Γευστικές αναπολήσεις μέρος 2ο

Ηλιόλουστη Παρασκευή σήμερα και μάλιστα αργία (λόγω Πάσχα) οπότε βρίσκω ευκαιρία να σας περιγράψω τις γευστικές εμπειρίες της περασμένης Παρασκευής, που δεν ήταν αργία αλλά ήταν κι αυτή ηλιόλουστη και ζεστή. Μια τέτοια μέρα διαλέξαμε με τις φίλες μου να συναντηθούμε για ποτάκι μετά τη δουλειά, και αποδείκτηκε μέγα λάθος γιατί την ίδια ιδέα είχαν και όλοι οι άλλοι εργαζόμενοι της περιοχής. Συνεπώς το "πάμε για ένα ποτό μετά τη δουλειά" μετατράπηκε σε εκστρατεία "πάμε να δούμε μήπως βρούμε καμιά γωνίτσα να χωθούμε και θα παίξουμε κορώνα-γράμματα ποιον θα στείλουμε στο μπαρ για την παραγγελία".

Στις παμπ εδώ παραγγέλνουμε στο μπαρ, δεν έρχεται σερβιτόρος, οπότε αν το μαγαζί έχει πολλή κίνηση, αυτός που αναλαμβάνει να φέρει τα ποτά στο τραπέζι πρέπει να είναι και ο πιο υπομονετικός της παρέας. Για να καταλάβετε για πόσο κόσμο μιλάμε, σας βάζω ενδεικτικές φωτογραφίες.

Όλοι αυτοί που βλέπετε πίνουν μπύρα στα όρθια έξω από την παμπ O'Neill's. Ούτε καν δοκιμάσαμε να μπούμε μέσα.

Η κατάσταση ήταν παρόμοια σε όλες τις παμπ της περιοχής, σε μερικές είχε ακόμα περισσότερο κόσμο, μέσα και έξω, ειδικά όσες είχαν τζαμαρίες ή κήπους με σόμπες, γιατί μπορεί τη μέρα να έχει ζέστη, αλλά το βραδάκι έχει ψύχρα.

Κι επειδή από τις φωτογραφίες δεν φαίνεται πόσο ωραία μέρα ήταν, σας βάζω μια φωτογραφία για να δείτε τον εντελώς ασυννέφιαστο ουρανό. Ο πύργος που βλέπετε ανήκει στην εκκλησία St Mary Aldermary την οποία είδαμε μόνο απέξω.

Τελικά καταλήξαμε στο υπόγειο ενός wine bar (το τονίζω αυτό, έχει σημασία) που λέγεται Planet of the Grapes - Πλανήτης των Σταφυλιών, κατά το Planet of the Apes - Πλανήτης των Πιθήκων. Χμμμ. Καθότι υπόγειο δεν είχε πολύ κόσμο, και καθότι wine bar είχε τραπέζια και σερβιτόρους, γιατί καλές οι παμπ, δεν λέω, αλλά το ορθάδικο δεν είναι ό,τι πιο άνετο. Βρήκαμε ένα ωραίο τραπεζάκι γωνιακό, παραγγείλαμε τα κρασάκια μας και στη συνέχεια φαγητό.

Το φαγητό ήταν μια ενδιαφέρουσα εμπειρία, κατ' αρχήν γιατί ο κατάλογος ήταν σαν γραμμένος σε άλλη γλώσσα (ρωτήσαμε και πληροφορηθήκαμε ότι ο σεφ είναι Ιταλός). Ευτυχώς η μία της παρέας είχε μαζί της iPad κι έτσι ανατρέξαμε στον Γούγλη για μεταφράσεις. Μα την αλήθεια, τόσα χρόνια εδώ πρώτη φορά μου έχει συμβεί να χρειάζομαι λεξικό για να παραγγείλω. Τελικά οι τρεις της παρέας πήραν μοσχαρίσια μπριζόλα sirloin (κόντρα φιλέτο - έχει σημασία) κι εγώ πήρα ένα πιάτο ζυμαρικών με δύο άγνωστες λέξεις.

Ιδού η μπριζόλα, η οποία στον κατάλογο περιγράφεται ως εξής: chargrilled Welsh Black sirloin, hand-cut chips & béarnaise (το μαρούλι είναι μπόνους). Αυτό το πιάτο που βλέπετε κόστισε 24 λίρες, δηλαδή σχεδόν 30 ευρώ! Η μπριζόλα ήταν, όπως μου είπαν, νοστιμότατη.

Αυτό ήταν το δικό μου πιάτο. Το ζυμαρικό είναι τα μπαλάκια, τα οποία δεν θυμάμαι πώς λέγονται. Το μαύρο πράγμα στα αριστερά είναι caponata, ένα ιταλικό φαγητό που γίνεται με μελιτζάνες (τάδε έφη Γούγλης) και είναι κάπως σαν ιμάμ μπαϊλντί. Τα πορτοκαλί φετάκια είναι γλυκοπατάτα και η πράσινη σαλτσούλα είναι πέστο. Η τιμή του ήταν πιο προσιτή, μόλις 14 λίρες ή 17 ευρώ. Ήταν αρκετά καλό.

Φάγαμε, ήπιαμε πολύ κρασί ροζέ (δεν θα σας πω τιμή, προσπαθώ να την απωθήσω - wine bar, καταλαβαίνετε) και γενικά περάσαμε ωραία. Συμφωνήσαμε όμως ότι την επόμενη φορά θα βγούμε Δευτέρα και κατά προτίμηση βροχερή!

Άσχετο, αλλά χθες είδα στο δρόμο και ροζ κουφετάκι. Δεν μπορούσα να μην σας το δείξω, παρότι δεν φαίνεται ολόκληρο μες την κίνηση.

Γευστικές αναπολήσεις μέρος 1ο

Η εβδομάδα που μας πέρασε (και η προηγούμενη επίσης) ήταν μια νότα καλοκαιριού στα τέλη του χειμώνα. Τα τέλη τρόπος του λέγειν δηλαδή, αφού στη Σκωτία περιμένουν χιόνι και δεν ξέρω μήπως βρεθούμε κι εμείς οι νότιοι προ εκπλήξεως. Σήμερα είδαμε για πρώτη φορά σύννεφο και λίγη βροχή ενώ η θερμοκρασία έπεσε αισθητά. Ανάψαμε και καλοριφέρ γιατί το πρωί είχε ψυχρούλα. Σύμφωνα με τη Μετεωρολογική Υπηρεσία, την Πέμπτη η θερμοκρασία θα κυμανθεί από 2-9 βαθμούς, κοινώς πάνε οι διψήφιες χαρές που ζήσαμε τον περασμένο μήνα! Τα κεφάλια μέσα.

Το μόνο που μας μένει πλέον είναι να αναπολούμε τις ωραίες μέρες του Μαρτίου, όταν ο υδράργυρος χτύπαγε 20άρια. Και φυσικά τι έκαναν οι περήφανοι Αγγλοσάξωνες τότε που ο ήλιος έλαμπε στον ασυννέφιαστο ουρανό; Μα φυσικά επισκέπτονταν όσες παμπ έχουν ταμπελίτσα "στο βάθος κήπος" και απολάμβαναν τη ζέστη και το φως με συνοδεία μπύρας και εδεσμάτων. Σε μία από αυτές τις εξορμήσεις την ώρα του μεσημεριανού διαλείμματος είχα πάρει μαζί τη μηχανούλα μου. Ιδού λοιπόν τι φάγαμε:

Η πιο κλασική επιλογή: fish and chips, αλλιώς τηγανιτό ψάρι με πατάτες, σερβιρισμένο με tartare sauce (σως μαγιονέζας) και mushy peas (πουρέ αρακά).

Η αμερικανική επιλογή - ένα ζουμερό χάμπουργκερ σερβιρισμένο με πατάτες και κέτσαπ. 

Άλλη μία κλασσική επιλογή, το τιμημένο bangers and mash, δηλαδή λουκάνικα με πουρέ πατάτας περιχυμένα με σως από καραμελωμένα κρεμμύδια.

Η λάιτ επιλογή, τηγανιτά θαλασσινά (καλαμάρια και γαρίδες) σερβιρισμένα με δύο σως (μαγιονέζας και καυτερή) και ανάμεικτες πρασινάδες. Λάιτ μόνο στην ποσότητα, γιατί η τιμή ήταν ιδιαιτέρως τσουχτερή. Αυτό το πιατάκι με τα 4 καλαμαράκια και τις 5 γαριδούλες κόστιζε 9.5 λίρες, ήτοι σχεδόν 12 ευρώ. Και ήταν και καταψυγμένα εννοείται...

Και το αποτελείωμα: steak and ale pie (πίτα με μοσχάρι και μπύρα) σερβιρισμένη με καρότα, κόκκινο λάχανο και πουρέ πατάτας.  

Το τουτού ουδεμία σχέση είχε με το φαγοπότι μας, απλά το είδα στο δρόμο και μου θύμισε γαλάζιο κουφετάκι. Άρα ταιριάζει με το γευστικό θέμα της ανάρτησης αυτής!

Καλή μουσική εβδομάδα

Έχω μπλέξει άσχημα με τη δουλειά και άλλες υποχρεώσεις και δεν βρίσκω χρόνο να γράψω στο ιστολόγιο. Αντί αυτού σας βάζω ένα πολύ όμορφο τραγούδι της Βραζιλιάνας τραγουδοποιού Silvia Abelin, που είναι ξαδέρφη μιας πολύ καλής μου φίλης. Η Silvia έχει πανέμορφη φωνή, το τραγουδάκι είναι αρκετά μελαγχολικό (κατάλληλο για Δευτέρες...) και το βίντεο, παρότι ερασιτεχνικό, μου αρέσει γιατί δείχνει πολύ νότιο Λονδίνο, δηλαδή την περιοχή μου. Μάλιστα γύρω στο 0:45 μπορείτε να δείτε και την υπαίθρια αγορά του Greenwich, για την οποία έχω κάνει παλιότερα αναλυτικότατη ανάρτηση. Καλή ακρόαση!

Καλοκαιρία

Σήμερα έφαγα το πρώτο μου παγωτό. Αύριο μάλλον θα φάω το δεύτερο. Απίστευτος καιρός για την εποχή! Κυκλοφορείς ανετότατα χωρίς ζακέτα μέχρι να βραδιάσει.

Αύριο το πρωί θα έχουμε, λέει, πάλι ομίχλη. Χαλάλι, αν είναι μετά να έρθει πάλι καλοκαίρι.

Άσπρη και ζεστή μέρα

Ιδού τι είδα από το παράθυρό μου σήμερα το πρωί. Άσπρη ασπρίλα! Και μην φανταστείτε ότι ήταν πολύ νωρίς, κατά τις 8 παρά τέταρτο ξυπνήσαμε (δεν ακούσαμε το ξυπνητήρι). Ακόμα και τώρα που κοντεύει 9 η ώρα, έχει αρκετή ομίχλη έξω.

Οι πρωινές ειδήσεις μας πληροφόρησαν ότι όλη τη νότια Αγγλία την έχει καλύψει ένα μεγάλο άσπρο σύννεφο. Αργότερα όμως είπαν ότι θα φύγει η ομίχλη και θα έχουμε μια σχεδόν καλοκαιρινή (για τα αγγλικά δεδομένα) μέρα, με θερμοκρασίες που μπορεί να φτάσουν και τους 20 βαθμούς. Για να δούμε...

Το στατιστικά των γυναικών

Εν όψει της διεθνούς ημέρας της γυναίκας, η αγγλική εφημερίδα The Independent δημοσίευσε σήμερα ένα άρθρο που παρουσιάζει τις καλύτερες και χειρότερες χώρες για τις γυναίκες σύμφωνα με 20 κριτήρια, όπως ισότητα ανάμεσα στα δύο φύλα, αλφαβητισμός, πρόσβαση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση κ.λπ.

Η λίστα έχει ενδιαφέρον για δύο λόγους. Πρώτον γιατί κάποια από τα στοιχεία προκαλούν έκπληξη. Π.χ. είχατε φανταστεί ποτέ ότι στα πανεπιστήμια του Qatar φοιτούν 6 φορές περισσότερες γυναίκες από άντρες; Κι όμως. Δεύτερον γιατί στη λίστα εμφανίζεται και η Ελλάδα, ως η χώρα με το χαμηλότερο ποσοστό μητρικής θνησιμότητας παγκοσμίως. Μητρική θνησιμότητα εννοούμε το θάνατο μιας εγκύου κατά τη διάρκεια του τοκετού. Το ρίσκο στην Ελλάδα υπολογίζεται σε 1 στις 31.800. Συγκριτικά, στη Νορβηγία (που παρουσιάζεται ως η καλύτερη χώρα για τις μητέρες γενικώς) η μητρική θνησιμότητα είναι αρκετά υψηλότερη: 1 στις 7.600.

Ψάχνοντας στο διαδίκτυο, βρήκα ότι στο Αφγανιστάν η μητρική θνησιμότητα είναι 1 στις 11. Δηλαδή από τις 11 έγκυες, η μία πεθαίνει κατά τον τοκετό! Μάλιστα το άρθρο που διάβασα έλεγε ότι η διεθνής κοινότητα ανησυχεί για την ασφάλεια των Αφγανών γυναικών λόγω των συνεχιζόμενων εχθροπραξιών στη χώρα τους, όμως στην πραγματικότητα μία Αφγανή έχει 200 φορές περισσότερες πιθανότητες να πεθάνει την ώρα του τοκετού απ' ότι να σκοτωθεί από βόμβα ή σφαίρα!!

Άλλα ενδιαφέροντα στατιστικά είναι τα εξής:

Στην Αιθιοπία, το 82% των γυναικών είναι αναλφάβητες.

Στην Ταϋλάνδη, το 45% των διευθυντικών θέσεων καταλαμβάνονται από γυναίκες. Το αντίστοιχο ποσοστό στην ΕΕ είναι μόνο 13,7%.

Ο μέσος όρος ζωής στην Ιαπωνία είναι 87 χρόνια για τις γυναίκες και 80 χρόνια για τους άντρες. Στο Λεσότο, ο μέσος όρος ζωής για τις γυναίκες είναι 48 χρόνια και για τους άντρες 50.

Η καλύτερη χώρα για να κάνεις πρωταθλητισμό είναι η Αμερική. Η χειρότερη είναι η Σαουδική Αραβία, η οποία ουδέποτε έχει στείλει γυναίκα αθλήτρια στους Ολυμπιακούς Αγώνες.

Η Σαουδική Αραβία είναι επίσης η μόνη χώρα στον κόσμο όπου απαγορεύεται στις γυναίκες να οδηγούν αυτοκίνητο.

Το Γκουάμ της Μικρονησίας έχει το υψηλότερο ποσοστό διαζυγίων παγκοσμίως, ενώ η Νικαράγουα έχει το μικρότερο ποσοστό.

Ολόκληρο το άρθρο της Independent μπορείτε να το διαβάσετε εδώ.

Νιώσε τον ήλιο

Σήμερα είχαμε άλλη μια πολύ όμορφη, σχεδόν καλοκαιρινή (για τα αγγλικά δεδομένα) μέρα. Το απογευματάκι άνοιξα στο άσχετο το ραδιόφωνο στον LGR, τον "σταθμό της παροικίας" όπως αποκαλείται, και άκουσα αυτό το τραγουδάκι. Μου θύμισε τις αρχές του καλοκαιριού, που οι ραδιοφωνικοί σταθμοί παίζουν τα γνωστά καλοκαιρινά άσματα. Μπορεί να είναι επισήμως ακόμα χειμώνας, αλλά μπορούμε να ονειρευόμαστε, έτσι;

Νομίζω ότι το τραγουδάκι είναι συμπαθέστατο και αρκετά πιασιάρικο. Εσάς πώς σας φαίνεται; Εγώ ακόμα το σιγοτραγουδάω. Νιώσε τον ήλιοοοοοοοοο.