Καλέεεεεεεεεε

Ποιός πέταξε βαμβάκι στον ουρανό;

Ταξίδια του χθες...

Τον περασμένο μήνα, ο Icarus μου πέταξε το μπαλάκι να συνεχίσω ένα μπλογκοπαίχνιδο με τίτλο τα μπάνια του χθες. Η βασική ιδέα είναι να βρεις μια φωτογραφία από την παιδική σου ηλικία, με θάλασσα, κουβαδάκια, σωσίβιο και λοιπά αξεσουάρ, και να γράψεις ένα σχόλιο μερικών σειρών, πριν κάνεις πάσα στον επόμενο. Τότε δεν μπορούσα να πάρω μέρος γιατί δεν είχα μαζί μου παιδικές φωτογραφίες, υποσχέθηκα όμως να ψάξω όταν θα γύριζα στην Ελλάδα για διακοπές.

Φωτογραφία με κουβαδάκια δεν βρήκα, μάλλον γιατί όταν ήμουν μικρή πηγαίναμε πάντα σε παραλίες με βότσαλο, οπότε δεν είχαμε κουβαδάκια, φτυαράκια, μπουλντοζάκια και λοιπά σύνεργα. (Τώρα που το καλοσκέφτομαι, έχοντας μόλις επιστρέψει από διακοπές σε αμμουδερή παραλία και έχοντας δει ιδίοις όμμασι τι πλαστικούρα κουβαλάνε οι άμοιροι γονείς για να διασκεδάσουν τα παιδάκια τους δίπλα στο κύμα, καταλήγω στο συμπέρασμα ότι οι γονείς μου ήταν πολύ μάγκες τελικά.)

Στο οικογενειακό άλμπουμ βρήκα μια ταξιδιωτική φωτογραφία και την αναρτώ με περισσή υπερηφάνεια, γιατί ήταν ένα από τα πρώτα ταξίδια που έκανα, σε μια εποχή που οι γονείς μου δεν είχαν καν αυτοκίνητο.

Ας κάνουμε κι ένα γκαλοπάκι:
αναγνωρίζει κανείς πού είμαστε;

Για τη συνέχεια του παιχνιδιού, πετάω το μπαλάκι στις εξής ταξιδιάρικες ψυχές:

Δανάη
Crazy Tourists
Natassa
Μαρία Κ.-Π.
Τhemos
Epikouros
Penny (η φωτό με τον σκούφο δεν μετράει!)
Nobody
Γκρινιάρη

και σε όποιον άλλο έχει διάθεση να ανατρέξει στα παλιά άλμπουμ για να μοιραστεί μαζί μας ξεχασμένες καλοκαιρινές αναμνήσεις.

Διακοπές ήταν και πέρασαν

Επιτέλους μπορώ κι εγώ να ευχηθώ καλό χειμώνα! Μετά από δυο εβδομάδες με ήλιο, φως, θάλασσα, φωτιές, εκλογές, Ευρωμπάσκετ και πολλή ξεκούραση, επέστρεψα στη βάση μου μαυρισμένη, ανανεωμένη και ευδιάθετη. Βοηθάει βέβαια και ο καιρός που βρήκα επιστρέφοντας, ο οποίος καμία σχέση δεν έχει με την μιζέρια που άφησα φεύγοντας. (Σκέφτομαι ότι ίσως είναι νωρίς ακόμα για χειμώνα, αλλά δεν το λέω, γιατί με κυνηγάει μια γκαντεμιά φέτος το καλοκαίρι που δεν με εγκατέλειψε ούτε στις διακοπές, αλλά σιγά μην την αφήσω να με πάρει από κάτω).

Μόλις συντονιστώ θα γράψω αναλυτικότερα για τα μέρη που επισκέφτηκα, και για την Αβινιόν που έχει μείνει αμανάτι από το ταξίδι στην Γαλλία. Για αρχή παραθέτω δύο φωτογραφίες από τις καλύτερες παραλίες του φετεινού καλοκαιριού.

Παραλία Σίμου στην Ελαφόνησο Λακωνίας


Παραλία Πλάκας στο Λεωνίδιο Κυνουρίας


(τα κόκκινα νύχια είναι δικά μου :-)

Για τις φωτιές και τις εκλογές δεν θα γράψω ειδικά, άλλωστε αυτά τα καταγράφετε καλύτερα όσοι είσαστε στην Ελλάδα και τα ζείτε από κοντά. Προσωπικά παρόλο που ήμουν στην Πελοπόννησο, και είδα αρκετές φωτιές από μακριά, καμμένα είδα μόνο κάτι λίγα κοντά στην Εθνική έξω από την Κόρινθο, και γύρω από την Κατεχάκη στο ύψος της Καισαριανής στην Αθήνα. Τα υπόλοιπα τα είδα από την τηλεόραση, που κι αυτήν την έκλεισα στο τέλος, ειδικά όταν άρχισαν να συζητιούνται τα σενάρια περί ασύμμετρης απειλής, Κοσσοβάρων τρομοκρατών και αναρχικών από τα Εξάρχεια. Ας μην τα θυμάμαι καλύτερα γιατί συγχίζομαι.

Καλώς σας βρίσκω λοιπόν, και καλή συνέχεια να έχουμε!

Κλείνουμε για διακοπές

Ήρθε η ώρα να απλωθώ κι εγώ σε μια παραλία και να γεμίσω τις μπαταρίες μου με ήλιο και φως. Θα έχω πρόσβαση στο ίντερνετ για 1-2 μέρες ακόμα (όταν δεν είμαι στη θάλασσα εννοείται χεχεχε) και μετά μόνο θάλασσα μέχρι τον Σεπτέμβριο. Ευκαιρία να αποκαταστήσω την εσωτερική μου ισορροπία.

Καλό καλοκαίρι!

Λυών-Γενεύη

Από τη Λυών στη Γενεύη πήγαμε με κανονικό τρένο (όχι ταχεία), το οποίο ήταν λίγο παλιό και αρκετά αργό, όμως η διαδρομή ήταν σχετικά σύντομη (1:45) και τα τοπία τόσο όμορφα που χάζευες. Στο δεύτερο μισό της διαδρομής, η γραμμή του τρένου ακολουθεί τον Ροδανό ποταμό (ο οποίος συνεχίζει να είναι βεραμάν και έξω από τη Λυών), ενώ από την άλλη πλευρά υψώνεται βουνό. Κάποια στιγμή πιάσαμε κουβέντα με τον ελεγκτή των εισιτηρίων. Χάρηκε πάρα πολύ που μας άρεσε η περιοχή (μας παινεύτηκε κιόλας για το πόσο όμορφη είναι η Γαλλία, και πόσο πολύ τουρισμό έχει - όχι που θα άφηνε την ευκαιρία ανεκμετάλλευτη) και καταλήξαμε να συζητάμε για την ανεργία και τα προβλήματα που δημιούργησε το ευρώ (οι τιμές έχουν ανέβει, τα ενοίκια επίσης, αλλά οι μισθοί έχουν παραμείνει ίδιοι). Του είπα ότι στην Ελλάδα ο κόσμος έχει τα ίδια παράπονα και φάνηκε να εκπλήσσεται. Σε μια εποχή που η Ευρώπη υποτίθεται ότι είναι όλη μία χώρα, είναι φοβερό το πόσο λίγη επικοινωνία υπάρχει τελικά μεταξύ των λαών...

Στη Γενεύη μας περίμενε ζέστη πολλή, καταγάλανος ουρανός και ήλιος ντάλα. Και στη Λυών είχε καλό καιρό αλλά φύσαγε αεράκι, και δεν ένιωθες να ζεσταίνεσαι. Στη Γενεύη ήταν κανονικό καλοκαίρι και ενθουσιαστήκαμε. Επιτέλους είχαμε βρει το ζητούμενο και μάλιστα εκεί που δεν το περιμέναμε, στις όχθες της λίμνης Léman.

Για τη Γενεύη δεν θα σας πω πολλά, γιατί τα έχει πει πριν από μένα, και πολύ πιο ποιητικά, ο Επίκουρος. Άλλωστε το δικό του ποστ τύπωσα και πήρα μαζί μου αντί για ταξιδιωτικό οδηγό. Θα σας πω μόνο ότι πήγαμε σφαίρα στο ξενοδοχείο, βάλαμε σορτσάκια και αμάνικα μπλουζάκια και κατεβήκαμε στη λίμνη, εκεί που είναι ο τεράστιος πήδακας και γίνονταν οι μουσικές εκδηλώσεις.


Πήραμε το τραινάκι που σε κάνει βόλτα κατά μήκος της ακτής, χαζέψαμε στα περίπτερα με τα σουβενίρ και τα μπιχλιμπίδια, φάγαμε καλαμπόκι στα κάρβουνα και καταλήξαμε σε μία μικρή παραλία που αν εξαιρέσουμε ότι το γρασίδι έφτανε σχεδόν ως την άκρη του νερού, νόμιζες ότι είσαι σε θάλασσα. Αμέσως ξεντυθήκαμε και ετοιμαστήκαμε να βουτήξουμε. Με το που βάλαμε τα πόδια μας μέσα στο νερό καταλάβαμε ότι σίγουρα ΔΕΝ είμασταν σε θάλασσα, αλλά σε λίμνη και μάλιστα σε απόσταση αναπνοής από τις Άλπεις. Πολύυυυυυυ κρύο μιλάμε. Τώρα καταλαβαίνω γιατί όταν είχα πάει στη Νάξο και παραπονιόμουν ότι το νερό ήταν παγάκι, όλοι οι ξένοι με κοίταζαν σα να τα έχω χάσει. Γι' αυτούς ήταν απλά δροσερό, για να μην πω χλιαρό. Πάντως παραδέχομαι ειδικά τα παιδάκια. Είχαν έρθει με κουβαδάκια, φτιαράκια, πλαστικές βαρκούλες, μπρατσάκια, μάσκες και αναπνευστήρες, και πλατσούριζαν με γενναιότητα, παρόλο που η πράσινη μύξα έτρεχε ποτάμι. Για τα λιγότερο θαρραλέα, είχε κούνιες λίγο πιο πέρα από την παραλία.

Τελικά δεν βουτήξαμε. Εγώ πλατσούρισα μέχρι τα γόνατα μόνο και μετά ξάπλωσα στα βράχια για να μαζέψω ήλιο (χωρίς καπέλο, αλλά με αντιηλιακό μεγάλου δείχτη προστασίας). Για να είμαι ειλικρινής το σκέφτηκα να μπω, αλλά πρόσεξα ένα σωρό βρωμιές στο νερό, είχε και κάτι γλάρους πιο δίπλα, και προτίμησα να μην το ρισκάρω. Τα βράχια όμως ήταν πολύ ωραία φάση και η παραλία είχε χρώμα πολύ μεσογειακό και μας θύμισε τι χάνουμε όσοι ζούμε στις βόρειες χώρες...

Μερικές εικόνες από Γενεύη - καταρχήν η παλιά πόλη και το king size παγκάκι:

Η τοπική αστυνομία χρησιμοποιεί Smartάκια και μάλιστα πολύχρωμα. Γουστάρωωωωωω!

Στη Γενεύη πρόσεξα πολλά ρολόγια (ακόμα και σε άσχετα σημεία, π.χ. δείτε πιο πάνω το ρολόι στη γωνία του δρόμου), πολλά συντριβάνια και βρυσούλες, και φυσικά πολλά σημαιάκια. Τα 'χουμε ξαναπεί αυτά, αλλά για του λόγου το αληθές, ιδού η απόδειξη:

Φυσικά δεν μπορούσα να μην περάσω από την Place du Mollard, για την οποία είχε μιλήσει ο Icarus στο ιστολόγιό του, και μάλιστα μου είχε δώσει οδηγίες για να την βρω εύκολα (ευχαριστώ Ίκαρε)!

Γενικά πρέπει να πω ότι η Γενεύη ήταν η ευχάριστη έκπληξη του ταξιδιού. Την περίμενα βαρετή (όπως τη θυμόμουνα από προηγούμενα ταξίδια) και βροχερή (όπως ήταν μέχρι 1-2 μέρες πριν πάμε). Τελικά λίγο ο καιρός, λίγο το πανηγύρι, βρήκαμε μια πόλη ζωντανή και καλοκαιριάτικη, που μας άφησε εξαιρετικές εντυπώσεις. Για μένα η καλύτερη φάση ήταν η παραλία. Γαλάζιος ουρανός, μπλε σκούρο νερό (όχι γκρι σουρί που είναι στην Αγγλία), ήλιος να καίει, τραπεζάκια έξω... ένα καλοκαίρι σαν Ελλάδα! Κάτι ξέρουν οι Ελβετοί που έχουν παντού σημαίες - μάλλον το κάνουν για να μην ξεχνιούνται.


Επόμενη στάση: Aβινιόν.

Λονδίνο-Παρίσι-Λυών

Το πρώτο κομμάτι του ταξιδιού ήταν η διαδρομή Λονδίνο-Παρίσι με Eurostar. Εδώ δεν έχω να σας πω κάτι ιδιαίτερο. Το Eurostar είναι ένα συμπαθέστατο τρενάκι, που στην Αγγλία πάει με 160 χλμ ανά ώρα και με το που φτάνει στη Γαλλία διπλασιάζει σχεδόν την ταχύτητά του (300 χλμ ανά ώρα) κι εκεί καταλαβαίνεις τι πάει να πει σφαίρα. Η θέα από το παράθυρο κατά τη διάρκεια της διαδρομής δεν είναι αξιόλογη, άλλωστε το τρένο πάει τόσο γρήγορα που δεν έχεις χρόνο να δεις τίποτα. Γι' αυτό κι εμείς βυθιστήκαμε στην ανάγνωση - και στον ύπνο. Το ταξίδι κρατάει 2 ώρες και 45 λεπτά, τα 21 από αυτά υποθαλάσσια μέσα από τη σήραγγα της Μάγχης. Μέχρι να φτάσουμε στο Παρίσι είχα διαβάσει ένα Marie Claire από την πρώτη μέχρι την τελευταία σελίδα, και είχα κοιμηθεί καμιά ωρίτσα (ευτυχώς γιατί μας περίμενε ξενύχτι).

Στο Παρίσι συναντηθήκαμε με έναν φίλο που μένει εκεί και πήγαμε για φαγητό και ποτάκι στο Saint Germain Des Prés, μια περιοχή που φημίζεται για τα καφέ, τα μπαρ και τη νυχτερινή ζωή της. Ήπιαμε κάτι καταπληκτικά κοκτέιλ (ντακίρι φράουλα και μοχίτο φράουλα) και κάναμε κέφι - εκεί καταλάβαμε ότι είμαστε διακοπές. Να σημειώσω ότι το μοχίτο φράουλα το πληρώσαμε 12€, όσο το είχα πληρώσει στου Ψυρρή προ τριετίας, με τη διαφορά ότι το μοχίτο στου Ψυρρή 1. δεν είχε φράουλες, και 2. δεν πινόταν *με τίποτα*. Και ήταν και μουρτζούφλης ο σερβιτόρος, ενώ η κοπέλα που μας σέρβιρε στο Παρίσι ήταν ευγενέστατη και ούτε καν της αφήσαμε πουρμπουάρ (δεν συνηθίζεται, μιας που το σέρβις περιλαμβάνεται στο λογαριασμό).

Την επόμενη μέρα το πρωί κάναμε μια βόλτα στην περιοχή γύρω από το ξενοδοχείο και είδαμε πολλά κλειστά μαγαζιά και άδεια καφενεδάκια (ο Αύγουστος είναι ο κατεξοχήν μήνας διακοπών για τους Παριζιάνους), αρκετούς τουρίστες, έναν νεαρό που περπατούσε με τη μύτη χωμένη στο (αγγλικό) Harry Potter and the Deathly Hallows, και μια κομψότατη κυρία που είχε βγάλει τα σκυλάκια της βόλτα. Τον νεαρό δεν πρόλαβα να τον φωτογραφήσω (για άνθρωπος που διάβαζε περπατώντας οφείλω να ομολογήσω ότι πήγαινε πολύ γρήγορα) αλλά την κυρία την πέτυχα. Όχι τίποτα άλλο, αλλά να δείτε ότι δεν είναι όλες οι Παριζιάνες στυλάτες ;-)


Στις 11 η ώρα ακριβώς αναχωρήσαμε από τον εντυπωσιακότατο Gare de Lyon με διώροφο τρένο TGV (ταχεία) για την Λυών. Ταξιδέψαμε πρώτη θέση, στον δεύτερο όροφο, πολύ χλιδάτα και με απίθανη θέα από το παράθυρο σε όλη τη διάρκεια της διαδρομής.


Σε λιγότερο από 2 ώρες ήμασταν στην Λυών, τρίτη μεγαλύτερη πόλη (μετά τη Μασσαλία) και πρώην πρωτεύουσα της Γαλλίας. Η Λυών μας άρεσε πάρα πολύ και μας θύμισε αρκετά το Παρίσι, μόνο που έχει όχι ένα, αλλά δύο ποτάμια, τον Ροδανό και τον Σον. Ο Ροδανός είναι χρώμα βεραμάν. Απίστευτο χρώμα, και κρίμα που δεν φαίνεται τόσο καλά στην φωτογραφία. Χαρακτηριστικά μνημεία της Λυών είναι μια ραδιοφωνική κεραία που φέρνει αρκετά στον Πύργο του Άιφελ, ο ναός Νοτρ Νταμ ντε Φουρβιέρ στον λόφο πάνω από την παλιά πόλη, δύο ρωμαϊκά θέατρα (που το καλοκαίρι χρησιμοποιούνται ως συναυλικοί χώροι) και ο ουρανοξύστης της Crédit Lyonnais, ύψους 165 μέτρων, που ξεχωρίζει από μακριά.


Περπατήσαμε στην άκρη στο ποτάμι, ξαπλώσαμε στα παγκάκια-ξαπλώστρες για να ξεκουραστούμε και να μαζέψουμε δυνάμεις (κάναμε πάνω από μια ώρα να βρούμε ανοιχτό εστιατόριο, γιατί στις 2 μμ τα περισσότερα μαγαζιά ή κλείνουν ή σταματάνε να σερβίρουν φαγητό), φάγαμε τελικά σε ένα καφεστιατόριο όπου μας τσίμπησαν ελαφρά τον πωπό (25€ για μια μακαρονάδα, επιδόρπιο και αναψυκτικό) αλλά το φαγητό ήταν πραγματικά πολύ καλό (ειδικά τα προφιτερόλ με γέμιση παγωτό βανίλια περιχυμένα με ζεστή σως σοκολάτας - πω πω τι θυμήθηκα τώρα!!!).


Στη συνέχεια κάναμε μια περιήγηση με ανοιχτό τουριστικό λεωφορείο (κανονική τιμή 17€, αλλά πληρώσαμε "μόνο" 10€ γιατί ήταν το τελευταίο δρομολόγιο της μέρας). Ο οδηγός έτρεχε σαν δαιμονισμένος, μάλλον για να σχολάσει μια ώρα αρχύτερα, αλλά είδαμε όλα τα αξιοθέατα της πόλης και σπίτια με τις χαρακτηριστικές Λυωνέζικες τοιχογραφίες. Το ότι καταφέραμε να τα φωτογραφίσουμε οφείλεται στο συνδιασμό ταχύτατων αντανακλαστικών με το image stabilising της Canon.

Μετά πήγαμε βόλτα στην ατμοσφαιρικότατη παλιά πόλη που θυμίζει αρκετά την Πλάκα στο πιο γοτθικό της, και επισκεφτήκαμε τη Νοτρ Νταμ και τα ρωμαϊκά θέατρα με τελεφερίκ. Σημειωτέον ότι το τελεφερίκ δεν είναι μόνο για τουρίστες, είναι μέρος των συγκοινωνιών της πόλης και κάνει ενδιάμεσες στάσεις. Σαν τρόλεϋ που ταξιδεύει ανηφορικά ένα πράγμα. Εντελώς άλλη φάση.


Γενικά η Λυών αξίζει πολύ και σίγουρα θα προσπαθήσω να ξαναπάω κάποια στιγμή, αν μη τι άλλο για δω αν έχει νυχτερινή ζωή, αφού το βράδυ εκείνο ήμασταν τόσο λιώμα από την κούραση που γυρίσαμε στο ξενοδοχείο με ταξί, παραγγείλαμε φαγητό στο δωμάτιο και το απολαύσαμε βλέποντας το γαλλικό Survivor μέχρι να μας πάρει ο ύπνος κατά τις 11 μ.μ. (τόσο χάλια)!

Επόμενη στάση: Γενεύη.

Πέντε μέρες, πέντε πόλεις και μια παραλία

Η περιοδεία στην Γαλλία ξεκίνησε σαν ιδέα πέρσυ την άνοιξη, όταν βρήκα στην εφημερίδα Τhe Independent ένα ένθετο για την Αβινιόν, μια πόλη της ΝΑ Γαλλίας που είναι ιδιαίτερα δημοφιλής στους Άγγλους. Το ένθετο πρότεινε τη διαδρομή Λονδίνο-Λίλη-Παρίσι-Λυών-Αβινιόν, που μου φάνηκε αρκετά ενδιαφέρουσα, και το κράτησα με σκοπό κάποια στιγμή να οργανώσω το σχετικό ταξίδι. Ένα χρόνο αργότερα, γράφοντας τα ποστ για τη Ζυρίχη, ο Επίκουρος με παρέπεμψε σε ένα παλιότερο δικό του ποστ για τη Γενεύη, όπου αναφερόταν στα Fêtes de Genève, μια γιορτή μουσικής που γίνεται στις αρχές του Αυγούστου. Εκεί μου μπήκε η ιδέα να συνδιάσω τα δύο ταξίδια. Μια γρήγορη ματιά σε ταξιδιωτικό χάρτη επιβεβαίωσε αυτό που σκεφτόμουν: ότι η Γενεύη είναι κοντά στη Λυών και ότι συνδέεται σιδηροδρομικά με την Αβινιόν.

Έτσι έφτιαξα ένα πενθήμερο δρομολόγιο κόβοντας τη Λίλη (που την είχαμε ξαναδεί και που έχει το βασικό μειονέκτημα ότι είναι στο βορρά), και με τη Γενεύη εμβόλιμη μεταξύ Λυών και Αβινιόν. Κλείσαμε εισιτήρια και ξενοδοχεία και αρχίσαμε να τσεκάρουμε τι άλλο μπορούμε να δούμε γύρω από την Αβινιόν. Με το νερουλιαστό καλοκαίρι που περάσαμε φέτος, η απόφαση ήταν εύκολη: έπρεπε να φτάσουμε μέχρι τη Μεσόγειο, ώστε να κάνουμε έστω ένα μπάνιο. Το πιο κοντινό θέρετρο στην Αβινιόν είναι το Αγκντ. Βρήκαμε και μια πόλη με πολιτιστικό ενδιαφέρον στο ενδιάμεσο, τη Νιμ, τη βάλαμε κι αυτή στο πρόγραμμα, και ολοκληρώσαμε το πλάνο μας: πέντε μέρες, πέντε πόλεις και μια παραλία.

Ακούγεται πολύ, αλλά με τις ταχύτητες που πιάνουν τα τρένα στη Γαλλία (320 χλμ την ώρα) καμιά διαδρομή δεν κράτησε πάνω από 3 ώρες. Επιπλέον, επειδή ήταν Αύγουστος και τα τρένα μισοάδεια, βρήκαμε φτηνά εισιτήρια στην πρώτη θέση, και ταξιδέψαμε με πολλή άνεση. Τα ξενοδοχεία ήταν αρκετά φτηνά (από 55-75 ευρώ το δίκλινο) και ακριβώς όπως τα θέλαμε, δίπλα στους σιδηροδρομικούς σταθμούς. Οι πόλεις που είδαμε μας άρεσαν όλες, η ατμόσφαιρα στη Γενεύη ήταν όπως την είχε περιγράψει ο Επίκουρος, ο καιρός τέλειος, η δε παραλία το κερασάκι στην τούρτα!

Συνεχίζεται...