Συχνά κοροϊδεύουμε τους Αμερικανούς για έλλειψη γεωγραφικών γνώσεων. Θα έχετε σίγουρα δει τα κάθε λογής βιντεάκια με δημοσιογράφους που σταματάνε ανθρώπους στο δρόμο, τους δείχνουν ένα χάρτη με τα ονόματα των χωρών ανακατεμένα και τους λένε να βρουν τυχαίες χώρες. Όλο και κάποιος κακομοίρης θα νομίσει ότι η Γαλλία είναι η Αυστραλία, κι εμείς θα χαζογελάσουμε με τους βλάκες τους Αμερικανούς, λες και αν μας έδειχναν ένα χάρτη της Αμερικής που είχε τη Λουιζιάνα στη θέση του Τενεσί, θα το καταλαβαίναμε στα σίγουρα...
Μια φίλη μου που είναι δασκάλα στην Αμερική μου έστειλε ένα διαδικτυακό χάρτη που χρησιμοποιούν στο σχολείο της για να διδάξουν στα παιδιά τις χώρες της Μέσης Ανατολής και της βόρειας Αφρικής. Ο χάρτης έχει 35 "λευκές" χώρες και μια λίστα με 35 ονόματα. Αυτό που πρέπει να κάνει ο μαθητής είναι να μεταφέρει το όνομα της κάθε χώρας στο σημείο που βρίσκεται η χώρα αυτή πάνω στο χάρτη. Αν το κάνει σωστά, το όνομα της χώρας θα εμφανιστεί στο χάρτη. Αν το κάνει λάθος, θα δει ένα κόκκινο Χ.
Αφιερώστε 5 λεπτά να κάνετε το κουίζ. Πόσες χώρες βρήκατε με την πρώτη και χωρίς τη βοήθεια της Wikipedia; Εγώ βρήκα 26.
Τα δύο θεατρικά που είδα στην Αθήνα ήταν το Ξαφνικά πέρσι το καλοκαίρι και το Φούστα-Μπλούζα. Οι επιλογές ήταν λίγο-πολύ τυχαίες. Το πρώτο το διάλεξα γιατί ήταν το μόνο που είχε θέσεις στην απογευματινή παράσταση τη μέρα που σκέφτηκα να πάω θέατρο, και το δεύτερο γιατί ήταν η μόνη κωμωδία από αυτές που είχαμε στα υπ' όψιν που 1. είχε εισιτήρια και 2. σου έκαναν κράτηση από το τηλέφωνο (με το αζημείωτο φυσικά). Τελικά για εντελώς διαφορετικούς λόγους, με ικανοποίησαν και τα δύο, οπότε όλα καλά.
ΞΑΦΝΙΚΑ ΠΕΡΣΙ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ του Τενεσί Ουίλιαμς, σε μετάφραση Μάριου Πλωρίτη και σκηνοθεσία Σπύρου Ευαγγελάτου
Η υπόθεση έχει ως εξής: o ομοφυλόφιλος γιος της κυρίας Βέναμπλ, Σεμπάστιαν, πέθανε ξαφνικά το περασμένο καλοκαίρι, ενώ παραθέριζε στο Μεξικό με την ξαδέλφη του Κάθριν. Η κυρία Βέναμπλ ήταν παθολογικά ερωτευμένη με τον γιο της, και θεωρεί την Κάθριν υπεύθυνη για το θάνατό του. Η αλήθεια είναι ότι ο Σεμπάστιαν κατασπαράχθηκε από μια παρέα πεινασμένους πιτσιρικάδες-επιβήτορες, όμως η κυρία Βέναμπλ αρνείται να το πιστέψει, όπως αρνείται να παραδεχτεί την ομοφυλοφιλία του γιου της. Στόχος της είναι να κλείσει την Κάθριν σε δημόσιο ψυχιατρείο και να πείσει τον γιατρό Κούκροβιτς να την υποβάλει σε λοβοτομή ώστε να πάψει να μιλά για τα συμβάντα του προηγούμενου καλοκαιριού. Όμως ο γιατρός δεν φαίνεται να συμφωνεί με τη λύση που προτείνει η κυρία Βέναμπλ.
Αν η υπόθεση σας φαίνεται αποκρουστική, φανταστείτε τι αντίκτυπο είχε στο αμερικάνικο κοινό όταν πρωτοπαίχτηκε το 1958! Το έργο είναι βαρύ, με μεγάλους μονόλογους, αλλά τουλάχιστον είναι σύντομο και οι ερμηνείες θα σας παρασύρουν. Και οι τρεις βασικοί ηθοποιοί είναι εξαιρετικοί: η Κατερίνα Χέλμη στο ρόλο της κυρίας Βέναμπλ, η Μαρίνα Ασλάνογλου στο ρόλο της Κάθριν και ο Θανάσης Κουρλαμπάς στο ρόλο του γιατρού Κούκροβιτς. Προφανώς αν ψάχνετε κάτι ανάλαφρο, δεν κάνει για σας. Αλλά αν η ιδέα ενός "δύσκολου" έργου δεν σας απωθεί, σας διαβεβαιώνω ότι τα 90 λεπτά της παράστασης θα περάσουν χωρίς να το καταλάβετε.
Το θέατρο είναι μικρό, αλλά δεν θα δυσκολευτείτε να βρείτε εισιτήρια. Εγώ έκανα κράτηση μόλις 2 ώρες πριν. Στην παράσταση γέμισε βέβαια και έβαλαν έξτρα καρέκλες για να μας εξυπηρετήσουν όλους. Πολύ φιλικοί και ευγενικοί οι άνθρωποι στο ταμείο και στον έλεγχο των εισιτηρίων.
ΦΟΥΣΤΑ-ΜΠΛΟΥΖΑ των Θανάση Παπαθανασίου και Μιχάλη Ρέππα σε σκηνοθεσία των ίδιων.
Δεν θα σας πω την υπόθεση, για να μην σας το χαλάσω. Άλλωστε φαρσοκωμωδία είναι, δεν θα μπερδευτείτε πουθενά. Θα σας πω όμως ότι θα γελάσετε πάρα πολύ. Μου είχαν πει ότι έχει γέλιο και ότι παίζεται για δεύτερη χρονιά, αλλά δεν είχα φανταστεί ότι θα γελάω σχεδόν συνέχεια επί δύο ώρες! Πολύ καλή σκηνοθεσία, φανταχτερά σκηνικά, ωραία κουστούμια, έξυπνη μουσική επένδυση, δεν έχω να κριτικάρω τίποτα. Εξαιρετική η Σόφη Ζαννίνου στον διπλό ρόλο του Θανάση που έγινε Φλορίντα. Πολύ καλοί όλοι οι υπόλοιποι ηθοποιοί. Δεν τους αναφέρω ονομαστικά γιατί σίγουρα τους περισσότερους θα τους αναγνωρίσετε από την φωτογραφία. Μου άρεσε πάρα πολύ ο Πάνος Σταθακόπουλος, που προσωπικά τον έβλεπα πρώτη φορά (αλλά οι υπόλοιποι της παρέας τον ήξεραν, άρα πρέπει να είναι γνωστός στο ευρύ κοινό).
Το θέατρο μου έκανε επίσης πολύ καλή εντύπωση. Ευχάριστος χώρος, με πλήρως εξοπλισμένο κυλικείο, άνετα καθίσματα μέσα στην αίθουσα, γενικώς καμία σχέση με κάποια άλλα θέατρα που έχω πάει. Το έργο ήταν μια διαμετρικά αντίθετη εμπειρία από το Ξαφνικά πέρσι το καλοκαίρι, αλλά εξίσου ικανοποιητική. Θα πήγαινα άνετα να το δω δεύτερη (και τρίτη) φορά.
Βρήκαμε εισιτήρια σχετικά εύκολα την Παρασκευή το πρωί για την παράσταση του Σάββατου, αλλά οι κρατήσεις με πιστωτική κάρτα χρεώνονται με 2€ ανά εισιτήριο, που μου φάνηκε υπερβολικό.
Σήμερα είμαι στο σπίτι με ένα απαίσιο συνάχι. Έχω κοιμηθεί λιγότερες από τέσσερις ώρες το προηγούμενο βράδυ και δεν έχω διάθεση για πολλά πολλά, οπότε χαζολογάω στο ίντερνετ.
Πριν λίγο ήρθε ο ταχυδρόμος και έφερε δύο πακέτα από το Amazon. Το πρώτο είχε δύο βιβλία γερμανικών που είχα παραγγείλει. Σκέφτομαι: να πώς μπορώ να αξιοποιήσω τον χρόνο μου σήμερα! Θα κάτσω να διαβάσω λίγο γερμανικά που τα έχω φορτώσει στον κόκκορα. Τουλάχιστον δεν θα πάει εντελώς χαμένη η μέρα :-)
Μετά ανοίγω το δεύτερο πακέτο και βρίσκω τις πρώτες σεζόν του Studio 60 και του 30Rock σε DVD.
Κατ' αρχήν για να μην σας κρατάω σε αγωνία, να σας πω ότι στο σινεμά είδα το Πεθαίνω για σένα και το Όλα θα πάνε καλά, στο θέατρο είδα το Ξαφνικά πέρσι το καλοκαίρι και το Φούστα-Μπλούζα (ναι, έχω πλουραλιστικά γούστα) και στο Μοναστηράκι είδα τη συλλογή κεραμεικών του Β. Κυριαζόπουλου που εκτίθεται στο Τζαμί Τζισταράκη. Στην ανάρτηση αυτή θα σας πω για τις δύο ταινίες, και για τα θεατρικά και την έκθεση θα κάνω χωριστά ποστ.
Με εξαίρεση το (συμπαθητικό αλλά ελαφρώς ξενέρωτο) Πέντε λεπτά ακόμα, είχα πάρα πολλά χρόνια να δω ελληνική ταινία στο σινεμά. Νομίζω ότι η τελευταία φορά ήταν την εποχή που κυκλοφόρησαν Τα τσακάλια, πριν αρχίσει η Mεγάλη Ξηρασία του ελληνικού κινηματογράφου. Γι' αυτό χαίρομαι πολύ που πλέον γίνονται αξιόλογες προσπάθειες με καλές ταινίες. Εντάξει, δεν είναι Χόλυγουντ, αλλά τηρουμένων των αναλογιών, είναι ευχάριστο το ότι μπορούμε να βλέπουμε ελληνικά έργα στη μεγάλη οθόνη, κι ας προκύπτουν κατά καιρούς κάτι Μέλισσες τον Αύγουστο που σε κάνουν να θέλεις να μην δεις ποτέ ελληνική ταινία ούτε σε DVD...
Είναι κωμωδία βασισμένη στο θεατρικό Μαμά μην τρέχεις. Βασική ηρωΐδα είναι η Ζωή, δασκάλα χορού παντρεμένη με τον Λουκά, τροχονόμο by day και επίδοξο στιχουργό καψουροτράγουδων by night. Η Ζωή και ο Λουκάς ζουν με το γιο τους Βαγγέλη, έναν έφηβο με ομοφυλοφιλικές τάσεις, και την μητέρα της Ζωής. Αποσυνδετικός κρίκος όλων αυτών είναι ο νεαρός Αποστόλης, καθηγητής Φυσικής που επιστρατεύεται για να βοηθήσει τον Βαγγέλη στα μαθήματά του. Με την είσοδο του Αποστόλη η οικογένεια αναστατώνεται, αφού τον ερωτεύετονται ταυτόχρονα η μαμά-Ζωή *και* ο γιος-Βαγγέλης. Στην πορεία δημιουργούνται διάφορες κωμικοτραγικές καταστάσεις που κορυφώνονται με το θάνατο του Αποστόλη. Αυτό δεν είναι σπόιλερ, το μαθαίνουμε από τα πέντε πρώτα λεπτά της ταινίας. Εκείνο που δεν μαθαίνουμε παρά μόνο στο τέλος είναι το πώς πέθανε.
Σε γενικές γραμμές η ταινία είναι καλή και βγάζει γέλιο. Η Ελένη Ράντου και η Μάρθα Καραγιάννη είναι εξαιρετικές, ενώ πολύ καλές είναι και οι ερμηνείες του Φάνη Μουρατίδη και του Νεκτάριου Λουκιανού. Έχω δύο ενστάσεις μόνο: κατ' αρχήν η ταινία δεν ρέει από την αρχή ως το τέλος. Δεν ξέρω αν φταίει το σενάριο των Ράντου-Δεσύλλα ή η σκηνοθεσία του Νίκου Καραπαναγιώτη (μάλλον και τα δύο) πάντως από κάποιο σημείο και μετά έχεις την αίσθηση ότι παρακολουθείς σκετσάκια. Η άλλη μου ένσταση αφορά στην επιλογή του Σήφη Πολυζωίδη ως εραστή που κολλάζει τους πάντες. Μην τρελαθούμε, άλλο πράγμα ο Αλέξης Γεωργούλης (ααααχ!), κι άλλο ο Πολυζωίδης, ο οποίος είναι επιεικώς χλιαρός και δεν έχει ούτε στοιχειώδη χημεία με τη Ράντου. Με κάποιον άλλο στο ρόλο του σέξυ καθηγητή η ταινία μπορεί και να απογειωνόταν. Όπως είναι τώρα, σου μένουν μόνο οι (ξεκαρδιστικές, ομολογουμένως) ατάκες. Της βάζω 6/10.
Καμεό ρόλους έχουν ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου, ο Γιώργος Μαργαρίτης, η Σόφη Ζαννίνου και άλλοι. Η μουσική είναι του Λαυρέντη Μαχαιρίτσα ενώ το ομώνυμο άσμα τραγουδά ο Γιώργος Μαργαρίτης σε στίχους Γιάννη Μαύρου-Ελένης Ράντου.
Κωμική περιπέτεια του Γιάννη Ξανθόπουλου που επίσης έγραψε και σκηνοθέτησε το Πέντε λεπτά ακόμα. Ο Φάνης διατηρεί κρυφή σχέση με την Τζίνα ενώ ο ξάδερφός του και αρραβωνιαστικός της Τζίνας Μιλτιάδης είναι στη φυλακή. Όταν ο Μιλτιάδης αποφυλακίζεται, τους πείθει να απαγάγουν τον διεφθαρμένο μεγαλοδικηγόρο Γιώτη Μαθιόπουλο, αλλά αντί γι' αυτόν απαγάγουν τη θεία του την Ελενίτσα. Η αστυνομία προσπαθεί να βοηθήσει τον Μαθιόπουλο να πάρει πίσω την θεία του χωρίς να πληρώσει λύτρα, αλλά η θεία έχει άλλα σχέδια.
Περιπετειούλα είναι, μην τρελαθείτε. Είναι όμως έξυπνη και διασκεδαστική, και υποστηρίζεται πάρα πολύ καλά από τους ηθοποιούς. Δεν ξέρω ποιον από τους βασικούς συντελεστές να ξεχωρίσω - μου άρεσαν όλοι εξίσου. Πολύ πειστικός ο Άκης Σακελλαρίου στον ρόλο του Μιλτιάδη, αλλά και οι άλλοι σου έδιναν την εντύπωση ότι έπαιζαν τους εαυτούς τους (με την καλή έννοια). Δεν μπορώ να φανταστώ τον Χρυσικάκο σε άλλο ρόλο εκτός από αυτόν του αστυνομικού, τον Αυγουστίδη και την Ξυλά να μην είναι μικροαπατεώνες, τον Πιατά να μην είναι μεγαλοδικηγόρος, την Παπαθεοδώρου να μην είναι ...Θεοπούλα. Ουπς! Να το το αδύνατο σημείο. Ο ρόλος της Ελενίτσας και ο ρόλος της Θεοπούλας σχεδόν ταυτίζονται. Ο μόνος που λείπει είναι ο Καπουτζίδης (το ρόλο της Κουμαριανού έχει αναλάβει λίγο-πολύ η Ξυλά). Αυτό πρέπει να ομολογήσω ότι με χάλασε λίγο. Θα ήθελα να δω την Παπαθεοδώρου να κάνει κάτι διαφορετικό ή κάποιον άλλο να παίζει την Θεοπούλα-Ελενίτσα, έτσι για να μην υπάρχει αυτή η τυποποίηση. Αλλά ΟΚ, εδώ βλέπω 24 επί επτά συναπτά έτη και δεν με χαλάει η τυποποίηση των χαρακτήρων και των σεναρίων, θα παρεξηγηθώ για την Ελενίτσα που στο κάτω-κάτω της γραφής με έκανε και γέλασα; Γενικά καλή ταινία, μου άρεσε περισσότερο από το Πεθαίνω για σένα. Της βάζω 7/10.
Το μουσικό θέμα της ταινίας ερμηνεύει ο αγαπημένος μου Μιχάλης Χατζηγιάννης. Στίχοι Ελεάνας Βραχάλη, μουσική Μιχάλη Χατζηγιάννη. Βάλτε 7,5/10.
Τις μέρες που ήμουν στην Αθήνα, είδα πολλά. Συγκεκριμένα είδα:
Μπλε θάλασσα και μπλε ουρανό (και συννεφιασμένο επίσης, αλλά τέτοιον βλέπω κι εδώ και δεν μου κάνει τόση εντύπωση).
Την Αθήνα από ψηλά και από ψηλότερα.
Το καινούριο διαμέρισμα του αδερφού μου (με τα τρία δωμάτια και τα τρία μπάνια για να μην μένει κανείς παραπονεμένος - ήθελα να 'ξερα ποιος βλάκας μηχανικός το σχεδίασε).
ΜΑΤ και πορείες διαμαρτυρίας μπροστά στο Δημαρχείο.
Δύο *φανταστικά* επεισόδια Battlestar Galactica.
Όλη την τρίτη σεζόν του 4400.
Τρεις ταινίες σε DVD.
Την καθηγήτρια των Γαλλικών από το Γυμνάσιο που είχα να τη δω ...από το Γυμνάσιο (τυχαία την πέτυχα στον δρόμο).
Οι γευστικές προτάσεις είναι ευγενική προσφορά του ιστολογίου και της εταιρείας The Art Group. Η μουσική επένδυση είναι απαραίτητη για να μπούμε στο κλίμα της ημέρας.
Να χαίρεστε όσους αγαπάτε! Τα παιδιά σας, τα αδέρφια σας, τους γονείς σας, τους φίλους σας, τους συντρόφους σας.
Μια φίλη μου που είναι δασκάλα στην Αμερική μου έστειλε ένα διαδικτυακό χάρτη που χρησιμοποιούν στο σχολείο της για να διδάξουν στα παιδιά τις χώρες της Μέσης Ανατολής και της βόρειας Αφρικής. Ο χάρτης έχει 35 "λευκές" χώρες και μια λίστα με 35 ονόματα. Αυτό που πρέπει να κάνει ο μαθητής είναι να μεταφέρει το όνομα της κάθε χώρας στο σημείο που βρίσκεται η χώρα αυτή πάνω στο χάρτη. Αν το κάνει σωστά, το όνομα της χώρας θα εμφανιστεί στο χάρτη. Αν το κάνει λάθος, θα δει ένα κόκκινο Χ. 
