια!

Και μία πρακτική συμβουλή: το πλακόστρωτο γλυστράει. Φροντίστε λοιπόν να φοράτε πατούμενα με λαστιχένια σόλα. Αν είναι τρακτερωτή ακόμα καλύτερα. Αν φορέσετε παπούτσια με δερμάτινες και λείες σόλες ή παπούτσια που οι σόλες τους δεν έχουν ελαστικότητα, θα νιώθετε μόνιμα σαν να κάνετε τσουλίθρα. Αθλητικά και σαγιονάρες με χοντρή σόλα ενδείκνυνται. Τα δερμάτινα σανδάλια και τα τσόκαρα καλύτερα να τα αφήσετε στο αυτοκίνητο.

Απολογισμός σαββατοκύριακου

Το σαββατοκύριακο αυτό το περίμενα με πολύ ανυπομονησία, ίσως γιατί ήταν το πρώτο μετά τις διακοπές, και μετά από μία πολύ εντατική πρώτη εβδομάδα στη δουλειά. Κάποιος μου είπε ότι όσο πιο πολύ κουράζεσαι μέσα στην εβδομάδα, τόσο πιο πολύ εκτιμάς το σαββατοκύριακο, και μάλλον έχει δίκιο. Την Παρασκευή από το απόγευμα και μετά ήμουν μες την τρελή χαρά. Και όχι να πεις ότι έκανα κάτι το ιδιαίτερο - ούτε για ποτό δεν πήγα. Έφυγα όμως από τη δουλειά στην ώρα μου, πήρα fish and chips (κλασικά) στο δρόμο για το σπίτι και τα έφαγα μπροστά στην τηλεόραση βλέποντας CSI. Με ερμητικά κλειστά τα παράθυρα γιατί έβρεχε (λεπτομέρεια που έχει σημασία). Είχα ήδη κάνει σχέδια για τις επόμενες δύο μέρες: το Σάββατο θα έκανα δουλίτσες του σπιτιού και βολτούλα στα πέριξ, και την Κυριακή θα πήγαινα σε μια υπαίθρια γιορτή στην Regent Street, που είναι ένας από τους ομορφότερους εμπορικούς δρόμους του Λονδίνου.

Πλην όμως όλο το σαββατοκύριακο έβρεχε. Ήλιο είδαμε για 10 λεπτά περίπου το απόγευμα της Κυριακής κι αυτό ήταν. Τον υπόλοιπο καιρό είχαμε 15 βαθμούς και βροχή, βροχή, βροχή. Άλλοτε πιο δυνατή, άλλοτε πιο ανάλαφρη, πάντως βροχή. Και κρύο αεράκι. Οπότε ούτε βολτούλα, ούτε γιορτή, ούτε τίποτα. Απασχοληθήκαμε δημιουργικά βλέποντας τηλεόραση (τελετή έναρξης Παραολυμπιακών, Eurovision Χορού, 3 επεισόδια CSI - Grissom 4 ever) και κάνοντας (τι άλλο) ψώνια.

Το Σάββατο πήγαμε στο Bluewater, το δεύτερο μεγαλύτερο εμπορικό κέντρο της Βρετανίας, 40 λεπτά έξω από το Λονδίνο. Έχει 330 μαγαζιά, 40 καφέ-εστιατόρια, κινηματογράφο με 13 οθόνες και οροφή. Είναι σχεδόν διπλάσιο σε μέγεθος από το Mall της Αθήνας και είναι ένα πραγματικά πολύ ωραίο εμπορικό κέντρο, αλλά και μεγάλος πειρασμός. Με το ένα και με το άλλο, μου έφυγαν πάαααρα πολλά χρήματα, και δεν πέρασα ούτε από τα μισά μαγαζιά. Καλύτερα να είχα πάει ταξίδι, λιγότερα θα χαλούσα!

Στην επόμενη φωτογραφία βλέπετε το εσωτερικό του Marks & Spencer, όπου κατέθεσα ένα αρκετά (γκουχ γκουχ) σημαντικό ποσό. Πήρα ρούχα για τη δουλειά, μια πολύ ωραία μαύρη τσάντα και ένα κα-τα-πλη-κτι-κό φθινοπωρινό πανωφόρι σε φούξια χρώμα με φόδρα άσπρη με μεγάλα πράσινα και ροζ λουλούδια. Μόλις κρυώσει λίγο ο καιρός, σε 2-3 μέρες δηλαδή όπως πάει, θα το φορέσω και δεν θα με νοιάζει που κάνει κρύο γιατί θα είμαι ντυμένη ανοιξιάτικα :-)


Αφού χθες γυρίσαμε κατάκοποι με 6 σακούλες ρούχα, δύο σακούλες πράγματα για το σπίτι, μία (μικρή) σακούλα καλλυντικά, και δύο αρκετά ελαφρότερα πορτοφόλια, σήμερα είχαμε σκοπό να πάμε οπωσδήποτε στη γιορτή. Περιμέναμε μέχρι τελευταία στιγμή μήπως φτιάξει ο καιρός, αλλά παρόλο που το απόγευμα έκοψε η βροχή, συνέχισε να κάνει αρκετό κρύο και δεν μας έκανε κέφι να βγούμε στους δρόμους. Έτσι πήγαμε πάλι για ...ψώνια, αυτή τη φορά στο σούπερ μάρκετ. Πρόσεξα ότι έχουν ήδη βγει τα αποκριάτικα του Halloween, κι ας έχουμε ακόμα σχεδόν δυο μήνες μπροστά μας. Όπου να 'ναι θα βγάλουν και τα χριστουγεννιάτικα (και όχι, δεν κάνω πλάκα). Η ροζ μηχανούλα έκανε το θαύμα της κι έτσι σας έχω και αποδεικτικά στοιχεία.


Το άλλο που είδα και κατενθουσιάστηκα είναι ότι πλέον έχουμε και στην Αγγλία Fanta Μπλε! Μόνο που δεν έχει μπλε καπάκι, αλλά γαλάζια ετικέττα. Ολίγον χάλια εμφανισιακά. Πήρα μία να δοκιμάσω, αν και νομίζω ότι θα είναι σαν αυτή που πίναμε στη Γαλλία το καλοκαίρι και όχι σαν αυτή που έχουμε στην Ελλάδα. Αλλά όπως και να 'χει συγκινήθηκα.


Έτσι που λέτε κύλησε άλλο ένα μουντό και βροχερό σαββατοκύριακο. Αν ποτέ αναρωτηθείτε γιατί οι Βρετανοί έχουν τρέλα με την τηλεόραση και τα ψώνια, ένας είναι ο λόγος: ο καιρός.

Αγγλικό φαγητό

Η φίλη μου που μένει στο Bristol μου έστειλε χθες μερικές φωτογραφίες που με έκαναν να χαμογελάσω. Την περασμένη εβδομάδα είχαν βγει με παρέα για φαγητό και πήγαν σε ένα εστιατόριο όπου αντί να παραγγείλεις από τον κατάλογο, έρχονται οι σερβιτόροι με μεγάλες πιατέλες και σε σερβίρουν επί τόπου. Οι εκφράσεις της κοπελιάς στην φωτογραφία (η οποία *δεν* είναι η φίλη μου) αξίζουν πολύ, αλλά νομίζω ότι το ίδιο αξίζουν και τα εδέσματα.

Το μενού είχε ποικιλία φαγητών (χοιρινό, κοτόπουλο, ψάρι, ζυμαρικά)...


...αλλά και ποικιλία γλυκών!


Ελπίζω την ανάρτηση αυτή να την διαβάσατε φαγωμένοι. Χεχε.

Τι το θέλουμε το ημέιλ;

Πριν ένα χρόνο που ο αδερφός μου άλλαξε υπολογιστή, πήγαμε τον παλιό στους γονείς μου και τον συνδέσαμε για να έχουν πρόσβαση στο διαδίκτυο. Η μητέρα μου ενθουσιάστηκε με την τεχνολογία και έδειξε μεγάλη έφεση: μπορεί πλέον να συνδέεται στο MSN και στο Skype, να κατεβάζει τα αρχεία που της στέλνω, να τα σώζει στην επιφάνεια εργασίας, ακόμα και να διαβάζει ιστολόγια (μερικά που έχουμε βάλει "στο αστεράκι"). Μάλιστα έχει πείσει δύο φίλες της που έχουν παιδιά στο εξωτερικό να βάλουν κι αυτές Skype για να βλέπουν τα παιδιά τους. Όλες τους είναι πάνω από 60 χρονών και συναγωνίζονται ποια έχει την καλύτερη τεχνολογία: η μία έχει λάπτοπ, η άλλη μπλούτουθ, η άλλη ασύρματο μόντεμ. Καμιά τους δεν ξέρει να διαβάζει μυνήματα στο κινητό, αλλά το Skype το ξέρουν απέξω κι ανακατωτά.

Ο πατέρας μου πλησιάζει στο κομπιούτερ μόνο για να μας δει στην οθόνη και να μας χαιρετήσει. Τα κομπιούτερ, λέει, είναι πράγματα του σατανά. Παρεμπιπτόντως, ούτε κι αυτός ξέρει να στέλνει μυνήματα με το κινητό, έμαθε όμως να βγάζει φωτογραφίες. Ποιος, ο πατέρας μου, που είχε να πιάσει φωτογραφική μηχανή στα χέρια του από την εποχή της Kodak Instamatic.

Τώρα που ήμουν στην Ελλάδα είπα να εισάγω την μαμά στον κόσμο των ημέιλ, για τα οποία φυσικά είχε ακούσει αλλά δεν είχε ποτέ στείλει ή λάβει η ίδια. Της άνοιξα λογαριασμό στο Google Mail, στείλαμε ένα-δυο ημέιλ για εξάσκηση, και της σημείωσα σε ένα χαρτί τα βασικά για το πώς να το χρησιμοποιεί. Από τότε που έφυγα από την Ελλάδα όμως δεν είχε μπει στον λογαριασμό της γιατί φοβόταν "μήπως δεν τα κάνει καλά". Σήμερα την έβαλα να προσπαθήσει ενώ την ενθάρρυνα τηλεφωνικώς (με προτροπές του στυλ, έλα βρε μαμά, εδώ έχεις μάθει το Skype, στο ημέιλ θα κολλήσεις;).

Τελικά δυσκολεύτηκε λίγο αλλά τα κατάφερε, και μάλιστα κάποια στιγμή μου είπε ενθουσιασμένη: δεν ήταν τόσο δύσκολο όσο νόμιζα! Μα, της λέω, το ημέιλ είναι πολύ πιο εύκολο από το Skype. Αλήθεια; μου λέει. Βέβαια! της λέω. Κατ' αρχήν το Skype είναι καινούρια τεχνολογία, των τελευταίων 3 χρόνων. Ενώ το ημέιλ υπάρχει ήδη εδώ και 20 χρόνια. Και μου απαντά στο καπάκι: αφού είναι τόσο παλιό τι το θέλουμε;;;

Έλα ντε.

Διακοπές στην Ελαφόνησο

Φέτος, όπως και πέρσυ, κάναμε διακοπές στην Ελαφόνησο, ένα τοσοδούλικο νησάκι στο νοτιοανατολικό άκρο της Πελοποννήσου, απέναντι από τη Νεάπολη. Πρώτη φορά πήγαμε στην Ελαφόνησο πριν από 4 χρόνια. Μέχρι τότε πηγαίναμε στάνταρ Κυκλάδες, αλλά την συγκεκριμένη χρονιά είχε πολύ άστατο καιρό, οπότε προτιμήσαμε τη σιγουριά της ηπειρωτικής Ελλάδας αντί να ρισκάρουμε να ξεμείνουμε αμανάτι σε καμιά Πάρο (ή ακόμα χειρότερα στον Πειραιά)! Έχοντας δει κάποιες καταπληκτικές φωτογραφίες του αδερφού μου που είχε πάει Ελαφόνησο την προηγούμενη χρονιά, και προτιμώντας να αποφύγουμε τις στροφές της Αργολίδας, την καρμανιόλα Κορίνθου-Πατρών και την ταλαιπωρία της εκκολαπτόμενης (τότε και τώρα ακόμα) "εθνικής οδού" Τρίπολης-Καλαμάτας, η επιλογή ήταν στην ουσία μονόδρομος: όλοι οι δρόμοι οδηγούσαν στην Ελαφόνησο.


Κυριολεκτικά όμως: από τη στιγμή που περνάς τη Σκάλα Λακωνίας, υπάρχουν τόσοι διαφορετικοί δρόμοι σηματοδοτημένοι με ταμπέλες προς Νεάπολη, που δε νομίζω ότι τέσσερα χρόνια τώρα έχουμε ακολουθήσει ποτέ την ίδια διαδρομή για να πάμε στην Ελαφόνησο! Είναι κι αυτό ένα ατού, ειδικά για όσους βαριούνται εύκολα.

Η Ελαφόνησος έχει τρία βασικά πλεονεκτήματα. Πρώτον, είναι νησί σε μικρογραφία. Κάνεις όλα όσα χρειάζεται για να πας σε νησί, αλλά με ελάχιστο κόπο, χρόνο και κόστος. Πας στο λιμάνι (λέμε τώρα) της Πούντας για να πάρεις το καράβι, το οποίο περνάει τουλάχιστον κάθε 1 ώρα, και αν τυχόν έχασες το προηγούμενο, μπορείς να περάσεις την ώρα σου κάνοντας μπάνιο στην διπλανή παραλία, μόλις 2 λεπτά περπάτημα πιο πέρα. Το ταξίδι (λέμε τώρα) κρατάει 12 λεπτά, άντε 30 με το φόρτωμα-ξεφόρτωμα, αν τύχει να μπεις πρώτος και να βγεις τελευταίος. Λεπτομέρεια: το εισιτήριο για 1 αυτοκίνητο & δύο επιβάτες έχει 12 ευρώ, 1 για κάθε λεπτό.


Το νησί έχει μόνο ένα χωριό, το οποίο απέχει περίπου 50 μέτρα από εκεί που σε αφήνει το καράβι, και δύο δρόμους που οδηγούν στις δύο παραλίες, τον Σίμο και την Παναγίτσα (3 και 4 χιλιόμετρα αντίστοιχα). Το χωριό είναι τόσο μικρό που μπορείς να το γυρίσεις σε 15 λεπτά. Τα περισσότερα μαγαζιά, ταβέρνες, καφετέριες κ.λπ. είναι κατά μήκος του λιμανιού. Για να πας από τη μια άκρη του λιμανιού στην άλλη με τα πόδια, θέλεις περίπου 5 λεπτά. Αν συνεχίσεις να περπατάς για άλλα 5 λεπτά, βγαίνεις έξω από το χωριό. Όλο-όλο το νησί έχει έκταση 19 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Η Μύκονος έχει έκταση 83 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Καταλαβαίνετε για τι λιλιπούτεια μεγέθη μιλάμε.


Δεύτερο πλεονέκτημα της Ελαφόνησου είναι ότι δεν έχει τίποτα να κάνεις. Σε μία ώρα με το αυτοκίνητο την έχεις δει όλη δυο φορές (και με στάσεις για φωτογραφίες). Δεν έχει αρχαία, δεν έχει μοναστήρια, δεν έχει σπηλιές. Έχει ένα τοσοδούλικο εκκλησάκι (με τέμπλο από πέτρα Μάλτας - πολύ εντυπωσιακό), τέσσερα μαγαζιά που πουλάνε σουβενίρ, 2 ζαχαροπλαστεία και 1 φαρμακείο. Δεν έχει κλαμπ, ντισκοτέκ, ξενυχτάδικα. Χρέη μπαρ εκτελούν κάποιες καφετέρειες που το βράδυ χαμηλώνουν τα φώτα και σερβίρουν ξηρούς καρπούς και μοχίτο. Μετά τα μεσάνυχτα η κίνηση κόβει. Στις δύο το πρωί δεν κυκλοφορεί ψυχή. Η απόλυτη χαλάρωση.


Τρίτο και κυριότερο πλεονέκτημα της Ελαφόνησου είναι οι παραλίες της, και ειδικά ο Σίμος στη νότια πλευρά του νησιού. Βασικά πρόκειται για δύο μεγάλες παραλίες (Φράγκος και Σαρακίνικο) που ενώνονται με λεπτό αμμουδερό διάδρομο που καταλήγει σε βουναλάκι. Δεν ξέρω ποιο είναι το συνολικό τους μήκος, πάντως για να περπατήσεις από την αρχή της μιας παραλίας στο τέλος της άλλης, θέλεις περισσότερο χρόνο απ' ό,τι να γυρίσεις το χωριό τέσσερις φορές. Στην παραλία έχει λεπτή χρυσή άμμο και μεγάλους αμμόλοφους όπου φυτρώνουν λευκά κρίνα της θάλασσας και θαλασσόκεδρα. Η θάλασσα είναι ρηχή για 50 μέτρα περίπου, μετά βαθαίνει. Στο βυθό έχει την ίδια άμμο που έχει και έξω. Ο συνδιασμός άμμου και χαμηλού βάθους δίνει στην θάλασσα χρώμα τυρκουάζ, σαν πισίνα. Νωρίς το πρωί, αλλά και αργότερα, τις μέρες που δεν φυσάει, το νερό είναι τόσο γαλάζιο και τόσο λείο, που πραγματικά νομίζεις ότι είσαι σε πισίνα. Άλλο να σας το περιγράφω και άλλο να το βλέπετε με τα ίδια σας τα μάτια!


Γενικά η Ελαφόνησος προσφέρεται για διακοπές απόλυτης χαλάρωσης: παραλία, μπάνιο, φαγητό, βολτίτσα και πάλι από την αρχή. Είναι από τα μέρη που παίρνεις μαζί σου μια κούτα βιβλία και περνάς όλη μέρα σε μια ξαπλώστρα δίπλα στη θάλασσα με ένα βιβλίο στο χέρι. Χωρίς φραπέ, γιατί δεν υπάρχει beach bar.

Στην παραλία έχει οργανωμένες ομπρέλες και ξαπλώστρες που νοικιάζονται προς 8€ την ημέρα, αλλά και πάρα πολύ χώρο για να στήσεις δικιά σου ομπρέλα χωρίς στριμωξίδι. Δίπλα στην παραλία υπάρχει ένα πολύ συμπαθητικό κάμπινγκ που διαθέτει σούπερ μάρκετ και εστιατόριο, για ώρα ανάγκης. Δεν υπάρχει τίποτα άλλο στην γύρω περιοχή, μόνο άμμος και υπέροχο τυρκουάζ νερό. Τρεις μέρες διακοπές στην Ελαφόνησο και νιώθεις μια γαλήνη. Πέντε μέρες και γίνεσαι άλλος άνθρωπος. Μια βδομάδα και ξεχνάς πώς είναι η ζωή στην Αθήνα. Φέτος γνωριστήκαμε με ένα ζευγάρι που είχαν μείνει 2 εβδομάδες και είχαν λιώσει (στην ξάπλα εννοείται).


Αν τυχόν βαρεθείτε να πηγαίνετε κάθε μέρα στην παραλία και ψάχνετε κάτι διαφορετικό, υπάρχουν αρκετοί αξιόλογοι προορισμοί στη στεριά, όπως η Νεάπολη (στην οποία μπορείτε να πάτε και με καραβάκι), η Μονεμβάσια και ο Αρχάγγελος, ένα γραφικό ψαροχώρι περίπου μισή ώρα από την Ελαφόνησο. Υπάρχουν βέβαια και τα Κύθηρα, για τα οποία μπορείτε να πάρετε καράβι από την Νεάπολη, αλλά δεν έχω καταφέρει να τα επισκευτώ μέχρι στιγμής, κι έτσι δεν έχω να σας δείξω ούτε μια φωτογραφία. Λένε πάντως ότι είναι ωραία, αν και κάπως κοιμήσικα. Προφανώς αυτοί που το λένε δεν έχουν πάει στην Ελαφόνησο!


Η Ελαφόνησος τραβάει πολλούς Πελοποννήσιους (Σπαρτιάτες, Τριπολίτες, Καλαματιανούς) και τα τελευταία χρόνια αρκετούς Αθηναίους, ζευγάρια, οικογένειες και παρέες όλων των ηλικιών. Κανονικά δεν έπρεπε να τη διαφημίζω γιατί τα τελευταία 2 χρόνια έχει παραγίνει δημοφιλής. Φέτος είδαμε κόσμο από Ναύπακτο, Καρδίτσα, Θεσσαλονίκη και Κομοτηνή (αν είναι δυνατόν, τόση Χαλκιδική δεν τους φτάνει, ήθελα να 'ξερα)! Από ξένους έχει πάρα πολλούς Ιταλούς που οι περισσότεροι έρχονται με τροχόσπιτα και μένουν στο κάμπινγκ. Μερικοί κάνουν ηλιοθεραπεία τσίτσιδοι α λα σούπερ παραντάιζ (άσχετο αλλά σημαντικό για να μην βρεθείτε προ εκπλήξεων). Σπάνια βλέπεις Γερμανούς, Γάλλους ή Αμερικανούς. Άγγλους έχουμε συναντήσει μία φορά μόνο (χεχε).


Οι τιμές μου φάνηκαν αρκετά φυσιολογικές. Το κάμπινγκ άκουσα ότι κοστίζει 10 ευρώ το άτομο, ενώ μέσα στο χωριό οι τιμές των δωματίων κυμαίνονταν από 75 ευρώ για όσα έχουν θέα θάλασσα και πρωινό, έως 50 ευρώ χωρίς θέα και χωρίς πρωινό, αλλά αυτά συνήθως βλέπουν σε κήπους με μπουκαμβίλιες, ιβίσκους και ροδιές, που υπάρχουν πολλές στο χωριό.


Το φαγητό γενικά πολύ καλό, πολύ φρέσκο ψάρι και οι μερίδες μεγάλες. Εξαίρεση ένα μεζεδοπωλείο όπου στείλαμε πίσω τα καλαμαράκια και τις τηγανιτές πατάτες επειδή δεν τρώγονταν (ξύνισαν λίγο τα μούτρα τους αλλά τα πήραν πίσω και δεν μας χρέωσαν, οπότε όλα καλά). Οι τιμές που βρήκαμε στο φαγητό ήταν:

Χωριάτικη: 4,50 - 5 €
Καλαμαράκι/χταπόδι ψητό (μερίδα): 9 €
Μπαρμπούνια: 50 € το κιλό
Σουβλάκι (με πίτα κ.λπ): 2-2,20 €
Παγωτό μηχανής (περιποιημένο - σλρουπ): 2 €
Μπύρα μεγάλη: 2,50-3 €
Κόκα-κόλα: 1,50-3 €
Φραπέ: 2-2,50 €
Τυρόπιτα: 1,40 €
Τόστ: 2-2,50 €
Κρέπα (με μισό κιλό μερέντα - φτάνει άνετα για 2 άτομα): 4 €


Φέτος ακολούθησα την τακτική από το προηγούμενο ταξίδι μου και κατέγραφα κάθε μέρα όλα τα έξοδα. Θυμάμαι στις αρχές του καλοκαιριού ότι είχαμε μια συζήτηση σε κάποιο ιστολόγιο (δεν θυμάμαι σε ποιο όμως) για το αν οι διακοπές στην Ελλάδα έχουν ακριβίνει τόσο πολύ που συμφέρει να πας εξωτερικό. Για να είμαι ειλικρινής, από την αρχή είχα τις αμφιβολίες μου, αλλά οι αριθμοί μιλάνε μόνοι τους. 5 μέρες Γαλλία-Ιταλία ξόδεψα 1.087 ευρώ. Πέντε μέρες στην ανατολική Λακωνία ξόδεψα 585 ευρώ. Στις τιμές αυτές περιλαμβάνονται τα πάντα, από τα μεταφορικά ως τις τσίχλες. Οι τιμές σε κάποια πράγματα ήταν παρόμοιες, π.χ. 1,50 ευρώ είχε η κόκα κόλα στην καφετέρεια στην La Spezia, το ίδιο είχε και στην Ελαφόνησο. H Φάντα όμως είχε 80 λεπτά στο σούπερ μάρκετ στην Ελαφόνησο, ενώ στην Γαλλία τη βρήκα από 1,60 έως 2,50. Παρομοίως το νερό: το φθηνότερο που βρήκαμε στην Γαλλία ήταν 1 ευρώ για 1 λίτρο (στο σούπερ μάρκετ, γιατί έξω είχε 1,50 ευρώ το μικρό μπουκαλάκι) ενώ στην Ελαφόνησο με 2,50 ευρώ έπαιρνες 6 μεγάλα μπουκάλια.


Για να μην σας πω ότι θάλασσα και παραλία σαν της Ελαφόνησου δεν είδα πουθενά ούτε στη γαλλική ούτε στην ιταλική ριβιέρα, κι ας καμώνονται οι Γάλλοι ότι και καλά έχουν Κυανή Ακτή. Πφφφφ! Σιγά τα ωά. Ένα έχω να πω επ' αυτού: ELAFONISOS FOR EVER!

Οδοιπορικό διακοπών

Με πολλές εικόνες και λίγες λέξεις, πολύ μπλε και λίγο πράσινο, ξεκινάω μια σύντομη αναδρομή στις φετινές διακοπές. Σκόπευα να γράψω περισσότερα, αλλά ξεχάστηκα διαλέγοντας φωτογραφίες και η ώρα πέρασε χωρίς να το καταλάβω. Επιφυλάσσομαι για αναλυτικότερες περιγραφές εν καιρώ.


Παραλία Σίμου (Σαρακίνικο) στην Ελαφόνησο Λακωνίας - και τα κόκκινα νύχια της Σοφίας!


Αυτό τώρα έπρεπε να λέγεται θάλασσα ή πισίνα; Οι γνώμες διίστανται.


Όλη μέρα στην παραλία...


...και το απογευματάκι φραπέ με παγωτό. Μμμμ!


Θέα στο λιμάνι την ώρα που σουρουπώνει.


Εκδρομή στη σαγηνευτική Μονεμβάσια.


Τελευταίο Σάββατο του Αυγούστου. Επιστροφή στην Αθήνα με πολλή βροχή, αστραπές, κεραυνούς και μποτιλιάρισμα!


Κυριακή πρωί βλέπουμε τον ήλιο να ανατέλει καθώς φτάνουμε στο αεροδρόμιο. Είμαστε ξενύχτηδες καθότι το προηγούμενο βράδυ πίναμε ποτάκια στην παραλιακή ως αργά.


Απογειωνόμαστε και επί σχεδόν 3 ώρες πετάμε πάνω από τα σύννεφα. Εδώ πρέπει να είμαστε πάνω από τη Γαλλία.


Φτάνουμε στην Μάγχη - αφήνουμε πίσω μας τα γαλλικά παράλια.


Τα πρώτα μαύρα σύννεφα εμφανίζονται καθώς πλησιάζουμε τις ακτές της Μεγάλης Βρετανίας.


Πρασινάδα και συννεφάκια. Είμαστε πλέον βέβαιοι ότι φτάνουμε στη σωστή χώρα.


Πάνω από το Λονδίνο τα σύννεφα πυκνώνουν. Παρότι πετάμε πολύ χαμηλά, ίσα που διακρίνονται τα Docklands και λίγο δεξιότερα το Millennium Dome.


Προσγείωση στο Heathrow με 16 βαθμούς, συννεφιά και βροχούλα. Η ορατότητα ήταν τόσο χαμηλή που το αεροπλάνο προσγείωσε ο αυτόματος πιλότος.


Επιστροφή στα ήθη λοιπόν, και ο καιρός όπως τον αφήσαμε. Τουλάχιστον στην Ελλάδα χορτάσαμε φως. Και του χρόνου να είμαστε καλά να ξανακάνουμε διακοπές σε ηλιόλουστα μέρη. Ααααχ :-)

Τα κεφάλια μέσα

Καλό μήνα με γελάκια για να ξεγελάμε τον πόνο μας...