Αύριο έχουμε πανσέληνο

Η φωτογραφία δεν είναι δική μου. Τη δανείστηκα από τη φίλη που μου έστειλε τις φωτογραφίες για το βροχερό ποστ του περασμένου μήνα. Είναι πολύ ατμοσφαιρική, δεν συμφωνείτε;

Το παζάρι στις όχθες του Τάμεση - μέρος 2ο

Και συνεχίζω με μια παρουσίαση των προϊόντων που μπορούσε κανείς να αγοράσει (ή να χαζολογήσει κοιτώντας) στα 80 μαγαζάκια του παζαριού.

Πολύ ενδιαφέρον ήταν το σταντ της ουαλέζικης εταιρίας Snowdonia Cheese Company, που ειδικεύεται σε υψηλής ποιότητας τυριά τύπου cheddar. Ήταν το μοναδικό μαγαζάκι με τυριά και ο κόσμος δοκίμαζε ενθουσιωδώς πριν αγοράσει. Πήραμε κι εμείς τρία μικρά τυριά, ένα με κράνα (cranberry), ένα με καυτερή πιπεριά και ένα καπνιστό.

Φυσικά υπήρχαν τα κλασικά τζιτζιρόψωμα σε διάφορες γιορτινές εκδοχές.

Επίσης διάφορα γλυκίσματα, ξηροί καρποί και ζαχαρωτά.

Εκτός από φαγώσιμα μπορούσες να βρεις κεραμικά από το Ισραήλ, διακοσμητικά ελεφαντάκια από το Περού και ξύλινα στολίδια από τη Γερμανία.

Αυτά τα ζωάκια είναι καπέλα. Καθόλου χριστουγεννιάτικα αλλά πολύ πλακατζίδικα και πάντα διαθέσιμα σε αγγλικά παζάρια.

Κεριά και σαπούνια αποτελούν κλασικές και "εύκολες" επιλογές για δώρα, οπότε δεν μπορούσαν να λείπουν από το παζάρι.

Υπήρχαν πολλά ακόμα μαγαζάκια που πουλούσαν ό,τι άλλο μπορείτε να φανταστείτε: κοσμήματα, παιχνίδια, μπρελόκ, γυάλινα στολίδια, κεραμικά, πίνακες, τσάντες, ρούχα και διακοσμητικά για το σπίτι.

Μπορούσες να βρεις ως και ψεύτικο χιόνι, αφού για αληθινό δεν υπήρχε περίπτωση να δούμε (και όντως δεν είδαμε - μόνο βροχή, βροχή, βροχή).

\

Και το μπόνους; Φυσικά ο Αι-Βασίλης που βολτάριζε ανάμεσα στους επισκέπτες και έπιανε κουβέντα με μικρούς και μεγάλους!

Το παζάρι έχει πλέον τελειώσει, αλλά για όποιον ενδιαφέρεται να το επισκευτεί κάποια στιγμή στο μέλλον, να σας πω ότι διοργανώνεται κάθε χρόνο στη νότια όχθη του Τάμεση, κοντά στο London Eye. Ξεκινάει γύρω στα μέσα Νοεμβρίου και τελειώνει την παραμονή των Χριστουγέννων.

Το παζάρι στις όχθες του Τάμεση - μέρος 1ο

Προσπαθώ να διαλέξω ποιες φωτογραφίες να αναρτήσω για να σας μεταφέρω την ατμόσφαιρα του παζαριού... και έχω πελαγώσει. Νόμιζα ότι ήμουν συγκρατημένη με τη φωτογράφιση, αλλά βλέπω ότι μάλλον έκανα λάθος. Ακόμα και όταν αφαιρέσω αυτές που δεν θέλω να ποστάρω επειδή είναι προσωπικές ή κουνημένες ή στραβοπαρμένες, έχω στη διάθεσή μου 99 "καλές" φωτογραφίες. Φυσικά δεν μπορώ να τις αναρτήσω όλες. Κόβω, κόβω και μένω με 42 φωτογραφίες. Ψιλοπράγματα. Ξεκινάω και ο Θεός βοηθός.

Όπως κάθε Χριστουγεννιάτικο παζάρι που σέβεται τον εαυτό του, έτσι και το συγκεκριμένο πρόσφερε μεγάλη ποικιλία γευστικών απολαύσεων. Λουκάνικα και άλλα κρεατικά είχαν την τιμητική τους.

Κοιτάξτε μόνο τι γίνεται μέσα σε ΑΥΤΗ την ψησταριά.

Φυσικά υπήρχαν και τα απαραίτητα μαγαζάκια που σέρβιραν μυρωδάτο ζεστό κρασί και άλλα αλκοολούχα ποτά.

Καθώς και διάφορα ροφήματα με γιορτινές γεύσεις, όπως ζεστή σοκολάτα με γεύση σμέουρο.

Προσέξτε τα βάζα στο βάθος. Περιέχουν κάτι μπισκότα ναααααα!

Από γλυκά, οι επιλογές περιλάμβαναν διάφορα ντόνατς, ισπανικούς λουκουμάδες churros και μπάλες καρύδας (σκέτες ή περιχυμένες με σιρόπι σοκολάτας).

Είδαμε και κάτι που δεν είχαμε ξαναδεί, ουγγρικά γλυκίσματα σε σχήμα καμινάδας που λέγονται kurtos kalacs. Δεν δοκιμάσαμε, οπότε δεν μπορώ να σας πω αν είναι καλά. Την επόμενη φορά ίσως.

Πάω να φάω κάτι και θα επιστρέψω να σας γράψω τι άλλο είχε στο παζάρι. Τόσες φωτογραφίες φαγητών μου άνοιξαν την όρεξη!

Για να μπαίνουμε σιγά-σιγά στο κλίμα

Μιας που τελικά σήμερα δεν ήρθε η συντέλεια του κόσμου (ουφ) είπαμε να το γιορτάσουμε σε χριστουγεννιάτικο παζάρι. Τα χριστουγεννιάτικα παζάρια είναι γερμανικές εφευρέσεις αλλά τα τελευταία χρόνια έχουν γίνει αρκετά δημοφιλή και στην Αγγλία. Είναι μια καλή ευκαιρία να κάνεις μια βόλτα, να ψωνίσεις κανένα δωράκι, να φας, να πιεις και να χαλαρώσεις.

Το παζάρι όπου πήγαμε ήταν στη νότια όχθη του Λονδίνου (Southbank), κοντά στο London Eye, το οποίο έδειχνε ιδιαίτερα εντυπωσιακό απόψε. Δεν μπορούσα να μην το φωτογραφίσω. Αν προσέξετε στο βάθος φαίνεται το Big Ben.

Ο στολισμός ήταν σχετικά λιτός, με σειρές από άσπρα και μπλε φωτάκια. Γενικώς το μπλε κυριαρχούσε σε όλη την περιοχή, άγνωστο γιατί. Πάντως το παζάρι είχε αρκετά γερμανικά στοιχεία όπως το Weihnachtspyramide που διακρίνεται στο βάθος δεξιά.

Το Weihnachtspyramide σε όλο του το μεγαλείο. Οι καπνοί που βλέπετε είναι από τα φαγητά.

Είχε αρκετό κόσμο που ψώνιζε ή απλά έκανε βόλτα. Όχι τόσο όσο θα περίμενες να βρεις σε ένα χριστουγεννιάτικο παζάρι λίγες μέρες πριν τα Χριστούγεννα, αλλά αρκετό ώστε να νιώθεις το εορταστικό πνεύμα των ημερών.

Είχε πολύ φαγητό. Δεν χρειάζεται να σας περιγράψω την κατάσταση, η φωτογραφία τα λέει όλα!

Μέχρι και Άι Βασίλη είδαμε που φωτογραφιζόταν με τους θαμώνες, και μάλιστα αρκετά προσεγμένο, λες και είχε έρθει απευθείας από το βόρειο πόλο. Όχι σαν κάτι τελείως κιτσάτους που κυκλοφορούν σε σχολικές γιορτές (ξέρετε ποιούς λέω: 1,70 ύψος, 50 κιλά και σπορτέξ παπούτσι - λες και προσπαθούν να αποδείξουν ότι είναι ψεύτικοι).

Περισσότερα θα σας γράψω σε επόμενο ποστ, αφού λίγο το κρύο, λίγο το κρασί, λίγο η κούραση της εβδομάδας (και ήταν ιδιαίτερα κουραστική η εβδομάδα που πέρασε) είμαι έτοιμη να κοιμηθώ πάνω στο πληκτρολόγιο. Καληνύχ... zzzzz... ντουπ!

Πολλή βροχή λέμε!

Θα ακούσατε ίσως για τις βροχές που έπεσαν τις τελευταίες μέρες στη Βρετανία. Για να καταλάβετε ακριβώς για τι βροχές μιλάμε, σας δείχνω μερικές φωτογραφίες που έβγαλε η φίλη μου η Becca στο Έξετερ, μια πόλη 120.000 κατοίκων και πρωτεύουσα της κομητείας του Ντέβον στη ΝΔ Αγγλία. 

Το Έξετερ είναι χτισμένο στις όχθες του ποταμού Exe, και η περιοχή είναι γνωστή για την τάση που έχει να πλημμυρίζει όταν βρέχει. Το 1960 η πόλη είχε πάθει τεράστιες καταστροφές από πλημμύρες, με αποτέλεσμα να δαπανηθούν 8 εκατ. λίρες για την κατασκευή αντιπλημμυρικών έργων, συμπεριλαμβανόμενων και δύο καινούριων γεφυρών με ειδική αρχιτεκτονική ώστε να μην εμποδίζεται η ροή του νερού του ποταμού και να αποφεύγεται η υπερχείληση. Μία από αυτές τις γέφυρες μπορείτε να δείτε στην παρακάτω φωτογραφία.

Η ποσότητα του νερού ξεπέρασε κάθε προσδοκία...

Οι δύο επόμενες φωτογραφίες είναι από το κέντρο της πόλης. Συγκρίνετε την δεύτερη φωτογραφία με αυτήν εδώ για να πάρετε μια ιδέα της καταστροφής.

Ανάλογες εικόνες από τις εξοχές γύρω από την πόλη. Σημειωτέον ότι η περιοχή του Έξετερ φημίζεται για την φυσική ομορφιά της. Οι ιστορικοί πιστεύουν ότι αυτός είναι ένας από τους λόγους που η πόλη κατοικήθηκε από αρχαιοτάτων χρόνων, παρά την επιρρέπεια σε φυσικές καταστροφές.

Και τέλος μία βραδυνή λήψη που δείχνει την ορμή του ποταμού. Σκεφτείτε ότι όλες αυτές οι φωτογραφίες τραβήχτηκαν μετά το τέλος της βροχής, όταν η στάθμη του νερού είχε ήδη αρχίσει να πέφτει.

Ευτυχώς εμείς στο Λονδίνο δεν είχαμε τέτοιες καταστροφές. Το πρόβλημα το δικό μας είναι το πολικό ψύχος: αυτή τη στιγμή που σας γράφω η θερμοκρασία αγγίζει τους 0 βαθμούς και περιμένουμε χιονόνερο!

Σωθήκαμε

Ο Τάκης και η Κατίνα πετούν προς Αυστραλία για δύο εβδομάδες διακοπές για να γιορτάσουν την 40ή επέτειό τους.

Ξαφνικά, ακούγεται ο κυβερνήτης από τα μεγάφωνα:

"Κυρίες και κύριοι, φοβάμαι ότι έχω κάποια πολύ άσχημα νέα.

Οι μηχανές μας σταμάτησαν και θα προσπαθήσουμε να κάνουμε προσγείωση έκτακτης ανάγκης

Για καλή μας τύχη βλέπω ένα αχαρτογράφητο νησί κάτω από εμάς και μάλλον θα καταφέρουμε να προσγειωθούμε στην παραλία.

Το άσχημο της υπόθεσης είναι ότι μάλλον δεν μπορέσουν ποτέ να μας εντοπίσουν και θα πρέπει να ζήσουμε για πάντα στο νησί."

Χάρη στην ικανότητα του πληρώματος, το αεροπλάνο προσγειώνεται με ασφάλεια στο νησί.

Μετά από μια ώρα, ο Τάκης γυρίζει στη γυναίκα του και την ρωτά:

"Κατίνα, εξοφλήσαμε στη CITIBANK την κάρτα της American Express;"

"Όχι, γλυκέ μου", του απαντά η Κατίνα.

Ο Τάκης, που είναι ακόμη ταραγμένος από την προσγείωση, ρωτά στη συνέχεια:

"Κατίνα, την πληρώσαμε την MasterCard στην ALPHA;"

"Ω, όχι! Συγγνώμη. Ξέχασα να κάνω την κατάθεση", λέει η Κατίνα

"Να σε ρωτήσω και κάτι τελευταίο ρε Κατίνα. Μήπως θυμάσαι αν εξόφλησες στην ΠΕΙΡΑΙΩΣ τη Visa αυτό το μήνα;"

"Συχώρα με Τάκη", λέει η Κατίνα κλαίγοντας, "αλλά ούτε αυτή πρόφτασα να ξοφλήσω".

Ο Τάκης την αρπάζει και της δίνει το μεγαλύτερο φιλί εδώ και 40 χρόνια.

Η Κατίνα, τραβιέται και τον ρωτά με απορία, "Τι ήταν αυτό;"

Και ο Τάκης απαντά:

"Σωθήκαμε. Θα μας βρούνε!!!"

Dancing in the rain

Σήμερα είχα πάρει άδεια από τη δουλειά για να πάω σε ένα ιατρικό ραντεβού (τίποτα ανησυχητικό ή επείγον, απλά εδώ τα ραντεβού είναι κάπως σαν το χρυσάφι, αν είσαι τυχερός και βρεις γιατρό να σε δει, πας όποτε σου πουν, ακόμα κι αν χρειαστεί να θυσιάσεις την πολύτιμη άδειά σου). Υπό κανονικές συνθήκες, αν είχα ρεπό και ο καιρός ήταν όπως ο σημερινός, θα καθόμουν σπίτι και θα έπινα τσάι της παρηγοριάς, αλλά σήμερα δεν είχα εναλλακτική. Έπρεπε να αψηφίσω τη βροχή και τον αέρα, και μιλάμε για πολύ αέρα, και να βγω έξω. Και σαν να μην έφταναν οι καιρικές συνθήκες, μου έτυχαν διάφορες αναποδιές στη μετακίνηση με αποκορύφωμα την κλασική ανακοίνωση "το λεωφορείο αυτό τερματίζει εδώ, παρακαλούνται οι κύριοι επιβάτες να αποβιβαστούν" όπου "εδώ" δεν είναι εκεί που σκόπευες να κατέβεις, αλλά 15 στάσεις πιο πριν.

Μετά τα απαραίτητα γκρρρρ και !@#$%, σκέφτηκα να δράξω την ευκαιρία και αντί αν μπω στο επόμενο λεωφορείο που σίγουρα θα ήταν τίγκα, να πάω να χαζέψω στο κοντινό εμπορικό κέντρο. Περνώντας από μια μικρή πλατεία που υπάρχει ακριβώς απέξω, άκουσα μουσική και φωνές και πήγα να δω τι γίνεται. Αυτό που γινόταν ήταν μια χορευτική εκδήλωση για παιδιά. Αν κατάλαβα καλά, ήταν μια παιδική χορευτική ομάδα με τη δασκάλα τους, που δίδασκαν χορούς σε όποια παιδάκια ενδιαφέρονταν και μετά χόρευαν όλοι μαζί μπροστά στον κόσμο.

Εκείνο που μου έκανε εντύπωση ήταν με πόσο ενθουσιασμό συμμετείχαν όλοι, παρά τη βροχή, και πόσος κόσμος στεκόταν και παρακολουθούσε, παρά τη βροχή. Δεν ξέρω αν σας είπα για τη βροχή. Και τον αέρα. Αν δεν σας είπα σας ξαναλέω. Ήταν αυτό το πολύ ενοχλητικό αγγλικό ψιλόβροχο που πέφτει και σταματάει και πέφτει και σταματάει και σε μουσκεύει γιατί δεν μπορείς να κρατήσεις ομπρέλα λόγω του αέρα. Πολύ εκνευριστικό, αλλά τα παιδάκια δεν πτοούνταν.

 

Ευτυχώς είχα μαζί την μηχανούλα μου και τράβηξα φωτογραφίες. Για να καταλάβετε για τι συνθήκες μιλάμε, προσέξτε τι ρούχα φοράνε τα παιδιά και ο κόσμος που παρακολουθεί.

Είχαν τόσο κέφι τα παιδιά και η δασκάλα τους (χαρά στο κουράγιο της, τόσες ώρες μέσα στη βροχή...) που αν ήμουν παιδί θα είχα μπει κι εγώ στο χορό - κυριολεκτικά!

Αλήθεια σας λέω, μετά από αυτό που παρακολούθησα, έφτιαξε το κέφι μου για το υπόλοιπο της ημέρας. Ποια Αφροδίτη και πράσινα άλογα...