Πολλή βροχή λέμε!

Θα ακούσατε ίσως για τις βροχές που έπεσαν τις τελευταίες μέρες στη Βρετανία. Για να καταλάβετε ακριβώς για τι βροχές μιλάμε, σας δείχνω μερικές φωτογραφίες που έβγαλε η φίλη μου η Becca στο Έξετερ, μια πόλη 120.000 κατοίκων και πρωτεύουσα της κομητείας του Ντέβον στη ΝΔ Αγγλία. 

Το Έξετερ είναι χτισμένο στις όχθες του ποταμού Exe, και η περιοχή είναι γνωστή για την τάση που έχει να πλημμυρίζει όταν βρέχει. Το 1960 η πόλη είχε πάθει τεράστιες καταστροφές από πλημμύρες, με αποτέλεσμα να δαπανηθούν 8 εκατ. λίρες για την κατασκευή αντιπλημμυρικών έργων, συμπεριλαμβανόμενων και δύο καινούριων γεφυρών με ειδική αρχιτεκτονική ώστε να μην εμποδίζεται η ροή του νερού του ποταμού και να αποφεύγεται η υπερχείληση. Μία από αυτές τις γέφυρες μπορείτε να δείτε στην παρακάτω φωτογραφία.

Η ποσότητα του νερού ξεπέρασε κάθε προσδοκία...

Οι δύο επόμενες φωτογραφίες είναι από το κέντρο της πόλης. Συγκρίνετε την δεύτερη φωτογραφία με αυτήν εδώ για να πάρετε μια ιδέα της καταστροφής.

Ανάλογες εικόνες από τις εξοχές γύρω από την πόλη. Σημειωτέον ότι η περιοχή του Έξετερ φημίζεται για την φυσική ομορφιά της. Οι ιστορικοί πιστεύουν ότι αυτός είναι ένας από τους λόγους που η πόλη κατοικήθηκε από αρχαιοτάτων χρόνων, παρά την επιρρέπεια σε φυσικές καταστροφές.

Και τέλος μία βραδυνή λήψη που δείχνει την ορμή του ποταμού. Σκεφτείτε ότι όλες αυτές οι φωτογραφίες τραβήχτηκαν μετά το τέλος της βροχής, όταν η στάθμη του νερού είχε ήδη αρχίσει να πέφτει.

Ευτυχώς εμείς στο Λονδίνο δεν είχαμε τέτοιες καταστροφές. Το πρόβλημα το δικό μας είναι το πολικό ψύχος: αυτή τη στιγμή που σας γράφω η θερμοκρασία αγγίζει τους 0 βαθμούς και περιμένουμε χιονόνερο!

Σωθήκαμε

Ο Τάκης και η Κατίνα πετούν προς Αυστραλία για δύο εβδομάδες διακοπές για να γιορτάσουν την 40ή επέτειό τους.

Ξαφνικά, ακούγεται ο κυβερνήτης από τα μεγάφωνα:

"Κυρίες και κύριοι, φοβάμαι ότι έχω κάποια πολύ άσχημα νέα.

Οι μηχανές μας σταμάτησαν και θα προσπαθήσουμε να κάνουμε προσγείωση έκτακτης ανάγκης

Για καλή μας τύχη βλέπω ένα αχαρτογράφητο νησί κάτω από εμάς και μάλλον θα καταφέρουμε να προσγειωθούμε στην παραλία.

Το άσχημο της υπόθεσης είναι ότι μάλλον δεν μπορέσουν ποτέ να μας εντοπίσουν και θα πρέπει να ζήσουμε για πάντα στο νησί."

Χάρη στην ικανότητα του πληρώματος, το αεροπλάνο προσγειώνεται με ασφάλεια στο νησί.

Μετά από μια ώρα, ο Τάκης γυρίζει στη γυναίκα του και την ρωτά:

"Κατίνα, εξοφλήσαμε στη CITIBANK την κάρτα της American Express;"

"Όχι, γλυκέ μου", του απαντά η Κατίνα.

Ο Τάκης, που είναι ακόμη ταραγμένος από την προσγείωση, ρωτά στη συνέχεια:

"Κατίνα, την πληρώσαμε την MasterCard στην ALPHA;"

"Ω, όχι! Συγγνώμη. Ξέχασα να κάνω την κατάθεση", λέει η Κατίνα

"Να σε ρωτήσω και κάτι τελευταίο ρε Κατίνα. Μήπως θυμάσαι αν εξόφλησες στην ΠΕΙΡΑΙΩΣ τη Visa αυτό το μήνα;"

"Συχώρα με Τάκη", λέει η Κατίνα κλαίγοντας, "αλλά ούτε αυτή πρόφτασα να ξοφλήσω".

Ο Τάκης την αρπάζει και της δίνει το μεγαλύτερο φιλί εδώ και 40 χρόνια.

Η Κατίνα, τραβιέται και τον ρωτά με απορία, "Τι ήταν αυτό;"

Και ο Τάκης απαντά:

"Σωθήκαμε. Θα μας βρούνε!!!"

Dancing in the rain

Σήμερα είχα πάρει άδεια από τη δουλειά για να πάω σε ένα ιατρικό ραντεβού (τίποτα ανησυχητικό ή επείγον, απλά εδώ τα ραντεβού είναι κάπως σαν το χρυσάφι, αν είσαι τυχερός και βρεις γιατρό να σε δει, πας όποτε σου πουν, ακόμα κι αν χρειαστεί να θυσιάσεις την πολύτιμη άδειά σου). Υπό κανονικές συνθήκες, αν είχα ρεπό και ο καιρός ήταν όπως ο σημερινός, θα καθόμουν σπίτι και θα έπινα τσάι της παρηγοριάς, αλλά σήμερα δεν είχα εναλλακτική. Έπρεπε να αψηφίσω τη βροχή και τον αέρα, και μιλάμε για πολύ αέρα, και να βγω έξω. Και σαν να μην έφταναν οι καιρικές συνθήκες, μου έτυχαν διάφορες αναποδιές στη μετακίνηση με αποκορύφωμα την κλασική ανακοίνωση "το λεωφορείο αυτό τερματίζει εδώ, παρακαλούνται οι κύριοι επιβάτες να αποβιβαστούν" όπου "εδώ" δεν είναι εκεί που σκόπευες να κατέβεις, αλλά 15 στάσεις πιο πριν.

Μετά τα απαραίτητα γκρρρρ και !@#$%, σκέφτηκα να δράξω την ευκαιρία και αντί αν μπω στο επόμενο λεωφορείο που σίγουρα θα ήταν τίγκα, να πάω να χαζέψω στο κοντινό εμπορικό κέντρο. Περνώντας από μια μικρή πλατεία που υπάρχει ακριβώς απέξω, άκουσα μουσική και φωνές και πήγα να δω τι γίνεται. Αυτό που γινόταν ήταν μια χορευτική εκδήλωση για παιδιά. Αν κατάλαβα καλά, ήταν μια παιδική χορευτική ομάδα με τη δασκάλα τους, που δίδασκαν χορούς σε όποια παιδάκια ενδιαφέρονταν και μετά χόρευαν όλοι μαζί μπροστά στον κόσμο.

Εκείνο που μου έκανε εντύπωση ήταν με πόσο ενθουσιασμό συμμετείχαν όλοι, παρά τη βροχή, και πόσος κόσμος στεκόταν και παρακολουθούσε, παρά τη βροχή. Δεν ξέρω αν σας είπα για τη βροχή. Και τον αέρα. Αν δεν σας είπα σας ξαναλέω. Ήταν αυτό το πολύ ενοχλητικό αγγλικό ψιλόβροχο που πέφτει και σταματάει και πέφτει και σταματάει και σε μουσκεύει γιατί δεν μπορείς να κρατήσεις ομπρέλα λόγω του αέρα. Πολύ εκνευριστικό, αλλά τα παιδάκια δεν πτοούνταν.

 

Ευτυχώς είχα μαζί την μηχανούλα μου και τράβηξα φωτογραφίες. Για να καταλάβετε για τι συνθήκες μιλάμε, προσέξτε τι ρούχα φοράνε τα παιδιά και ο κόσμος που παρακολουθεί.

Είχαν τόσο κέφι τα παιδιά και η δασκάλα τους (χαρά στο κουράγιο της, τόσες ώρες μέσα στη βροχή...) που αν ήμουν παιδί θα είχα μπει κι εγώ στο χορό - κυριολεκτικά!

Αλήθεια σας λέω, μετά από αυτό που παρακολούθησα, έφτιαξε το κέφι μου για το υπόλοιπο της ημέρας. Ποια Αφροδίτη και πράσινα άλογα...

Φεστιβάλ στη Μικρή Βενετία

Το περασμένο Σάββατο πήγαμε στην Little Venice (Μικρή Βενετία) μια πολύ γραφική παραποτάμια συνοικία στην περιοχή Maida Vale του βορειοδυτικού Λονδίνου, όπου σπίτια, μαγαζιά, εστιατόρια και καφενεία βρίσκονται μέσα σε ποταμόπλοια δεμένα στην όχθη του ποταμού.

Το πρώτο σαββατοκύριακο του Μαΐου είναι τριήμερο για μας (αντί της Πρωτομαγιάς) και συνήθως αυτό το σαββατοκύριακο γίνονται διάφορα φεστιβάλ, γιορτές, πανηγύρια και γενικότερα εκδηλώσεις.

Στην Μικρή Βενετία γίνεται κάθε χρόνο το Canalway Cavalcade, μια υδάτινη πομπή από ποταμόπλοια που περνάνε στολισμένα ανάμεσα από τα μόνιμα ποταμόπλοια της περιοχής, ενώ ο κόσμος παρακολουθεί και χειροκροτάει.

Φυσικά υπάρχουν οι σχετικοί στολισμοί με πολύχρωμα σημαιάκια και μπαλόνια. Τα λουλούδια έχουν την τιμητική τους λόγω της εποχής, παρότι στις φωτογραφίες δεν βλέπετε ιδιαίτερα ούτε τα λουλούδια (για τα οποία φημίζεται η Μικρή Βενετία), ούτε και η εποχή!!

Στην άκρη της περατζάδας στήνονται πάγκοι που πουλάνε μικροπράγματα, ενθύμια ναυτικού τύπου, γλυκά και φαγητά.

Για την ψυχαγωγία των επισκεπτών υπάρχουν μουσικοί και χορευτές.

Παρότι ο καιρός δεν ήταν καθόλου ανοιξιάτικος (μιλάμε για μονοψήφιες θερμοκρασίες, τόσο καλά...) η ατμόσφαιρα ήταν πολύ γιορτινή. Ανάμεσα στους επισκέπτες ήταν και πολλές οικογένειες, ακόμα και μωρά στα καροτσάκια, τυλιγμένα σαν κρεμμυδάκια με μπουφάν, κασκώλ και σκούφους.

Εμείς εγκαταλείψαμε σχετικά νωρίς, αφού από το απόγευμα άρχισε να κάνει τσουχτερό κρύο και δεν σου έκανε κέφι για βόλτα. Αφήσαμε τα υπαίθρια γλέντια στους ντόπιους και βρήκαμε καταφύγιο σε μια ζεστή παμπ. Πολιτισμένα πράγματα.

Καλή πρωτομαγιά!

Την ανάρτηση αυτή ήθελα να την κάνω από την 1η Μαρτίου, και μόλις τώρα μου δώθηκε η ευκαιρία. Ήθελα να σας δείξω αυτό το στεφανάκι, που δεν είναι πρωτομαγιάτικο, αλλά μαρτάκι εκ Ρουμανίας, δηλαδή το αντίστοιχο του δικού μας άσπρου-κόκκινου Μάρτη.

Οι Ρουμάνοι την 1η Μαρτίου δεν βάζουν βραχιολάκι από κλωστή όπως εμείς, αλλά φοράνε κονκάρδες με φουντίτσες ή στεφανάκια όπως αυτό της φωτογραφίας, το οποίο είναι σε μέγεθος 2ευρου νομίσματος. Η παράδοσή τους λέει ότι αν το φορέσεις τις πρώτες 12 μέρες του μήνα, θα έχεις υγεία και ευημερία για όλο το χρόνο.

Μπορεί να πέρασαν δύο μήνες από τότε που η ανάρτηση αυτή θα ήταν επίκαιρη, αλλά να που ταίριαξε μια χαρά με τη σημερινή μέρα. Σας εύχομαι καλή πρωτομαγιά, με πολλά χαμόγελα!

Γευστικές αναπολήσεις μέρος 2ο

Ηλιόλουστη Παρασκευή σήμερα και μάλιστα αργία (λόγω Πάσχα) οπότε βρίσκω ευκαιρία να σας περιγράψω τις γευστικές εμπειρίες της περασμένης Παρασκευής, που δεν ήταν αργία αλλά ήταν κι αυτή ηλιόλουστη και ζεστή. Μια τέτοια μέρα διαλέξαμε με τις φίλες μου να συναντηθούμε για ποτάκι μετά τη δουλειά, και αποδείκτηκε μέγα λάθος γιατί την ίδια ιδέα είχαν και όλοι οι άλλοι εργαζόμενοι της περιοχής. Συνεπώς το "πάμε για ένα ποτό μετά τη δουλειά" μετατράπηκε σε εκστρατεία "πάμε να δούμε μήπως βρούμε καμιά γωνίτσα να χωθούμε και θα παίξουμε κορώνα-γράμματα ποιον θα στείλουμε στο μπαρ για την παραγγελία".

Στις παμπ εδώ παραγγέλνουμε στο μπαρ, δεν έρχεται σερβιτόρος, οπότε αν το μαγαζί έχει πολλή κίνηση, αυτός που αναλαμβάνει να φέρει τα ποτά στο τραπέζι πρέπει να είναι και ο πιο υπομονετικός της παρέας. Για να καταλάβετε για πόσο κόσμο μιλάμε, σας βάζω ενδεικτικές φωτογραφίες.

Όλοι αυτοί που βλέπετε πίνουν μπύρα στα όρθια έξω από την παμπ O'Neill's. Ούτε καν δοκιμάσαμε να μπούμε μέσα.

Η κατάσταση ήταν παρόμοια σε όλες τις παμπ της περιοχής, σε μερικές είχε ακόμα περισσότερο κόσμο, μέσα και έξω, ειδικά όσες είχαν τζαμαρίες ή κήπους με σόμπες, γιατί μπορεί τη μέρα να έχει ζέστη, αλλά το βραδάκι έχει ψύχρα.

Κι επειδή από τις φωτογραφίες δεν φαίνεται πόσο ωραία μέρα ήταν, σας βάζω μια φωτογραφία για να δείτε τον εντελώς ασυννέφιαστο ουρανό. Ο πύργος που βλέπετε ανήκει στην εκκλησία St Mary Aldermary την οποία είδαμε μόνο απέξω.

Τελικά καταλήξαμε στο υπόγειο ενός wine bar (το τονίζω αυτό, έχει σημασία) που λέγεται Planet of the Grapes - Πλανήτης των Σταφυλιών, κατά το Planet of the Apes - Πλανήτης των Πιθήκων. Χμμμ. Καθότι υπόγειο δεν είχε πολύ κόσμο, και καθότι wine bar είχε τραπέζια και σερβιτόρους, γιατί καλές οι παμπ, δεν λέω, αλλά το ορθάδικο δεν είναι ό,τι πιο άνετο. Βρήκαμε ένα ωραίο τραπεζάκι γωνιακό, παραγγείλαμε τα κρασάκια μας και στη συνέχεια φαγητό.

Το φαγητό ήταν μια ενδιαφέρουσα εμπειρία, κατ' αρχήν γιατί ο κατάλογος ήταν σαν γραμμένος σε άλλη γλώσσα (ρωτήσαμε και πληροφορηθήκαμε ότι ο σεφ είναι Ιταλός). Ευτυχώς η μία της παρέας είχε μαζί της iPad κι έτσι ανατρέξαμε στον Γούγλη για μεταφράσεις. Μα την αλήθεια, τόσα χρόνια εδώ πρώτη φορά μου έχει συμβεί να χρειάζομαι λεξικό για να παραγγείλω. Τελικά οι τρεις της παρέας πήραν μοσχαρίσια μπριζόλα sirloin (κόντρα φιλέτο - έχει σημασία) κι εγώ πήρα ένα πιάτο ζυμαρικών με δύο άγνωστες λέξεις.

Ιδού η μπριζόλα, η οποία στον κατάλογο περιγράφεται ως εξής: chargrilled Welsh Black sirloin, hand-cut chips & béarnaise (το μαρούλι είναι μπόνους). Αυτό το πιάτο που βλέπετε κόστισε 24 λίρες, δηλαδή σχεδόν 30 ευρώ! Η μπριζόλα ήταν, όπως μου είπαν, νοστιμότατη.

Αυτό ήταν το δικό μου πιάτο. Το ζυμαρικό είναι τα μπαλάκια, τα οποία δεν θυμάμαι πώς λέγονται. Το μαύρο πράγμα στα αριστερά είναι caponata, ένα ιταλικό φαγητό που γίνεται με μελιτζάνες (τάδε έφη Γούγλης) και είναι κάπως σαν ιμάμ μπαϊλντί. Τα πορτοκαλί φετάκια είναι γλυκοπατάτα και η πράσινη σαλτσούλα είναι πέστο. Η τιμή του ήταν πιο προσιτή, μόλις 14 λίρες ή 17 ευρώ. Ήταν αρκετά καλό.

Φάγαμε, ήπιαμε πολύ κρασί ροζέ (δεν θα σας πω τιμή, προσπαθώ να την απωθήσω - wine bar, καταλαβαίνετε) και γενικά περάσαμε ωραία. Συμφωνήσαμε όμως ότι την επόμενη φορά θα βγούμε Δευτέρα και κατά προτίμηση βροχερή!

Άσχετο, αλλά χθες είδα στο δρόμο και ροζ κουφετάκι. Δεν μπορούσα να μην σας το δείξω, παρότι δεν φαίνεται ολόκληρο μες την κίνηση.

Γευστικές αναπολήσεις μέρος 1ο

Η εβδομάδα που μας πέρασε (και η προηγούμενη επίσης) ήταν μια νότα καλοκαιριού στα τέλη του χειμώνα. Τα τέλη τρόπος του λέγειν δηλαδή, αφού στη Σκωτία περιμένουν χιόνι και δεν ξέρω μήπως βρεθούμε κι εμείς οι νότιοι προ εκπλήξεως. Σήμερα είδαμε για πρώτη φορά σύννεφο και λίγη βροχή ενώ η θερμοκρασία έπεσε αισθητά. Ανάψαμε και καλοριφέρ γιατί το πρωί είχε ψυχρούλα. Σύμφωνα με τη Μετεωρολογική Υπηρεσία, την Πέμπτη η θερμοκρασία θα κυμανθεί από 2-9 βαθμούς, κοινώς πάνε οι διψήφιες χαρές που ζήσαμε τον περασμένο μήνα! Τα κεφάλια μέσα.

Το μόνο που μας μένει πλέον είναι να αναπολούμε τις ωραίες μέρες του Μαρτίου, όταν ο υδράργυρος χτύπαγε 20άρια. Και φυσικά τι έκαναν οι περήφανοι Αγγλοσάξωνες τότε που ο ήλιος έλαμπε στον ασυννέφιαστο ουρανό; Μα φυσικά επισκέπτονταν όσες παμπ έχουν ταμπελίτσα "στο βάθος κήπος" και απολάμβαναν τη ζέστη και το φως με συνοδεία μπύρας και εδεσμάτων. Σε μία από αυτές τις εξορμήσεις την ώρα του μεσημεριανού διαλείμματος είχα πάρει μαζί τη μηχανούλα μου. Ιδού λοιπόν τι φάγαμε:

Η πιο κλασική επιλογή: fish and chips, αλλιώς τηγανιτό ψάρι με πατάτες, σερβιρισμένο με tartare sauce (σως μαγιονέζας) και mushy peas (πουρέ αρακά).

Η αμερικανική επιλογή - ένα ζουμερό χάμπουργκερ σερβιρισμένο με πατάτες και κέτσαπ. 

Άλλη μία κλασσική επιλογή, το τιμημένο bangers and mash, δηλαδή λουκάνικα με πουρέ πατάτας περιχυμένα με σως από καραμελωμένα κρεμμύδια.

Η λάιτ επιλογή, τηγανιτά θαλασσινά (καλαμάρια και γαρίδες) σερβιρισμένα με δύο σως (μαγιονέζας και καυτερή) και ανάμεικτες πρασινάδες. Λάιτ μόνο στην ποσότητα, γιατί η τιμή ήταν ιδιαιτέρως τσουχτερή. Αυτό το πιατάκι με τα 4 καλαμαράκια και τις 5 γαριδούλες κόστιζε 9.5 λίρες, ήτοι σχεδόν 12 ευρώ. Και ήταν και καταψυγμένα εννοείται...

Και το αποτελείωμα: steak and ale pie (πίτα με μοσχάρι και μπύρα) σερβιρισμένη με καρότα, κόκκινο λάχανο και πουρέ πατάτας.  

Το τουτού ουδεμία σχέση είχε με το φαγοπότι μας, απλά το είδα στο δρόμο και μου θύμισε γαλάζιο κουφετάκι. Άρα ταιριάζει με το γευστικό θέμα της ανάρτησης αυτής!