Τα "Top 10" του Λονδίνου

Πριν λίγες μέρες δημοσιεύτηκε στις εφημερίδες μια λίστα με τις 10 πιο δημοφιλείς ατραξιόν του Λονδίνου. Για όσους τυχόν σκοπεύετε να μας επισκεφτείτε στο εγγύς μέλλον, σκέφτηκα ότι θα έχει ενδιαφέρον να δείτε ποια μουσεία και μνημεία προσελκύουν τους περισσότερους τουρίστες (είτε για να τα βάλετε στη λίστα σας, είτε για να τα αποφύγετε).

Τα TOP 10 είναι:

1. Bρετανικό Μουσείο
2. Πινακοθήκη Tate Modern
3. Εθνική Πινακοθήκη
4. Μουσείο Φυσικής Ιστορίας
5. Μουσείο Επιστήμης
6. Μουσείο Victoria & Albert
7. Πύργος του Λονδίνου
8. Εθνικό Ναυτικό Μουσείο
9. Καθεδρικός Ναός του Αγίου Παύλου
10. Εθνική Πινακοθήκη Πορτραίτων

Βρετανικό Μουσείο: Α museum of the world, for the world

Το μουσείο όπου εκτίθενται τα πάλι-με-χρόνια-με-καιρούς-πάλι-δικά-μας-θα 'ναι μάρμαρα του Παρθενώνα δέχτηκε 5,5 εκατομμύρια επισκέπτες μέσα στο 2007, μια αύξηση της τάξης του 12% σε σύγκριση με το 2006, η οποία οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην προσωρινή έκθεση που φιλοξενεί από τον Σεπτέμβριο του 2007 με τίτλο The First Emperor: China's Terracotta Army. H έκθεση είναι αφιερωμένη στον πρώτο αυτοκράτορα της Κίνας Τσιν Σι Χουάνγκ-τι και περιλαμβάνει μέλη του Πήλινου Στρατού, μιας από τις σημαντικότερες αρχαιολογικές ανακαλύψεις του 20ου αιώνα. Η έκθεση αυτή αποδείχτηκε τόσο δημοφιλής, που όχι μόνο είναι απαραίτητη η κράτηση εισιτηρίων, αλλά το μουσείο μένει ανοιχτό ως τα μεσάνυχτα κάθε μέρα για να εξυπηρετήσει τον μεγάλο αριθμό επισκεπτών. Υπολογίζεται ότι μέχρι τις 6 Απριλίου 2008 που θα κλείσει η έκθεση, θα την έχουν επισκευτεί 650.000 άτομα, που σημαίνει περισσότερα από 3.000 άτομα την ημέρα! Η είσοδος στο μουσείο είναι ελεύθερη, ενώ η έκθεση του Πήλινου Στρατού έχει είσοδο 12 λίρες (περίπου 16 ευρώ). Αξίζει να πάτε όχι μόνο για τους πήλινους στρατιώτες και τα μάρμαρα, αλλά για όλα τα εκθέματα. Προσωπικά εκείνα που με εντυπωσίασαν πάνω από όλα τις δύο φορές που έχω πάει στο Βρετανικό Μουσείο είναι τα Αιγυπτικά.

Πινακοθήκη Tate Modern

Πινακοθήκη μοντέρνας τέχνης που στεγάζεται σε έναν πρώην σταθμό παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας στη νότια όχθη του Τάμεση (Bankside), απέναντι από τον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Παύλου, με τον οποίο ενώνεται με πεζογέφυρα. Στις συλλογές της συμπεριλαμβάνονται έργα γνωστών καλλιτεχνών του 20ου αιώνα όπως ο Νταλί, ο Πικάσο και ο Γουόρχολ. Παρόλο που το γραφείο μου απέχει το πολύ 10 λεπτά περπάτημα από την Tate Modern, και περνάω απέξω αρκετά συχνά, δεν την έχω επισκευτεί ακόμα, οπότε δεν μπορώ να σας πω αν αξίζει ή όχι, πέρσυ πάντως είχε πάνω από 5 εκατομμύρια επισκέπτες. Εκείνο που μπορώ να σας πω είναι ότι ο κοντινότερος σταθμός του υπογείου είναι το Southwark (προφ. Σάδαρκ - oh yes) και ο πιο εύκολος τρόπος να πάτε από την έξοδο του σταθμού στην Tate Modern είναι να ακολουθήσετε τις πορτοκαλί κολώνες. Όχι δεν τρελάθηκα - έχουν βάψει μια σειρά από ηλεκτρικές κολώνες (φανοστάτες) σε χρώμα πορτοκαλί και αν τις ακολουθήσεις πας από τον σταθμό του Southwark στην Tate Modern και τούμπαλιν. Μην περιμένετε να προσανατολιστείτε αλλιώς, γιατί το κτήριο της πινακοθήκης δεν φαίνεται από τον σταθμό. Η είσοδος είναι ελεύθερη (με εισιτήριο για τις προσωρινές εκθέσεις) και στην ιστοσελίδα της θα βρείτε πληροφορίες και στα ελληνικά. Λένε ότι αξίζει πολύ το εστιατόριό της, που έχει καταπληκτική θέα στο ποτάμι.

Εθνική Πινακοθήκη

Βρίσκεται στην πλατεία Trafalgar, στο κέντρο του Λονδίνου, και είναι must. Έχει έργα όλων των γνωστών ζωγράφων - και τα ηλιοτρόπια του Van Gogh. Ως κτήριο είναι πολύ όμορφο, έχει ωραία θέα προς την πλατεία Trafalgar και το Big Ben, και η είσοδος είναι δωρεάν. Έχω πάει πολλές φορές και πάντα φεύγω ενθουσιασμένη. Έχει και πολύ ωραία καφε-εστιατόρια, ή μπορείτε να πάτε απέναντι ακριβώς στο Café in the Crypt, για το οποίο έκανε πρόσφατα ειδική ανάρτηση ο Γκρινιάρης.

Μουσείο Φυσικής Ιστορίας και Μουσείο Επιστήμης.

Δεν έχω πάει σε κανένα από τα δύο. Ξέρω ότι είναι πολύ δημοφιλή στα παιδιά λόγω του εκπαιδευτικού τους χαρακτήρα. Το μουσείο επιστήμης έχει και τρισδιάστατο σινεμά IMAX που προβάλει ταινίες μικρού μήκους. Η είσοδος στα δύο μουσεία είναι δωρεάν (στο σινεμά πληρώνεις). Βρίσκονται και τα δύο στο South Kensington, πολύ κοντά στο Μουσείο Victoria & Albert. Σ' αυτό έχω πάει, πριν πολλά χρόνια, αλλά δεν το έχω δει όλο. Τότε πλήρωνες είσοδο (τώρα είναι δωρεάν) και τα μουσεία συνήθιζαν να μην χρεώνουν εισιτήρια το τελευταίο μισάωρο πριν κλείσουν. Ως πτωχή φοιτήτρια είχε επισκευτεί αρκετά μουσεία στα πεταχτά και το Victoria & Albert ήταν ένα από αυτά. Κάποια στιγμή θα ξαναπάω, γιατί μου είχε αρέσει. Οι συλλογές του περιλαμβάνουν έπιπλα, φωτογραφίες, πίνακες, υαλικά, κεραμικά, γλυπτά, εργόχειρα, υφάσματα, ρούχα, κοσμήματα, και γενικώς ό,τι μπορεί να θεωρηθεί τέχνη, σχεδίαση ή διακόσμηση, από τα τελευταία 3000 χρόνια. Κατά καιρούς έχει συνεργαστεί με το Μουσείο Μπενάκη.

Ο Πύργος του Λονδίνου

Από τα πιο χαρακτηριστικά μνημεία του Λονδίνου, αν και προσωπικά δεν θα σας το πρότεινα, εκτός αν έχετε πολύ χρόνο και όρεξη στη διάθεσή σας. Αν είσαστε στο Λονδίνο για λιγότερο από 1 εβδομάδα, μην το σκέφτεστε καν - θα σας φάει μια μέρα και δεν αξίζει, εκτός αν έχετε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την ιστορία των βρετανών μοναρχών ή θέλετε πολύ να δείτε τα Βασιλικά Κοσμήματα που εκτίθενται σε ειδική αίθουσα-θησαυροφυλάκιο. Το εισιτήριο έχει 16 λίρες (21€) και στην τιμή περιλαμβάνονται ξεναγήσεις από τους φρουρούς του Πύργου με τις χαρακτηριστικές μαυρο-κόκκινες στολές.


Πάντως ακόμα κι αν δεν πάτε στον Πύργο, αξίζει να επισκεφτείτε την περιοχή για να ψωνίσετε σουβενίρ στο Tower Shop έξω από τον Πύργο, και να δείτε την Γέφυρα του Πύργου, το αυγουλωτό Δημαρχείο και τα πανέμορφα St Katherine's Docks, μια μαρίνα στη μέση της πόλης. Επιβάλεται μια επίσκεψη στην pub Dickens Inn. Δεν θα πιστεύετε ότι είσαστε στο κέντρο του Λονδίνου! Κοντινότερος σταθμός του υπογείου: Tower Hill.

Εθνικό Ναυτικό Μουσείο: Sea, ships, time and the stars

Δεν έχω πάει, πάντως πέρσυ το προτίμησαν πάνω από 1,5 εκατομμύριο επισκέπτες (10% περισσότεροι από το 2006, οπότε παίζει να μοιράζουν τίποτα). Βρίσκεται στο πάρκο του Greenwich (προφ. Γκρένιτς), κοντά στο αστεροσκοπείο (με τη γραμμή του Μεσημβρινού του Greenwich) και το νέο Πλανητάριο. Το Greenwich γενικότερα είναι πολύ όμορφο, και τα σαββατοκύριακα έχει ωραία αγορά για την οποία σας έχω ξαναπεί. Θα πάτε με τραίνο (όχι υπόγειο) αλλά μην σας απωθεί αυτό: κάνει μόνο 15 λεπτά από το κέντρο του Λονδίνου (Charing Cross) και σας καλύπτει η ημερήσια κάρτα διαδρομών για τις ζώνες 1 & 2. Είσοδος ελεύθερη.


Καθεδρικός Ναός Αγίου Παύλου

Αγγλικανικός (όχι καθολικός, όπως νομίζουν πολλοί) Καθεδρικός Ναός της επισκοπής του Λονδίνου που βρίσκεται στην περιοχή City, ανατολικά της πλατείας Trafalgar. Εδώ παντρεύτηκαν ο Κάρολος και η Νταϊάνα το 1981. Βρίσκεται απέναντι από την Tate Modern που λέγαμε πιο πριν. Σχεδιάστηκε από τον φημισμένο αρχιτέκτονα Sir Christopher Wren γύρω στο 1675 στη θέση του ναού που προϋπήρχε στο ίδιο σημείο και καταστράφηκε στην μεγάλη φωτιά του Λονδίνου το 1666. Έχω περάσει απέξω πολλές φορές και έχω μπει μέσα τουλάχιστον μία. Αυτό το ξέρω γιατί έχω κρατήσει το εισιτήριο, αλλά παραδόξως θυμάμαι μόνο την κρύπτη, που έχει ελεύθερη είσοδο. Χμμμμ. Μάλλον επιβάλλεται να ξαναπάω κάποια στιγμή. Το εισιτήριο κοστίζει 10 λίρες (13€).

Εθνική Πινακοθήκη Πορτραίτων

Βρίσκεται ακριβώς πίσω από την Εθνική Πινακοθήκη, μεταξύ της Trafalgar Square και της Leicester (Λέστερ) Square. Παρότι είναι τελευταία στη λίστα με "μόλις" 1,5 εκατομμύριο επισκέπτες το χρόνο, προσωπικά είναι το αγαπημένο μου μουσείο και έχω πάει πάρα πολλές φορές, όχι μόνο στη βασική έκθεση (που είναι δωρεάν) αλλά και στις προσωρινές (που κοστίζουν κάτι παραπάνω, αλλά αξίζουν). Η συλλογή αποτελείται από πίνακες, φωτογραφίες και σκίτσα πορτραίτων γνωστών και όχι τόσο γνωστών Βρετανών και ξένων. Οι συλλογές ανανεώνονται συνέχεια με καινούριες θεματικές εκθέσεις π.χ. συγγραφείς, ηθοποιούς, επιστήμονες, επιχειρηματίες (είχε και τον Στέλιο Χατζηιωάννου της easyJet), ενώ θυμάμαι μια φορά είχε ένα φιλμ που έδειχνε τον David Beckham να κοιμάται (πάντως δεν ροχάλιζε). Αν πάτε καλοκαίρι, αξίζει να δείτε την προσωρινή συλλογή με τίτλο BP Portrait Award όπου εκτίθενται τα έργα που συμμετέχουν σε ετήσιο διαγωνισμό πορτραίτου με σπόνσορα την BP.

2 + 1 τραγούδια αγάπης

Με κάλεσε ο Stathis957 να γράψω 2 τραγούδια που θα μπορούσα να σιγοτραγουδήσω αντί να πω σ' αγαπώ. Αφού διάλεξα 2 αγαπημένα μου τραγούδια, ξαναδιάβασα τις οδηγίες που λένε το ένα να είναι αντρική φωνή και το άλλο γυναικεία. Επειδή δεν μπορώ να διαλέξω ανάμεσα στα δύο γυναικεία (το ένα είναι πάρα πολύ αγαπημένο και το άλλο έχει συναισθηματική αξία - δεν ξέρω αν με πιάνετε), θα κάνω μια μικρή παρασπονδία και θα ανεβάσω τρία τραγούδια για να είμαι μέσα. Άλλωστε Παρασκευή σήμερα και τα ελαφρά ενδείκνυνται. Έχουμε και λέμε λοιπόν:

Για αρχή... Alone by Heart



Για συνέχεια... Eternal Flame by Τhe Bangles



Και ο μπαλαντέρ... Hello by Lionel Richie (χωρίς εικόνα - κλείστε τα μάτια και απολαύστε)!



Καλό σαββατοκύριακο να έχουμε!

Shake it

Σήμερα το πρωί, με το που άνοιξα τον υπολογιστή, με περίμενε ημέιλ από τον φίλο μου τον Κώστα στο οποίο με ρωτούσε αν κουνηθήκαμε και πώς αντέδρασε ο κόσμος στο Λονδίνο. Όπως διάβασα το μύνημα βιαστικά και καθότι το μάτι δεν είχε καλο-ανοίξει, νόμιζα ότι είχε γίνει σεισμός στην Ελλάδα. Όταν ξαναδιάβασα (τις δυο προτάσεις που είχε γράψει, γιατί είναι και λιγομίλητος) συνειδητοποίησα ότι μιλούσε για σεισμό στην Αγγλία. Περιττό να σας πω ότι δεν κατάλαβα απολύτως τίποτα, παρόλο που έπεσα για ύπνο λίγο πριν τη 1 το πρωί, δηλαδή την ώρα που έγινε ο σεισμός θα πρέπει να ήμουν μισο-ξύπνια ακόμα. Όλα τα καλά τα χάνω ρε γμτ.

Κοίταξα στην ιστοσελίδα του BBC και έμαθα ότι ο σεισμός έγινε στο Lincolnshire, 250 χλμ βόρεια του Λονδίνου, είχε ένταση 5.2 στην κλίμακα Ρίχτερ, κράτησε 10 δευτερόλεπτα, και είναι ο μεγαλύτερος σεισμός που έχει γίνει στη Βρετανία από το 1984, που είχε κάνει ένα 5.4 στην Ουαλία. Όχι ο πρώτος, όπως νομίζουν πολλοί, γιατί κάνει σεισμούς αρκετά συχνά, απλά όχι τόσο συχνά όσο στην Ελλάδα, ούτε με τόσο μεγάλη ένταση. Μόλις τον περασμένο Απρίλιο είχε κάνει σεισμό 4.3 Ρίχτερ στη νότια Αγγλία. Oύτε κι αυτόν τον είχα καταλάβει.

Άνοιξα και τηλεόραση για να δω τι παίζει. Ο σεισμός είναι πρώτο θέμα σε όλα τα πρωινάδικα, αλλά δεν είδα ούτε παράθυρα ούτε μεγάλες εξάρσεις. Μάλιστα οι παρουσιάστριες ειδικά είναι με το χαμόγελο στα χείλη (μες τη χαρά που βρήκαν νέο θέμα). Δείχνουν κάτι πλάνα με κεραμίδια που έχουν πέσει στο πεζοδρόμιο, έναν νεαρό που ήταν ξύπνιος εκείνη την ώρα και κουνήθηκε λιγάκι και μια κυρία που τρόμαξε. Από ζημιές λίγα πράγματα, από τραυματισμούς το ίδιο. Στις ειδήσεις των 8:30 το θέμα εξαντλήθηκε μέσα σε 10 λεπτά και προχώρησαν στο επόμενο θέμα που ήταν η αύξηση στον αριθμό των ατόμων που πάνε στο νοσοκομείο με δαγκώματα σκύλων. Τώρα λένε για έναν 13χρονο που κάνει καταδύσεις και έχει τα φόντα να πάει στους Ολυμπιακούς του 2012, αλλά δεν του πληρώνει κανείς τα έξοδα για να προπονηθεί.

Απ' ό,τι διαπιστώνω από τον αριθμό μυνημάτων και τηλεφωνημάτων που δεν έχω λάβει, και από 2-3 συζητήσεις που είχα μέσω MSN, κανείς από τους γνωστούς και φίλους που μένουν στην Αγγλία δεν κατάλαβε τίποτα. Γενικώς, business as usual.

Καλημέρα σε όλους και ελπίζω να μην κουνηθείτε ούτε εσείς!

Ενημέρωση 27 Φεβρουαρίου 2008 στις 8:42 μμ

Στην εφημερίδα βρήκα το παρακάτω σχεδιάγραμμα που δείχνει ποιοι κουνήθηκαν και πόσο από τον χθεσινοβραδυνό σεισμό. Τελικά δεν είναι και τόσο περίεργο που δεν τον κατάλαβε κανείς από τους φίλους και γνωστούς στο Λονδίνο...


Διάβασα επίσης στην εφημερίδα ότι κάθε χρόνο καταγράφονται περίπου 200 σεισμοί στη Βρετανία, αλλά μόνο το 15% γίνονται αντιληπτοί (μάλλον επειδή είναι πολύ μικρής διάρκειας και έντασης). Σεισμοί σαν τον χθεσινοβραδινό γίνονται κάθε 10-20 χρόνια.

O Philip Glass στην Αθήνα

Ένας από τους πιο αγαπημένους μου συνθέτες, ο αμερικανός Philip Glass, θα είναι στην Αθήνα από τις 8-12 Ιουλίου 2008 για να παρουσιάσει την καινούρια του δουλειά με τίτλο Book of Longing, με μουσική που έχει γράψει πάνω σε ποιήματα και σκίτσα του Leonard Cohen.

Oι σινεφίλ ίσως ξέρετε τον Glass από τις ταινίες Koyaanisqatsi και πιο πρόσφατα The Illusionist και Notes on a Scandal, των οποίων έχει συνθέσει τη μουσική. Όσοι παρακολουθείτε το νέο Battlestar Galactica, θα γνωρίζετε σίγουρα το έργο του Metamorphosis One. Είναι το *πολύ* ατμοσφαιρικό κομμάτι για πιάνο που βάζει η Kara στο κασσετόφωνο όταν πάνε με τον Helo στο διαμέρισμά της στην Caprica.



Αποσπάσματα από άλλα κομμάτια του Glass μπορείτε να ακούσετε μέσω audioplayer στην ιστοσελίδα του.

Την είδηση τη διάβασα στο in.gr αλλά περισσότερες λεπτομέρειες είχε δημοσιεύσει τον περασμένο μήνα η Ελευθεροτυπία. Οι παραστάσεις θα δωθούν στο Θέατρο Badminton (Άλσος Στρατού-Γουδή) και εισιτήρια θα προπωλούνται από την 1η Μαρτίου 2008. Οι τιμές αρχίζουν από 30€ (φοιτητικό 20€) και φτάνουν τα 85€.

Όσοι πιστοί, σπεύσατε!

Ο κανόνας των 7

Πριν λίγο καιρό με τάγκαρε ο Adonios να γράψω 7 ελαττώματα, συνήθειες ή παραξενιές μου. Ορίστε λοιπόν:

1. Είμαι φοβερά ακατάστατη. Μπορώ να μετατρέψω ένα συμμαζεμένο σπίτι σε σταύλο μέσα σε λίγες μόνο ώρες (και το έχω κάνει επανειλημμένα).

2. Όσο είμαι ακατάστατη, άλλο τόσο είμαι σιχασιάρα. Έτσι και πιάσω χλωρίνη στα χέρια μου, δεν με σταματά τίποτα.

3. Το πρώτο πράγμα που κάνω κάθε πρωί μόλις σηκωθώ είναι να ανοίξω τον υπολογιστή.

4. Εκνευρίζομαι πολύ εύκολα. Προσπαθώ να εφαρμόζω τις αρχές του ζαμανφουτισμού για να μην είμαι συνέχεια στην τσίτα, αλλά δεν τα καταφέρνω πάντα.

5. Είμαι ομιλητική όταν χρειάζεται (και καμιά φορά όταν δεν χρειάζεται), αλλά με κουράζει το υπερβολικό μπουρ-μπουρ των άλλων. Από κάποιο σημείο και μετά θέλω να κλειστώ σε ένα δωμάτιο μόνη μου με ένα βιβλίο, και να μην ακούω τίποτα, ούτε μουσική.

6. Είμαι άνθρωπος ανάποδος, π.χ. δουλεύω με περισσότερη όρεξη όταν έξω έχει ήλιο, μ' αρέσει η πολλή ζέστη *και* το πολύ κρύο, προτιμώ τα άγουρα φρούτα από τα γινωμένα, τα μονά κρεβάτια από τα διπλά, το παγωτό βανίλια από το παγωτό σοκολάτα, τις Δευτεριάτικες εξόδους από τις Σαββατιάτικες, και λοιπά και λοιπά (the list is endless).

7. Δεν μου πολυ-αρέσει να μιλάω για τον εαυτό μου, γι' αυτό θα σταματήσω εδώ.

Το απέραντο γαλάζιο

Με τάγκαρε ο Νίκος Κ. να παρουσιάσω τo φόντο της επιφάνειας εργασίας μου στα πλαίσια του πιο πρόσφατου μπλογκοπαίχνιδου.


Του το είπα ότι θα τον απογοητεύσω με την συμμετοχή μου...

Νομίζω πάντως ότι διεκδικώ επάξια τον τίτλο της πιο βαρετής επιφάνειας εργασίας από άτομο που ασχολείται καθημερινά με τον υπολογιστή. Eίναι κι αυτό μια κάποια επιτυχία :-)

Πιάσε κι εσύ ένα βιβλίο, μπορείς!

Ειπώθηκε στην ανάκριση ότι τον είχαν δει να πετάει στον αέρα φρούτα και να προσπαθεί να τα πιάσει με το στόμα του· δημοσίως, ο θάνατός του χρεώθηκε σε δυστύχημα, αν και κανείς δεν το πίστεψε αυτό ούτε ακόμα κι όταν η ετυμηγορία των Αρχών απέδωσε το φταίξιμο στη δαμασκηνιά, η οποία κατηγορήθηκε για το φόνο και καταδικάστηκε να ξεριζωθεί και να καεί. Ήταν φανερό πως κάποιος είχε κανονίσει να τον στραγγαλίσουν και να του χώσουν κατόπιν στο λαρύγγι το δαμάσκηνο. Χωρίς αμφιβολία οι τεχνικές του Γλαύκου είχαν βελτιωθεί αισθητά από την εποχή της Ιουλίας Αγριππίνας και η αποτελεσματικότητά του εναρμονιζόταν τώρα στην εντέλεια με τις εμπνεύσεις μου.

Απόσπασμα από το βιβλίο: Νέρων - Εγώ, ένας θεός του Στέφανου Δάνδολου. Εκδόσεις Καστανιώτη.

Με κάλεσε η Μαρία του Μικρού Ανάλογου να συμμετέχω στο παιχνίδι με τα βιβλία. Το συγκεκριμένο μου το έκαναν δώρο πριν από αρκετό καιρό, αλλά δεν το έχω διαβάσει ακόμα. Η αλήθεια είναι ότι το εξώφυλλο με απωθεί. Μου άρεσε όμως το απόσπασμα, οπότε ίσως να είναι το επόμενο βιβλίο που θα ξεκινήσω :-)

Προσκαλώ κι εγώ με την σειρά μου τους: Δανάη, Philos, Wicked Librarian, Moneypenny & Georgette και Μαρία Λεμονάτη να συνεχίσουν την αλυσίδα.

Οι κανόνες του παιχνιδιού είναι:

1. Πιάσε το βιβλίο που βρίσκεται πιο κοντά σε σένα.
2. Άνοιξε το βιβλίο στη σελίδα 123 (αν το βιβλίο διαθέτει λιγότερες από 123 σελίδες, άφησέ το και πήγαινε στο επόμενο κοντινότερο).
3. Bρες την πέμπτη περίοδο (από τελεία σε τελεία) της σελίδας.
4. Aνάρτησε τις επόμενες τρεις περιόδους (δηλ. την έκτη, την έβδομη και την όγδοη).
5. Ζήτα από πέντε ανθρώπους να κάνουν το ίδιο.