Welcome back by T-Mobile

Mήπως θυμόσαστε μια ανάρτηση που είχα κάνει πέρσυ σχετικά με μια πολύ πρωτότυπη διαφήμιση της εταιρίας υπηρεσιών κινητής τηλεφωνίας T-Mobile, που γυρίστηκε σε σιδηροδρομικό σταθμό με τη συμμετοχή 400 χορευτών και του ανυποψίαστου κοινού; Αν δεν τη θυμάστε, μπορείτε να διαβάσετε σχετικά εδώ.

Σχεδόν δύο χρόνια αργότερα, η Τ-Mobile επιστρέφει δυναμικά με ένα καινούριο διαφημιστικό τέχνασμα - αυτή τη φορά είμαστε στις αφίξεις του αεροδρόμιου Heathrow του Λονδίνου και παίρνουν μέρος 300 τραγουδιστές, και (όπως και την προηγούμενη φορά) πολύς απλός κόσμος. Ο τίτλος της καμπάνιας είναι Welcome back, δηλαδή "καλώς ορίσατε".

Τα πολλά λόγια είναι περιττά. Απολαύστε.



Τα τραγούδια που ακούγονται είναι τα εξής:

Αt Last - Etta James
Comin’ Home Baby - Mel Torme
Return of the Mack - Mark Morrison
Τhe Passenger - Iggy Pop
The Boys Are Back in Town - Thin Lizzy
Oh my God - Kaiser Chiefs
I Knew You Were Waiting - George Michael & Aretha Franklin
Welcome Home - Peters And Lee

Όλα τα τραγούδια έχουν ταξιδιωτικό θέμα. Το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό είναι ότι δεν έχει χρησιμοποιηθεί ούτε ένα μουσικό όργανο, παρά μόνο ανθρώπινες φωνές!

Για τη μαγνητοσκόπηση της διαφήμισης χρησιμοποιήθηκαν 18 κρυφές κάμερες. Το κλιπάκι παίχτηκε στην βρετανική τηλεόραση χθες Παρασκευή 29 Οκτωβρίου, δύο μόλις μέρες μετά τα γυρίσματα.

Τρέχω, βλέπω, διαβάζω...

Μόλις τώρα συνειδητοποίησα ότι έχει περάσει μια εβδομάδα που δεν έχω γράψει καινούρια ανάρτηση, χωρίς να υπάρχει κάποια συγκεκριμένη δικαιολογία π.χ. ταξίδι. Ίσως φταίει ότι τα χιόνια έλιωσαν και δεν έχω άλλες ωραίες φωτογραφίες να σας δείξω. Ή ότι επιστρέψαμε στη γνωστή χειμωνιάτικη μουντάδα. Το απέραντο γκρι δεν βοηθάει τη συγγραφική μου διάθεση.

Βασικά τρέχω πολύ αυτό τον καιρό. Δουλεύω περίεργες ώρες και γυρίζω σπίτι κουρασμένη και αγχωμένη να προλάβω τις δουλειές του σπιτιού και τις διάφορες εκκρεμότητες (πολλά γενέθλια μαζεμένα, αμάν πια με τους Αιγόκερους και τους Υδροχόους!) μέσα σε ένα σαββατοκύριακο.


Τις ελεύθερες ώρες μου βλέπω μανιωδώς την έβδομη σεζόν του 24, εν αναμονή της έναρξης της όγδοης σεζόν την Κυριακή. Το 24 είναι μια από τις πιο αγαπημένες μου τηλεοπτικές σειρές αλλά παραδόξως δεν την έχω δει ποτέ στην τηλεόραση, εκτός από κάποια μεμονωμένα επεισόδια. Ο λόγος είναι πως δεν αντέχω να περιμένω από βδομάδα σε βδομάδα να δω το επόμενο επεισόδιο, έτσι τα αφήνω όλα για όταν βγουν σε DVD. Φέτος μιας και δεν παρακολουθώ κάτι άλλο (τελείωσε και το Galactica ρε γμτ) είπα να δοκιμάσω το 24, αλλά πρώτα πρέπει να ολοκληρώσω την προηγούμενη σεζόν. Όπως καταλαβαίνετε, κάθε βράδυ πάω για ύπνο με τον Jack και τη Renee. Ευτυχώς είμαι σε καλό δρόμο. Ένα δισκάκι έχει μείνει μόνο. Πιστεύω μέχρι την Κυριακή θα το έχω δει.

Όταν δεν βλέπω 24, διαβάζω ένα πολύ ενδιαφέρον βιβλίο του Jeffrey Eugenides με τίτλο Middlesex. Είναι επικό μυθιστόρημα (πολύ μπλα μπλα, πολλές σελίδες) και δεν τελειώνει με τίποτα, ειδικά όταν διαβάζεις στα κλεφτά μέσα σε τρένα και λεωφορεία όπως εγώ αυτή την εποχή. Αφηγητής είναι ένας ερμαφρόδητος άντρας, Ελληνο-αμερικάνος τρίτης γενιάς με καταγωγή από τη Μικρά Ασία. Το κύριο μέρος του μυθιστορήματος περιγράφει την ιστορία της παιδικής ηλικίας και ενηλικίωσής του στο Ντιτρόιτ, αλλά το βιβλίο περιλαμβάνει και πολλές λεπτομέρειες για την ιστορία της οικογένειας από τις αρχές του 20ου αιώνα, τότε που οι παπούδες του αφηγητή εγκατέλειψαν τη Μικρά Ασία με την καταστροφή της Σμύρνης, μέχρι τις μέρες μας. Όταν το τελειώσω ίσως κάνω αναλυτικότερη ανάρτηση. 300 σελίδες μένουν, πού θα πάνε, θα θυσιαστούν.

Καλό σαββατοκύριακο και τα ξαναλέμε από βδομάδα!

"Ο όρκος" και η αναμονή

Μια μικρή επανάληψη εν όψει του αυριανού επεισοδίου που εγώ τουλάχιστον το περιμένω με πολύ ανυπομονησία. Για να δούμε τι θα δούμε :-)

Το νέο Battlestar Galactica

Όσοι είσαστε 35-45 χρονών θα θυμόσαστε σίγουρα τη σειρά Battlestar Galactica που βλέπαμε μικροί. Πρόκειται για σειρά επιστημονικής φαντασίας παραγωγής 1978 με θέμα την προσπάθεια των ανθρώπινων φυλών να ξεφύγουν από τους Κύλωνες, ρομπότ που είχαν εφεύρει οι ίδιοι άνθρωποι και τα οποία επαναστάτησαν εναντίον τους. Μετά από μακρυχρόνιο πόλεμο και με τη βοήθεια του προδότη Μπάλταρ, τα ρομπότ κατέστρεψαν τελείως τους πλανήτες όπου ζούσαν άνθρωποι και οι μόνοι που απέμειναν ήταν οι πολεμιστές του αστρόπλοιου Γκαλάκτικα, και 50.000 σκόρπιοι πολίτες που κατάφεραν να μπουν σε διάφορα διαστημόπλοια πριν καταστραφούν από τους βομβαρδισμούς.


Σύμφωνα με το σενάριο, το ανθρώπινο είδος ξεκίνησε από τον πλανήτη Kobol (Κόμπολ). Υπήρχαν 13 φυλές, 12 από τις οποίες δημιούργησαν 12 αποικίες σε αντίστοιχους πλανήτες. Λέγεται ότι η 13η φυλή ακολούθησε διαφορετικό δρόμο από τις άλλες, εγκαταστάθηκε στον μακρινό πλανήτη "Γη" και έχει χάσει κάθε επαφή με τις υπόλοιπες φυλές. Η ιστορία αυτή σώζεται στο Ιερό Βιβλίο του Kobol, αλλά από πολλούς θεωρείται απλά μύθος. Μετά την καταστροφή των 12 πλανητών, μην έχοντας πού αλλού να στραφούν, οι άνθρωποι αποφασίζουν να ψάξουν για τη μυθική Γη, ελπίζοντας ότι η ανακάλυψή της θα είναι η σωτηρία τους. Η σειρά περιγράφει την πορεία τους μέσα από τους διάφορους γαλαξίες όπου έρχονται σε επαφή με κάθε λογής εξωγήινους και συγκρούονται επανειλημμένα με τους Κύλωνες που τους καταδιώκουν.


Η σειρά απευθυνόταν κυρίως σε νεανικό κοινό και τους βασικούς ρόλους έπαιζαν ο Lorne Green ως Κυβερνήτης Αντάμα (που οι μεγαλύτεροι ίσως τον θυμόσαστε από την Bonanza), ο Richard Hatch ως Apollo και ο Dirk Benedict ως Starbuck. Η σειρά παίχτηκε μόνο για μία σεζόν αλλά είχε αγαπηθεί πάρα πολύ. Ας μην ξεχνάμε άλλωστε ότι εκείνη την εποχή τα μόνα άλλα έργα επιστημονικής φαντασίας ήταν ο Πόλεμος των Άστρων και ο Μπακ Ρότζερς (το Star Trek τότε περνούσε κρίση).


25 χρόνια αργότερα, το 2003, o Ronald D. Moore, τηλεοπτικός παραγωγός και σεναριογράφος που στο μεταξύ είχε γίνει γνωστός με το Star Trek, γύρισε μια τρίωρη τηλεταινία με τίτλο Battlestar Galactica Miniseries και πρωταγωνιστές τον Edward James Olmos στον ρόλο του Κυβερνήτη Αντάμα (οι παλιοί θα τον θυμόσαστε ως Αστυνόμο Καστίγιο στο Miami Vice), την Mary McDonnell ως Laura Roslin (από το Χορεύοντας με τους Λύκους), τον βρετανό Jamie Bamber ως Apollo, την Katee Sackhoff ως Starbuck, και τον επίσης βρετανό James Callis (από το Ημερολόγιο της Bridget Jones) στο ρόλο του Baltar. H τηλεταινία διηγείται την ιστορία από το σημείο της καταστροφής των 12 πλανητών μέχρι να οργανωθεί ο στόλος και με την καθοδήγηση του Galactica να ξεκινήσει για την αναζήτηση της Γης. Παρότι έχει το ίδιο όνομα με την παλιά σειρά, η τηλεταινία δεν είναι ρεμέικ αλλά reimagining (ανάπλαση), που σημαίνει ότι έχει γραφτεί σχεδόν από την αρχή. Η κεντρική ιδέα έχει μείνει η ίδια, όπως επίσης και αρκετοί από τους χαρακτήρες. Κάποιοι άλλοι έχουν αλλάξει, πολλοί είναι εντελώς καινούριοι και στο σενάριο έχουν ενταχθεί νέες τροπές και διαφοροποιήσεις.


Η πιο χαρακτηριστική διαφορά, ή τουλάχιστον αυτή που χτυπάει πιο έντονα, είναι η αλλαγή φύλου του Starbuck, που στο νέο Galactica είναι γυναίκα. Η στενή σχέση μεταξύ Apollo και Starbuck συνεχίζει να υπάρχει, αλλά περιπλέκεται από το γεγονός ότι δεν είναι απλά δύο καρδιακοί φίλοι. Έχουν γίνει κι άλλες τέτοιες "μικρές" αλλαγές, π.χ. ο Μπούμερ από μαύρος άντρας έχει γίνει ασιάτισα γυναίκα, ο Συνταγματάρχης Τάι από μαύρος και συνετός έχει γίνει άσπρος, δύστροπος και αλκοολικός κ.λπ. Οι πιο βασικές αλλαγές στο σενάριο είναι ότι οι Cylons είναι πλέον ανθρωπόμορφοι και ότι η προδοσία του Baltar δεν είναι ηθελημένη αλλά υποσυνείδητη. Γι' αυτούς που θυμούνται το παλιό Galactica, οι αλλαγές αυτές φαίνονται σημαντικές, αλλά πολύ σύντομα τις ξεπερνάς καθώς παρασύρεσαι από την πλοκή της καινούριας ιστορίας. Τόσο που στο τέλος ξεχνάς πόσα κομμάτια της ιστορίας υπήρχαν ήδη στο παλιό Galactica και απλά έχουν ξαναδουλευτεί ή έχουν συμπεριληφθεί στην ιστορία με διαφορετικό τρόπο.


Καθώς η τεχνολογία έχει εξελιχθεί πολύ στα 25 χρόνια που μεσολάβησαν μεταξύ του παλιού και του νέου Galactica, οι σκηνές στο διάστημα και γενικά τα εφφέ είναι πολύ καλύτερης ποιότητας. Παρόλα αυτά, όσοι περιμένουν να δουν απανωτές διαστημικές μάχες και εξωγήινους θα απογοητευτούν. Η καινούρια σειρά εστιάζει περισσότερο στις σχέσεις ανάμεσα στους χαρακτήρες, στις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν προσπαθώντας να επιβιώσουν σε αντίξοες συνθήκες και στις κοινωνικές, πολιτικές και μεταφυσικές ανησυχίες των πρωταγωνιστών, ενώ οι μάχες με τους Cylons παίζουν δευτερεύοντα ρόλο. Δεν υπάρχουν λέιζερ, φωτόσπαθα, τηλεμεταφορές, μανδύες και φανταχτερές στολές, όπλα που κάνουν πίου-πίου και κυρίως δεν υπάρχουν εξωγήινοι. Ο Edward James Olmos, βασικός πρωταγωνιστής που επίσης έχει σκηνοθετήσει 4 επεισόδια, είχε πει από την αρχή ότι αν στην πορεία ανακάλυπταν πράσινα ανθρωπάκια με τρία μάτια, θα παραιτούνταν από το ρόλο. Ευτυχώς μέχρι στιγμής δεν έχει συμβεί κάτι τέτοιο.


Από πολλές απόψεις το νέο Battlestar Galactica έχει περισσότερες ομοιότητες με δραματικές σειρές όπως το 4400, παρά με τις κλασικές σειρές επιστημονικής φαντασίας όπως το Star Trek ή το Star Wars. Το σενάριο είναι πιο σοβαρό, ζοφερό θα έλεγαν κάποιοι, και απευθύνεται αποκλειστικά σε ενήλικο κοινό. Οι χαρακτήρες είναι πολύ ανθρώπινοι, και οι σχέσεις τους περίπλοκες, με πολλά "πώς" και "γιατί" που αρκετές φορές μένουν αναπάντητα για επεισόδια ολόκληρα και ξαφνικά στο άσχετο αρχίζεις να βγάζεις νόημα. Αν σας αρέσουν τα εύπεπτα, μην το προσπαθήστε καν - το νέο Battlestar Galactica είναι η χαρά του επίμονου τηλεθεατή: κάθε επεισόδιο βλέπεται άνετα δύο φορές μέχρι να βγάλεις νόημα. Αν σας αρέσουν τα μεταφυσικά και η έντονη δράση, επίσης μπορεί να απογοητευτείτε - σαν το LOST δεν είναι. Αν σας αρέσει η επιστημονική φαντασία αλλά προτιμάτε τις σειρές με έντονη δόση κοινωνικού προβληματισμού, τότε δείτε το οπωσδήποτε.


Για μένα (και εδώ εκφράζω την απολύτως προσωπική μου άποψη) η σειρά ξεχωρίζει για την πολυπλοκότητα των χαρακτήρων και του σεναρίου, την πραγματικά εξαιρετική ηθοποιία, τους δυνατούς γυναικείους ρόλους, τα φανταστικά cliffhangers στο τέλος της κάθε σεζόν και τα υπέροχα soundtrack του Bear McCreary. Θεωρώ το miniseries την καλύτερη τηλεταινία που έχει κυκλοφορήσει ποτέ, και την έχω δει τουλάχιστον 10 φορές. Οι πρώτες δύο σεζόν ήταν επίσης πάρα πολύ καλές, η τρίτη ήταν λίγο πιο δύσπεπτη γιατί τα επεισόδια ήταν αυτόνομα και δεν είχαν την ίδια ένταση με τα επεισόδια ειδικά της πρώτης σεζόν. Το πρώτο μισό της τέταρτης δεν με ξετρέλανε κυρίως λόγω της στροφής που πήρε η πλοκή (όσοι το έχουν δει θα καταλάβουν τι εννοώ) αλλά το δεύτερο μισό φαίνεται ότι θα είναι πολύ δυνατό και με πολλές εκπλήξεις.


Αν σας κίνησα το ενδιαφέρον, να σας πω ότι μέχρι τώρα έχουν κυκλοφορήσει (και καλό είναι να τα δείτε με τη σειρά) τα εξής επεισόδια:

Miniseries - τηλεταινία διάρκειας 3 ωρών
Season 1 (13 επεισόδια)
Season 2 (20 επεισόδια)
Webisodes - The Resistance (10 σύντομα συμπληρωματικά επεισόδια που δεν θα τα βρείτε σε DVD)
Season 3 (20 επεισοδια)
Razor - τηλεταινία διάρκειας 2 ωρών
Webisodes - The Face of the Enemy (άλλα 10 συμπληρωματικά επεισόδια που δεν υπάρχουν σε DVD)
Season 4.5 (10 επεισόδια)

Αυτή τη στιγμή παίζεται το δεύτερο μισό της τέταρτης σεζόν, που θα είναι και η τελευταία. Ό,τι έχει κυκλορήσει σε DVD θα το βρείτε στο διαδικτυακό βιβλιοπωλείο Amazon, στο iTunes, στο Metropolis και στο βιντεάδικο της γειτονιάς σας. Τα webisodes θα τα βρείτε στο YouTube.

There are those who believe that life here began out there, far across the universe, with tribes of humans who may have been the forefathers of the Egyptians, or the Toltecs, or the Mayans. That they may have been the architects of the great pyramids, or the lost civilisations of Lemuria or Atlantis. Some believe that there may yet be brothers of man who even now fight to survive somewhere beyond the heavens...

Life's for sharing by T-Mobile

Την περασμένη Παρασκευή 16 Ιανουαρίου στις 9:10 μμ, το Channel 4 έπαιξε την καινούρια διαφήμιση της εταιρείας υπηρεσιών κινητής τηλεφωνίας T-Mobile. Η διαφήμιση είχε γυριστεί το πρωί της προηγούμενης μέρας στον σιδηροδρομικό σταθμό Liverpool Street, τον πιο όμορφο ίσως σταθμό του Λονδίνου, με τη συμμετοχή 400 χορευτών αλλά και του ανυποψίαστου κοινού, που αντέδρασε όπως ακριβώς περίμενε η T-Mobile, δηλ. βγάζοντας τα κινητά τους για να τραβήξουν βιντεάκια και φωτογραφίες, ενώ κάποιοι άρχισαν να χορεύουν. Το φιλμάκι γυρίστηκε με 10 κρυφές κάμερες, και κανείς από τους παρεβρισκόμενους, εκτός από τους χορευτές και τους υπάλληλους του σταθμού, δεν είχε ιδέα τι γινόταν. Όλες οι πρόβες είχαν γίνει νύχτα, τις ώρες που ο σταθμός δεν λειτουργεί. Το αποτέλεσμα μπορείτε να το δείτε στο βιντεάκι που ακολουθεί.



Η διαφήμιση παίχτηκε ταυτόχρονα στην τηλεόραση και στο YouTube. To απόφθευγμα στο τέλος είναι "Life's for sharing" που σημαίνει "η ζωή είναι για να την μοιράζεσαι" (με το κινητό σου, εννοείται). Νομίζω ότι είναι ό,τι καλύτερο έχω δει σε διαφήμιση κινητής τηλεφωνίας, πολύ έξυπνη ιδέα και πολύ πρωτότυπη εκτέλεση.

Τα τραγούδια που ακούγονται στη διαφήμιση είναι τα εξής:

Lulu - Shout
Yazz - The Only Way Is Up
Pussycat Dolls – Don't Cha
Johan II Strauss – Blue Danube Waltz
Kool and The Gang - Get Down On It
Rainbow – Since You've Been Gone
Millie – My Boy Lollipop
The Contours – Do You Love Me?

Ενημέρωση 20/1/09: Για την Κiki που ρώτησε και για όσους αναρωτιούνται, αυτό είναι το βιντεάκι που δείχνει τις αντιδράσεις του κόσμου. Η κυρία στο τέλος λέει: I was in a bad mood when I came here; I'm in a good one now" το οποίο νομίζω τα λέει όλα :-)



Αν πάτε στο YouTube, μπορείτε να δείτε τη διαφήμιση σε καλύτερη ανάλυση, επιλέγοντας "watch in high quality" κάτω δεξιά από το βιντεάκι. Η διαφορά είναι αισθητή.

Frak Earth

Μόλις τώρα είδα το πρώτο επεισόδιο της τελευταίας (κλαψ) σεζόν του καινούριου Battlestar Galactica. Δεν σχολιάζω για να μην το χαλάσω σε όσους δεν το έχουν δει ακόμα. Ένα έχω να πω μόνο: τα previouslies τα ανακοίνωσε η Dualla. Αυτό κι αν ήταν προειδοποίηση για ό,τι ακολούθησε.

Ακόμα δεν έχω συνέλθει από τα *απανωτά* σοκ.

Ενημέρωση 18/1/09 στις 10:42 τοπική, 12:42 ώρα Ελλάδας: Στα σχόλια υπάρχουν σπόιλερ. Αν είσαστε φαν του BSG και δεν έχετε δει το επεισόδιο ακόμα, λάβετε τα μέτρα σας!

Υπέροχα πλάσματα

Μετά από δύο σχόλια στην προηγούμενη ανάρτηση που αναφέρονταν στο τελευταίο επεισόδιο της σειράς Υπέροχα Πλάσματα, έκατσα και είδα το τελευταίο επεισόδιο (αυτό με τον Δημήτρη που έχει το τατουάζ στο στήθος). Γέλασα πάαααααρα πολύ και θυμήθηκα τον φίλο μου τον Ανδρέα, καλή του ώρα, που είναι 33 χρονών, ζει στο εξωτερικό από τα 19 του - Γαλλία, Αγγλία, Βραζιλία - και όλο αυτό το διάστημα (14 χρόνια ή 5110 μέρες) δεν έχει περάσει *ούτε μία μέρα* που να μην έχει μιλήσει με την μαμά του στο τηλέφωνο!!! Απίστευτο κι όμως αληθινό.

Πήρα κι εγώ την μαμά μου τηλέφωνο και της διηγήθηκα το επεισόδιο, γελάσαμε, και πάνω που άρχισα να κοροϊδεύω τις ελληνίδες μάνες που έχουν κάνει τους γιους τους μαμάκιες, με αποστόμωσε με το εξής σχόλιο:

Για να είναι τόσο διαδεδομένο, πάει να πει ότι είναι φυσιολογικό.

Δεν έχω σκεφτεί ακόμα κατάλληλη ανταπάντηση.

Τηλεοπτικές αναπολήσεις

Αρχή νέου χρόνου και στα περισσότερα ιστολόγια διαβάζω αναπολήσεις του παρελθόντος έτους, ευχές για το μέλλον και ανησυχίες για την συνεχιζόμενη απεργία των Αμερικανών συγγραφέων της τηλεόρασης και του κινηματογράφου και τις δυσάρεστες συνέπειες που έχει για το σύνολο των τζαμπατζίδων ανά την υφήλιο, οι οποίοι σύντομα δεν θα έχουν τορεντάκια να κατεβάσουν. Επειδή δεν είμαι καλή στις προσωπικές αναπολήσεις, σκέφτηκα να συνδιάσω τα δύο θέματα και να αναπολήσω τηλεοπτικές σειρές των παιδικών μου χρόνων. Παρόλο που ανάλογες αναρτήσεις έχουν κάνει στο παρελθόν ο Γκρινιάρης, η Δανάη και άλλοι, εγώ ως μεγαλύτερη θα σας πάω λίγο πιο πίσω... στις δεκαετίες του 70 και του 80, με πολλές εικόνες και λίγες λέξεις.

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή... εποχές ασπρόμαυρες και ατέλειωτα Σαββατοκύριακα με Flash Gordon και Tarzan.


Αργότερα απολαύσαμε το μελιστάλαχτο Πλοίο της Αγάπης (έγχρωμο μεν, αλλά οι τηλεοράσεις ήταν ακόμα ασπρόμαυρες τότε).


Οι Άγγελοι του Τσάρλυ είναι τρεις, η Κέλλυ, η Σαμπρίνα και η Κρις... Η δικιά μου αγαπημένη ήταν πάντα η Σαμπρίνα :-)


Η πρώτη Βιονική Γυναίκα ήταν η Αμερικανίδα Lindsay Wagner. Η δεύτερη και πιο πρόσφατη είναι η αγγλίδα Michelle Ryan.


Μια σειρά επιστημονικής φαντασίας που έχει αναβιώσει με μεγάλη επιτυχία είναι το αξέχαστο Διαστημόπλοιο Γκαλάκτικα (ααααχ Απόλλο)!! Αν θυμάμαι καλά, παιζόταν τις Κυριακές στις 6 μμ και ήταν η πρώτη σειρά που είδα έγχρωμη στη νεοαποκτηθήσα τηλεόραση οικογενειακών φίλων.


Αργότερα βλέπαμε και Quantum Leap, μια σειρά μισό-ιστορική, μισό-επιστημονικής φαντασίας.


Αλλά και από σαπουνόπερες δεν πήγαμε πίσω: στα τέλη της δεκαετίας του 70 κυριαρχεί το Dallas: πετρέλαια, δολοπλοκίες και η επίμαχη ερώτηση: Who shot J.R.?


Στα ίδια βήματα, αλλά με πολύ περισσότερο γκλάμουρ, πιο φουσκωτά χτενίσματα και μεγαλύτερες βάτες, ακολουθεί η θρυλική Δυναστεία.


Περάσαμε ατέλειωτες ώρες με τους Δούκες του Χάζαρντ και την ξαδέρφη τους την Νταίζη που η πτωχή δεν είχε να αγοράσει αρκετό ύφασμα για τα σορτσάκια της. Τους ηθοποιούς που έπαιζαν τους δύο Dukes (ειδικά τον John Schneider) οι πιο μικροί ίσως τους αναγνωρίζετε από το Smallville.


Fame! I'm gonna live for ever! Baby remember my name! Ό,τι και να πω είναι λίγο, γι' αυτό δεν θα πω τίποτα.


Την Άπω Ανατολή τη γνωρίσαμε με το Σογκούν. Τον πρωταγωνιστή της Richard Chamberlain τον είδαμε και στην δακρύβρεχτη μίνι-σειρά Τα πουλιά πεθαίνουν τραγουδώντας.


Πάμε στη Χαβάη τ' όμορφο νησί, που 'ναι οι κοπέλες με τη μουσική! Είμαστε πίσω στις αρχές τις δεκαετίας του 70, τότε που ο επιθεωρητής McGarrett έκαιγε καρδιές.


Αργότερα παίζονται πάμπολα αστυνομικά και ντετεκτιβικά, όπως το Χαρτ και Χαρτ, δημιούργημα του πετυχημένου συγγραφέα Sidney Sheldon. Θυμάται κανείς πώς λέγαν το σκυλάκι;


Στη συνέχεια ήρθαν στις οθόνες μας αυτός (Bruce Willis), αυτή (Cybill Shepherd) και τα μυστήρια (και η τρελή που απαντούσε το τηλέφωνο με στιχομυθίες).


Μιας και πιάσαμε τους ντετέκτιβ και τους κυνηγούς του εγκλήματος, δεν μπορώ να μην μνημονεύσω τον Ιππότη της Ασφάλτου με τον θρυλικό Κιτ...


...τον ευρηματικό Μακ Γκάιβερ...


...το δίδυμο Hunter-McCall...


...και τον μουστακαλή Μάγκνουμ.


Άλλα αγαπημένα ήταν οι Cagney & Lacey...


...το Αστυνομικό Τμήμα της Hill Street...


...oι Chips...


...και φυσικά το κορυφαίο Miami Vice που το παρακολουθούσα ανελλιπώς κι ας παιζόταν αργά το βράδυ. Για όσους έχουν δει την πρόσφατη ομώνυμη ταινία, ένα έχω να πω μόνο: καμία σχέση!


Όμως δεν βλέπαμε μόνο αστυνομικά. Γελούσαμε με κωμωδίες όπως το Bill Cosby Show, τα Χρυσά Κορίτσια, το Μ.Α.S.H. και το Παντρεμένοι Με Παιδιά (το οποίο ουδέποτε συμπάθησα, γι' αυτό το αναφέρω απλά χωρίς εικόνα).




Χαζεύαμε επίσης την Pamela Anderson στο Baywatch (γκουχ γκουχ)...


...και προβληματιζόμασταν με το L.A. Law (ααααχ Jimmy Smits)!


Προς τα τέλη της δεκαετίας του 80 έκανε την εμφάνισή της η σειρά Τόλμη και Γοητεία που γνώρισε απίστευτη επιτυχία. Προβαλόταν κάθε μεσημέρι και με το που ξεκινούσε το επεισόδιο άδειαζαν οι δρόμοι. Άλλες σειρές της εποχής, που όμως δεν γνώρισαν την ίδια επιτυχία ήταν τα Ατίθασα Νιάτα (The Young And The Restless επί το αγγλικότερο) και η Σάντα Μπάρμπαρα.


Tην ίδια περίπου εποχή μπήκαν στις οθόνες μας οι Βόρειοι και οι Νότιοι, ή αλλιώς η σειρά με την οποία έγινε γνωστός ο Patrick Swayze πριν το Dirty Dancing και πολύ πριν το Ghost.


Και για να μη νομίζετε ότι βλέπαμε μόνο αμερικανιές, σας θυμίζω τον αμίμητο Μπένυ Χιλ!


Παρακολουθούσαμε βεβαίως και την ιστορία με την Πεντάμορφη και το Τέρας, που στη νέα της εκδοχή α λα Disney συνεχίζει να κρατά συντροφιά στα μικρά παιδιά.


Και τέλος, Falcon Crest, μια άλλη πετυχημένη σειρά που παίχτηκε κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 80.


Η απορία της Τρίτης: με τόσες σειρές που βλέπαμε, πότε προλαβαίναμε να διαβάσουμε, να παίξουμε, να φάμε;

Χριστουγεννιάτικες μουσικές

Σήμερα σκεφτόμουν ότι το πρώτο σημάδι πως πλησιάζουν Χριστούγεννα δεν είναι ούτε τα στολισμένα μαγαζιά, ούτε τα φώτα στους κεντρικούς δρόμους της πόλης, ούτε τα σοκολατο-πορτοκάλια, ούτε οι απανωτές διαφημίσεις για κούκλες και παιχνίδια στην τηλεόραση. Το πρώτο πραγματικό σημάδι είναι όταν ακούς χριστουγεννιάτικα τραγούδια. Δεν είναι περίεργο πως ακόμα και στην Αγγλία, που τα μαγαζιά στολίζονται από τον Οκτώβριο ή κι από τον Σεπτέμβριο, σπάνια ακούς Χριστουγεννιάτικα τραγούδια πριν τα τέλη Νοεμβρίου; Ίσως είναι επειδή κατά περίεργο τρόπο οι ήχοι μας δεσμεύουν περισσότερο από τις εικόνες. Ίσως επειδή το τραγούδι μιλάει κατευθείαν στην καρδιά μας. Ποιος ξέρει;

Το πρώτο Χριστουγεννιάτικο τραγούδι που άκουσα φέτος ήταν το Walking in the Air, από την ταινία The Snowman, βασισμένη στο ομώνυμο παραμύθι του Raymond Briggs, που διηγείται την ιστορία ενός μικρού αγοριού κι ενός χιονανθρώπου που ζωντανεύει την παραμονή των Χριστουγέννων για να πάνε μαζί ταξίδι στο Βόρειο Πόλο. Το τραγούδι που ακούγεται την ώρα που ο χιονάνθρωπος και το αγοράκι αρχίζουν να πετάνε είναι ίσως η πιο γνωστή χριστουγεννιάτικη μελωδία στην Αγγλία εκτός των εκκλησιαστικών (π.χ. Άγια Νύχτα, Oh Come All Ye Faithful) και προσωπικά μια από τις πιο αγαπημένες μου.

Tο βιβλίο, που πρωτοκυκλοφόρησε το 1978, είναι πολύ όμορφα εικονογραφημένο, χωρίς κείμενο, και έτσι "διαβάζεται" εύκολα από μικρά και μεγάλα παιδιά. Η ταινία αποτυπώνει πιστά την ιστορία του βιβλίου και δεν έχει καθόλου λόγια - μόνο εικόνα και μουσική. Είναι σα να ζωντανεύει μπροστά στα μάτια σου το βιβλίο, επενδυμένο με την καταπληκτική μουσική του Howard Blake. Εδώ στην Αγγλία ο Χιονάνθρωπος είναι πάρα πολύ δημοφιλής από το 1982 που πρωτοπαίχτηκε στην τηλεόραση την παραμονή των Χριστουγέννων. Έκτοτε παίζεται κάθε χρόνο την περίοδο των γιορτών.

Αυτό είναι ένα απόσπασμα από την ταινία στο οποίο μπορείτε να ακούσετε την μαγευτική μελωδία του Walking in the Air.



Και για όσους θέλουν να το σιγοτραγουδήσουν, τα λόγια είναι:

We're walking in the air
We're floating in the moonlit sky
The people far below are sleeping as we fly

I'm holding very tight
I'm riding in the midnight blue
I'm finding I can fly so high above with you

Far across the world
The villages go by like trees
the rivers and the hills
The forest and the streams

Children gaze open mouthed
Taken by suprise
Nobody down below believes their eyes

We're surfing in the air
We're swimming in the frozen sky
We're drifting over icy
mountains floating by

Suddenly swooping low on an ocean deep
Rousing up a mighty monster from its sleep

We're walking in the air
We're floating in the midnight sky
And everyone who sees us greets us as we fly

Αν ψάχνετε ένα δώρο κάπως διαφορετικό για το παιδί σας, το ανηψάκι σας ή το βαφτιστήρι σας, ή ακόμα και για σας τους ίδιους, ο Χιονάνθρωπος δεν θα σας απογοητεύσει.