Σκι στην Αυστρία: το ταξίδι της ταλαιπωρίας

Η γνωριμία μου με τον κόσμο του σκι έγινε στο Τιρόλο και συγκεκριμένα στο Ischgl (Ισγκλ), ένα από τα πιο δημοφιλή θέρετρα της Αυστρίας που βρίσκεται κοντά στα σύνορα με την Ελβετία.

Η επιλογή του προορισμού προέκυψε από σπόντα, απλά και μόνο γιατί ένας από την παρέα των ορεσίβιων δουλεύει στο Τιρόλο και μέχρι τελευταία στιγμή δεν ήξερε αν θα μπορούσε να πάρει άδεια ή όχι. Σύμφωνα με το γνωστό απόφθευγμα, όταν δεν πάει ο Μωάμεθ στο βουνό πάει το βουνό στον Μωάμεθ, έτσι κι εμείς πήγαμε για σκι στο Τιρόλο. Όχι ότι μας χάλασε. Η περιοχή έχει πολλές και καλές πίστες, και οι σκιέρ της παρέας έμειναν απόλυτα ικανοποιημένοι. Το μόνο μειονέκτημα ήταν ότι όπως σε όλους τους δημοφιλείς προορισμούς, οι τιμές ήταν τσιμπημένες.

Για τους υπόλοιπους της παρέας που είχαν ξαναπάει για σκι, η προετοιμασία για το ταξίδι ήταν σχετικά απλή υπόθεση: άνοιγμα ντουλάπας, εντοπισμός ρούχων σκι, τοποθέτηση ρούχων σκι στη βαλίτσα και έτοιμοι για αναχώρηση. Εγώ που δεν κάνω χειμερινά σπορ, χρειάστηκε να πάρω ειδική γκαρνταρόμπα, γιατί οι -25°C δεν αντιμετωπίζονται με ένα μπουφάν κι ένα κασκώλ. Αν ενδιαφέρεστε, αφήστε ένα σχόλιο και θα κάνω χωριστό ποστ για τον εξοπλισμό που χρειάζεται ένας πρωτάρης.

Μεταφορικά εισιτήρια κλείσαμε με την εταιρία Thomas Cook Airlines, μια από τις μεγαλύτερες βρετανικές αεροπορικές εταιρίες που ειδικεύεται στη σαρδελοποίηση του επιβατικού κοινού. Έχω μπει σε πολλά αεροπλάνα, αλλά τέτοιο πράγμα, να κάθεσαι στητός στη θέση σου και τα γόνατά σου να ακουμπάνε τη θέση του μπροστινού, δεν έχω ξαναδεί. Την προτιμήσαμε γιατί ήταν η φτηνότερη με τις πιο βολικές ώρες αναχώρησης και επειδή η πτήση από Λονδίνο για Ίνσμπρουκ είναι μόνο 1.5 ώρα.

Βέβαια όλα αυτά είναι σχετικά. Η φτηνή τιμή γίνεται ακριβότερη όταν συμπεριλάβεις όλες τις έξτρα πληρωμές - για να πάρεις μαζί αποσκευές, για να καθίσεις μαζί με τους συνταξιδιώτες σου, για να φας και να πιεις κατά τη διάρκεια της πτήσης κ.λπ. Οι βολικές ώρες αναχώρησης είναι επίσης σχετικές όταν η πτήση σου έχει 4 ώρες καθυστέρηση και τελικά σε πάνε στο Σάλτσμπουργκ με αεροπλάνο και από εκεί στο Ίνσμπρουκ με λεωφορείο, μια διαδρομή 178 χλμ που μας πήρε σχεδόν 3 ώρες γιατί χιόνιζε και η κατάσταση που επικρατούσε στον αυτοκινητόδρομο ήταν σαν να είχαν κάνει μπλόκα οι αγρότες και οι κτηνοτρόφοι μαζί. Και σαν να μην ήταν αυτό αρκετό, όταν τελικά φτάσαμε στο Ίνσμπρουκ ανακαλύψαμε ότι το ταξί-βανάκι (γιατί είμασταν και 7 άτομα) που είχαμε κλείσει εδώ και μια εβδομάδα να μας περιμένει στο αεροδρόμιο δεν είχε έρθει γιατί ήταν ήδη μεσάνυχτα και οι οδηγοί της συγκεκριμένης εταιρίας ταξί φαίνεται ότι πάνε νωρίς για ύπνο. Έτσι αναγκαστήκαμε να πάρουμε δύο κανονικά ταξί από το αεροδρόμιο και πληρώσαμε τα διπλάσια λεφτά για περισσότερη ταλαιπωρία.

Αρκεί να σας πω ότι είχαμε φύγει από το σπίτι στο Λονδίνο στις 9:00 το πρωί και μπήκαμε στο δωμάτιό μας στο Τιρόλο λίγο μετά τις 1:00 το επόμενο πρωί. Συνολική διάρκεια ταξιδιού 15 ώρες - και τα νεύρα τσαντάλια. Μόνο τα δικά μου βέβαια, γιατί υπόλοιποι της παρέας είναι λίγο πιο εξοικιωμένοι με τις δυσκολίες τέτοιων ταξιδιών και ήταν πιο χαλαροί.

Για τη διαμονή μας είχαμε κλείσει δύο δωμάτια σε μια πανσιόν στο Mathon (Ματόν) ένα κοιμισμένο χωριουδάκι κοντά στο Ischgl. Αρχικά είχαμε σκεφτεί την ιδιαιτέρως βολική λύση του ξενοδοχείου, την οποία απορρίψαμε όταν είδαμε τις τιμές. Έτσι καταλήξαμε σε ενοικιαζόμενα διαμερίσματα, ώστε να μπορούμε να μαγειρεύουμε τα βράδυα. Οκτώ άτομα, δύο διαμερίσματα, 5 υπνοδωμάτια, 1 καναπές στο σαλόνι, 1 μπαλκόνι, 2 κουζίνες, 3 μπανιέρες, 2 τουαλέτες, 5 νιπτήρες. Μπορεί για την τουαλέτα να παίρναμε σειρά, αλλά ποτέ δεν περιμέναμε λεπτό για να πλύνουμε χέρια ή να κοιταχτούμε σε καθρεύτη. Συνολικό κόστος για 1 εβδομάδα: 3500 ευρώ. Τζάμπα πράγμα.

Η έκπληξη που μας περίμενε όταν επιτέλους φτάσαμε στο Mathon ήταν ότι είχε γίνει λάθος στην κράτηση και αντί να βρούμε δύο διαμερίσματα να μας περιμένουν, βρήκαμε ένα. Είχαμε κάνει κράτηση μέσω της ιστοσελίδας booking.com με πιστωτική κάρτα, είχαμε πάρει επιβεβαίωση και (νομίζαμε) όλα καλά. Εκείνο που δεν ξέραμε είναι ότι το ίντερνετ στην Αυστρία κινείται ως επι τω πλείστον στην σφαίρα του ιδεατού, και η κράτησή μας από το booking.com πήγε στην ιδιοκτήτρια της πανσιόν μέσω φαξ. Επειδή όμως το φαξ ήταν δισέλιδο και από τις δύο σελίδες η δεύτερη χάθηκε στο υπερπέραν, η πανσιόν κράτησε μόνο ένα διαμέρισμα και όχι δύο. Αυτά τα ανακάλυψε ο όγδοος της παρέας που έφτασε πολύ πριν από εμάς στην πανσιόν, καθότι ήταν ήδη στο Τιρόλο. Ευτυχώς μιλάει γερμανικά και κατάφερε να συνεννοηθεί με την ιδιοκτήτρια, η οποία δεν μιλούσε λέξη αγγλικά. Μετά από διαβουλεύσεις και πολλές συγγνώμες, το πρόβλημα λύθηκε με έναν πρωτότυπο τρόπο: το πρώτο βράδυ η μισή παρέα φιλοξενήθηκε σε ένα διαμέρισμα που ανήκε στο προσωπικό ή σε κάποιον συγγενή και το οποίο καθαρίστηκε και ετοιμάστηκε σε χρόνο ρεκόρ. Έτσι 5 κοιμήθηκαν σε κανονικά κρεβάτια, 1 σε καναπέ, 1 σε παιδική κουκέτα και 1 σε μονό κρεβάτι πίσω από ένα χώρισμα με κουρτίνα. Πάλι καλά που δεν μας ετοίμασαν στρωματσάδα. Την επόμενη μέρα μας έδωσαν κανονικό διαμέρισμα.

Αυτή ήταν η πρώτη μέρα της υπέρτατης ταλαιπωρίας, η οποία ξεχάστηκε με τη μία το επόμενο πρωί όταν ξυπνήσαμε και συνειδητοποιήσαμε ότι περιτριγυριζόμασταν από χιονισμένα βουνά. Αυτή ήταν η θέα από το παράθυρό μας:


Δεν μπορώ να πω, άξιζε τον κόπο!

Σοκολατάκια, κουκλάκια και Μότσαρτ

Ενώ η Δανάη και η συνονόματη Σοφία συνεχίζουν τις αναρτήσεις για την Πρωτοχρονιάτικη και Χριστουγεννιάτικη Βιέννη αντίστοιχα, εμείς θα πεταχτούμε μέχρι το Σάλτσμπουργκ για να δούμε πώς γιορτάζουν εκεί.


Στο Σάλτσμπουργκ πήγαμε με τη φίλη μου την Jenn τον Δεκέμβρη του 2006. Οι φωτογραφίες που συνοδεύουν την ανάρτηση αυτή δεν είναι τόσο καλές για τρεις κυρίως λόγους: πρώτον, τότε δεν είχα την ωραία μου Canon S3 αλλά μία πιο απλή Sony Cybershot, δεύτερον το Σάλτσμπουργκ ήταν η τελευταία στάση ενός 8ήμερου ταξιδιού, μου είχε τελειώσει ο χώρος στην κάρτα και έπρεπε να σβήνω συνέχεια παλιότερες φωτογραφίες για να βγάλω καινούριες, και τρίτον (και βασικότερον) έκανε ψωφόκρυο και δεν μπορούσες να σταθείς πάνω από 30 δευτερόλεπτα χωρίς να παγώσεις. Χιόνι δεν είχε πάντως - μεγάλη απογοήτευση. Θυμάμαι πολύ χαρακτηριστικά ότι ήταν 19-20 Δεκεμβρίου, έκανε πάρα πολύ κρύο και είχαμε εκστασιαστεί όταν είδαμε λιγουλάκι χιόνι στη διαδρομή μεταξύ Μόναχου και Σάλτσμπουργκ, αλλά μέσα στην πόλη τίποτα, ούτε μια τόση δα νυφαδούλα. Κλαψ.


Το Σαλτσμπουργκ είναι πολύ γραφικό, ακριβώς όπως φανταζόμαστε την Αυστρία. Στη μέση ποτάμι, γύρω-γύρω βουνά, ένα κάστρο στην άκρη. Την άνοιξη ή τον χειμώνα όταν είναι όλα καλυμμένα με χιόνι, θα πρέπει να είναι υπέροχα, σαν παραμύθι. Όταν πήγαμε εμείς ήταν λίγο γκρίζα και μουντά. Η πόλη πάντως έχει μια μαγεία. Ειδικά η παλιά πόλη που βρίσκεται κάτω από το κάστρο είναι πανέμορφη. Ο πιο ξεχωριστός δρόμος είναι η Getreidegasse, εμπορικός δρόμος με πολλά μαγαζιά που κάθε μαγαζί έχει απέξω μια κρεμαστή σιδερένια ταμπέλα με το όνομά του.


Μερικές είναι σκέτες αλλά οι περισσότερες είναι ιδιαίτερα προσεγμένες και καλοφτιαγμένες, και όλες μαζί συνθέτουν μια πολύ ιδιαίτερη εικόνα. Είναι ευτύχημα που δεν είχα την Canon τότε, γιατί νομίζω ότι θα είχα φωτογραφίσει κάθε ταμπέλα χωριστά, κι ας γινόμουν παγοκολώνα!


Η χριστουγεννιάτικη αγορά δεν ήταν κάτι το ιδιαίτερο, οπότε δεν μείναμε πολύ, ούτε βγάλαμε πολλές φωτογραφίες. Θυμάμαι ότι πουλούσαν κυρίως ρούχα (καπέλα, κασκώλ, παντόφλες), κεντήματα, κεριά, κουκλάκια, αρκουδάκια, σοκολατάκια, αλλά από χριστουγεννιάτικα στολίδια λίγα πράγματα. Εμείς έτσι κι αλλιώς δεν είχαμε πάει για να ψωνίσουμε, αλλά για να δούμε και να φάμε. Πήραμε λοιπόν λουκάνικα και ψητές πατάτες, φωτογραφίσαμε τα τεράστια πρέτσελ, κυκλοφορήσαμε λίγο στην παλιά πόλη με τα υπέροχα μπαρόκ κτήρια, και κατευθυνθήκαμε προς το κάστρο.


Στο κάστρο ανεβαίνεις με τελεφερίκ (σχοινοκίνητο σιδηρόδρομο, όπως αυτόν που έχουμε στον Λυκαβηττό). Εμείς παρά λίγο να μην τα καταφέρουμε γιατί η Jenn δεν είχε ανέβει ποτέ πριν σε τελεφερίκ και φοβόταν. Τελικά την έπεισα με το ακράδαντο επιχείρημα ότι αν δεν έμπαινε στο τελεφερίκ θα έπρεπε να περπατήσει 30 λεπτά ανηφόρα. Καθώς απεχθάνεται το πολύ περπάτημα και δη το ανηφορικό, μπήκε στο βαγόνι, ζάρωσε σε μια γωνία και έκλεισε τα μάτια της (μέχρι που βαρέθηκε και τα ξανάνοιξε). Γίναμε βέβαια ρεζίλι, αφού συνταξιδεύαμε με μια παρέα κουστουμαρισμένων Αυστριακών και Αμερικανών, οι οποίοι μάλλον δεν είχαν ξαναδεί άνθρωπο που φοβάται τα τελεφερίκ και είχαν λυθεί στο γέλιο, αλλά τα καταφέραμε. Στην επιστροφή όχι μόνο δεν έκλεισε τα μάτια της, αλλά έβγαζε και φωτογραφίες.


Το κάστρο του Σάλτσμπουργκ είναι το μεγαλύτερο και καλύτερα διατηρημένο κάστρο της Ευρώπης. Χτίστηκε το 1077, αποτελείται από σύμπλεγμα κτηρίων με πολλά δωμάτια, δωματιάκια, αυλές, κρυφά μονοπάτια, πύργους κ.λπ. και προσφέρεται για εξερευνήσεις. Μέσα στο κάστρο βρίκαμε κι ένα μικρό χριστουγεννιάτικο παζάρι. Από την άκρη του τείχους έχει πολύ ωραία πανοραμική θέα της πόλης. Δυστυχώς δεν σκεφτήκαμε να βγάλουμε φωτογραφίες με το που ανεβήκαμε πάνω, αλλά στο τέλος των περιηγήσεων, όταν είχε σχεδόν νυχτώσει.


Το πιο αστείο έκθεμα που είδαμε στο κάστρο ήταν αυτός ο δίχρωμος ταύρος. Λένε (και μάλλον είναι μύθος, αλλά ωραίος μύθος) ότι γύρω στα 1525 οι κάτοικοι του Σάλτσμπουργκ είχαν κλειστεί μέσα στο κάστρο για να προστατευτούν από μια εχθρική επίθεση. Μετά από μακρυχρόνια πολιορκία, τους τελείωσαν τα τρόφιμα και το μόνο ζώο που είχε μείνει ήταν ένας ταύρος. Ο διοικητής της πόλης σκέφτηκε να βάψουν τον ταύρο διαφορετικά χρώματα κάθε μέρα (μία μαύρο, μία άσπρο, μία κοκκινωπό κ.λπ.) και να τον περιφέρουν κοντά στο τείχος ώστε να τον βλέπουν οι πολιορκητές και να νομίζουν ότι οι έγκλειστοι έχουν ακόμα πολλά ζωντανά στη διάθεσή τους. Έτσι κάθε βράδυ ξέπλεναν τον ταύρο και τον έβαφαν άλλο χρώμα. Ο εχθρός φυσικά υποχώρησε, πεισμένος ότι η πολιορκία δεν θα έφερνε αποτέλεσμα, και οι κάτοικοι του Σάλτσμπουργκ πήραν το παρατσούκλι Stierwascher, που σημαίνει "αυτοί που πλένουν τα βόδια".


Το Σάλτσμπουργκ είναι η τέταρτη μεγαλύτερη πόλη της Αυστρίας (μετά τη Βιέννη, το Graz και το Linz) και έχει 150.000 κατοίκους. Είναι η γεννέτηρα του Μότσαρτ. Eπίσης εκεί γυρίστηκε η ταινία Η μελωδία της ευτυχίας με την Julie Andrews. Αυτά και να μην τα ξέρεις πριν πας στο Σάλτσμπουργκ, τα μαθαίνεις με τη μία, καθώς τα προωθούν με πάρα πολύ ζήλο. Όπου σταθείς κι όπου βρεθείς θα δεις καρτ ποστάλ, σουβενίρ, κουκλάκια, σοκολατάκια, μπιχλιμπιδάκια, όλα με την φάτσα του Μότσαρτ ή την Julie Andrews να χορεύει με φόντο της Άλπεις.


Παρότι οι περισσότεροι Έλληνες έρχονται στο Σάλτσμπουργκ από τη Βιέννη, συμφέρει καλύτερα να πας από το Μόναχο. Η Βιέννη απέχει 300 χιλιόμετρα, ενώ το Μόναχο 140. Η διαδρομή με τρένο από το Μόναχο είναι μόλις 1,5 ώρα και το εισιτήριο αν θυμάμαι καλά κοστίζει γύρω στα 25 ευρώ με επιστροφή. Ο σταθμός του τρένου στο Σαλτσμπουργκ δεν είναι τόσο κοντά στην παλιά πόλη, αλλά μέσα στον σταθμό υπάρχει τουριστικό γραφείο όπου μπορείς να πάρεις χάρτες και εισιτήρια για το τραμ. Πρέπει να πω ότι δεν δυσκολευτήκαμε καθόλου να κινηθούμε στην πόλη, κι ας μην μιλάμε γερμανικά. Μάλιστα στην επιστροφή είδαμε μέσα από το τραμ ένα χριστουγεννιάτικο παζάρι σε μια πλατεία και κατεβήκαμε για το απαραίτητο Punsch (παντς με ζεστό κρασί, πορτοκαλάδα και βότκα ή ρούμι).


Αν ψωνίσετε σοκολατάκια στην Αυστρία, σας προτείνω να αποφύγετε τα φημισμένα Mirabell, εκτός αν σας αρέσει η μαύρη σοκολάτα. Για τους λάτρεις της σοκολάτας γάλακτος (και για όσους δεν πολυσυμπαθούν την αμυγδαλόψυχα) προτείνω τα σοκολατάκια Mozart-Herz'l (με σήμα τον Μότσαρτ) τα οποία είναι γερμανικά, αλλά τα βρίσκεις και στην Αυστρία. Άλλα σουβενίρ που μπορείτε να αγοράσετε είναι διαφόρων ειδών κεντήματα, ποτήρια μπύρας με καπάκι, κουκλάκια (φυσικά) και ο,τιδήποτε έχει πάνω τον Μόρτσαρτ!

Περισσότερες φωτογραφίες από το Σάλτσμπουργκ, μέσα και έξω από το κάστρο, έχω ανεβάσει στο Flickr.

Weihnachtsmarkt in Schönbrunn

Η πιο γραφική χριστουγεννιάτικη αγορά της Βιέννης είναι κατά γενική ομολογία αυτή που οργανώνεται στο προαύλιο του Ανάκτορου Σένμπρουν (Schloss Schönbrunn στα γερμανικά). Πρόκειται για το θερινό ανάκτορο των Αψβούργων, μιας δυναστείας που βασίλευσε στη Γερμανία, την Ουγγαρία, την Αυστρία και αλλού, από τον 12ο αιώνα μέχρι τη διάλυσή της στο τέλος του δεύτερου παγκόσμιου πόλεμου. Το ανάκτορο είναι τεράστιο (περισσότερα από 1000 δωμάτια) και φημίζεται για τους κήπους του - τους οποίους εμείς δεν είδαμε, καθότι πήγαμε βράδυ, αλλά μπορείτε να ενημερωθείτε από τη σχετική ανάρτηση της Δανάης. Την άνοιξη με τα λουλούδια το ανάκτορο θα πρέπει να είναι πολύ εντυπωσιακό, αλλά και φωτισμένο για τα Χριστούγεννα δεν πήγαινε πίσω. Στο κέντρο μπροστά από την κεντρική είσοδο ήταν στημένο ένα τεράστιο χριστουγεννιάτικο δέντρο, φωτισμένο κατά τον παραδοσιακό γερμανικό τρόπο, μόνο με άσπρα λαμπιόνια. Τα ξύλινα σπιτάκια ήταν τοποθετημένα κυκλικά στον περίγυρο της αυλής.


Η πρώτη στάση ήταν στο σπιτάκι με τα ζεστά ποτά. Στα αριστερά είναι ένα παντς με Baileys και στα δεξιά το κλασικό γκλουβάιν. Όπως βλέπετε, σερβίρονται σε κούπες-σουβενίρ, τις οποίες πληρώνεις στην τιμή του ποτού, και αν δεν θέλεις να τις κρατήσεις, τις επιστρέφεις όταν τελειώσεις και παίρνεις τα χρήματά σου πίσω.


Με τις κούπες ανά χείρας, περιπλανηθήκαμε από σπιτάκι σε σπιτάκι, χαζεύοντας τα πολύχρωμα στολίδια, τα σουβενίρ και τα κάθε λογής χριστουγεννιάτικα διακοσμητικά.


Το ανάκτορο ήταν κλειστό, αλλά πολύς κόσμος περνούσε κάτω από τις απαγορευτικές αλυσίδες και ανέβαινε στο μπαλκόνι για να απολαύσει το κρασί του με θέα στο προαύλιο. Το ίδιο κάναμε κι εμείς, και οφείλω να ομολογήσω ότι άξιζε τον κόπο.


Οι επιλογές για φαγητό ήταν πολλές. Λουκάνικα δεν είδαμε (και μου φάνηκε πολύ περίεργο), αλλά είδαμε τα παραδοσιακά πρέτσελ και φέτες ζυμωτό ψωμί που πάνω έβαζαν τυριά, ζαμπόνια κ.λπ. και τις περνούσαν από το γκριλ μέχρι να λιώσει λίγο το τυρί. Αυτό που μοιάζει με γέμιση σπανακόπιτας ήταν ιδιαίτερα γευστικό.


Στα γλυκίσματα υπήρχε ακόμα μεγαλύτερη ποικιλία, π.χ. ζαχαρωτά, κορνέ και "σουβλάκια" με επικάλυψη λιωμένη σοκολάτα.


Δοκιμάσαμε επίσης μεγάλα γεμιστά ντόνατς, τα οποία τηγάνιζαν, γέμιζαν με ό,τι κρέμα ζητούσες και τα πασπάλιζαν με ζάχαρη άχνη, όλα *επί τόπου*. Είναι αυτό που λέμε, από την παραγωγή στην κατανάλωση!


Ελπίζω οι φωτογραφίες να μεταφέρουν λίγη από τη μαγεία που νιώσαμε στο προαύλιο του Σένμπρουν. Με την ανάρτηση αυτή κλείνει ο κύκλος αφιερωμάτων στην χριστουγεννιάτικη Βιέννη, αλλά για όσους δεν χορτασαν, έχω ανεβάσει 109 φωτογραφίες από τις τρεις χριστουγεννιάτικες αγορές που επισκεφτήκαμε, στον λογιαριασμό μου στο Flickr. Όρεξη να έχετε να βλέπετε!

Wiener Christkindlmarkt - by night

Όπως σας υποσχέθηκα, βάζω σήμερα βραδυνές φωτογραφίες από τα χριστουγεννιάτικα παζάρια της Βιέννης, για να δείτε πώς φαίνονται τα σπιτάκια όταν είναι φωτισμένα.


Στο βάθος δεξιά (πίσω από το σπιτάκι) είναι οι φωτισμένες καρδιές, στο βάθος αριστερά είναι οι χιονάνθρωποι.


Υπάρχει κάτι για όλους: χριστουγεννιάτικα στολίδια, υπερμεγέθη ντόνατς για τους πεινασμένους, κούκλες, πορσελάνινες μπάλες για το δέντρο.


Κλασσικά αυστριακά σουβενίρ: κούκλες με αλπικές φορεσιές, η πριγκίπισσα Σίσσυ και ο φυσικά ο Μότσαρτ.


Μην μου πείτε ότι αυτοί οι Αγιοβασίληδες δεν είναι τέλειοι; Πολύ μετάνιωσα που δεν αγόρασα έναν! Ευτυχώς έχω τις φωτογραφίες για να τους θυμάμαι.


Σε κάθε χριστουγεννιάτικο παζάρι που σέβεται τον εαυτό του υπάρχει τουλάχιστον ένας πάγκος που πουλάει μινιατούρες για κουκλόσπιτα. Συγκρίνετε το μέγεθός τους με το μέγεθος του αυτοκόλλητου με την τιμή για να καταλάβετε για πόσο μινιατούρες μιλάμε.


Φυσικά δεν μπορούσα να μην σας δείξω φωτισμένους χιονάνθρωπους. Ήθελα να φωτογραφήσω και τους φωτισμένους αρκούδους, αλλά δευτερόλεπτα πριν πατήσω το κουμπί της μηχανής, έσβησαν! Βλέπετε είχε πάει η ώρα 9 και το παζάρι θα έκλεινε. Ούτε στη Γερμανία να είμασταν τέτοια ακρίβεια (άτιμοι χρονοδιακόπτες)!


Tο παζάρι συγκεντρώνει πολύ κόσμο που περιφέρεται κρατώντας κούπες με ζεστό κρασί - απαραίτητο όταν η θερμοκρασία αγγίζει τους μηδέν βαθμούς, βοηθάει και στο κέφι! Προσωπικά το αποφεύγω, γιατί το αλκοόλ με ζαλίζει, αλλά φαίνεται πως οι βόρειοι είναι πιο συνηθισμένοι.

Wiener Christkindlmarkt - by day

Η εορταστική περίοδος τελειώνει κι εγώ ακόμα δεν έχω κάνει την ανάρτηση για τα χριστουγεννιάτικα παζάρια που είχα μνημονεύσει από πέρσυ. Τελικά αυτά τα ποστ πρέπει να γίνονται νωρίς, γιατί όσο πιο πολλά μελομακάρονα τρως, τόσο πιο πολύ ξεχνιέσαι (διαπιστωμένο). Ευτυχώς με επανέφερε στην πραγματικότητα η Δανάη που σήμερα ξεκινάει μαραθώνιο αναρτήσεων για τη Βιέννη και μου έδωσε την ιδέα να "συμπληρώσω" τις δικές της πρωτοχρονιάτικες αναρτήσεις με μερικές δικές μου χριστουγεννιάτικες.


Τα χριστουγεννιάτικα παζάρια (Weihnachtsmarkt ή Christkindlmarkt στα γερμανικά) είναι υπαίθριες αγορές που στήνονται στις κεντρικές πλατείες γερμανικών και αυστριακών πόλεων 4 εβδομάδες πριν τα Χριστούγεννα και ξεστήνονται την παραμονή των Χριστουγέννων. Αποτελούνται από μικρά ξύλινα σπιτάκια που πουλάνε φαγώσιμα και εποχιακά είδη (δώρα, κεριά, χριστουγεννιάτικα στολίδια), και προσελκύουν κόσμο που δεν πάει μόνο για να ψωνίσει, αλλά και για να χαζέψει και να διασκεδάσει.


Αν έχετε πάει στα "χριστουγεννιάτικα μπαζάρ" που διοργανώνονται στην Ελλάδα από δήμους ή συλλόγους, αυτά δεν έχουν καμία σχέση με τα γερμανικά χριστουγεννιάτικα παζάρια. Κατ' αρχήν τα γερμανικά παζάρια είναι πάντα υπαίθρια και πολύ μεγάλα, συχνά με περισσότερα από 100 σπιτάκια, ενώ πολλές πόλεις έχουν 2, 3 ή και περισσότερα παζάρια. Δεύτερον, ο περισσότερος κόσμος πάει στα παζάρια για να φάει και να πιει, και όχι απαραίτητα για να πάρει στολίδια για το δέντρο ή σπιτικές μαρμελάδες. Τα σπιτάκια με τη μεγαλύτερη κίνηση είναι όσα πουλάνε φαγώσιμα για άμεση κατανάλωση, όπως ψητά λουκάνικα και Glühwein (γκλουβάιν), ζεστό γλυκό κρασί αρωματισμένο με μπαχαρικά που σερβίρεται μέσα σε κούπες με χριστουγεννιάτικη διακόσμηση. Πολύς κόσμος περιφέρεται στην αγορά με μια κούπα ζεστό κρασί ή μπράντυ στα χέρια. Στο κέντρο της αγοράς υπάρχει σχεδόν πάντα ένα μεγάλο χριστουγεννιάτικο δέντρο με φάτνη, και εξέδρα στην οποία δίνονται παραστάσεις ή συναυλίες, ενώ σε πολλά παζάρια υπάρχουν επίσης λούνα πάρκ, παγοδρόμια και άλλες δραστηριότητες για παιδιά.


Χριστουγεννιάτικα παζάρια βρίσκει κανείς όχι μόνο στη Γερμανία και την Αυστρία, αλλά και σε πολλές χώρες της κεντρικής και βόρειας Ευρώπης, τη βόρειο-δυτική Γαλλία (κυρίως στην περιοχή της Αλσατίας που συνορεύει με τη Γερμανία), τις Κάτω Χώρες, τη Σκανδιναβία και την Αγγλία. Τα αυθεντικότερα και καλύτερα παζάρια είναι τα γερμανικά, ενώ τα περισσότερα από τα υπόλοιπα είναι απομιμήσεις, π.χ. στην Αγγλία τα χριστουγεννιάτικα παζάρια διαφημίζονται ως "German Christmas markets" και αποτελούνται σε μεγάλο μέρος από πωλητές και εμπόρους που έρχονται επί τούτου από τη Γερμανία.


Στο ποστ αυτό σας δείχνω μερικές φωτογραφίες από τα παζάρια της Βιέννης. Για τη Βιέννη δεν έχω πολλά πράγματα να σας πω, γιατί δεν την καλοείδαμε, καθώς μέσα σε λιγότερες από 48 ώρες πήγαμε σε 3 βιεννέζικα παζάρια και ένα στην γειτονική Μπρατισλάβα, οπότε δεν είχαμε και πολύ χρόνο για αξιοθέατα. Πάντως πρόκειται για μία πόλη με αυτοκρατορικό αέρα - μεγάλα εντυπωσιακά κτήρια, φαρδιές λεωφόροι, πολλά αγάλματα. Από αυτή την άποψη μοιάζει με το Παρίσι και αν σας αρέσει αυτό το στυλ πόλης, σίγουρα θα τη λατρέψετε. Προσωπικά προτιμώ τις πόλεις που είναι πιο τσουπωτές και λιγότερο "μεγαλοπρεπείς", κι έτσι δεν μπορώ να πω ότι ενθουσιάστηκα, αλλά γούστα είναι αυτά. Ένα δεύτερο ταξίδι θα το κάνω σίγουρα, ίσως του χρόνου τον Δεκέμβρη, για να επισκευτώ τα υπόλοιπα παζάρια που δεν πρόλαβα φέτος :-)


Το κεντρικότερο Χριστουγεννιάτικο παζάρι της Βιέννης λέγεται Wiener Christkindlmarkt και στήνεται στο πάρκο μπροστά από το πολύ εντυπωσιακό δημαρχείο (Rathaus). Στις φωτογραφίες μπορείτε να δείτε ότι τα παράθυρα του δημαρχείου έχουν επάνω αριθμούς από το 1 ως το 24. Κάθε μέρα από την 1η ως τις 24 Δεκεμβρίου "ανοίγει" το αντίστοιχο παράθυρο αποκαλύπτοντας μια χριστουγεννιάτικη εικόνα. Το κεντρικό παράθυρο έχει το νούμερο 24, και ανοίγει τη μέρα που τελειώνει το παζάρι, συμπληρώνοντας έτσι την αντίστροφη μέτρηση για τη γιορτή των Χριστουγέννων.


Μέσα στο πάρκο είχαν στήσει σπιτάκια με δραστηριότητες για τα παιδιά, σαν αυτά που έχουμε στον Εθνικό Κήπο.


Τα δέντρα τα είχαν στολίσει με μεγάλα πλαστικά αρκουδάκια, φαναράκια, καρδιές, μπαστουνάκια, χιονάνθρωπους κ.λπ. που όταν νύχτωνε άναβαν και ήταν πολύ εντυπωσιακά.


Πάντως και την ημέρα είχε πλάκα να κοιτάς πάνω και να βλέπεις να σου χαμογελάει ένας πλαστικός χαζο-αρκούδος μέσα από τα κλαδιά ενός δέντρου.


Το σπιτάκι με τα ζαχαρωτά και τα μελόψωμα σε σχήμα καρδιάς (gingerbread hearts στα αγγλικά, Lebkuchen Herzen στα γερμανικά) είναι μαγνήτης για τα παιδιά. Τα μελόψωμα τα αγοράζουν περισσότερο σαν διακοσμητικά και όχι για να τα φάνε. Τα μικρά παιδιά πολλές φορές τα φοράνε στον λαιμό τους σαν μεταγιόν.


Τα βράδυα το παζάρι φωτίζεται με άπειρα λαμπιόνια και αποκτά μια σχεδόν μαγική ατμόσφαιρα. Στο επόμενο ποστ θα βάλω μόνο βραδυνές φωτογραφίες για να δείτε τι εννοώ.


Η συνονόματη blogger Σοφία-Κουκουβάγια πήγε κι αυτή στη Βιέννη φέτος τα Χριστούγεννα. Στο ιστολόγιό της θα βρείτε περισσότερες φωτογραφίες και περιγραφές για τα χριστουγεννιάτικα παζάρια και τη Βιέννη γενικότερα.