Οι απόκριες τα Χριστούγεννα - μέρος 2ο

Λίγο πιο κάτω από το Harvey Nichols είναι το μεγαλειώδες Harrods. Παρότι δεν το συμπαθώ και έχω να πατήσω το πόδι μου πολλά χρόνια, οφείλω να ομολογήσω ότι είναι μακράν το εντυπωσιακότερο πολυκατάστημα στο Λονδίνο, ειδικά όταν είναι στολισμένο για τα Χριστούγεννα.

Ο πλαϊνός δρόμος ήταν στολισμένος πολύ λιτά με αστεράκια και φωτισμένα δέντρα.

Οι φετινές βιτρίνες του Harrods είναι εμπνευσμένες από τις πριγκίπισσες των παραμυθιών και συγκεκριμένα των παραμυθιών του Disney. Κάθε βιτρίνα είναι μια πριγκίπισσα σε ελεύθερη απόδοση. Το ενδιαφέρον είναι πως το ντύσιμό τους έχουν επιμεληθεί γνωστοί σχεδιαστές.

Πρώτη στη σειρά η Σταχτοπούτα, με φόρεμα σχεδιασμένο από τον Οίκο Versace.

H Ωραία Κοιμωμένη Aurora με φόρεμα του Λιβανέζου σχεδιαστή Elie Saab.

Η μικρή γοργόνα Ariel ντυμένη με σύνολο Marchesa.

Η εξωτική Jasmin από το παραμύθι του Αλαντίν με ανατολίτικη τουαλέτα Escada (ενημερωτικά σας το λέω, αφού δεν φαίνεται σχεδόν καθόλου).

Μια πολύ θλιμένη Mulan με κιμονό Missoni.

Η Πεντάμορφη Μπελ (χωρίς το τέρας) με βραδυνή τουαλέτα σχεδιασμένη από τον Valentino.

Η Ινδιάνα Pocahontas με σέξυ φόρεμα Roberto Cavalli.

H Rapunzel με φόρεμα της Βρετανίδας σχεδιάστριας Jenny Packham.

Η Χιονάτη με την κλασική πλέον κίτρινη-μπλε-κόκκινη στολή σχεδιασμένη από τον Αμερικανό Oscar de la Renta.

Και τέλος η Tiana που φίλησε τον βάτραχο και κέρδισε έναν πρίγκηπα με βραδινή τουαλέτα του Βρετανικού οίκου Ralph & Russo.

Ενδιάμεσα υπήρχαν μικρότερες βιτρίνες σαν παραθυράκια σαν αυτή. Για να καταλάβετε το μέγεθος, αυτή είναι όλη η βιτρίνα.

Μετά την πανδαισία χρωμάτων και θεμάτων του Harvey Nichols, οι βιτρίνες του Harrods μου φάνηκαν σαν μονοχρωματική όαση. Πάντως πάλι το μυαλό μου πήγε στις Απόκριες, για ευνόητους λόγους. Εκτός από τον στολισμό με τα φωτάκια γύρω από τις βιτρίνες, τίποτα μα τίποτα δεν παρέπεμπε σε Χριστούγεννα. Μου άρεσε όμως η παρουσίαση των πριγκιπισσών με επώνυμα ρούχα.

Αν θέλετε μπορείτε να δείτε εδώ όλες τις πριγκίπισσες και τα προσχέδια που είχαν γίνει για τις ενδυμασίες τους.  Αυτή ας πούμε είναι η Σταχτοπούτα δια χειρός Donatella Versace.

Και αυτή η Jasmin της Escada (που δεν φαίνεται στις δικές μου φωτογραφίες).

Και αυτή η Pocahontas με Roberto Cavalli, η οποία πρέπει να πω ότι ήταν η πριγκίπισσα που μου άρεσε περισσότερο.

Και τώρα που πέρασαν τα Χριστούγεννα, η ερώτηση γίνεται επίκαιρη: εσείς τι θα ντυθείτε φέτος;

Οι απόκριες τα Χριστούγεννα - μέρος 1ο

Μια άλλη αγγλική παράδοση που πάει χέρι-χέρι με τους φωτισμένους δρόμους είναι οι στολισμένες βιτρίνες των μαγαζιών. Τα μεγάλα πολυκαταστήματα κάνουν πραγματικές υπερπαραγωγές και συναγωνίζονται το ένα το άλλο για το ποιο θα κερδίσει τις εντυπώσεις.

Συνήθως σας δείχνω τις βιτρίνες του Selfridges επειδή είναι το αγαπημένο μαγαζί των Λονδρέζων και το δικό μου προσωπικά (και επειδή μου είναι βολικό λόγω τοποθεσίας). Την περασμένη εβδομάδα έτυχε να περάσω από το Knightsbridge, μια περιοχή που επισκέπτομαι σπάνια, κι έτσι φωτογράφησα τις βιτρίνες δύο άλλων μαγαζιών που βρίσκονται εκεί, του Harvey Nichols και του Harrods.

Φέτος οι βιτρίνες του Harvey Nichols είναι εμπνευσμένες από την Άπω Ανατολή: έντονα χρώματα, ζωηρά σχέδια, πλούσια διακόσμηση και αρκετά προκλητική θεματολογία.

Βέβαια το "έντονη και πλούσια διακόσμηση" θα μπορούσε κανείς να το ερμηνεύσει και ως "ψυχεδελική" ή "κιτσάτη".

Τα ρούχα και τα αξεσουάρ δεν με εντυπωσίασαν, σε ένα πράγμα τους παραδέχτηκα πάντως: στα παπούτσια. ΟΚ έχω περίεργο γούστο στα παπούτσια.

Να πω ότι οι συγκεκριμένες βιτρίνες θύμιζαν Χριστούγεννα έστω και στο ελάχιστο; Θα πω ψέματα. Στην καλύτερη περίπτωση παρέπεμπαν σε πρωτοχρονιάτικο πάρτυ. Στη χειρότερη... εμένα το μυαλό μου πήγε σε καρναβάλια.

Πάντως η Sloane Street, που είναι ο δρόμος που βρίσκεται δίπλα από το Harvey Nichols ήταν το ακριβώς αντίθετο. Διακόσμηση λιτή με δεντράκια και χιονονιφάδες. Σύμφωνη με την εποχή, όμορφη και εντυπωσιακή.

Πλην όμως πολύ δύσκολη στη φωτογράφηση, ειδικά επειδή έβρεχε και γέμιζε ο φακός σταγόνες κάθε φορά που σήκωνα τη μηχανή για να κοντινό πλάνο. Μετά από κανένα δεκάλεπτο προσπαθειών κατάφερα να βγάλω μια αρκετά ικανοποιητική φωτογραφία.

Όσο για τις βιτρίνες του άλλου μεγάλου πολυκαταστήματος της περιοχής... μπορείτε από τον τίτλο της ανάρτησης αυτής να καταλάβετε τι θα ακολουθήσει.

Η επιστροφή των 60's

Κοντά στην Regent Street βρίσκεται η Carnaby Street, που πάντα κάνει τους πιο εναλλακτικούς και πρωτότυπους στολισμούς. Η φετινή έμπνευση είναι από τη ροκ σκηνή της δεκαετίας του 60 και συγκεκριμένα από τους Rolling Stones.

Φέτος οι Rolling Stones γιορτάζουν 50 χρόνια από την ίδρυσή τους το 1962. Οι μουσικοί του συγκροτήματος έκαναν τις πρώτες τους πρόβες σε ένα στούντιο κοντά στην Carnaby Street και σύχναζαν στα μαγαζιά της περιοχής.

Ξέρω ότι σε κάποιους φάνηκε τραβηγμένο να βλέπεις τη φάτσα του Mick Jagger πάνω σε χριστουγεννιάτικο διάκοσμο, αλλά σε σύγκριση με τις φάτσες των μαρμιτο-εχθρών και των μαρμιτο-φίλων λίγο πιο πάνω στην Oxford Street, νομίζω ότι ο Jagger είναι πταίσμα.

Προσωπικά μου άρεσαν πολύ και η Regent Street και η Carnaby Street. Ήδη ανυπομονώ για τους στολισμούς του 2013 σε έντεκα μήνες από τώρα. Ποιος ξέρει τι θα σκεφτούν του χρόνου;

Οι 12 χριστουγεννιάτικες μέρες της Regent Street

H Regent Street είναι ο δρόμος που ξεκίνησε την παράδοση των χριστουγεννιάτικων φωτισμών το 1949 και συνήθως έχει να επιδείξει πολύ όμορφους και σικάτους στολισμούς. Όχι ότι δεν έχουν κατά καιρούς γίνει τραγικά λάθη με σπόνσορες, πάντως γενικά σε σύγκριση με την Oxford Street θα έλεγα ότι κερδίζει τις εντυπώσεις.

Φέτος είναι μια από τις καλύτερες χρονιές. Ο στολισμός άλλαξε ριζικά: τα αιωρούμενα αστέρια των τελευταίων τεσσάρων χρόνων αντικαταστάθηκαν από τεράστια γκυ (ή κάπως σαν γκυ - οι γνώμες για τον αν πρόκειται για κεραίες τάρανδου, κλαδιά δέντρων ή φύλλα γκυ διίστανται). Ο διάκοσμος είναι εμπνευσμένος από το δημοφιλές και πολύ αγαπημένο αγγλικό χριστουγεννιάτικο τραγούδι The Twelve Days of Christmas που αναφέρεται σε δώδεκα δώρα, ένα για κάθε μία από τις δώδεκα μέρες των Χριστουγέννων. Οι δώδεκα μέρες είναι η εορταστική περίοδος από τις 25 Δεκεμβρίου ως τις 5 Ιανουαρίου.

Σπόνσορας δεν αναφέρεται πουθενά. Όσο κι αν έψαξα δεν μπόρεσα να βρω κάποια σχετική πληροφορία. Βρήκα όμως αυτό το πολύ ενδιαφέρον βίντεο στο οποίο μιλάει ο σχεδιαστής των φετινών στολισμών, για την έμπνευσή του από το παραδοσιακό τραγούδι και τον τρόπο που την υλοποίησε.

Στη Regent Street βρίσκεται το φημισμένο παιχνιδάδικο Hamleys που κάθε χρόνο οι βιτρίνες του αποτελούν μαγνήτη για τα μικρά παιδιά. Κάπως σαν το Μινιόν των παιδικών μας χρόνων, αλλά στο πολλαπλάσιο. Ο στολισμός είναι θεματικός, το οποίο όπως καταλαβαίνετε σημαίνει ότι κάθε χρόνο υπάρχει διαφορετικός σπόνσορας. Φέτος η έμπνευση (και το χρήμα) ήλθαν από την κορεάτικη παιχνιδο-σειρά YooHoo & Friends.

Συμπαθητική επιλογή, αν και τα παιχνίδια αυτά προσωπικά μου ήταν άγνωστα οπότε δεν μπορώ να πω ότι ενθουσιάστηκα όπως άλλες χρονιές που οι βιτρίνες ήταν στολισμένες με Lego ή τους ήρωες του Disney.

Απένταντι σχεδόν από τα Hamleys είναι η σοκολατερί Godiva, όπου μια συμπαθητική υπάλληλος βούταγε φράουλες σε σοκολάτα προς τέρψη των περαστικών. Οι φράουλες έμπαιναν σε χωνάκια που μπορούσες να αγοράσεις με το αζημείωτο: 7 λίρες είχαν τα μικρά χωνάκια και 10 λίρες τα μεγάλα. Με άλλα λόγια 1 ευρώ η φράουλα και έξτρα η σοκολάτα!

Όπως είπε η φίλη μου η Κατερίνα, με τα ίδια λεφτά παίρνεις ένα κιλό φράουλες, λιώνεις πέντε ΙΟΝ και τρως μέχρι να σκάσεις. Ήταν ωραία όμως να βλέπεις τις φρεσκοβουτηγμένες φραουλίτσες στη βιτρίνα, δεν μπορώ να πω. Έκατσα αρκετή ώρα και χάζεψα.

Η μαρμίτα και τα φώτα

Κάθε χρόνο τα χριστουγεννιάτικα φώτα των κεντρικών δρόμων του Λονδίνου έρχονται να μας θυμίσουν ότι πλησιάζουν οι γιορτές και να δώσουν λάμψη στα μουντά χειμωνιάτικα βράδια μας. Για να καταλάβετε για πόση μουντάδα μιλάμε, σκεφτείτε ότι γύρω στα Χριστούγεννα ο αγγλικός ήλιος (όταν τον βλέπουμε) δύει πριν τις 4 το απόγευμα. Ίσως γι' αυτό τα φώτα είναι ένα τόσο σημαντικό κομμάτι του εορταστικού στολισμού εδώ στις βόρειες χώρες, χρειαζόμαστε όσο περισσότερο φως γίνεται.

Δυστυχώς τα φώτα ως διάκοσμος είναι μια ακριβή λύση και οι οικονομικές δυνατότητες των Δήμων περιορισμένες. Στο Λονδίνο, η χρηματοδότηση των στολισμών γίνεται από τα μαγαζιά της εκάστοτε περιοχής, και στους κεντρικούς δρόμους οι έμποροι έχουν προ πολλού στραφεί σε σπόνσορες και άλλες οικονομικές λύσεις προκειμμένου να ανταπεξέλθουν. Στην Oxford Street, απ' όπου προέρχονται οι φωτογραφίες της ανάρτησης αυτής, οι στολισμοί ανακυκλώνονται συστηματικά: οι ομπρελίτσες α λα Μαίρη Πόπινς κάνουν την εμφάνισή τους για τέταρτη συνεχή χρονιά, ενώ τα αστέρια για δεύτερη.

Ο φετινός σπόνσορας της Oxford Street είναι η Marmite ή αλλιώς μαρμίτα. Η μαρμίτα είναι μια κρέμα για ψωμί, σκουρόχρωμη, με κολλώδη υφή και έντονη αλμυρή και πικάντικη γεύση. Δεν μπορώ να σας την περιγράψω γιατί δεν μοιάζει με κάτι άλλο, είναι πραγματικά μια γεύση μοναδική. Τόσο "μοναδική" που έχει φανατικούς εχθρούς και φίλους, σε κάποιους αρέσει πολύ ενώ κάποιους άλλους τους αηδιάζει. Αυτό ακριβώς είναι και το σλόγκαν πάνω στο οποίο έχει βασιστεί όλη της η διαφημιστική καμπάνια τα τελευταία χρόνια: you either love it or you hate it, δηλαδή "τη λατρεύεις ή τη μισείς".

Το σλόγκαν αυτό φιγουράρει και στην Oxford Street τα φετεινά Χριστούγεννα προς μεγάλη δυσαρέσκεια όσων προτιμούν πιο παραδοσιακούς στολισμούς.

Μια άλλη καινοτομία των φετεινών στολισμών είναι ότι για πρώτη φορά ο κάθε ένας μπορεί να συμμετέχει και προσωπικά στους στολισμούς, απλά πηγαίνοντας στη σελίδα της Marmite στο Facebook και ανεβάζοντας μια φωτογραφία του. Κιτσ; Ίσως. Εφετζίδικο; Σίγουρα. Και επίσης φτηνό - πράγμα σημαντικό δεδομένης της γενικότερης οικονομικής στασιμότητας.

Περισσότερα για τη μαρμίτα και για τα χριστουγεννιάτικα φώτα της Oxford Street μπορείτε να διαβάσετε (στα αγγλικά) εδώ.

Κίνησε ο εβραίος να πάει για δουλειά...

...και ήταν η μέρα Σάββατο, λέει η λαϊκή ρήση. Κάπως έτσι την πάθαμε κι εμείς σήμερα.

Πριν πέντε μέρες ήρθαμε σε φίλους που μένουν στο Worcestershire για να κάνουμε Χριστούγεννα "στην εξοχή". Το Worcestershire (το οποίο, παρεμπιπτόντως, προφέρεται Γούστερσιρ) είναι μία από τις επαρχίες που έχουν επηρεαστεί σε αρκετά μεγάλο βαθμό από τη βροχή που πέφτει σχεδόν συνέχεια εδώ και ένα μήνα περίπου.

Ευτυχώς οι φίλοι μας μένουν σε σχετικά ψηλό σημείο κι έτσι δεν αντιμετωπίζουμε πρόβλημα μετακινήσεων μέσα στην πόλη. Τα ταξίδια έξω από την πόλη βέβαια είναι άλλο θέμα. Μία φίλη που ταξίδεψε προπαραμονή Χριστουγέννων από μια άλλη πόλη 140 χλμ μακριά, έκανε 5.5 ώρες να έρθει με τρένο. Νομίζω δεν χρειάζεται να σας πω σε τι κατάσταση έφτασε. Έτσι σήμερα που θελήσαμε να πάμε μια επίσκεψη σε φιλικό ζευγάρι που μένουν σε ανάλογη απόσταση (157.2 χλμ για την ακρίβεια) αποφασίσαμε ότι θα ήταν πιο εύκολο να πάμε οδικώς.

Ντυθήκαμε, στολιστήκαμε, εφοδιαστήκαμε με τα απαραίτητα για τον δρόμο, προγραμματίσαμε το GPS και ξεκινήσαμε. Μετά από 15 λεπτά διαδρομής είδαμε πινακίδες που προειδοποιούσαν για πλημμύρες και ROAD AHEAD CLOSED. Συνεχίσαμε με την ελπίδα ότι ο δρόμος θα ήταν κλεισμένος για μηχανάκια και ποδήλατα (ενώ εμείς οδηγούσαμε κοτζάμ 4x4 χαχαχα), μέχρι που είδαμε αυτό και μας κόπηκε το γέλιο:

Πλησιάσαμε πιο κοντά. Όπως βλέπετε, μόνο με βάρκα μπορούσαμε να προχωρήσουμε.

Για να καταλάβετε για τι ποσότητα νερού μιλάμε δείτε τι περισσεύει από μια κανονική πινακίδα οδικής σήμανσης:

Δίπλα στην διασταύρωση που έχει μετατραπεί σε λίμνη ήταν μια ωραία φάρμα ανοιχτή για το κοινό. Δεν σταματήσαμε γιατί είχαμε μπροστά μας δρόμο (χαχαχα) έτσι έβγαλα μόνο μια αναμνηστική φωτογραφία στα γρήγορα πριν επιστρέψω στο αυτοκίνητο.

Το καλό το παλικάρι ξέρει κι άλλο μονοπάτι, σκεφτήκαμε. Αλλάξαμε κατεύθυνση με σκοπό να παρακάμψουμε την πλημμυρισμένη διασταύρωση. Μισή ώρα αργότερα είδαμε πάλι πινακίδες ROAD AHEAD CLOSED.

Αυτή τη φορά αποφασίσαμε ότι δεν άξιζε τον κόπο να δοκιμάσουμε την τύχη μας και καλύτερα να μην χάνουμε χρόνο άσκοπα. Κάναμε αναστροφή επί τόπου και επιλέξαμε άλλη κατεύθυνση. Να μην σας τα πολυλογώ όμως, κι εκεί φάγαμε πόρτα.

Καθότι στο μεταξύ είχαν περάσει σχεδόν 2 ώρες από τη στιγμή που ξεκινήσαμε και ακόμα βρισκόμασταν 10 χιλιόμετρα από την αφετηρία μας, αποφασίσαμε ότι δεν το έγραφε η μοίρα μας να ταξιδέψουμε σήμερα και πήραμε το δρόμο της επιστροφής. Κάπου εκεί χάλασε το GPS και τα είδαμε όλα, γιατί πλέον είχε νυχτώσει και χάσαμε τον προσανατολισμό μας με τις τόσες αλλαγές κατεύθυνσης. Ευτυχώς μας έσωσαν τα κινητά.

Από την περιπέτειά μας μας έμειναν μερικές ωραίες εικόνες αγγλικής εξοχής και μια απίστευτη κούραση. Λέγαμε να ξαναδοκιμάσουμε αύριο, αλλά το δελτίο καιρού προειδοποιεί για περισσότερη βροχή μέσα στη νύχτα. Οπότε αύριο μας βλέπω να πηγαίνουμε το πολύ σε καμιά παμπ, κατά προτίμηση κάποια που βρίσκεται σε λόφο, γιατί τόσο νερό πραγματικά δεν παλεύεται.