Your daily fog photo by Sofia®

Sofia proudly presents...

...another foggy day photo!

Οι άσπρες μέρες διαδέχονται η μία την άλλη. Ας ελπίσουμε να επαληθευτεί το δελτίο καιρού που προβλέπει ηλιοφάνεια από τις 9:00 και μετά. Fingers crossed.

Υ.Γ. Έτσι που πάμε μάλλον πρέπει να βάλω ειδικό label για τις ομίχλες...

Μπλε ουρανός, μαύρα-άσπρα πουλιά

Για να μη νομίζετε ότι βλέπουμε μόνο άσπρο σύννεφο, ορίστε δύο φωτογραφίες (με τα σχετικά κοντινά πλάνα) που τράβηξα το σαββατοκύριακο.

Την πρώτη την τράβηξα από το σπίτι, και είναι ένας κόρακας που έχει κάνει φωλιά στο δέντρο που βρίσκεται στο τέρμα του δρόμου. Μην το ψάχνετε στις φωτογραφίες με την ομίχλη γιατί δεν φαίνεται! Το Σάββατο όμως φαινόταν μια χαρά και όχι μόνο αυτό, με το zoom της αγαπημένης μου Canon, είδα και τη φωλιά :-)


Η δεύτερη φωτογραφία είναι από την Στήλη του Νέλσονα (Nelson's Column) που βρίσκεται στην Trafalgar Square και την τράβηξα χθες το μεσημέρι. Αυτή τη φορά το πουλί είναι γλάρος, και αντί για φωλιά βλέπετε κοτσιλιά... αλλά το θέμα είναι ο καταγάλανος ουρανός. Για όσους ζείτε στην Αθήνα ή τέλος πάντων στην πεδινή Ελλάδα, αυτός ο ουρανός μπορεί να μην σας κάνει εντύπωση. Για εμάς όμως είναι πολύ σπάνιο φαινόμενο!


Εν τω μεταξύ, αυτή τη στιγμή έξω έχει ακόμα ομίχλη...

Ξανά μάνα τα ίδια

Και αφού ευλογήσαμε τα γένια μας χθες όλοι οι ξενιτεμένοι του Λονδίνου για τον ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ καιρό που μας έκανε όλο το σαββατοκύριακο, σήμερα το πρωί ξυπνήσαμε και τα βρήκαμε όλα άσπρα. Όχι δεν χιόνισε, αλλά μας κατάπιε το γνωστό πλέον άσπρο σύννεφο της ομίχλης. Η ιστορία επαναλαμβάνεται, αλλά αυτό πια κοντεύει να γίνει καραμέλα!

Ιδού η πιο πρόσφατη ομιχλώδης φωτογραφία για την συλλογή σας. Αν την συγκρίνετε με την προηγούμενη, θα δείτε ότι μοιάζουν πάρα πολύ. Ξανά μάνα τα ίδια.

Τι κινέζικο φάγαμε σήμερα;

Την περασμένη Πέμπτη 7 Φεβρουαρίου ήταν η Κινέζικη Πρωτοχρονιά, μια γιορτή πολύ δημοφιλής στο Λονδίνο, μάλλον λόγω του μεγάλου αριθμού Κινέζων που ζουν στην πόλη. Μετά τα Χριστούγεννα είναι η μεγαλύτερη γιορτή του χρόνου, και γιορτάζεται από όλους, ανεξαρτήτως φυλής. Για περισσότερες λεπτομέρειες, μπορείτε να διαβάσετε εδώ κάποια πράγματα που είχα γράψει σχετικά πέρσυ τέτοιο καιρό.

Σήμερα ήταν οι επίσημοι εορτασμοί στο κέντρο, οι οποίοι ήταν λαμπρότεροι από κάθε άλλη φορά, όχι μόνο επειδή είχε καταπληκτικό καιρό (ούτε ένα τόσο δα συννεφάκι φτου φτου) αλλά και γιατί οι Κινέζοι προωθούν τη χώρα τους πολύ δυναμικά εν όψει των Ολυμπιακών Αγώνων του Πεκίνου. Τόσα κόκκινα φανάρια δεν είχα ξαναματαδεί! Έχω βγάλει αρκετές φωτογραφίες και βιντεάκια που δεν προλαβαίνω να σας δείξω απόψε, γι' αυτό θα σας πω μόνο περί φαγητού.

Κατ' αρχήν να σας δείξω τι φάγαμε χθες το βράδυ που είχαμε οργανώσει πρωτοχρονιάτικο δείπνο.

Για ορεκτικά είχαμε σούπα με κοτόπουλο και λαζανάκια (chicken noodle soup) καθώς και διάφορες μπουκίτσες: sesame prawn toast, spring rolls και sweet & sour chicken balls. Εννοείται ότι το φαγητό ήταν πακέτο, μην τρελαθούμε.


Στη συνέχεια φάγαμε πίτες με πάπια (crispy aromatic duck with pancakes), οι οποίες σερβίρονται ως εξής:

Πρώτα κάνουμε την πάπια κοψίδια. Οι έμπειροι (π.χ. Κινέζοι) το κάνουν στο πι και φι χρησιμοποιώντας δύο πηρούνια. Οι αδαείς (π.χ. όλοι οι υπόλοιποι) πάνε αργά και βασανιστικά, με μαχαίρι και πηρούνι.

Μετά παίρνουμε μια πιτούλα και την βάζουμε στο πιάτο μας. Απλώνουμε Hoi Sin sauce στην μέση, βάζουμε λίγο φρέσκο κρεμμυδάκι, λίγο αγγούρι, και από πάνω το κρέας της πάπιας. Διπλώνουμε την πίτα σε σχήμα μπουρεκιού και απολαμβάνουμε. Επαναλαμβάνουμε μέχρι να τελειώσουν όλες οι πιτούλες.


Μετά την πάπια, ακολούθησαν δύο ακόμα πιάτα με βάση τα κινέζικα λαζάνια.

Beef Fried Ho Fun with Green Pepper in Black Bean Sauce. Τα Ho Fun είναι σαν τα δικά μας λαζάνια, αλλά γίνονται από ρύζι.


Seafood Fried Vermicelli. Τα Vermicelli είναι σαν τον δικό μας φιδέ, αλλά και αυτά γίνονται με ρύζι.


Να μην σας τα πολυλογώ, σκάσαμε πάλι χθες!

Σήμερα το μεσημέρι φάγαμε στο πόδι γιατί γινόταν τέτοιος πανικός στην Chinatown (Κινέζικη Συνοικία) που για να βρεις τραπέζι έπρεπε να έχεις στηθεί από νωρίς και με τις ώρες. Ευτυχώς, πολλά εστιατόρια είχαν βγάλει πάγκους με φαγητά στο δρόμο.


Όμως και το ορθάδικο ήταν πολύ καλό (για να μην σας πω καλύτερο από το καθιστό που είχαμε φάει πάλι στην Chinatown ανήμερα της Πρωτοχρονιάς).


Τελικά την έκανα την παρασπονδία και τσάκισα ένα κινέζικο φεγγαρο-γλυκάκι, έτσι για το καλό της μέρας. Η μόνη μου δικαιολογία είναι ότι τα κινέζικα γλυκά είναι τόσο άγλυκα που κανονικά θα πρέπει να υπολογίζονται σαν φαγητό, όχι σαν γλυκό!


Άντε και του χρόνου να είμαστε καλά να ξαναφάμε :-)

Καλή Σαρακοστή!

Όχι δική σας, αλλά δική μας. Φέτος το δυτικό Πάσχα πέφτει πολύ νωρίς, στις 23 Μαρτίου για την ακρίβεια. Το οποίο σημαίνει ότι ενώ στην Ελλάδα δεν έχει καν ανοίξει το Τριώδιο, εδώ έχουμε μπει αισίως στην περίοδο της Σαρακοστής. Η Σαρακοστή των Δυτικών διαφέρει από αυτή των Ορθόδοξων γιατί ξεκινάει ημέρα Τετάρτη, κρατάει μέχρι και το Μεγάλο Σάββατο, και δεν μετράει τις Κυριακές (ενώ η δική μας αρχίζει πάντα Δευτέρα και κρατάει 40 μέρες μέχρι την Κυριακή των Βαΐων, οπότε αρχίζει η Μεγάλη Εβδομάδα).

Η παραμονή της αγγλικής Σαρακοστής είναι η Τρίτη της Άφεσης (Shrove Tuesday) η οποία δεν είναι το αντίστοιχο της Καθαρής Δευτέρας, όπως νομίζουν πολλοί, από την άποψη ότι η Καθαρή Δευτέρα είναι η πρώτη μέρα της Σαρακοστής και όχι η παραμονή της. Για όσους ενδιαφέρονται να διαβάσουν για την Τρίτη της Άφεσης, είχα κάνει σχετική ανάρτηση πέρσυ. Η μέρα αυτή λέγεται και Μέρα της Κρέπας (Pancake Day) γιατί συνηθίζεται να τρώμε κρέπες. Σύμφωνα με την αγγλικανική παράδοση, την περίοδο της Σαρακοστής τρώνε λιτά, και έτσι την παραμονή της Σαρακοστής συνήθιζαν να ξεπαστρεύουν ό,τι αυγό, γάλα και βούτυρο είχαν φτιάχνοντας κρέπες.

Η παράδοση αυτή συνεχίζεται ως τις μέρες μας, αν και πλέον η Σαρακοστή έχει πάρει διαφορετικό νόημα, και δεν έχει να κάνει με το πόσο λιτά τρως, αλλά τι κόβεις. Αντί να κόβουν το κρέας (και να ξεσκίζονται στα καλαμαράκια και τις αστακομακαρονάδες παριστάνοντας ότι νηστεύουν) οι άνθρωπο εδώ κόβουν ο καθένας ό,τι νομίζουν πως θα στερηθούν - το οποίο μπορεί να μην είναι φαγώσιμο, π.χ. κάποιος μπορεί να κόψει το τσιγάρο ή το ποτό. Η παράδοση αυτή μου αρέσει πολύ γιατί σημαίνει πως μπορώ να κάνω νηστεία που έχει νόημα - στην Ελλάδα δε νηστεύω ποτέ γιατί έτσι κι αλλιώς σπάνια τρώω κρέας, αυγά και γάλα. Στην Αγγλία κόβω συνήθως τις σοκολάτες, αλλά φέτος είπα να κόψω και τα γλυκά. Οπότε από την περασμένη Τετάρτη ως τις 22 Μαρτίου δεν θα φάω σοκολάτα ούτε γλυκό εν όψει του αγγλικού Πάσχα.

Φυσικά περιττό να σας πω ότι δυο-τρεις μέρες πριν τη Σαρακοστή ξεσκίστηκα στα γλυκά, τα κρουασάν, τις σοκολάτες και τα κέικ. Έφαγα τόσα πολλά που μπούχτισα και περίμενα πώς και πώς να αρχίσω τη νηστεία. Βέβαια έφτιαξα και τις κρεπούλες μου την Τρίτη - οι οποίες γίνονται πάρα πολύ εύκολα με αυτή τη συνταγή (όποιος θέλει βοήθεια στη μετάφραση, εδώ είμαστε). Πρώτα φτιάξαμε αλμυρές με μανιτάρια, ζαμπόν και τυρί, μετά περάσαμε στις γλυκές: σοκολάτα-μπανάνα και τελείωμα με την κλασική αγγλική λεμόνι-ζάχαρη. Την πρώτη την έβγαλα και φωτογραφία. Τις υπόλοιπες δεν τις πρόλαβα γιατί έγιναν ανάρπαστες!


Και τέλος, η απορία του Σαββατόβραδου: αφού η αγγλική Σαρακοστή δεν μετράει τις Κυριακές, αύριο μπορώ να φάω ένα γλυκάκι; Εσείς τι λέτε;

Κούκλες, κουκλίτσες, κουκλάκια

Πριν λίγο καιρό η Moukelis μας έδειξε τα παιδικά της παιχνίδια και άφησε ανοιχτή πρόσκληση για όποιον θέλει να συνεχίσει την αλυσίδα. Σας παρουσιάζω λοιπόν με τη σειρά μου μερικούς από τους δικούς μου παιδικούς φίλους.


Κατ' αρχήν, τα μουσμουλάκια μου. Αυτά τα κουκλάκια έχουν ιστορική αξία (σαν το Zonar's ένα πράγμα) αφού είναι τα πρώτα κουκλάκια που είχα από μωρό. Τα έλεγα "μουσμουλάκια" (άγνωστο γιατί) και κουβαλούσα πάντα ένα μαζί μου, όχι στην αγκαλιά μου, αλλά το κρατούσα από τον λαιμό (υπάρχουν φωτογραφικά ντοκουμέντα). Οι γονείς μου λένε ότι τα βράδια τα έβαζα στη σειρά γύρω από την κούνια μου και αν δεν ήταν όλα εκεί δεν έπεφτα για ύπνο.

Λένε και ότι τους είχα βγάλει το λάδι με τις γκρίνιες μου, αλλά μάλλον υπερβάλλουν.

Το πιο μικρό κουκλάκι είναι μεταγενέστερο, και είναι ή Σπιρτούλης ή Αυγουλίνος. Δεν είμαι σίγουρη τι από τα δύο, γιατί έχουμε προ πολλού πετάξει το κουτί του.

Μερικά χρόνια αργότερα, στο Δημοτικό πια, είχα τρέλα με τις κούκλες, και συγκεκριμένα με τα μαλλιά τους.


Από αριστερά προς δεξιά βλέπετε τη Μαρία, τη Στάχτη και την Ειρήνη. Η Μαρία είχε κάποτε πουά πουκάμισο και μακριά μαλλιά, τα οποία μία ήταν ίσια, μία σπαστά, και μία μπούκλες (ναι, της έβαζα ρόλεϋ), μέχρι που αποφάσισα ότι θα της πήγαινε περισσότερο ένα καρέ με φράντζα. Δυστυχώς το ψαλίδι μου ξέφυγε σε ένα-δυο σημεία, με καταστροφικά αποτέλεσματα για την πλούσια κόμμη της Μαρίας...

Η Στάχτη (εκ του Σταχτοπούτα) γλίτωσε παρά τρίχα το κούρεμα, μάλλον επειδή ήταν η μόνη μου κούκλα με ασημένια μαλλιά. Γνώρισε όμως μεγάλες κομμωτικές δόξες με σαμπουάν, ρόλεϋ, πιστολάκι, βούρτσες, χτένες, κοκαλάκια, λακ και δεν συμμαζεύεται. Μην κοιτάτε τώρα που η μητέρα μου της έχει πιάσει τα μαλλιά με ένα απλό λαστιχάκι. Κάποτε η Σταχτούλα ήταν η προσωποποίηση του γκλάμουρ. Φορούσε και ολόσωμη φόρμα με ψυχεδελικό πουά σχέδιο, που ήταν πολύ της μόδας την δεκαετία του '70. Αμέ!

Η Ειρήνη δεν έχει υποφέρει πολύ γιατί μου την κάναν δώρο όταν ήμουν ήδη 10 χρονών και είχα αρχίσει να ασχολούμαι περισσότερο με την Bibi-bo. Απόδειξη ότι διατηρεί μέχρι σήμερα τα μαλλιά της, τα ρούχα της *και* τα παπούτσια της. Το μόνο που έχουμε χάσει είναι το πλατύγυρο καπέλο της.

Το βασικό συμπέρασμα από όλα αυτά, όπως επεσήμανε και η Moukelis στην δική της ανάρτηση, είναι πως δεν πρέπει να βγάζουμε γρήγορα συμπεράσματα για το μέλλον των παιδιών από τα παιχνίδια που προτιμάνε. Αν τα παιδικά παιχνίδια είναι ενδεικτικά, εγώ θα έπρεπε να είχα γίνει κομμώτρια ή μπουλντοζιέρης, καθότι το άλλο αγαπημένο μου παιχνίδι ήταν μια πλαστική μπουλντόζα που μου είχε πάρει δώρο ο θείος μου όταν έκλεισα τα 4.

Βέβαια αν λάβουμε υπόψην την επιτυχία που (δεν) είχαν οι πρώτες μου κομμωτικές προσπάθειες, ίσως δεν είναι εντελώς τυχαίο ότι δεν ασχολήθηκα με την κομμωτική...

Πάμε Zonar's;

Την τελευταία φορά που ήμουν Αθήνα πήγα για καφέ στο ανακαινισμένο Zonar's ή όπως λέγεται πλέον Café d’Athènes. Το Zonar's βρίσκεται στη γωνία των οδών Πανεπιστημίου (Ελ. Βενιζέλου) & Βουκουρεστίου, κοντά στο Σύνταγμα, στο ίδιο οικοδομικό τετράγωνο με το Attica, και είναι ίσως το ιστορικότερο καφε-ζαχαροπλαστείο της Αθήνας. Για πρώτη φορά άνοιξε το 1934 από τον Κάρλο Ζωναρά, έναν ομογενή από την Αμερική, που μαζί με δύο συνεταίρους του έφεραν νέες ιδέες στη ζαχαροπλαστική, όπως το παγωτό Σικάγο (αμέ). Γνώρισε τις μεγάλες δόξες του από το 1950-1970 αλλά έκλεισε το 2001. Προς μεγάλη χαρά των Αθηναίων, θαμώνων και μη, ξανάνοιξε επιτέλους πέρσυ τον Νοέμβριο.


Τι μου άρεσε:

Είναι το Zonar's κι ας του έχουν αλλάξει όνομα. Εσωτερικά η διαρρύθμιση και το στυλ δεν διαφέρουν πολύ από το παλιό καλό Zonar's. Tο βλέπεις απέξω και μοιάζει με το Zonar's. Μπαίνεις μέσα, και ο χώρος έχει την ίδια αίσθηση.

Η ανακαίνιση είναι πολύ πετυχημένη. Το παλιό Zonar's ήταν λίγο γερασμένο. Το καινούριο είναι αστραφτερό και κοσμοπολίτικο. Η βιτρίνα με τα γλυκά είναι χάρμα οφθαλμών, ενώ τα μικρά τραπεζάκια τοποθετημένα πολύ κοντά το ένα στο άλλο του δίνουν αέρα Παρισινού μπιστρό, χωρίς να σε πιάνει κλειστοφοβία, λόγω του μεγέθους του χώρου και της μεγάλης μπροστινής τζαμαρίας.

Η πελατεία. Όπως και παλιά το Zonar's μαζεύει όλες τις ηλικίες. Μπαίνοντας μέσα έχεις μόνο την αίσθηση ότι μπαίνεις σε μαγαζί του κέντρου μιας μεγάλης πόλης και όχι σε καφέ "για νέους" ή ζαχαροπλαστείο "για γέρους". Στο διπλανό τραπέζι μπορεί να κάθονται δυο κοπέλες, στο παραδίπλα ένα ηλικιωμένο ζευγάρι, πιο κει στον πάγκο ένας μεσήλικας πίνει τον καφέ του και διαβάζει εφημερίδα.

Η ποικιλία των προϊόντων. Χαίρεσαι να διαβάζεις τον κατάλογο! Έχει μεγάλη ποικιλία καφέδων, γλυκών, σάντουιτς που ξεφεύγουν από τα συνηθισμένα π.χ. πάστα μαστίχα (εξαιρετική), σάντουιτς μπριός. Άλλωστε αυτό είναι το ζαχαροπλαστείο που έφερε το παγωτό Σικάγο στην Ελλάδα ;-)

Οι χριστουγεννιάτικες διακοσμήσεις του Attica. Δεν ήταν μόνο οι βιτρίνες πρωτότυπες, αλλά και η υπόλοιπη διασκόσμηση, με φωτάκια που σπινθίριζαν σε όλη την πρόσοψη και φωτισμένα δεντράκια να κρέμονταν πάνω από την είσοδο. Κάτι διαφορετικό που ίσως δεν είναι για όλα τα γούστα, αλλά σίγουρα σε κάνει να το προσέξεις.


Τι δεν μου άρεσε:

Οι τιμές. Για μία πάστα (αυτή με τη μαστίχα που λέγαμε), 1 ανθρακούχο νερό, 1 γιαούρτι με τριμμένο μπισκότο και 1 *μίνι* σάντουιτς (δύο δαγκωνιές ακριβώς) δώσαμε 22 ευρώ! Η πάστα μόνο είχε 7,70€ που μου φάνηκε υπερβολική τιμή. Καφέδες δεν πήραμε γιατί τους σέρβιραν με φρέσκο γάλα που το σιχαίνομαι, αλλά απ' ό,τι θυμάμαι οι τιμές και στους καφέδες ήταν τσιμπιμένες. Πάντως δύο φορές που πήγα στο Zonar's και άλλες δυο φορές που πέρασα απέξω, ήταν συνεχώς γεμάτο, οπότε μάλλον ο κόσμος έχει και τα δίνει (ή δεν έχει και τα δίνει, πάντως τα δίνει). Από αυτή την άποψη καλά κάνουν και φουσκώνουν τις τιμές τους, αφού προφανώς η πελατεία το αντέχει.

Το γάλα. Είναι δυνατόν ένα τόσο μεγάλο καφέζαχαροπλαστείο να μην έχει δυο κουτιά γάλα εβαπορέ για όσους δεν πίνουν το φρέσκο; Ή βάλθηκε ντε και καλά να μας εκπολιτίσει τους γευστικούς κάλυκες;

Τι δεν με εντυπωσίασε:

Η εξυπηρέτηση. Δεν ήταν άσχημη αλλά δεν ήταν και να μένεις εντυπωσιασμένος. Και με τέτοιες τιμές θα πρέπει να μένεις εντυπωσιασμένος. Θα ξαναπάω άλλη μια φορά πριν αποφασίσω αν θα τη βάλω στα θετικά ή στα αρνητικά.


Γενικά πάντως, πιστεύω ότι το Zonar's είναι αναμφίβολα ένα στολίδι στο κέντρο της Αθήνας και χαίρομαι που ξανάνοιξε ως καφε-ζαχαροπλαστείο και όχι ως εστιατόριο ή κατάστημα ρούχων ή καλλυντικών. Κι ας μην μπορώ να πιω έναν καφέ της προκοπής...

Όσοι έχετε πάει, τι γνώμη σχηματίσατε;