Μπουκιά και συγχώριο

Φυσικά στο Χέιστινγκς φάγαμε ψάρι με τηγανιτές πατάτες, το γνωστό fish & chips. Αν έχετε φάει fish & chips σε κάποια παμπ ή εστιατόριο, μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι αυτό που θα φάτε σε μια παραλιακή αγγλική πόλη είναι απείρως καλύτερο.


Σε περιοχές που υπάρχουν πολλοί ψαράδες, όλα σχεδόν τα ταχυφαγεία είναι τσιπάδικα (chippies στην αγγλική). Φτάνοντας στο Hastings, και μην γνωρίζοντας ποιο είναι καλό και ποιο όχι, επιλέξαμε εκείνο που είχε τη μεγαλύτερη ουρά (ναι, αυτός ο κόσμος που φαίνεται σα να στέκεται στη μέση του δρόμου, στην πραγματικότητα περιμένει να πάρει ψάρι με πατάτες). Μιλάμε ότι κάναμε σχεδόν μισή ώρα να παραγγείλουμε, αλλά άξιζε τον κόπο!


Το μαγαζί αν κατάλαβα καλά το δουλεύουν Πολωνοί. Αυτό μου έκανε εντύπωση, γιατί τα μαγαζιά αυτά συνήθως τα έχουν Κύπριοι (Ελληνοκύπριοι αλλά κυρίως Τουρκοκύπριοι). Προφανώς τα δεδομένα αλλάζουν.


Ο κύριος με το λαδί μπλουζάκι ήταν ιδιαίτερα φιλικός, έκανε στην άκρη για να βγάλω πιο άνετα φωτογραφίες και μάλιστα μου άνοιξε το πορτάκι της προθήκης χωρίς να του το ζητήσω για να βγάλω φωτογραφία τα φρεσκοτηγανισμένα ψάρια.


Αυτός είναι ο τιμοκατάλογος του μαγαζιού. Όπως βλέπετε, το τηγανιτό ψάρι είναι μπακαλιάρος (cod), σκυλόψαρο (huss) ή πλατέσσα (plaice).


Επίσης προσφέρονται διαφόρων ειδών λουκάνικα, πίτες και αγγουράκια, κρεμμύδια ή αυγά τουρσί. Στο μεγάλο βάζο είναι τα κρεμμύδια και πίσω τους διακρίνονται τα αυγά.


Εμείς προτιμήσαμε τον παραδοσιακό μπακαλιάρο, ο οποίος πρέπει να σας πω ότι ήταν νοστιμότατος. Το ίδιο και οι τηγανιτές πατάτες. Από όλο αυτό που βλέπετε δεν έμεινε ούτε μια τόση δα μπουκίτσα, παρόλο που το φάγαμε στα όρθια με ένα μικρό ξύλινο πηρουνάκι.


Για επιδόρπιο πήραμε ντόνατς που τα είδαμε να φτιάχνονται μπροστά στα μάτια μας και να κάνουν βουτιά ένα-ένα μέσα στη ζάχαρη.


Παρότι δεν συμπαθώ την κριτσανιστή ζάχαρη, δοκίμασα ένα και έχω να πω ότι ήταν πραγματικά θεϊκό. Πώς είναι τα ντόνατς που αγοράζουμε σε πακέτα από το σούπερ μάρκετ; Καμία σχέση.


Καλή μας χώνεψη!

Τριήμερο

Το περασμένο σαββατοκύριακο ήταν τριήμερο, δηλαδή σήμερα ήταν αργία. Δεν γιορτάζαμε κάτι, απλά στην Αγγλία η πρώτη και η τελευταία Δευτέρα του Μαΐου είναι πάντα αργίες. Οι περισσότεροι Άγγλοι τιμούν τα τριήμερα είτε με μαστορέματα, είτε με ταξίδια. Την Παρασκευή το βράδυ, λέει, όλοι οι δρόμοι ήταν εντελώς φρακαρισμένοι στην έξοδο, καθώς οι Λονδρέζοι επιχειρούσαν να αποδράσουν από το άστυ (όχι το κλεινόν). Εμείς φέτος για πρώτη φορά μείναμε εντός των τειχών και περάσαμε ένα σαββατοκύριακο με πολλές βόλτες, πολλές δουλειές στο σπίτι, ένα γάμο και μια συναυλία.


Ο καιρός ήταν πολύ καλός μέχρι την Δευτέρα το απόγευμα. Οι γείτονες βγήκαν στον κήπο, αλλά μπάμπεκιου που το συζητούσαμε από καιρό δεν αξιωθήκαμε να διοργανώσουμε. Πάντως έφτιαξα κοτόπουλο λεμονάτο ακολουθώντας μια συνταγή από την Μικρή Κουζίνα της Κικής και έγινε τέλειο. Σας το προτείνω ανεπιφύλακτα.

Τη Δευτέρα το βράδυ έβρεξε, όχι πολύ, αλλά αρκετά για να βγάλουμε ομπρέλες. Είναι παράδοση να βρέχει τα τριήμερα, έτσι για να σπαζόμαστε. Τουλάχιστον αυτή τη φορά είχε ζέστη.

Ο γάμος είχε πολύ πλάκα. Παντρεύτηκε ένας συνάδελφος Ιρλανδός με μια Τουρκάλα. Σύμφωνα με τις τοπικές συνήθειες, ο γάμος έγινε μεσημέρι σε κλειστό οικογενειακό και φιλικό κύκλο, ακολούθησε καθιστό γεύμα, και το απόγευμα πάρτυ με χορό για τους πιο έξω (γνωστούς, συνάδελφους κ.λπ.). Εμείς είμασταν καλεσμένοι στο απογευματινό πάρτυ που ξεκινούσε στις 7 μμ. Την ώρα που φτάσαμε, ο γαμπρός ήταν ολίγον λιώμα. Μέχρι τις 11 μμ που φύγαμε η νύφη ήταν λιώμα, ενώ ο γαμπρός και οι λοιποί Ιρλανδοί αλλού πατούσαν και αλλού βρίσκονταν.


Πάντως το γλεντήσαμε. Είχαν ό,τι μουσική μπορείτε να φανταστείτε, μέχρι και ελληνικά τσιφτετέλια και μια μισόγυμνη χορεύτρια που χόρευε τον χορό της κοιλιάς για να ξεσηκώνονται οι καλεσμένοι στην πίστα. Τόσο πολύ γλεντήσαμε όλοι γενικώς που δεν σκέφτηκε κανείς να κόψει την τούρτα. Την είδε ο γαμπρός σε μια αναλαμπή λίγο πριν λήξει το γλέντι, μάζεψε τη νύφη, την έκοψαν όπως όπως, ήρθαν τα γκαρσόνια, την μάζεψαν και δεν την ξαναείδαμε. Πρώτη φορά μου έχει τύχει να πάω σε γάμο και να μην φάω τούρτα. Τουλάχιστον τη φωτογράφισα και θα τη θυμάμαι.


Κατά τ' άλλα, οι μέρες συνεχίζουν να μεγαλώνουν. Δείτε μια φωτογραφία που τράβηξα στις 10 παρά 5 το βράδυ για να καταλάβετε τι εννοώ.


Φιλιά και καλή εβδομάδα!

Anna 4 ever

Πρωτομαγιά στο Χέιστινγκς

Πριν μερικές μέρες είχα αρχίσει να σας λέω για ένα ταξίδι που κάναμε το τριήμερο της Πρωτομαγιάς. Αν θυμάστε, είχαμε ταξιδέψει με τρένο και η διήγηση είχε σταματήσει στο σημείο που φτάσαμε στην πόλη Hastings.

Την ώρα που κατεβήκαμε από το τρένο νιώσαμε ένα ρίγος, όχι συγκίνησης, αλλά κρύου. Άχτι το έχω μια φορά να πάω σε παραλία και να έχει πιο ζέστη από το Λονδίνο. Μέχρι στιγμής δεν μου έχει τύχει, αλλά επιμένω να ελπίζω. Τη συγκεκριμένη μέρα είχε συννεφιά, αέρα, κρύο, και κάτι σταγόνες βροχής, δηλ. ακριβώς τον καιρό που δεν περιμέναμε να βρούμε. Πρώτη ερώτηση της παρέας ήταν αν έχει φέρει κανείς ομπρέλα. Η απάντηση ήταν ένα πανηγυρικό όχι (αφού το δελτίο δεν είπε για βροχή...) οπότε βγάλαμε από τα σακίδια ό,τι είχαμε σε ρούχο, πασμίνες, κασκώλ, ζακέτες, τα φορέσαμε και αρχίσαμε να περπατάμε με έντονο βήμα για να βρούμε καταφύγιο σε καμιά παμπ.

Προχωρήσαμε προς την παραλία, όπου νιώσαμε το δροσερό βοριαδάκι να μας χαϊδεύει τα μαλλιά, τα μάγουλα και τα δάχτυλα των ποδιών (είχαμε βάλει και πέδιλα...). Εν τω μεταξύ δεν βλέπαμε πουθενά κάποια ένδειξη πρωτομαγιάτικων εκδηλώσεων, οι οποίες ήταν ο βασικός λόγος που είχαμε έρθει το Hastings. Ξέραμε ότι κάπου γινόταν στέψη της Μαγιάτικης Βασίλισσας, ένα παλιό πρωτομαγιάτικο έθιμο που κανείς μας δεν είχε ξαναδεί, αλλά δυστυχώς δεν καταφέραμε να βρούμε εγκαίρως πού γινόταν, και μας έμεινε η απορία. Ευτυχώς που υπάρχει και το Flickr και βλέπουμε τις φωτογραφίες των άλλων!

Μπαίνοντας στην παλιά πόλη, η οποία είναι πολύ όμορφη, με πολύχρωμα σπιτάκια και πλακόστρωτους δρόμους, είδαμε τα πρώτα σημάδια Πρωτομαγιάς. Όλα τα σπίτια και τα μαγαζιά ήταν στολισμένα κατά τον παραδοσιακό τρόπο, με δάφνινα στεφάνια, κλαδιά δέντρων και πολύχρωμες κορδέλες.


Υπήρχε αρκετός κόσμος στους δρόμους, πολλοί από τους οποίους φαίνονταν τουρίστες, και ω θαύμα του θαύματος, τα σύννεφα άρχισαν να σπάνε και επιτέλους είδαμε λίγο γαλάζιο ουρανό.


Σιγά-σιγά αρχίσαμε να βλέπουμε και ανθρώπους με περίεργα ρούχα. Δεν εννοώ τον χρυσό κύριο με το καπέλο - αυτός είναι άγαλμα του δρόμου.


Και ούτε ήρθαν απόκριες αντί για Πρωτομαγιά. Οι περίεργα ντυμένες κυρίες είναι morris dancers, χορευτές παραδοσιακών αγγλικών χορών. Οι χοροί αυτοί είναι περισσότερο σαν ρυθμικοί βηματισμοί υπό τη συνοδεία μουσικής από ακορντεόν, τύμπανο, φλογέρα και ενιότε κάποιο είδος κιθάρας. Οι χορευτές φοράνε κουδούνια στα πόδια και χορεύουν κρατώντας μαντήλια ή μπαστούνια. Υπάρχουν διάφορα είδη χορών και διαφορετικές στολές - άλλοι φοράνε λευκά πουκάμισα και παντελόνια, άλλοι πανωφόρια φτιαγμένα με πολύχρωμα κουρέλια, άλλοι είναι ντυμένοι στα μαύρα, μερικοί φοράνε καπέλα με λουλούδια, ενώ άλλοι μουτζουρώνουν τα πρόσωπά τους.


Ένα από τα γκρουπ που συναντήσαμε είχε μαζί και την μασκώτ του, αυτή την τρομακτική και μαυροφορεμένη κούκλα.


Υπάρχουν πολλά είδη morris dancing και τα πιο γνωστά είναι τα "χαρούμενα", με τους χορευτές ντυμένους με άσπρα πουκάμισα και καπέλα στολισμένα με λουλούδια και πολύχρωμες κορδέλες. Αυτοί συνήθως χορεύουν κρατώντας άσπρα μαντήλια που τα στριφογυρίζουν πάνω από τα κεφάλια τους. Προφανώς δεν είναι όλοι οι χορευτές από το ίδιο καλούπι. Αυτοί εδώ είναι ...οι χεβημεταλλάδες του morris dancing.


Με τα πολλά συνειδητοποιήσαμε γιατί ενώ βλέπαμε χορευτές στους δρόμους, δεν ακούγαμε μουσική και κουδουνίσματα: ήταν η ώρα της μεσημεριανής διακοπής για φαγητό. Στην Αγγλία ο κόσμος τρώει νωρίς, συνήθως στις 12 το μεσημέρι. Καθότι ο ήλιος είχε πλέον κάνει δυναμικά την εμφάνισή του, πολλοί κάθονταν έξω, παρόλο που συνέχιζε να φυσάει. Το φαγητό συνοδεύει φυσικά το κλασικό pint (πάιντ) μπύρας.


Εμείς πάλι δεν μπορούσαμε να αποφασίσουμε τι φαγητό να φάμε. Καθιστό σε παμπ, λουκάνικα στο χέρι ή μήπως το παραδοσιακό ψάρι με πατάτες;


Η απάντηση θα αποκαλυφθεί στην επόμενη ανάρτηση. Σας υπόσχομαι πλούσιο φωτογραφικό υλικό, γι' αυτό να είσαστε φαγωμένοι!

Και του χρόνου

Χθες, όπως κάθε χρόνο όταν είμαι στην Αγγλία, μαζευτήκαμε παρέα στο σπίτι για να δούμε τη Eurovision. Είμασταν 7 κοπέλες (ζωή να 'χουμε), 3 Αγγλίδες, μια Αυστραλέζα, μια Σκωτσέζα, μια Βραζιλιάνα κι εγώ. Η Ισπανίδα της παρέας δεν ήρθε γιατί διαβάζει για τις εξετάσεις στο Πανεπιστήμιο. Καλύτερα όμως γιατί θα της κάναμε καζούρα (μα καλά, η Ισπανίδα από μέσα της το έλεγε το τραγούδι;).


Φάγαμε καλά, ήπιαμε πολύ και το διασκεδάσαμε δεόντως. Έβγαλα και φωτογραφία "μετά" για του λόγου το αληθές. "Πριν" δεν πρόλαβα να βγάλω. Ο Σάκης μας έκανε (γκουχ γκουχ) πολύ καλή εντύπωση, ο Νορβηγός δεν μας πολυάρεσε αλλά δεν τραβάμε και ζόρι. Λέμε του χρόνου να πάμε να δούμε τη Eurovision λάιβ, και ποιος τρέχει στο Ρέικιαβικ ή στο Μπακού; Ενώ το Όσλο είναι δυο βήματα. Χεχε.

Για όσους τυχόν κόπτονται που σάρωσε ο Νορβηγός, σας θυμίζω ότι η Νορβηγία έχει πιάσει πάτο 10 φορές (1963, 1969, 1974, 1976, 1978, 1981, 1990, 1997, 2001 και 2004) και είχε να πάρει πρωτιά από το 1995. Ήταν ο καιρός τους φέτος.

Φυσικά η χθεσινή παρέα, καθότι βρετανο-κρατούμενη, πανηγύρισε όλα τα 8αρια, 10άρια και 12άρια της βρετανικής συμμετοχής και ιδιαίτερα το ελληνικό, για το οποίο δέχτηκα συγχαρητήρια σα να είχα πάρει η ίδια τα τηλέφωνα. Σας ευχαριστώ λοιπόν κι εγώ με τη σειρά μου εκ μέρους της ομήγυρης και κυρίως που συμβάλλατε να γλιτώσω λίγη γκρίνια για το πόσο η Ευρώπη μας μισεί, δεν μας ψηφίζει κανείς, δεν πρόκειται να βγούμε ποτέ πρώτοι κ.λπ. Σημειωτέον ότι η πέμπτη θέση που πήρε η Βρετανία χθες είναι η καλύτερη από το 1998 (με μια μικρή αναλαμπή το 2002 που ήρθαν τρίτοι).

Άντε και του χρόνου να είμαστε καλά να το ξαναδιασκεδάσουμε!

Is this our night?

Και να που έφτασε το πλήρωμα του χρόνου και ο τελικός της Eurovision. Εσείς εκεί βομβαρδίζεστε μήνες τώρα, εμείς εδώ σχεδόν δεν το έχουμε καταλάβει, αφού όχι μόνο απαξιούμε να ασχοληθούμε με το πανηγυράκι, αλλά τελευταία το θέμα της ημέρας (εκτός από την κρίση, τη γρίπη του Μέχικου κ.λπ.) είναι οι οικονομικές παρασπονδίες των Βρετανών βουλευτών. Δεν ξέρω αν σας θυμίζει κάτι.

Για τα τραγούδια δεν θα σας πω, άλλωστε σίγουρα όσοι ενδιαφέρεστε τα ξέρετε ήδη. Θα πω μόνο δυο λόγια για τη βρετανική συμμετοχή, που ενδεχομένως δεν τη γνωρίζετε, πρώτον γιατί οι Βρετανοί (όπως και οι Γάλλοι, οι Ισπανοί και οι Γερμανοί) περνάνε στον τελικό "με μέσο" και δεύτερον γιατί το BBC πιστεύει πως οι ευρωπαίοι οφείλουν να τους ψηφίζουν στα τυφλά και δεν προωθούν τα τραγούδια παρά μόνο την τελευταία στιγμή. Το τραγούδι λέγεται It's My Time (πώς λέμε This Is Our Night, La Noche Es Para Mi κ.λπ. τραγούδια που για την προώθησή τους αρκεί να πεις τον τίτλο), ερμηνεύτρια είναι η πρωτοεμφανιζόμενη 21χρονη Jade Ewen, η οποία και νοστιμούλα είναι και καλή φωνή έχει (πρωτοφανής συνδιασμός για βρετανική συμμετοχή), και συνθέτης ο Andrew Lloyd Webber που θα τη συνοδεύσει και στο πιάνο. Φήμες ότι χρηματοδοτείται από ομάδα πλαστικών χειρούργων για να διαφημίσει τις εγχειρήσεις λίφτινγκ είναι παντελώς αναληθείς. Ελπίζουμε μόνο να μην μας την κάνει α λα Depeche Mode.

Για όσους δεν το ξέρουν, ο Andrew Lloyd Webber είναι Άγγλος συνθέτης με ειδικότητα στα μιούζικαλ. Έχει γράψει αριστουργήματα όπως το Music of the Night για το Φάντασμα της Όπερας και το Don't Cry for Me Argentina για την Εβίτα, και έχει κερδίσει Grammy, Tony, Χρυσές Σφαίρες, Όσκαρ κ.λπ. Όπως είναι φυσικό, το τραγούδι της Ewen μοιάζει σαν να είναι βγαλμένο από μιούζικαλ - αν προτιμάτε τα αργά και παθιάρικα κομμάτια με έξτρα λάμψη (από τα πούλια και όχι μόνο), πιστεύω πως θα σας αρέσει.



Αν σας περισσεύει καμία ψήφος, ξέρετε πού να την ρίξετε, αν και προσωπικά προτείνω να ρίξετε δαγκωτό στον Νορβηγό, γιατί με την κρίση που υπάρχει, μόνο μια πλούσια χώρα θα τα καταφέρει να διοργανώσει τον επόμενο διαγωνισμό χωρίς να βουλιάξει οικονομικά. Οι Νορβηγοί δεν έχουν ανάγκη, άλλωστε έχουν πετρέλαια, έχουν και καινούριο Μέγαρο Μουσικής πολύ εντυπωσιακό, δεν τους λείπει τίποτα. Γι' αυτό ψηφίστε Alexander Rybak (ευκαιρία να πάμε και καμιά βόλτα από Όσλο) αλλά μην περιμένετε να μας ανταποδώσουν την κίνηση οι Νορβηγοί - το 12άρι τους το έχουν φυλαγμένο για τη Δανία και το 10άρι τους για την Ισλανδία.

Εγώ, φυσικά, θα ψηφίσω Σάκη.

Υ.Γ. Η φωτογραφία στην προηγούμενη ανάρτηση είναι από το Βερολίνο. Συγχαρητήρια στη Δανάη που μάντεψε σωστά!

Επιστροφή

Μετά από πέντε μέρες απουσίας και μια σύντομη εκδρομή στας Ευρώπας, να 'μαι πάλι μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή! Δεν θα γράψω πολλά γιατί είναι αργά, είμαι λιώμα και περιμένουν 423 ενημερώσεις στο Google Reader. Πάω να δω τα σχόλιά σας στις προηγούμενες αναρτήσεις και να διαβάσω όσες από τις δικές σας προλάβω πριν αποκοιμηθώ πάνω στο πληκτρολόγιο.

Η φωτογραφία είναι από το μέρος που επισκέφτηκα. Όποιος το βρει δεν κερδίζει τίποτα, αλλά αν θέλετε μαντέψτε να δούμε πόσο κοντά θα πέσετε. Η σωστή απάντηση θα αποκαλυφθεί στην επόμενη ανάρτηση.