Κίνησε ο εβραίος να πάει για δουλειά...

...και ήταν η μέρα Σάββατο, λέει η λαϊκή ρήση. Κάπως έτσι την πάθαμε κι εμείς σήμερα.

Πριν πέντε μέρες ήρθαμε σε φίλους που μένουν στο Worcestershire για να κάνουμε Χριστούγεννα "στην εξοχή". Το Worcestershire (το οποίο, παρεμπιπτόντως, προφέρεται Γούστερσιρ) είναι μία από τις επαρχίες που έχουν επηρεαστεί σε αρκετά μεγάλο βαθμό από τη βροχή που πέφτει σχεδόν συνέχεια εδώ και ένα μήνα περίπου.

Ευτυχώς οι φίλοι μας μένουν σε σχετικά ψηλό σημείο κι έτσι δεν αντιμετωπίζουμε πρόβλημα μετακινήσεων μέσα στην πόλη. Τα ταξίδια έξω από την πόλη βέβαια είναι άλλο θέμα. Μία φίλη που ταξίδεψε προπαραμονή Χριστουγέννων από μια άλλη πόλη 140 χλμ μακριά, έκανε 5.5 ώρες να έρθει με τρένο. Νομίζω δεν χρειάζεται να σας πω σε τι κατάσταση έφτασε. Έτσι σήμερα που θελήσαμε να πάμε μια επίσκεψη σε φιλικό ζευγάρι που μένουν σε ανάλογη απόσταση (157.2 χλμ για την ακρίβεια) αποφασίσαμε ότι θα ήταν πιο εύκολο να πάμε οδικώς.

Ντυθήκαμε, στολιστήκαμε, εφοδιαστήκαμε με τα απαραίτητα για τον δρόμο, προγραμματίσαμε το GPS και ξεκινήσαμε. Μετά από 15 λεπτά διαδρομής είδαμε πινακίδες που προειδοποιούσαν για πλημμύρες και ROAD AHEAD CLOSED. Συνεχίσαμε με την ελπίδα ότι ο δρόμος θα ήταν κλεισμένος για μηχανάκια και ποδήλατα (ενώ εμείς οδηγούσαμε κοτζάμ 4x4 χαχαχα), μέχρι που είδαμε αυτό και μας κόπηκε το γέλιο:

Πλησιάσαμε πιο κοντά. Όπως βλέπετε, μόνο με βάρκα μπορούσαμε να προχωρήσουμε.

Για να καταλάβετε για τι ποσότητα νερού μιλάμε δείτε τι περισσεύει από μια κανονική πινακίδα οδικής σήμανσης:

Δίπλα στην διασταύρωση που έχει μετατραπεί σε λίμνη ήταν μια ωραία φάρμα ανοιχτή για το κοινό. Δεν σταματήσαμε γιατί είχαμε μπροστά μας δρόμο (χαχαχα) έτσι έβγαλα μόνο μια αναμνηστική φωτογραφία στα γρήγορα πριν επιστρέψω στο αυτοκίνητο.

Το καλό το παλικάρι ξέρει κι άλλο μονοπάτι, σκεφτήκαμε. Αλλάξαμε κατεύθυνση με σκοπό να παρακάμψουμε την πλημμυρισμένη διασταύρωση. Μισή ώρα αργότερα είδαμε πάλι πινακίδες ROAD AHEAD CLOSED.

Αυτή τη φορά αποφασίσαμε ότι δεν άξιζε τον κόπο να δοκιμάσουμε την τύχη μας και καλύτερα να μην χάνουμε χρόνο άσκοπα. Κάναμε αναστροφή επί τόπου και επιλέξαμε άλλη κατεύθυνση. Να μην σας τα πολυλογώ όμως, κι εκεί φάγαμε πόρτα.

Καθότι στο μεταξύ είχαν περάσει σχεδόν 2 ώρες από τη στιγμή που ξεκινήσαμε και ακόμα βρισκόμασταν 10 χιλιόμετρα από την αφετηρία μας, αποφασίσαμε ότι δεν το έγραφε η μοίρα μας να ταξιδέψουμε σήμερα και πήραμε το δρόμο της επιστροφής. Κάπου εκεί χάλασε το GPS και τα είδαμε όλα, γιατί πλέον είχε νυχτώσει και χάσαμε τον προσανατολισμό μας με τις τόσες αλλαγές κατεύθυνσης. Ευτυχώς μας έσωσαν τα κινητά.

Από την περιπέτειά μας μας έμειναν μερικές ωραίες εικόνες αγγλικής εξοχής και μια απίστευτη κούραση. Λέγαμε να ξαναδοκιμάσουμε αύριο, αλλά το δελτίο καιρού προειδοποιεί για περισσότερη βροχή μέσα στη νύχτα. Οπότε αύριο μας βλέπω να πηγαίνουμε το πολύ σε καμιά παμπ, κατά προτίμηση κάποια που βρίσκεται σε λόφο, γιατί τόσο νερό πραγματικά δεν παλεύεται.

Τρέχω, βλέπω, διαβάζω...

Μόλις τώρα συνειδητοποίησα ότι έχει περάσει μια εβδομάδα που δεν έχω γράψει καινούρια ανάρτηση, χωρίς να υπάρχει κάποια συγκεκριμένη δικαιολογία π.χ. ταξίδι. Ίσως φταίει ότι τα χιόνια έλιωσαν και δεν έχω άλλες ωραίες φωτογραφίες να σας δείξω. Ή ότι επιστρέψαμε στη γνωστή χειμωνιάτικη μουντάδα. Το απέραντο γκρι δεν βοηθάει τη συγγραφική μου διάθεση.

Βασικά τρέχω πολύ αυτό τον καιρό. Δουλεύω περίεργες ώρες και γυρίζω σπίτι κουρασμένη και αγχωμένη να προλάβω τις δουλειές του σπιτιού και τις διάφορες εκκρεμότητες (πολλά γενέθλια μαζεμένα, αμάν πια με τους Αιγόκερους και τους Υδροχόους!) μέσα σε ένα σαββατοκύριακο.


Τις ελεύθερες ώρες μου βλέπω μανιωδώς την έβδομη σεζόν του 24, εν αναμονή της έναρξης της όγδοης σεζόν την Κυριακή. Το 24 είναι μια από τις πιο αγαπημένες μου τηλεοπτικές σειρές αλλά παραδόξως δεν την έχω δει ποτέ στην τηλεόραση, εκτός από κάποια μεμονωμένα επεισόδια. Ο λόγος είναι πως δεν αντέχω να περιμένω από βδομάδα σε βδομάδα να δω το επόμενο επεισόδιο, έτσι τα αφήνω όλα για όταν βγουν σε DVD. Φέτος μιας και δεν παρακολουθώ κάτι άλλο (τελείωσε και το Galactica ρε γμτ) είπα να δοκιμάσω το 24, αλλά πρώτα πρέπει να ολοκληρώσω την προηγούμενη σεζόν. Όπως καταλαβαίνετε, κάθε βράδυ πάω για ύπνο με τον Jack και τη Renee. Ευτυχώς είμαι σε καλό δρόμο. Ένα δισκάκι έχει μείνει μόνο. Πιστεύω μέχρι την Κυριακή θα το έχω δει.

Όταν δεν βλέπω 24, διαβάζω ένα πολύ ενδιαφέρον βιβλίο του Jeffrey Eugenides με τίτλο Middlesex. Είναι επικό μυθιστόρημα (πολύ μπλα μπλα, πολλές σελίδες) και δεν τελειώνει με τίποτα, ειδικά όταν διαβάζεις στα κλεφτά μέσα σε τρένα και λεωφορεία όπως εγώ αυτή την εποχή. Αφηγητής είναι ένας ερμαφρόδητος άντρας, Ελληνο-αμερικάνος τρίτης γενιάς με καταγωγή από τη Μικρά Ασία. Το κύριο μέρος του μυθιστορήματος περιγράφει την ιστορία της παιδικής ηλικίας και ενηλικίωσής του στο Ντιτρόιτ, αλλά το βιβλίο περιλαμβάνει και πολλές λεπτομέρειες για την ιστορία της οικογένειας από τις αρχές του 20ου αιώνα, τότε που οι παπούδες του αφηγητή εγκατέλειψαν τη Μικρά Ασία με την καταστροφή της Σμύρνης, μέχρι τις μέρες μας. Όταν το τελειώσω ίσως κάνω αναλυτικότερη ανάρτηση. 300 σελίδες μένουν, πού θα πάνε, θα θυσιαστούν.

Καλό σαββατοκύριακο και τα ξαναλέμε από βδομάδα!

Παρκάκι και σκουπίδια

Όταν έκανα την ανάρτηση για την αγροτοπανήγυρη, κάποιοι από εσάς σχολίασαν την απουσία σκουπιδιών και αναρωτήθηκαν σε τι κατάσταση θα ήταν ο χώρος μετά το τέλος της γιορτής. Πριν δυο μέρες έτυχε να περάσω από το ίδιο σημείο και για του λόγου το αληθές τράβηξα μια φωτογραφία από την κάτω πλευρά (εκεί που ήταν η σκηνή). Όπως βλέπετε, δεν υπάρχει ίχνος σκουπιδιού - αλλά ούτε και κόσμος, εκτός από έναν μόνο κύριο που απολαμβάνει τη λιακάδα ξαπλωμένος στο γρασίδι.

Όσοι έχετε έρθει στο Λονδίνο, έχετε σίγουρα επισκεφτεί κάποιο από τα μεγάλα πάρκα στο κέντρο της πόλης. Αυτά τα πάρκα εμείς που μένουμε εδώ τα βλέπουμε πιο σπάνια από εσάς που έρχεστε τουρίστες, γιατί φυσικά τις εργάσιμες μέρες είμαστε στις δουλειές μας, και τα σαββατοκύριακα δύσκολα καταβαίνουμε στο κέντρο. Περισσότερο χρησιμοποιούμε τα μικρότερα (ή ενίοτε μεγαλύτερα) πάρκα που βρίσκονται στην περιφέρεια.

Τα παρκάκια αυτά, ως ανοιχτοί κοινόχρηστοι χώροι, εκτελούν χρέη πλατείας. Πλατείες εδώ δεν υπάρχουν, ούτε παιδικές χαρές. Συνήθως τα παρκάκια έχουν δεντράκια, παγκάκια, κάποιο ποταμάκι ή λιμνούλα και μια παιδική χαρά στην άκρη. Το συγκεκριμένο είναι λίγο σκέτο μάλλον γιατί δεν έχει αξιοποιηθεί ακόμα. Πίσω από τον μπλε φράχτη γίνονται εργασίες για την ανέγερση κολυμβητηρίου και φαντάζομαι ότι όταν με το καλό τελιώσουν, θα διαμορφωθεί και ο χώρος του πάρκου. Πάντως ποταμάκι υπάρχει ήδη και ιδού το φωτογραφικό πειστήριο. Το όνομα του είναι Ravensbourne και είναι παραπόταμος του Τάμεση.


Προσωπικά μου λείπουν πολύ οι πλατείες (και τα καφενεία τους). Το πάρκο είναι μεν ωραίο στο μάτι, αλλά για να το ευχαριστηθείς πρέπει πρώτον να μην βρέχει, δεύτερον να μην έχει βρέξει, τρίτον να κουβαλάς μαζί σου κουβερτούλα (ή να φοράς ρούχα που δεν πειράζει να λερωθούν) και τέταρτον να είσαι εύκαιρος κατά τη διάρκεια της ημέρας, αφού τα περισσότερα πάρκα κλειδώνονται με τη δύση του ήλιου. Ενώ οι πλατείες μπορεί να είναι τσιμεντένιες, αλλά είναι διαθέσιμες επί 24ωρου βάσεως και μπορείς να πιεις έναν καφέ σαν άνθρωπος, δηλ. καθιστός σε καρέκλα και όχι ξάπλα στο χώμα.

Anyway. Μην δίνετε σημασία στις γκρίνιες μου. Σήμερα είχε ήλιο, πήγαμε σε ελληνική καφετέρια και ήπιαμε φραπεδάκι, παίξαμε και τάβλι, ακούσαμε στην τηλεόραση άπειρους σχολιασμούς για τα debate (αυτά που έγιναν και αυτά που δεν θα γίνουν), φάγαμε παστίτσιο και σπανακόπιτα, και προς στιγμήν νόμισα ότι είχα μεταφερθεί στην Ελλάδα. Πολιτισμός.

************** Ενημέρωση 27/9/09 **************

Διαβάζοντας τα πρώτα σχόλια για την καθαριότητα και την έλλειψη σκουπιδιών, σκέφτηκα να προσθέσω μια φωτογραφία και μερικές σκέψεις ακόμα. Γενικά οι δημόσιοι χώροι του Λονδίνου είναι καθαροί και περιποιημένοι, όχι μόνο γιατί περνάνε τακτικά οι καθαριστές του δήμου, αλλά και γιατί ο κόσμος σέβεται το περιβάλλον του. Δεν είναι όμως πεντακάθαρα, δηλαδή σε μέρη που δεν καθαρίζει ο δήμος μπορείς να δεις αρκετό σκουπίδι. Οι παλιοί λένε ότι πριν από 40 χρόνια δεν έβλεπες σκουπίδια πουθενά, τώρα βέβαια έχουν αλλάξει τα πράγματα. Πάντως αυτό που έχω παρατηρήσει είναι πως όπου έχει πολύ κόσμο, ειδικά στα πάρκα, ο κόσμος προσέχει πάρα πολύ. Ακόμα και όταν οι σκουπιδοτενεκέδες γεμίσουν, μαζεύουν τα σκουπίδια σε σακούλες και τα παίρνουν μαζί ή τα βάζουν δίπλα στα γεμάτα καλάθια. Στην Ελλάδα σε αντίστοιχες περιπτώσεις έχω δει να τα αφήνουν όπου να 'ναι, ακόμα κι όταν υπάρχουν μισοάδειοι σκουπιδοτενεκέδες.

Την φωτογραφία που ακολουθεί την έβγαλα ένα Σάββατο αργά το απόγευμα στο St James's Park, που ήταν όλη μέρα γεμάτο κόσμο και όπως βλέπετε σκουπίδια υπάρχουν μόνο δίπλα στους τενεκέδες.


Αντίστοιχα σε ένα ταξίδι στο Εδιμβούργο ένιωσα αηδία βλέποντας αυτό το θέαμα Παρασκευή απόγευμα σε ένα από τα πάρκα της πόλης, όχι μόνο γιατί ήταν βρώμικα, αλλά γιατί ο κόσμος κάθονταν δίπλα στα σκουπίδια (και με κάτι γλάρους ναααα με το συμπάθειο να πετάνε ανάμεσά τους) εντελώς ατάραχος σαν να ήταν απόλυτα φυσικό.


Δεν ξέρω αν οι Εδιμβουργιανοί είναι πιο βρωμιάρηδες από τους Λονδρέζους. Δύο φορές έχω πάει μόνο στο Εδιμβούργο οπότε ίσως και να έτυχε. Πάντως τέτοιο πράγμα, να κάθεται ατάραχος ο κόσμος μέσα στο σκουπίδι (δεν ήταν μόνο οι κοπέλες στο παγκάκι, είχε κι άλλους πολλούς που έκαναν πικ νικ) στο Λονδίνο δεν το έχω δει.

Είναι κάτι μέρες...

Η φωτογραφία είναι από το in.gr

Ως γνωστόν, είναι κάτι μέρες που όλα πάνε ανάποδα. Σαν να σε έχει καταραστεί ο Μέρφυ ένα πράγμα. Και είναι άλλες μέρες που όλα συμβαίνουν όπως πρέπει, σαν κομμάτια παζλ που ταιριάζουν μεταξύ τους. Μια από αυτές τις μέρες έζησα σήμερα.

Κατ' αρχήν, σηκωθήκαμε το πρωί με όρεξη να φάμε αγγλικό πρωινό. Ως εκ θαύματος στο ψυγείο βρήκαμε όλα τα απαραίτητα: αυγά, μπέικον, μανιτάρια, ντομάτες και (στο ντουλάπι) φασόλια κονσέρβα. Μέχρι και ψωμί είχε στην ψωμιέρα. Συνήθως ό,τι μας έρθει να φάμε την Κυριακή το πρωί, πάντα κάτι λείπει. Ψωμοτύρι θέλουμε, έχει τελειώσει το τυρί. Ψωμί με βούτυρο και μέλι, έχει τελειώσει το βούτυρο. Μάφινς, δεν έχουμε αλεύρι. Αγγλικό πρωινό, δεν έχουμε μπέικον κ.ο.κ. Αυτή τη φορά τα είχαμε όλα και χωρίς να το έχουμε προγραμματίσει.

Το μεσημέρι έφτιαξα μακαρόνια με κιμά και τα πέτυχα! Όχι τα μακαρόνια, αλλά τον κιμά. Βασικά σιχαίνομαι τον ωμό κιμά και σπάνια τον μαγειρεύω. Άλλη μια φορά είχα δοκιμάσει να φτιάξω σάλτσα με κιμά... και τελικά φάγαμε ομελέτα. Σήμερα όμως έγινε θεϊκός. Ούτε ο Μαμαλάκης να ήμουν. Φτου φτου.

{Εδώ οφείλω να ευχαριστήσω τη φίλη μου τη Νίκη που μου έδειξε τα σχετικά κόλπα, κόψιμο κρεμυδιού στο Multi, σβήσιμο με κόκκινο κρασί κ.λπ.}

Μετά το φαγητό κατέβηκα στο εμπορικό κέντρο της περιοχής για να αφήσω κάτι πράγματα σε μια φιλανθρωπική οργάνωση που έκανε συλλογή οικιακών αντικειμένων. Συνήθως όταν κάνω αυτή τη διαδρομή πάω περπατώντας και γυρίζω με λεωφορείο (καθότι η επιστροφή έχει ανηφόρα). Αυτή τη φορά επειδή κουβαλούσα πράγματα πήρα λεωφορείο, το οποίο μάλιστα έφτασε μέσα σε 2-3 λεπτά (1ο θαύμα) και με πήρε παρόλο που ήταν γεμάτο (2ο θαύμα). Αν ήταν άλλη μέρα, θα περίμενα 15 λεπτά και θα περνούσε χωρίς να σταματήσει.

{Ας είναι καλά η κυρία οδηγός που με λυπήθηκε - μου είπε, έλα μία είσαι, θα χωρέσεις - ενώ στις επόμενες δύο στάσεις δεν πήρε κόσμο γιατί περίμεναν πολλοί}{και είχαν αγκαλιά τον Μέρφυ}

Αφού είχα πάρει λεωφορείο στο πήγαινε, είπα να περπατήσω στο έλα. Για να αντέξω την ανηφόρα, πήρα ένα μπουκαλάκι νερό στο σούπερ μάρκετ. Το ήπια πριν καλά-καλά ξεκινήσω, και αντί να πετάξω το μπουκάλι στα σκουπίδια, έκανα μια παράκαμψη ώστε να περάσω από ένα σημείο που ήξερα ότι υπάρχουν κάδοι ανακύκλωσης. Από το σημείο εκείνο, άκουσα μουσική και είδα κόσμο σε μια περιοχή που συνήθως δεν κυκλοφορεί κανείς. Πήγα κοντά να δω τι γινόταν, και βρήκα μια γιορτή.

Θυμάστε που σας έλεγα ότι οι Άγγλοι είναι (κυριολεκτικά) για τα πανηγύρια; Σήμερα ο δήμος της περιοχής είχε διοργανώσει country fair, δηλαδή αγροτοπανήγυρη. Είχε παζάρι με διάφορα προϊόντα, σταντ που πουλούσαν φαγητά και ποτά, έκθεση άγριων πουλιών, κινητή φάρμα, ζωντανή μουσική, και πάρα πολύ κόσμο που έκανε πικ νικ.

{Προχθές έβλεπα σε ένα νοτιοαμερικάνικο μπλογκ κάτι φωτογραφίες με λάμα, και σκεφτόμουν ότι δεν είχα δει ποτέ τέτοιο ζώο. Ε λοιπόν, το είδα σήμερα}

Στο δρόμο της επιστροφής πέρασα από ένα πολύ περίεργο σπίτι που από χρόνια αναρωτιέμαι τι είναι, και πρόσεξα ότι η καγκελόπορτα ήταν ανοιχτή και κυκλοφορούσε κόσμος. Πλησίασα και είδα ότι το κτήριο συμμετείχε στο Open House London 2009. To Open House διοργανώνεται μία φορά τον χρόνο και είναι ένα σαββατοκύριακο κατά το οποίο διάφορα κτήρια με αρχιτεκτονικό ενδιαφέρον ανοίγουν τις πόρτες τους στο κοινό, δηλαδή μπορείς να μπεις στο σπίτι κάποιου και να σε ξεναγήσει. Φέτος στην πρωτοβουλία αυτή συμμετείχαν 700 κτήρια από όλο το Λονδίνο.

Δεν είχα ιδέα ότι το συγκεκριμένο κτήριο συμπεραμβανόταν στο Open House, και φυσικά δεν είχα δηλώσει συμμετοχή. Κανονικά πρέπει να κλείσεις από πριν θέση σε ένα από τα γκρουπ και οι θέσεις είναι περιορισμένες, γιατί πόσα άτομα να χωρέσουν ταυτόχρονα σε ένα σπίτι; Ευτυχώς οι ιδιοκτήτες ήταν πολύ καλόβολοι και δέχτηκαν να μπω μαζί με το επόμενο γκρουπ, που ήταν και το τελευταίο της ημέρας.

Δεν μπορώ να σας πω πόσο ενθουσιάστηκα με το κτήριο και τον κήπο! Γενικώς τρελαίνομαι να βλέπω σπίτια, αλλά το συγκεκριμένο έχει ενδιαφέρον γιατί είναι μια έπαυλη του 18ου αιώνα, και κατοικείται ως σήμερα, δηλαδή δεν είναι, ούτε έχει υπάρξει ποτέ, μουσείο. Πράγμα που σημαίνει ότι δεν μπορείς να το δεις όποτε θες. Εγώ ας πούμε 12 χρόνια τώρα που μένω σε αυτή την περιοχή, το πιο κοντά που είχα πλησιάσει ήταν στα 20 μέτρα. Δεν μπήκαμε σε όλα τα δωμάτια, αλλά μας έδειξαν πολλούς χώρους, ακόμα και την κουζίνα τους, που είναι ημικυκλική!

{Εννοείται ότι έβγαλα φωτογραφίες και στην αγροτοπανήγυρη και στην ξενάγηση, που θα σας δείξω σε επόμενη ανάρτηση γιατί τώρα δεν προλαβαίνω να τις επεξεργαστώ}

Μετά από όλα αυτά, μπορώ να πω ότι η νίκη της Εθνικής μας ήταν αναμενόμενη :-)

Τριήμερο

Το περασμένο σαββατοκύριακο ήταν τριήμερο, δηλαδή σήμερα ήταν αργία. Δεν γιορτάζαμε κάτι, απλά στην Αγγλία η πρώτη και η τελευταία Δευτέρα του Μαΐου είναι πάντα αργίες. Οι περισσότεροι Άγγλοι τιμούν τα τριήμερα είτε με μαστορέματα, είτε με ταξίδια. Την Παρασκευή το βράδυ, λέει, όλοι οι δρόμοι ήταν εντελώς φρακαρισμένοι στην έξοδο, καθώς οι Λονδρέζοι επιχειρούσαν να αποδράσουν από το άστυ (όχι το κλεινόν). Εμείς φέτος για πρώτη φορά μείναμε εντός των τειχών και περάσαμε ένα σαββατοκύριακο με πολλές βόλτες, πολλές δουλειές στο σπίτι, ένα γάμο και μια συναυλία.


Ο καιρός ήταν πολύ καλός μέχρι την Δευτέρα το απόγευμα. Οι γείτονες βγήκαν στον κήπο, αλλά μπάμπεκιου που το συζητούσαμε από καιρό δεν αξιωθήκαμε να διοργανώσουμε. Πάντως έφτιαξα κοτόπουλο λεμονάτο ακολουθώντας μια συνταγή από την Μικρή Κουζίνα της Κικής και έγινε τέλειο. Σας το προτείνω ανεπιφύλακτα.

Τη Δευτέρα το βράδυ έβρεξε, όχι πολύ, αλλά αρκετά για να βγάλουμε ομπρέλες. Είναι παράδοση να βρέχει τα τριήμερα, έτσι για να σπαζόμαστε. Τουλάχιστον αυτή τη φορά είχε ζέστη.

Ο γάμος είχε πολύ πλάκα. Παντρεύτηκε ένας συνάδελφος Ιρλανδός με μια Τουρκάλα. Σύμφωνα με τις τοπικές συνήθειες, ο γάμος έγινε μεσημέρι σε κλειστό οικογενειακό και φιλικό κύκλο, ακολούθησε καθιστό γεύμα, και το απόγευμα πάρτυ με χορό για τους πιο έξω (γνωστούς, συνάδελφους κ.λπ.). Εμείς είμασταν καλεσμένοι στο απογευματινό πάρτυ που ξεκινούσε στις 7 μμ. Την ώρα που φτάσαμε, ο γαμπρός ήταν ολίγον λιώμα. Μέχρι τις 11 μμ που φύγαμε η νύφη ήταν λιώμα, ενώ ο γαμπρός και οι λοιποί Ιρλανδοί αλλού πατούσαν και αλλού βρίσκονταν.


Πάντως το γλεντήσαμε. Είχαν ό,τι μουσική μπορείτε να φανταστείτε, μέχρι και ελληνικά τσιφτετέλια και μια μισόγυμνη χορεύτρια που χόρευε τον χορό της κοιλιάς για να ξεσηκώνονται οι καλεσμένοι στην πίστα. Τόσο πολύ γλεντήσαμε όλοι γενικώς που δεν σκέφτηκε κανείς να κόψει την τούρτα. Την είδε ο γαμπρός σε μια αναλαμπή λίγο πριν λήξει το γλέντι, μάζεψε τη νύφη, την έκοψαν όπως όπως, ήρθαν τα γκαρσόνια, την μάζεψαν και δεν την ξαναείδαμε. Πρώτη φορά μου έχει τύχει να πάω σε γάμο και να μην φάω τούρτα. Τουλάχιστον τη φωτογράφισα και θα τη θυμάμαι.


Κατά τ' άλλα, οι μέρες συνεχίζουν να μεγαλώνουν. Δείτε μια φωτογραφία που τράβηξα στις 10 παρά 5 το βράδυ για να καταλάβετε τι εννοώ.


Φιλιά και καλή εβδομάδα!

Και του χρόνου

Χθες, όπως κάθε χρόνο όταν είμαι στην Αγγλία, μαζευτήκαμε παρέα στο σπίτι για να δούμε τη Eurovision. Είμασταν 7 κοπέλες (ζωή να 'χουμε), 3 Αγγλίδες, μια Αυστραλέζα, μια Σκωτσέζα, μια Βραζιλιάνα κι εγώ. Η Ισπανίδα της παρέας δεν ήρθε γιατί διαβάζει για τις εξετάσεις στο Πανεπιστήμιο. Καλύτερα όμως γιατί θα της κάναμε καζούρα (μα καλά, η Ισπανίδα από μέσα της το έλεγε το τραγούδι;).


Φάγαμε καλά, ήπιαμε πολύ και το διασκεδάσαμε δεόντως. Έβγαλα και φωτογραφία "μετά" για του λόγου το αληθές. "Πριν" δεν πρόλαβα να βγάλω. Ο Σάκης μας έκανε (γκουχ γκουχ) πολύ καλή εντύπωση, ο Νορβηγός δεν μας πολυάρεσε αλλά δεν τραβάμε και ζόρι. Λέμε του χρόνου να πάμε να δούμε τη Eurovision λάιβ, και ποιος τρέχει στο Ρέικιαβικ ή στο Μπακού; Ενώ το Όσλο είναι δυο βήματα. Χεχε.

Για όσους τυχόν κόπτονται που σάρωσε ο Νορβηγός, σας θυμίζω ότι η Νορβηγία έχει πιάσει πάτο 10 φορές (1963, 1969, 1974, 1976, 1978, 1981, 1990, 1997, 2001 και 2004) και είχε να πάρει πρωτιά από το 1995. Ήταν ο καιρός τους φέτος.

Φυσικά η χθεσινή παρέα, καθότι βρετανο-κρατούμενη, πανηγύρισε όλα τα 8αρια, 10άρια και 12άρια της βρετανικής συμμετοχής και ιδιαίτερα το ελληνικό, για το οποίο δέχτηκα συγχαρητήρια σα να είχα πάρει η ίδια τα τηλέφωνα. Σας ευχαριστώ λοιπόν κι εγώ με τη σειρά μου εκ μέρους της ομήγυρης και κυρίως που συμβάλλατε να γλιτώσω λίγη γκρίνια για το πόσο η Ευρώπη μας μισεί, δεν μας ψηφίζει κανείς, δεν πρόκειται να βγούμε ποτέ πρώτοι κ.λπ. Σημειωτέον ότι η πέμπτη θέση που πήρε η Βρετανία χθες είναι η καλύτερη από το 1998 (με μια μικρή αναλαμπή το 2002 που ήρθαν τρίτοι).

Άντε και του χρόνου να είμαστε καλά να το ξαναδιασκεδάσουμε!

Επιστροφή

Μετά από πέντε μέρες απουσίας και μια σύντομη εκδρομή στας Ευρώπας, να 'μαι πάλι μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή! Δεν θα γράψω πολλά γιατί είναι αργά, είμαι λιώμα και περιμένουν 423 ενημερώσεις στο Google Reader. Πάω να δω τα σχόλιά σας στις προηγούμενες αναρτήσεις και να διαβάσω όσες από τις δικές σας προλάβω πριν αποκοιμηθώ πάνω στο πληκτρολόγιο.

Η φωτογραφία είναι από το μέρος που επισκέφτηκα. Όποιος το βρει δεν κερδίζει τίποτα, αλλά αν θέλετε μαντέψτε να δούμε πόσο κοντά θα πέσετε. Η σωστή απάντηση θα αποκαλυφθεί στην επόμενη ανάρτηση.

Πάμε παραλία;

Ο καιρός σήμερα ήταν ανέλπιστα καλός δεδομένου ότι έχουμε τριήμερο (ως γνωστόν τα τριήμερα στην Αλβιώνα είναι καταραμένα) και απόλυτα ιδανικός για μια απόδραση από την πόλη. Είπαμε να δούμε θάλασσα που μας έχει λείψει και επιλέξαμε το Hastings, μια παραθαλάσσια πόλη στη νότια ακτή της Αγγλίας. Η επιλογή μας αποδείχτηκε εμπνευσμένη: η μέρα μας κύλησε ευχάριστα, με πολλές βόλτες, fish and chips, παγωτά και μπύρες. Αργά το απόγευμα, στην παραλία, με το κύμα να σκάει στα πόδια μας, τολμήσαμε να πιστέψουμε ότι ίσως φέτος δούμε καλοκαίρι.

Προσέξτε ιδιαίτερα το κάτω μέρος της φωτογραφίας. Τι βλέπετε; Χεχε.

Όχι, δεν κάναμε μπάνιο, αλλά πλατσουρίσαμε λίγο στα κρύα νερά της Μάγχης, έτσι για το καλό.

Αυτά είναι διλήμματα

Σήμερα είμαι στο σπίτι με ένα απαίσιο συνάχι. Έχω κοιμηθεί λιγότερες από τέσσερις ώρες το προηγούμενο βράδυ και δεν έχω διάθεση για πολλά πολλά, οπότε χαζολογάω στο ίντερνετ.

Πριν λίγο ήρθε ο ταχυδρόμος και έφερε δύο πακέτα από το Amazon. Το πρώτο είχε δύο βιβλία γερμανικών που είχα παραγγείλει. Σκέφτομαι: να πώς μπορώ να αξιοποιήσω τον χρόνο μου σήμερα! Θα κάτσω να διαβάσω λίγο γερμανικά που τα έχω φορτώσει στον κόκκορα. Τουλάχιστον δεν θα πάει εντελώς χαμένη η μέρα :-)














Μετά ανοίγω το δεύτερο πακέτο και βρίσκω τις πρώτες σεζόν του Studio 60 και του 30Rock σε DVD.














Η όρεξη για τα γερμανικά μου κόπηκε μαχαίρι.

Είδα, είδα, είδα

Τις μέρες που ήμουν στην Αθήνα, είδα πολλά. Συγκεκριμένα είδα:

Μπλε θάλασσα και μπλε ουρανό (και συννεφιασμένο επίσης, αλλά τέτοιον βλέπω κι εδώ και δεν μου κάνει τόση εντύπωση).

Την Αθήνα από ψηλά και από ψηλότερα.

Το καινούριο διαμέρισμα του αδερφού μου (με τα τρία δωμάτια και τα τρία μπάνια για να μην μένει κανείς παραπονεμένος - ήθελα να 'ξερα ποιος βλάκας μηχανικός το σχεδίασε).

ΜΑΤ και πορείες διαμαρτυρίας μπροστά στο Δημαρχείο.


Δύο *φανταστικά* επεισόδια Battlestar Galactica.

Όλη την τρίτη σεζόν του 4400.

Τρεις ταινίες σε DVD.

Την καθηγήτρια των Γαλλικών από το Γυμνάσιο που είχα να τη δω ...από το Γυμνάσιο (τυχαία την πέτυχα στον δρόμο).

Δύο ταινίες στον κινηματογράφο.

Δύο θεατρικές παραστάσεις.

Μια έκθεση στο Μοναστηράκι.

Για ποια να σας πω πρώτα;

Πού είμαι, ποια είμαι, τι κάνω;

Χάθηκα πάλι, το ξέρω. Φταίει πως δουλεύω πολύ, ταξιδεύω πολύ, ανησυχώ πολύ (για τη δουλειά κυρίως) και στο ενδιάμεσο προσπαθώ να κάνω ένα σωρό άλλα πράγματα που τελικά δεν τα προλαβαίνω και μένουν πίσω. Ευελπιστώ πάντως ότι τώρα που πλησιάζουν Χριστούγεννα, η κατάσταση θα καλυτερεύσει.

Σας χαιρετώ με ευχές για καλό σαββατοκύριακο! Θα τα πούμε αναλυτικότερα από βδομάδα.

Y.Γ. Ακόμα δεν έχω χαστουκίσει κανέναν, αλλά έχω έρθει 2-3 φορές στα όριά μου.

I am not alone

Έχω χαθεί, το ξέρω. Δεν φταίω εγώ, αλλά η δουλειά. Το ευχάριστο είναι ότι σιγά-σιγά επιστρέφουμε σε φυσιολογικά επίπεδα, όχι μόνο γιατί μπήκε επιτέλους κάποια τάξη, αλλά κυρίως γιατί και οι δουλευταράδες έχουν όρια. Σήμερα πήγα στη δουλειά στις 9 παρά τέταρτο και έφυγα στις 6. Έκανα και ένα πεντάλεπτο διάλειμμα για φαγητό. Παρόλα αυτά είμαι λιώμα και με το ζόρι κρατιέμαι να μην πέσω για ύπνο από τις 8 (το έκανα χθες και μου βγήκε ξινό). Αύριο θα σχολάσω πάλι στις 6, ίσως και λίγο νωρίτερα. Το περασμένο σαββατοκύριακο δεν πήγα στο γραφείο και δεν θα πάω ούτε και το ερχόμενο. Καιρός να χαλαρώσουμε λιγάκι.

Σήμερα ήρθε στο γραφείο ένας συνάδελφος που κάνει την ίδια δουλειά σε άλλο τμήμα. Εμφανισιακά ήταν σαν να τον είχαν δείρει. Μου λέει, "έχουμε ξεσκιστεί στη δουλειά". Του λέω, "join the club, babe" (έλα κι εσύ να γίνουμε πολλοί). Μου λέει, "σήμερα έχω ξυπνήσει από τις 5:30, από τις έννοιες δεν μπορώ να κοιμηθώ". Εδώ δεν ήξερα τι να απαντήσω. Τουλάχιστον εγώ κοιμάμαι σαν πουλάκι και πριν τις 7 ξυπνάω σπάνια και μόνο με ξυπνητήρι.

Για κάποιον περίεργο λόγο, σήμερα αισθάνομαι καλύτερα. Όχι ότι χαίρομαι που υποφέρουν κι άλλοι, αλλά όπως και να το κάνουμε είναι ωραίο να ξέρεις ότι δεν είσαι ο μόνος που τραβάει κουπί.


Αυτές είναι δύο σακούλες μπισκότα που έφερε ένας άλλος συνάδελφος για να συντηρούμαστε όσοι δεν προλαβαίνουμε να κάνουμε διάλειμμα για φαγητό.

Ευτυχώς που δεν κάνουμε δίαιτα :-)

Εργασία και χαρά

Αφού περάσαμε ένα όμορφο και χαλαρό σαββατοκύριακο, ήρθε η γκαντέμισα Δευτέρα να μας αποτελειώσει. Εκτός του ότι πήγαν διάφορα πράγματα στραβά, δούλεψα κι ένα ξεγυρισμένο 12ωρο χωρίς διάλειμμα και ήρθα στα ίσια μου. 10:20 το πρωί πήγα στη δουλειά, 10:15 το βράδυ έφυγα, και δεν υπολογίζω καν ότι ξύπνησα από τις 7:30 για να πάρω τηλέφωνα, να τσεκάρω ημέιλ κ.λπ. πριν πάω στο γραφείο. Σύνολο δηλαδή πάνω από 14 ώρες αν υπολογίσουμε την προεργασία. Παρότι έχω γυρίσει σπίτι πάνω από μισή ώρα, ακόμα δεν έχω συνέλθει από την υπερένταση.

Κατά τη διάρκεια της ημέρας κατανάλωσα τα εξής:

1 μπανάνα (να θυμηθώ αύριο να την πληρώσω γιατί σήμερα δεν είχα λεφτά στο πορτοφόλι και μου την έδωσε τζάμπα ο πωλητής)
5 μπισκότα (δύο γεμιστά, 1 jaffa cake, 2 σκέτα)
1 σοκολατάκι με λικέρ
1 καφέ
1 μικρή πορτοκαλάδα
2 ποτήρια νερό

Έτσι και μου πει κανείς πόσο παχυλούς μισθούς πληρωνόμαστε στην Αγγλία, θα τον σφαλιαρίσω.

Και η δουλειά συνεχίζεται

Σήμερα ήταν η όγδοη συνεχόμενη μέρα που πήγα στο γραφείο. Ευτυχώς μόνο για 4 ώρες, αλλά την Κυριακή μου τη χάλασε. Επειδή κάποιοι ρωτάνε γιατί δουλεύω τόσο πολύ, όχι δεν φταίει η οικονομική κρίση, απλά η εποχή αυτή είναι πάντα ζόρικη για μας και επίσης το ΜΩΡΟ λείπει διακοπές οπότε αναγκαστικά καλύπτω και τη δική του δουλειά μαζί με τη δική μου. Και όχι, δεν πληρώνομαι υπερωρίες. Πού τέτοια τύχη.

Μετά από επισταμένη προσπάθεια σήμερα το πρωί, κατάφερα να μειώσω το Google Reader στα 453 ποστ (από 800-τόσα που είχαν φτάσει) και με λίγη καλή τύχη θα τα μειώσω κι άλλο τις επόμενες μέρες, αφού οι περισσότεροι φαντάζομαι ότι όλο και κάπου θα πάτε για το τριήμερο-τετραήμερο. Αν δεν έχετε κανονίσει κάτι, γιορτινές μέρες είναι, μην τις περάσετε μπροστά στο κομπιούτερ! Κρίμα να μην δείτε τουλάχιστον μια παρέλαση, να ανεμίσετε έστω ένα σημαιάκι. Χεχε.


Το highlight της ημέρας ήταν το εορταστικό γεύμα με τον φίλο Δημήτρη, όπου περιποιήθηκα το εικονιζόμενο kunefe. Πρόκειται για τούρκικο κανταΐφι που αντί για καρύδια έχει γέμιση (κίτρινο?) τυρί. Απλά θεϊκό.

Χρόνια πολλά σε όλους όσους και όσες γιορτάζουν!

Ζαλάδα

Σήμερα μπήκα πρώτη φορά στο Google Reader μετά από (γκουχ γκουχ) αρκετές μέρες. Έχω 705 αδιάβαστα ποστ. ΟΚ, 3 από αυτά είναι δικά μου, οπότε ο πραγματικός αριθμός είναι 702, αλλά και πάλι μια ζαλάδα με έπιασε. Θερμή παράκληση: σταματήστε να γράφετε γιατί δεν προλαβαίνω να σας διαβάσω. SOS.

(αν πιάσει, θα δοκιμάσω την ίδια παράκληση και στη δουλειά μήπως θυμηθώ πώς είναι να δουλεύεις πενθήμερο οκτάωρο χαχα)

Όσοι μου έχετε στείλει ημέιλ, λίγη υπομονή ακόμα. Αν δεν σας έχω απαντήσει, δεν είναι ότι σας αγνοώ, απλά δεν έχω χρόνο όχι να απαντήσω αλλά ούτε και να διαβάσω. Δράμα; Δράμα (και Καβάλα και Σέρρες μπορώ να σας πω).

Χαθήκαμε

Καλά, εσείς ίσως όχι, αλλά εγώ χάθηκα σίγουρα, και δεν έλλειπα καν ταξιδάκι, όπως ίσως φανταστήκατε κάποιοι. Απλά έπεσε πολλή δουλειά αυτή την εβδομάδα, πολύ ποτό την Παρασκευή το βράδυ (ήταν και ημέρα πληρωμής οπότε το κάψαμε το πελεκούδι, 5 ώρες στην παμπ και ήμουν από τους πρώτους που έφυγαν), πολύς ύπνος χθες για να συνέλθω και σήμερα πάλι στη δουλειά! ΟΚ, δεν δούλεψα κανονικό 8ωρο, αλλά ένα τετραωράκι το δούλεψα στο νερό. Βοήθειά μου.

Έχω φτιάξει πολλά μάφινς (ούτε φουρνάρισσα να ήμουν) αλλά δεν σας βάζω φωτογραφίες γιατί παραπονιέστε ότι σας λιγώνω. Ούτε για τον καιρό έχω να γκρινιάξω, αφού είναι μια χαρά για την εποχή: σχετική ζέστη, αρκετός ήλιος, ελάχιστη βροχή. Τι μια χαρά, τέλεια είναι. Ξεκίνησα ξανά γερμανικά, η δασκάλα πολύ βελτιωμένη σε σχέση με την περσυνή και είμαι πολύ ευχαριστημένη. Ξεκίνησα και postcrossing, ωραία φάση φαίνεται. Κάνει κανείς άλλος;

Σκέφτηκα να αρχίσω να γράφω μερικά ταξιδιωτικά ποστ μιας που έχουμε μείνει πίσω. Έχω φωτογραφίες και ιστορίες από Γαλλία, Ιταλία, Σκωτία, Σουηδία, Νορβηγία και Ισπανία, αλλά δεν ξέρω από πού να αρχίσω. Αν έχετε καμία προτίμηση, πέστε την.

Καλή συνέχεια σαββατοκύριακου και από αύριο καλή εβδομάδα!

Είπε κανείς τίποτα για δίαιτα;

Το σαββατοκύριακο αυτό ήταν το πρώτο πραγματικά χειμωνιάτικο της χρονιάς, καθώς η θερμοκρασία έπεσε σε ...μονοψήφια επίπεδα και η βροχούλα μας έκανε αρκετή παρέα. Για να ξεφύγουμε από τη ρουτίνα, το Σάββατο το απόγευμα πήγαμε επίσκεψη στους φίλους μας που μένουν στο Bristol. Καλύτερο καιρό δεν βρήκαμε, βρήκαμε όμως καλύτερη παρέα. Και όπως είναι φυσικό, φάγαμε πολύ, γελάσαμε πολύ και γενικώς περάσαμε καλά.

Φωτογραφίες από το Bristol δεν έβγαλα, άλλωστε δεν ευνοούσε ο καιρός. Έβγαλα όμως τα φαγητά που φάγαμε, για να θυμάμαι από πού θα πάρω τα 3 κιλά που έχασα τις τελευταίες 2 εβδομάδες!

Σάββατο βράδυ, φαγητό σε εστιατόριο. Το μενού περιλάμβανε θαλασσινά, κοτόπουλο, μοσχάρι, όσπρια, ριζότο και σαλάτα. Καλύψαμε όλες τις τροφικές ομάδες.


Η σαλάτα ήταν Greek salad with a twist, δηλαδή μαρουλόφυλλα, ντοματούλες, κυβάκια φέτας, μαύρες ελιές και αβοκάντο. Πολύ συμπαθητική, αν και δεν έμοιαζε καθόλου με αυτό που ξέρουμε εμείς για χωριάτικη σαλάτα.


Τα επιδόρπια ήταν πολύ σούπερ. Πήραμε δύο και τα μοιραστήκαμε (οι γυναίκες μόνο, γιατί οι άντρες ήπιαν καφέ). Το πρώτο ήταν crème brûlée, κάτι σαν κρέμα καραμελέ που η καραμέλα αντί να είναι ρευστή, είναι ψημένη ώστε να κάνει κρούστα. Πολύ ωραίο ήταν, ειδικά σε συνδιασμό με το παγωτάκι, που δεν θυμάμαι τι γεύση είχε, θυμάμαι όμως ότι ήταν θεϊκό.


Το δεύτερο επιδόρπιο ήταν τάρτα με γεύση μάνγκο και πορτοκάλι (μμμμμ) σερβιρισμένη με double cream.


Αφού φάγαμε τον αγλέουρα, γυρίσαμε σπίτι και είδαμε την ταινία 27 Φορέματα με την Katherine Heigl και τον James Marsden. Συμπαθητική ταινιούλα, απόδειξη ότι παρόλο το φαΐ και την προχωρημένη ώρα (ήταν σχεδόν μεσάνυχτα όταν βάλαμε το DVD να παίξει) κάτσαμε και την είδαμε ως το τέλος. Αν ψάχνεστε για ρομαντική κομεντί με αρκετό γέλιο, σας την προτείνω ανεπιφύλακτα. Αν ψάχνετε για βάθος αμέτρητο, κοιτάξτε αλλού.


Την επόμενη μέρα πήγαμε σε μια παμπ σε ένα χωριό έξω από το Bristol για το κλασικό Sunday roast. Εντελώς παραδοσιακό στυλ, κόκκινες καρέκλες, πράσινες κουρτίνες, κλαρωτό χαλί κ.λπ. Μπαίνοντας στην παμπ και για περίπου 10 λεπτά είδαμε λίγο ήλιο. Φαίνεται και στην φωτογραφία, για του λόγου το αληθές.


Το φαγητό δεν μας εντυπωσίασε ιδιαίτερα, οι μερίδες πάντως ήταν τεράστιες. Εδώ βλέπετε το βουνό κρέατος και λαχανικών που προσγειώθηκε στο πιάτο μου. Εννοείται ότι, μετά την χθεσινοβραδυνή κρεπάλη, δεν κατάφερα να φάω ούτε το μισό.


Σήμερα το βράδυ γυρίσαμε στο Λονδίνο και βρήκαμε το σπίτι παγάκι. Ανάψαμε για πρώτη φορά θέρμανση και φάγαμε σούπα για να ζεσταθούμε.

Το ερχόμενο σαββατοκύριακο προβλέπω να κατεβάζουμε τα χειμωνιάτικα, γιατί δεν πάει άλλο με τα μακώ και τις ζακετούλες...

Έρχεται φθινόπωρο

Bobbing for apples ή κυνηγώντας τα μήλα

Σε οκτώ μέρες από σήμερα, στις 22 Σεπτεμβρίου, είναι η φθινοπωρινή ισημερία, και σύμφωνα με την τοπική παράδοση, η πρώτη μέρα του φθινοπώρου. Χθες και σήμερα, στο Λονδίνο διοργανώνεται η Γιορτή του Τάμεση, μια εκδήλωση του Δήμου για το τέλος του καλοκαιριού. Πέρσυ είχα πάει στη γιορτή αυτή και είχα κάνει ανάρτηση την οποία μπορείτε να διαβάσετε εδώ. Φέτος πήγε ο Γκρινιάρης, και έχει ήδη κάνει το σχετικό φωτορεπορτάζ στο ιστολόγιό του.

Λίγο αργά βέβαια γιορτάζουμε το τέλος του καλοκαιριού - ο καιρός έχει αρχίσει να μοιάζει φθινοπωρινός εδώ και ένα μήνα, ενώ από τα τέλη του Αυγούστου έχουν αρχίσει να πέφτουν τα φύλλα των δέντρων. Κι ας επιμένουμε κάποιοι να φοράμε ακόμα κοντομάνικα και πέδιλα.

Χθες ένιωσα για πρώτη φορά κρύο μέσα στο σπίτι. Αποκοιμήθηκα στον καναπέ μπροστά στην τηλεόραση (είχε το Lord of the Rings στο Channel 4) και ξύπνησα ξεπαγιασμένη. Σήμερα κρυώνω όλη μέρα κι ας έχει ήλιο. Κακό σημάδι αυτό, γιατί γενικά είμαι πολύ ανθεκτική στο κρύο - οι περισσότεροι που ξέρω έχουν ανάψει καλοριφέρ από τον Αύγουστο, εμείς μέχρι στιγμής όχι. Πόσο ακόμα θα αντέξουμε άραγε;

Σήμερα προς τιμήν του καλοκαιριού που φεύγει φάγαμε πατατούλες φούρνου και χωριάτικη σαλάτα. Τις πατάτες δεν τις μαγείρεψα με νερό και λάδι όπως τις φτιάχνω συνήθως, αλλά με χυμό λεμονιού και βούτυρο, ακολουθώντας μια συνταγή που διάβασα στις Αστερομάσες. Έγιναν πολύ σούπερ τελικά. Τράβηξα μια φωτογραφία στα γρήγορα για να σας δείξω. Θα με συγχωρέσετε που δεν είναι καλλιτεχνική, αλλά τελούσα υπό πίεση χρόνου (σσ: το στομάχι μου γουργούριζε). Είναι ίσως η τελευταία φορά που έφαγα χωριάτικη σαλάτα φέτος. Πατάτες πιστεύω θα ξαναφτιάξω.


Το βράδυ θα έχει πυροτεχνήματα στο ποτάμι. Έλεγα ότι θα πάω, αλλά το βλέπω αρκετά χλωμό, γιατί κρυώνω και δεν έχω κέφι. Μάλλον για σούπα και DVD μας βλέπω.

Σας αφήνω με δύο φωτογραφίες από την περσυνή και φετινή Γιορτή του Τάμεση. Η πρώτη είναι δική μου και η δεύτερη του Γκρινιάρη. Και οι δύο είναι βγαλμένες στο ίδιο σχεδόν σημείο, πάνω στη γέφυρα του Southwark, όπου λαμβάνει χώρα το μεγάλο φαγοπότι. Στο βάθος αριστερά φαίνεται ο καθεδρικός ναός του Αγίου Παύλου.

Τhames Festival 2007

Thames Festival 2008

Απολογισμός σαββατοκύριακου

Το σαββατοκύριακο αυτό το περίμενα με πολύ ανυπομονησία, ίσως γιατί ήταν το πρώτο μετά τις διακοπές, και μετά από μία πολύ εντατική πρώτη εβδομάδα στη δουλειά. Κάποιος μου είπε ότι όσο πιο πολύ κουράζεσαι μέσα στην εβδομάδα, τόσο πιο πολύ εκτιμάς το σαββατοκύριακο, και μάλλον έχει δίκιο. Την Παρασκευή από το απόγευμα και μετά ήμουν μες την τρελή χαρά. Και όχι να πεις ότι έκανα κάτι το ιδιαίτερο - ούτε για ποτό δεν πήγα. Έφυγα όμως από τη δουλειά στην ώρα μου, πήρα fish and chips (κλασικά) στο δρόμο για το σπίτι και τα έφαγα μπροστά στην τηλεόραση βλέποντας CSI. Με ερμητικά κλειστά τα παράθυρα γιατί έβρεχε (λεπτομέρεια που έχει σημασία). Είχα ήδη κάνει σχέδια για τις επόμενες δύο μέρες: το Σάββατο θα έκανα δουλίτσες του σπιτιού και βολτούλα στα πέριξ, και την Κυριακή θα πήγαινα σε μια υπαίθρια γιορτή στην Regent Street, που είναι ένας από τους ομορφότερους εμπορικούς δρόμους του Λονδίνου.

Πλην όμως όλο το σαββατοκύριακο έβρεχε. Ήλιο είδαμε για 10 λεπτά περίπου το απόγευμα της Κυριακής κι αυτό ήταν. Τον υπόλοιπο καιρό είχαμε 15 βαθμούς και βροχή, βροχή, βροχή. Άλλοτε πιο δυνατή, άλλοτε πιο ανάλαφρη, πάντως βροχή. Και κρύο αεράκι. Οπότε ούτε βολτούλα, ούτε γιορτή, ούτε τίποτα. Απασχοληθήκαμε δημιουργικά βλέποντας τηλεόραση (τελετή έναρξης Παραολυμπιακών, Eurovision Χορού, 3 επεισόδια CSI - Grissom 4 ever) και κάνοντας (τι άλλο) ψώνια.

Το Σάββατο πήγαμε στο Bluewater, το δεύτερο μεγαλύτερο εμπορικό κέντρο της Βρετανίας, 40 λεπτά έξω από το Λονδίνο. Έχει 330 μαγαζιά, 40 καφέ-εστιατόρια, κινηματογράφο με 13 οθόνες και οροφή. Είναι σχεδόν διπλάσιο σε μέγεθος από το Mall της Αθήνας και είναι ένα πραγματικά πολύ ωραίο εμπορικό κέντρο, αλλά και μεγάλος πειρασμός. Με το ένα και με το άλλο, μου έφυγαν πάαααρα πολλά χρήματα, και δεν πέρασα ούτε από τα μισά μαγαζιά. Καλύτερα να είχα πάει ταξίδι, λιγότερα θα χαλούσα!

Στην επόμενη φωτογραφία βλέπετε το εσωτερικό του Marks & Spencer, όπου κατέθεσα ένα αρκετά (γκουχ γκουχ) σημαντικό ποσό. Πήρα ρούχα για τη δουλειά, μια πολύ ωραία μαύρη τσάντα και ένα κα-τα-πλη-κτι-κό φθινοπωρινό πανωφόρι σε φούξια χρώμα με φόδρα άσπρη με μεγάλα πράσινα και ροζ λουλούδια. Μόλις κρυώσει λίγο ο καιρός, σε 2-3 μέρες δηλαδή όπως πάει, θα το φορέσω και δεν θα με νοιάζει που κάνει κρύο γιατί θα είμαι ντυμένη ανοιξιάτικα :-)


Αφού χθες γυρίσαμε κατάκοποι με 6 σακούλες ρούχα, δύο σακούλες πράγματα για το σπίτι, μία (μικρή) σακούλα καλλυντικά, και δύο αρκετά ελαφρότερα πορτοφόλια, σήμερα είχαμε σκοπό να πάμε οπωσδήποτε στη γιορτή. Περιμέναμε μέχρι τελευταία στιγμή μήπως φτιάξει ο καιρός, αλλά παρόλο που το απόγευμα έκοψε η βροχή, συνέχισε να κάνει αρκετό κρύο και δεν μας έκανε κέφι να βγούμε στους δρόμους. Έτσι πήγαμε πάλι για ...ψώνια, αυτή τη φορά στο σούπερ μάρκετ. Πρόσεξα ότι έχουν ήδη βγει τα αποκριάτικα του Halloween, κι ας έχουμε ακόμα σχεδόν δυο μήνες μπροστά μας. Όπου να 'ναι θα βγάλουν και τα χριστουγεννιάτικα (και όχι, δεν κάνω πλάκα). Η ροζ μηχανούλα έκανε το θαύμα της κι έτσι σας έχω και αποδεικτικά στοιχεία.


Το άλλο που είδα και κατενθουσιάστηκα είναι ότι πλέον έχουμε και στην Αγγλία Fanta Μπλε! Μόνο που δεν έχει μπλε καπάκι, αλλά γαλάζια ετικέττα. Ολίγον χάλια εμφανισιακά. Πήρα μία να δοκιμάσω, αν και νομίζω ότι θα είναι σαν αυτή που πίναμε στη Γαλλία το καλοκαίρι και όχι σαν αυτή που έχουμε στην Ελλάδα. Αλλά όπως και να 'χει συγκινήθηκα.


Έτσι που λέτε κύλησε άλλο ένα μουντό και βροχερό σαββατοκύριακο. Αν ποτέ αναρωτηθείτε γιατί οι Βρετανοί έχουν τρέλα με την τηλεόραση και τα ψώνια, ένας είναι ο λόγος: ο καιρός.

Δροσούλα

Μαθαίνω ότι στην Ελλάδα έχετε καύσωνα. Εμείς όχι. Για την ακρίβεια, αυτή τη στιγμή έχουμε 17 βαθμούς και παγωμένο αεράκι που τρυπάει κόκκαλα. Βγήκα πριν λίγο στο μπαλκόνι να βγάλω φωτογραφία ένα μεγάλο μαύρο σύννεφο που εμφανίστηκε στον ορίζοντα και κόντεψα να κοκκαλώσω από το κρύο στα 30 δευτερόλεπτα που μου πήρε να κεντράρω και να πατήσω το κουμπάκι. Βγήκε λίγο κουνημένη, αλλά έξω δεν ξαναβγαίνω να βγάλω άλλη.


Το σαββατοκύριακο είχαμε πάει σε κάτι φίλους στη βόρεια Αγγλία. Εκεί η κατάσταση ήταν ακόμα πιο δραματική - φλις, μπότες, μέχρι και χειμωνιάτικα μπουφάν φορούσαν. Πολλές φορές παραπονιέμαι ότι φοράμε τα ίδια ρούχα χειμώνα-καλοκαίρι, αλλά τουλάχιστον εδώ στον τροπικό νότο από τον Μάιο ως τον Σεπτέμβριο τα χοντρά μπουφάν τα βάζουμε στην άκρη. Στο βορρά φαίνεται πως όχι. Το Σάββατο το απόγευμα είχε ήλιο, αλλά τους 20 βαθμούς δεν τους πέρασε. Την Κυριακή το πρωί ανάψαμε και καλοριφέρ. Τόσο καλά.

Για τους άπιστους Θωμάδες έχω φωτογραφίσει το θερμόμετρο του κήπου. Κυριακή μεσημέρι, θερμοκρασία 18 βαθμοί, υγρασία πάνω από 50% και βροχούλα. Αγγλικό καλοκαιράκι yeah yeah!


Πάντως έχουν μεγάααααλες μέρες, μεγαλύτερες από εμάς τους νότιους. Ακόμα και κοντά στα μεσάνυχτα ο ουρανός παραμένει γαλαζωπός.

9:30 μμ - έχει ακόμα αρκετό φως.


11:30 μμ - μισή ώρα πριν τα μεσάνυχτα


Αλήθεια, πόσοι θυμάστε τον Jack; Πέρσυ που τον γνωρίσαμε ήταν ένα κουταβάκι μόλις 11 εβδομάδων. Φέτος έχει γίνει άλλος τόσος, αλλά είναι το ίδιο σκανταλιάρης και το ίδιο φατσούλας. Δεν είναι πολύ γούτσου-γούτσου;


Χθες το βράδυ μετά την ολοήμερη βροχή είχαν γεμίσει τα πεζοδρόμια σαλιγκάρια. Έξω από την πόρτα της πολυκατοικίας μέτρησα 9, αλλά δεν μπόρεσα να τα βγάλω όλα μαζί. Για σαλιγκάρια πήγαιναν πολύ γρήγορα.


Σήμερα φάγαμε πολωνέζικη φασολάδα. Για την ακρίβεια Zupa fasolowa της Knorr. Και πολωνέζικο ψωμί (chleb Polski). Στην περιοχή έχουν έρθει πολλοί Πολωνοί και στο σούπερ μάρκετ έχουν ράφια γεμάτα πολωνέζικα προϊόντα. Την σούπα την είχα πάρει να τη δοκιμάσω και σήμερα βρήκα ευκαιρία. Ωραία έγινε, και κυρίως μας ζέστανε. Σε λίγο θα πάω να φτιάξω κι ένα τσαγάκι. Εσείς μην μου πείτε, τρώτε παγωτά και πίνετε φραπέδες. Αααααχ αυτές είναι αδικίες!


Η ανάρτηση αυτή και οι φωτογραφίες που τη συνοδεύουν είναι ευγενική χορηγία προς όλους τους εξαντλημένους από τον καύσωνα Αθηναίους και λοιπούς Ελλαδίτες. Στείλτε λίγη ζέστη και σε μας αδέλφια, έχουμε ανάγκη λέμε!