Θερινό ηλιοστάσιο

Στις 21 Ιουνίου είναι το θερινό ηλιοστάσιο (αγγλιστί: summer solstice) και η επίσημη έναρξη του καλοκαιριού. Γιούπιιιιιι! Σήμερα ο ήλιος ανεβαίνει όσο το δυνατόν ψηλότερα στον ουρανό του βόρειου ημισφαίριου, δίνοντάς μας τη μεγαλύτερη μέρα του χρόνου, τη μέρα με το περισσότερο φως.

Στην Αγγλία το θερινό ηλιοστάσιο γιορτάζεται από νεο-παγανιστές και Δρυΐδες, οι οποίοι συγκεντρώνονται στο Stonehedge (προφ. Στόουνχετζ), ένα νεολιθικό μεγαλιθικό μνημείο που η κατασκευή του χρονολογείται ανάμεσα στο 2500 και 2000 Π.Χ. Το Stonehedge είναι ένα από τα μεγαλύτερα μυστήρια του κόσμου, με την έννοια ότι ξέρουμε πως υπήρξε κάτι σημαντικό στο αρχαίο παρελθόν, δεν είμαστε όμως σίγουροι αν πρόκειται για τόπο λατρείας ή αστρονομικό παρατηρητήριο. Υπάρχουν πολλοί θρύλοι που σχετίζουν το Stonehedge με μάγους, δαίμονες και τον ...βασιλιά Αρθούρο, αλλά ένα είναι σίγουρο: αυτός ή αυτοί που το έκτισαν, είχαν ακριβή αστρονομική γνώση της τροχιάς του ήλιου και μάλιστα γνώριζαν πού ακριβώς θα γινόταν η ανατολή του θερινού ηλιοστασίου, αφού την μέρα αυτή ο ήλιος εμφανίζεται στον ορίζοντα σε ευθυγράμμιση με την κύρια πέτρα του μνημείου.

Περισσότερες λεπτομέρειες δεν ξέρω, γιατί δεν κινούμαι σε κύκλους παγανιστών. Θα σας πω μόνο ότι σήμερα στην Αγγλία ο ήλιος ανέτηλε στις 4:43 πμ και θα δύσει στις 9:21 μμ, μετά από 16 ώρες, 38 λεπτά και 24 δευτερόλεπτα - θα έχουμε δηλαδή σχεδόν 2 ώρες παραπάνω μέρα απ' ό,τι στην Ελλάδα. Λοιπόν σας χαιρετώ προσωρινά και πάω να χαρώ το φως που έμεινε διαβάζοντας το βιβλίο μου χωρίς να ανάψω φως κι ας είναι περασμένες 8.

Y.Γ. Η φωτογραφία δεν είναι δικιά μου. Την βρήκα στην Wikipedia.

Edited to add: Εδώ μπορείτε να δείτε φωτογραφίες από τους σημερινούς εορτασμούς στο Stonehedge. Έψαχνα όλη μέρα να βρω φωτογραφίες στο διαδίκτυο χωρίς να τα καταφέρω, αλλά τελικά βοήθησε ο Bluelephant :-)

Ατίθασα νιάτα

Αυτή την φωτογραφία είχα σκεφτεί να μην την δημοσιεύσω, αλλά αφού σας άρεσε το κατσουφιασμένο πιτσιρίκι, είπα να σας δείξω κι άλλο ένα από το ίδιο σχολείο.

Γιατί μπορεί οι γονείς, οι δάσκαλοι, η κοινωνία και το κατεστημένο να μην σε ρωτάνε όταν σε βάζουν να παρελάσεις ντυμένη σε στυλ agricole, όμως γελάει καλύτερα όποιος γελάει τελευταίος. Χεχε.

Σχολικές παρελάσεις

To περασμένο Σάββατο που είμασταν στο Wells πετύχαμε ένα σχολικό φεστιβάλ παραδοσιακών χορών στο οποίο λάμβαναν μέρος περί τα 1500 παιδάκια, όλα ντυμένα με γιορτινές ενδυμασίες. Δεν ήταν ακριβώς εθνικές φορεσιές, ούτε οι συνηθισμένες στολές που φοράνε στο σχολείο (γιατί εδώ κάθε σχολείο έχει τη στολή του, που συνήθως είναι κάτι βαρετό σε γκρι, μαύρο ή καφέ χρώμα). Ένα φεστιβάλ χρειάζεται τον ανάλογο αέρα. Καπέλα κάθε λογής, σκουφάκια, μαντήλια, κορδέλες, στεφανάκια, πολύχρωμα γιλέκα, παρδαλά φορέματα και ριγέ κάλτσες είχαν επιστρατευτεί ειδικά για την περίσταση. Δεν ξέρω αν είχαν συνεννοηθεί, πάντως ήταν μαζεμένα 78 σχολεία, και κανένα δεν είχε ακριβώς την ίδια φορεσιά με άλλο.

Πριν ξεκινήσουν οι χοροί, τα παιδάκια παρέλασαν στον κεντρικό δρόμο της πόλης. Όταν λέμε παρέλασαν, μην φανταστείτε κανονική παρέλαση, με βήμα και ρυθμό, σημαιοφόρους, παραστάτες και διμοιρίτες. Καμία σχέση. Μπροστά-μπροστά δύο μαθητές κουβαλούσαν το λάβαρο του σχολείου, κι από πίσω ακολουθούσαν αχταρμάς οι υπόλοιποι, μαζί με τους δασκάλους τους, ενώ πολλά σχολεία περπατούσαν ανάκατα με άλλα. Χειρότερα κι από καρναβάλι (γιατί ως γνωστόν στα καρναβάλια πάει το κάθε γκρουπ χωριστά).

Μερικά σχολεία είχαν κλασικές φορεσιές (φούστα/παντελόνι-πουκάμισο-γραβάτα)....

...ενώ άλλα προτίμησαν ένα συνδιαστικό λουκ καθαρίστριας και χωριατοπούλας.

Άλλα πάλι εμπνεύστηκαν από τον νεραϊδόκοσμο (παρεπιπτόντως εδώ τα περισσότερα παιδάκια πιστεύουν στις νεράιδες).

Αυτά εδώ το θέμα ομοιομορφία το είχαν δει κάπως πιο χαλαρά.

Μερικά περπατούσαν σαν να χόρευαν την τσιγκολελέτα, και η γενικότερη ατμόσφαιρα ήταν εκδρομική. Μερικά σχολεία μάλιστα είχαν φέρει και κασετόφωνο και έπαιζαν μουσική την ώρα της παρέλασης.

Κυκλοφορούσαν πολλά χαρούμενα προσωπάκια...

...υπήρχαν όμως και μερικά βαριεστημένα. Αχ τι ταλαιπωρία κι αυτή Σαββατιάτικα!

Μερικά σχολεία είχαν ένα αστέρι, φτιαγμένο από έξι πλακέ ραβδιά συναρμολογημένα μεταξύ τους. Αυτά τα ραβδιά χρησιμοποιούνται σε έναν χορό που λέγεται sword dance (χορός των σπαθιών) κατά τον οποίο κάνουν διάφορες φιγούρες με τα ραβδιά και στο τέλος φτιάχνουν αυτό το αστέρι συμπλέκοντάς τα. Για προφανείς λόγους, τα μικρά παιδιά δεν χρησιμοποιούν σπαθιά.

Ο μικρούλης αυτός δεν ξέρω γιατί ντύθηκε λουλουδόκηπος και τι ρόλο παίζει το μπαστούνι που κουβαλάει, αλλά είχε πάρει τον ρόλο του πάρα πολύ σοβαρά.

100 και πάει λέγοντας

Όλως τυχαίως χθες πρόσεξα ότι έχω φτάσει (αισίως) τα 99 ποστ, που σημαίνει ότι το σημερινό είναι το 100στό! Δεν μπορώ να το πιστέψω. Είναι δυνατόν;

Για να το γιορτάσω, έκατσα κι έβαλα αναδρομικά labels και στα 99 ποστ. Δεν ξέρω αν θα χρησιμεύσουν σε κανέναν άλλο, πάντως εγώ τα χρειαζόμουν γιατί είχα αρχίσει να δυσκολεύομαι στο ψάξιμο, και αν είναι έτσι στα 99, πώς θα τα καταφέρω στα 199; Αν τυχόν έχετε καμιά ιδέα για το πώς μπορώ να τα οργανώσω καλύτερα, μου λέτε.

Το ιστολόγιο το ξεκίνησα πριν από 6 μήνες κυρίως για να ασχολούμαι τις νύχτες που μου περίσσευε ενέργεια και δεν μου κόλλαγε ύπνος, και επίσης για να κρατάω μια επαφή με τα ελληνικά, που κόντευα να τα ξεχάσω. (Παρεμπιπτόντως, αν βλέπετε κανένα ορθογραφικό, πέστε μου να το διορθώνω, γιατί ανορθόγραφη δεν ήμουν ποτέ και με στεναχωρεί που τώρα αντικαθιστώ τα ι, τα η και υ λες και είναι εναλλάξιμα).

Ούτε που είχα φανταστεί ότι θα μου άρεσε τόσο πολύ το γράψιμο και θα έβρισκα τόση ανταπόκριση, ότι μέσα σε τόσο λίγο χρόνο θα έκανα τόσα πολλά ποστ. Πλάκα-πλάκα, οι Κόκκινες Νύχτες έχουν ήδη κρατήσει 3 μήνες περισσότερο από το ένα και μοναδικό ημερολόγιο που αποπειράθηκα να γράψω τελειώνοντας την Α' Γυμνασίου. Τότε βαρέθηκα πριν καλά-καλά βγει το καλοκαίρι και πριν γεμίσω ούτε 15 σελίδες.

Δεν θα σας κουράσω άλλο, άλλωστε πρέπει να κρατήσω δυνάμεις για το αυριανό ποστ με τα χορευταράδικα παιδάκια. Θέλω να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όσους διαβάζετε αυτά που γράφω, και ένα ακόμα μεγαλύτερο σε όσους μπαίνετε στον κόπο να γράφετε σχόλια - και να γράφετε γενικώς. Έξι μήνες τώρα έχω περάσει πολύ ωραία στην ελληνική μπλογκόσφαιρα, έχω γελάσει, έχω συγκινηθεί, έχω ενημερωθεί, έχω συζητήσει, έχω μαλώσει (παρά λίγο), έχω αρχίσει να γνωρίζω κόσμο. Το πρώτο πράγμα που κάνω όταν ανοίγω τον υπολογιστή είναι να τσεκάρω τα σχόλια στο ιστολόγιό μου και τα ποστ στα ιστολόγια της λίστας μου. Έχω εθιστεί ακόμα περισσότερο στο διαδίκτυο, αλλά χαλάλι. Είναι καλύτερα απ' το να χαζολογάω μπροστά στην τηλεόραση ;-)

Ελπίζω να συνεχίσω, να συνεχίσουμε, για πολύ καιρό ακόμα.

Φιλιά πολλά!

Σοφία xxx

The City of Wells

Στη Βρετανία, η διαφορά μεταξύ του "city" και του "town" δεν είναι το μέγεθος, όπως μας μάθαιναν στα Αγγλικά, αλλά το αν η πόλη έχει καθεδρικό ναό ή όχι. Το Wells έχει καθεδρικό ναό, και συνεπώς παρόλο που έχει μόνο 10.000 κατοίκους, είναι city - η μικρότερη στην Αγγλία. Βρίσκεται στη μέση μιας περιοχής που είναι γνωστή ως Mendip Hills, καταπράσινοι λόφοι που εκτίνονται όσο φτάνει το μάτι.

Το Wells δεν έχει σιδηροδρομικό σταθμό, οπότε πρέπει να πας με τραίνο μέχρι το Bath ή το Bristol και από εκεί οδικώς ως το Wells, διαδρομή που παίρνει περίπου 45 λεπτά μέσα από επαρχιακούς δρόμους που ανεβοκαταβαίνουν και στριφογυρίζουν γύρω από λόφους και λοφάκια, και γύρω-γύρω να βόσκουν αμέριμνα προβατάκια και αγελαδίτσες. Είναι μια απίστευτα όμορφη διαδρομή, σχεδόν μαγική. Σα να έχεις μπει σε καρτ-ποστάλ ένα πράγμα. Παραδόξως δεν έβγαλα φωτογραφίες, αλλά βρήκα στα αρχεία μου μια παλιότερη που δείχνει τον Λόφο του Glastonbury που είναι κοντά στο Wells. Όποιος ξέρει τον θρύλο του βασιλιά Αρθούρου και των Ιπποτών της Στρογγυλής Τραπέζης, ίσως έχει ακούσει και για τον πύργο αυτό. Αν δεν ξέρετε, δεν πειράζει... απολαύστε την εικόνα.

Το Σάββατο το πρωί πέρασα ένα δίωρο φωτογραφίζοντας λουλούδια στον κήπο των παιδιών που μας φιλοξένησαν. Στην Αγγλία αγαπάνε πολύ τις πρασινάδες. Είναι σπάνιο να δεις τσιμεντένιες αυλές. Συνήθως οι κήποι έχουν γκαζόν και πολλά-πολλά λουλούδια, στο χώμα, σε γλάστρες, σε καλάθια που κρέμονται. Ο κόσμος ασχολείται πολύ με την κηπουρική, αλλά βοηθάει και ο καιρός. Η συννεφιά και η βροχούλα δημιουργούν τις ευνοϊκότερες συνθήκες για λουλούδια παντός είδους, όπως αυτές οι μωβ πετούνιες.

Κι αυτές οι τριανταφυλλιές κι ένα σωρό άλλα που δεν ξέρω καν το όνομά τους.

Αυτός είναι ο φημισμένος καθεδρικός ναός του Wells, όπως φαίνεται από την πίσω μεριά (ανατολική). Είπατε τίποτα για το γρασίδι;

Δίπλα στον καθεδρικό ναό είναι το Bishop's Palace (το παλάτι του δεσπότη) που περιβάλλεται από τείχος με τάφρο. Μέσα στην τάφρο έχει κύκνους, που δεν μας έκαναν τη χάρη να σηκώσουν τον λαιμό τους. Είχε πολλά παιδάκια εκεί γύρω που τους πετούσαν φέτες-φέτες ψωμί και μάλλον είχαν φάει του σκασμού, οπότε χρειάζονταν ανάπαυση.

Οι Άγγλοι είναι λάτρεις του πικ-νικ στο γρασίδι, και όχι μόνο στην εξοχή. Τα "τραπεζάκια έξω" είναι λιγοστά, οπότε όταν έχει καλό καιρό παίρνουν σάντουιτς και πατατάκια, βρίσκουν λίγο γρασίδι και στρώνονται κάτω. Δεν έχει σημασία αν είσαι στο κέντρο της πόλης ή δίπλα σε αυτοκινητόδρομο, αρκεί που έχεις βρει γρασίδι. Στο βάθος βλέπετε τον καθεδρικό ναό και την καταιγίδα που ευτυχώς τελικά μας προσπέρασε :-)

Το ρολόι αυτό βρίσκεται στη βόρεια πλευρά του καθεδρικού ναού.

Στο κέντρο της πόλης κάστρα, παραδοσιακά σπίτια και πολλά λουλούδια.

Όχι μόνο πολλά, αλλά και περίεργα. Είδος πετούνιας; Δεν είμαι σίγουρη, πάντως μου φάνηκε πολύ εντυπωσιακό.

Το Wells είναι συμπαθητική πόλη, χωρίς πολυκαταστήματα (σπάνιο πράγμα για Αγγλία) αλλά με όμορφα μαγαζιά σαν αυτό.

Και για να μην ξεχνάμε το πολύ σημαντικό θέμα του φαγητού, αυτή είναι βιτρίνα φούρνου. Ντόνατς με γέμιση μαρμελάδα, στο βάθος μάφινς (1000 θερμίδες το κομμάτι, ό,τι πρέπει για δίαιτα) και δεξιά στο καλάθι αυτά τα περίεργα λέγονται Cornish pasties και είναι ατομικές πίτες με γέμιση από μοσχαρίσιο κρέας, πατάτες και κρεμμύδι, αν και υπάρχουν πλέον αρκετές παραλλαγές για όλα τα γούστα.

Το Wells φημίζεται για ένα γλυκό που λέγεται fudge. Γίνεται με ζάχαρη, βούτυρο και γάλα και είναι σαν πολύ μαλακιά καραμέλα. Είναι τόσο μαλακό που λιώνει μόλις το βάζεις στο στόμα, και μπορείς να το αγοράσεις σε ράβδους ή σε κομματάκια, σαν σοκολατάκια σε μέγεθος.

Κάτι άλλο που συνήθως το πουλάνε σε παραθαλάσσια μέρη (αλλά προφανώς τώρα έχει γίνει μόδα και σε άλλες τουριστικές περιοχές) είναι το Rock, ένα μεγάλο γλυφιτζούρι σε σχήμα ραβδιού που το τρώνε όσα παιδάκια δεν φοβούνται τον οδοντίατρο. Εγώ μια φορά δοκίμασα πάντως και δεν σκοπεύω να επαναλάβω το εγχείρημα.

Και φυσικά μερικά κερασάκια για να μην ξεχνιόμαστε. Προσέξτε την τιμή: 12 ευρώπουλα το κιλό. Τιμή ευκαιρίας ;-)

Με χορούς και με τραγούδια

Τελικά ο καιρός ήταν ψιλο-εντάξει. 'Εβρεξε λίγο, συννέφιασε πολύ, έβγαλε και ήλιο. Επιβεβαιώθηκαν όλα το προγνωστικά πλην αυτού της καταρακτώδους βροχής, η οποία βασικά έπεσε αλλού (για χιόνι δεν είχαν πει). Και ευτυχώς γιατί το Σάββατο είχε φεστιβάλ παραδοσιακών χορών με συμμετοχή 78 δημοτικών σχολείων (και 1500 μαθητών ηλικίας 4-10 χρόνων) από την ευρύτερη περιοχή. Γέμισε η πόλη παιδάκια. Άλλο να σας το λέω κι άλλο να το βλέπετε. Στην αρχή παρέλασαν στο κέντρο και μετά μαζεύτηκαν στο πάρκο που βρίσκεται μπροστά από τον καθεδρικό ναό και χόρευαν συνέχεια επί 2 ώρες. Δεν σταμάτησαν ούτε όταν άρχισε να βρέχει, γιατί αυτά είναι Αγγλάκια και δεν μασάνε, και οι γονείς τους δεν φοβούνται μήπως κρυώσουν επειδή έτυχε να βγουν στη βροχή χωρίς μπουφάν, σκουφί και κασκώλ. Είχε πάρα πολλή πλάκα, είχαν στήσει κι ένα μικρό λούνα πάρκ εκεί δίπλα, τα βιολιά και τα ακορντεόν ακούγονταν σε όλη την πόλη, οι γονείς ήταν στρωμένοι στο γρασίδι με πικ νικ, γενικώς είχε ωραία ατμόσφαιρα. Ήταν κάτι που δεν είχα ξαναδεί και μου έκανε εντύπωση.

Με την πρώτη ευκαιρία θα βάλω περισσότερες φωτογραφίες. Προς το παρόν σας αφήνω με μια γενική όψη των εορτασμών.

Καλή εβδομάδα σε όλους!

Δυο λέξεις στα πεταχτά

Ένα γρήγορο ποστ γιατί είμαι εν κινήσει. Φεύγουμε απόψε για Somerset, μια περιοχή στη νοτιοδυτική Αγγλία, περίπου 2 ώρες με το τραίνο, εκεί που είναι μια καταπληκτική πόλη που λέγεται Bath αν έχετε ακουστά. Εμείς θα πάμε σε μια άλλη πόλη που λέγεται Wells και δεν την ξέρει κανείς, αλλά εκεί γυρίστηκε η ταινία Hot Fuzz, που νομίζω ότι στην Ελλάδα δεν έχει έρθει ακόμα. Τσέκαρα τον καιρό μόλις τώρα και δείχνει συνέχεια "heavy showers" (δυνατές βροχές), το οποίο είναι μια μικρή βελτίωση σε σύγκριση με χθες που έδειχνε "storms" (καταιγίδες). Δεν θα πω τίποτα άλλο γιατί με λέτε γκρινιάρα. Πακέταρα ζακέτες, μακρυμάνικα, κλειστά παπούτσια, βιβλία, DVD και το iPod, και ελπίζω σε ένα θαύμα.

Οι φίλοι με τους οποίους θα μείνουμε δεν έχουν ίντερνετ, οπότε μαζί με όλα τα άλλα, θα έχω και δύο μέρες απεξάρτηση. Θα επιστρέψω όμως δριμύτερη την Κυριακή το βράδυ.

Φιλιά πολλά και καλό σαββατοκύριακο να περάσετε!