Καλό μήνα!

Όσοι είσαστε παλιοί αναγνώστες του ιστολογίου αυτού, σίγουρα θα ξέρετε τι είναι και τι συμβολίζουν τα ανθρωπάκια της φωτογραφίας. Όσοι δεν ξέρετε, μπορείτε να διαβάσετε σχετικά σε αυτή την παλαιότερη ανάρτηση.

Καλό μήνα να έχουμε και καλή άνοιξη!

Φεστιβάλ στη Μικρή Βενετία

Το περασμένο Σάββατο πήγαμε στην Little Venice (Μικρή Βενετία) μια πολύ γραφική παραποτάμια συνοικία στην περιοχή Maida Vale του βορειοδυτικού Λονδίνου, όπου σπίτια, μαγαζιά, εστιατόρια και καφενεία βρίσκονται μέσα σε ποταμόπλοια δεμένα στην όχθη του ποταμού.

Το πρώτο σαββατοκύριακο του Μαΐου είναι τριήμερο για μας (αντί της Πρωτομαγιάς) και συνήθως αυτό το σαββατοκύριακο γίνονται διάφορα φεστιβάλ, γιορτές, πανηγύρια και γενικότερα εκδηλώσεις.

Στην Μικρή Βενετία γίνεται κάθε χρόνο το Canalway Cavalcade, μια υδάτινη πομπή από ποταμόπλοια που περνάνε στολισμένα ανάμεσα από τα μόνιμα ποταμόπλοια της περιοχής, ενώ ο κόσμος παρακολουθεί και χειροκροτάει.

Φυσικά υπάρχουν οι σχετικοί στολισμοί με πολύχρωμα σημαιάκια και μπαλόνια. Τα λουλούδια έχουν την τιμητική τους λόγω της εποχής, παρότι στις φωτογραφίες δεν βλέπετε ιδιαίτερα ούτε τα λουλούδια (για τα οποία φημίζεται η Μικρή Βενετία), ούτε και η εποχή!!

Στην άκρη της περατζάδας στήνονται πάγκοι που πουλάνε μικροπράγματα, ενθύμια ναυτικού τύπου, γλυκά και φαγητά.

Για την ψυχαγωγία των επισκεπτών υπάρχουν μουσικοί και χορευτές.

Παρότι ο καιρός δεν ήταν καθόλου ανοιξιάτικος (μιλάμε για μονοψήφιες θερμοκρασίες, τόσο καλά...) η ατμόσφαιρα ήταν πολύ γιορτινή. Ανάμεσα στους επισκέπτες ήταν και πολλές οικογένειες, ακόμα και μωρά στα καροτσάκια, τυλιγμένα σαν κρεμμυδάκια με μπουφάν, κασκώλ και σκούφους.

Εμείς εγκαταλείψαμε σχετικά νωρίς, αφού από το απόγευμα άρχισε να κάνει τσουχτερό κρύο και δεν σου έκανε κέφι για βόλτα. Αφήσαμε τα υπαίθρια γλέντια στους ντόπιους και βρήκαμε καταφύγιο σε μια ζεστή παμπ. Πολιτισμένα πράγματα.

Καλή πρωτομαγιά!

Την ανάρτηση αυτή ήθελα να την κάνω από την 1η Μαρτίου, και μόλις τώρα μου δώθηκε η ευκαιρία. Ήθελα να σας δείξω αυτό το στεφανάκι, που δεν είναι πρωτομαγιάτικο, αλλά μαρτάκι εκ Ρουμανίας, δηλαδή το αντίστοιχο του δικού μας άσπρου-κόκκινου Μάρτη.

Οι Ρουμάνοι την 1η Μαρτίου δεν βάζουν βραχιολάκι από κλωστή όπως εμείς, αλλά φοράνε κονκάρδες με φουντίτσες ή στεφανάκια όπως αυτό της φωτογραφίας, το οποίο είναι σε μέγεθος 2ευρου νομίσματος. Η παράδοσή τους λέει ότι αν το φορέσεις τις πρώτες 12 μέρες του μήνα, θα έχεις υγεία και ευημερία για όλο το χρόνο.

Μπορεί να πέρασαν δύο μήνες από τότε που η ανάρτηση αυτή θα ήταν επίκαιρη, αλλά να που ταίριαξε μια χαρά με τη σημερινή μέρα. Σας εύχομαι καλή πρωτομαγιά, με πολλά χαμόγελα!

Μπουυυυυυυ

Σήμερα η Δυτική Εκκλησία γιορτάζει τη γιορτή των Αγίων Πάντων ή All Hallows' Day. Χθες, 31 Οκτωβρίου, ήταν η παραμονή, γνωστή ως All-Hallows-Even ή αλλιώς Hallowe'en, την οποία ίσως ξέρετε ως τη γιορτή των φαντασμάτων.

Παλαιότερα οι εορτασμοί της ημέρας των Αγίων Πάντων άρχιζαν την παραμονή, η οποία συμπίπτει με την παγανιστική γιορτή του Σόουιν (Samhain), μέρα κατά την οποία οι Δρυίδες πιστεύουν ότι τα πνεύματα των πεθαμένων μπορούν να επικοινωνήσουν με τους ζωντανούς. Οι Κέλτες γιόρταζαν το Σόουιν με φωτιές και μασκαρέματα για να πετύχουν τον εξευμενισμό των κακών πνευμάτων. Με τα χρόνια, η παραμονή της χριστιανικής γιορτής των Αγίων Πάντων και η παγανιστική γιορτή του Σόουιν ενώθηκαν και έγιναν μια παραδοσιακή μη-θρησκευτική γιορτή που λέγεται Hallowe'en και γιορτάζεται κυρίως με μασκαρέματα, κολοκύθες σμιλεμένες σαν φαντάσματα και παιχνίδια με μήλα.

Τα μασκαρέματα έχουν χαρακτήρα φρικιαστικό - φαντάσματα, δράκουλες, τέρατα, διάβολοι και μάγισσες είναι οι πιο συνηθισμένες στολές που κυκλοφορούν. Μια πολύ διαδεδομένη συνήθεια είναι το trick-or-treating, όπου ομάδες μασκαρεμένων παιδιών πάνε από σπίτι σε σπίτι, χτυπάνε τα κουδούνια και φωνάζουν "trick or treat?" δηλ. να σας τρομάξουμε ή θα κεράσετε; Αν αυτός που ανοίξει την πόρτα δεν έχει κάτι για κέρασμα, τότε τα παιδιά φωνάζουν μπουυυυυυυ και άλλα τέτοια τρομακτικά. Φυσικά όλοι έχουν ένα κέρασμα πρόχειρο, συνήθως σοκαλάτες, γλυφιτζούρια, ξηρούς καρπούς ή φρούτα.

Το Hallowe'en έχει κέλτικες ρίζες, έτσι πάντα ήταν περισσότερο δημοφιλές στην Ιρλανδία και τη Σκωτία. Γιορτάζεται επίσης με μεγάλο ζήλο στην Αμερική, όπου διαδώθηκε από Ιρλανδούς και Σκωτσέζους μετανάστες. Τα τελευταία χρόνια κερδίζει έδαφος και στην Αγγλία, έτσι πλέον πολλά παιδιά βγαίνουν στους δρόμους για trick-or-treating, συνήθως μαζί με τους γονείς τους. Στη φωτογραφία που συνοδεύει την ανάρτηση αυτή βλέπετε τα πρώτα παιδιά που μας χτύπησαν το κουδούνι χθες βράδυ. Φυσικά η απάντησή μας ήταν "treat, treat!". Τι άλλο μπορούσαμε να πούμε σε μια τόσο τρομακτική παρέα;

Μια τσιμπιά και μια μπουνιά

Στην Αγγλία την πρώτη του μήνα λένε την εξής φράση: A pinch and a punch for the first of the month. Pinch σημαίνει τσιμπιά, αλλά επίσης σημαίνει και πρέζα (δηλ. μικροποσότητα) συνήθως αλατιού. Τη μεσαιωνική εποχή, οι Άγγλοι πίστευαν ότι οι μάγισσες και τα δαιμονικά απέφευγαν το αλάτι. Έτσι η ευχή για να πάει καλά ο μήνας ξεκινούσε με μια πρέζα αλάτι ώστε να αποδυναμωθούν οι δαίμονες, και μια μπουνιά για να ισοπεδωθούν κυριολεκτικά!

Βέβαια τα παιδιά στις σχολικές αυλές αντί για πρέζα αλατιού ρίχνουν τσιμπιές και (χαϊδευτικές) μπουνιές, γι' αυτό τα πιο ετοιμόλογα συμπληρώνουν τη μεσαινωνική ρήση με τη φράση: and no returns! Έτσι δεν μπορούν να τους ανταποδώσουν.

Όπως και να 'χει, καλό μήνα να έχουμε χωρίς κλωτσοπατινάδες όσο το δυνατόν, γιατί ας μην ξεχνάμε ότι είμαστε στον 21ο αιώνα πλέον και δεν χρειάζεται να φοβόμαστε τις μάγισσες.

Η εικόνα που συνοδεύει την ανάρτηση αυτή συμβολίζει το φθινόπωρο, που εδώ πλέον έχει μπει για τα καλά (πολλή βροχή λέμεεεεε), και το ιστολόγιο που τον τελευταίο καιρό κοιμάται. Τσιμπήστε το να δούμε αν θα ξυπνήσει....

Καρναβάλι ολέ!

Σήμερα ήταν αργία, όχι για κάποιον ιδιαίτερο λόγο, απλά στην Αγγλία έχουμε πάντα ένα τριήμερο στα τέλη του Αυγούστου. Το τριήμερο αυτό διοργανώνεται στο Λονδίνο το καρναβάλι του Notting Hill, στο οποίο ποτέ δεν είχα πάει, καθώς τέτοια εποχή είμαστε στάνταρ στην Ελλάδα για διακοπές. Φέτος τα προγράμματα έχουν αλλάξει και θα κάνουμε διακοπές το φθινόπωρο, οπότε σκεφτήκαμε να εκμεταλλευτούμε την ευκαιρία και να δούμε κι εμείς το φημισμένο αυτό καρναβάλι.


Για όσους αναρωτιούνται, σημειώνω εδώ ότι το καρναβάλι δεν γίνεται καλοκαίρι επειδή "οι Άγγλοι είναι ανάποδοι" όπως ισχυρίζεται ένας φίλος που τα ερμηνεύει όλα με γνώμονα την ανωτερότητα της (ελληνικής) φυλής, αλλά για καθαρά πρακτικούς λόγους. Το καρναβάλι του Notting Hill έχει τις ρίζες του σε διάφορες χειμερινές γιορτές που διοργάνωναν στα τέλη της δεκαετίας του 50 οι μετανάστες από την Καραϊβική, και οι οποίες με τα χρόνια έγιναν τόσο δημοφιλείς που δεν επαρκούσαν πια οι κλειστοί χώροι. Έτσι αποκτήσαμε καρναβάλι υπαίθριο και καλοκαιρινό.


Ξεκινήσαμε νωρίς τη Δευτέρα με αρκετές επιφυλάξεις για το τι θα δούμε, καθώς ξέραμε ότι το καρναβάλι προσελκύει μεγάλο αριθμό κόσμου και συχνά δημιουργούνται επεισόδια λόγω μέθης. Παλιότερα οι εορτασμοί κατέληγαν συχνά-πυκνά σε συμπλοκές με την αστυνομία, ενώ τώρα περισσότερο ακούει κανείς για διαπληκτισμούς και μαχαιρώματα. Βέβαια μιλάμε για πολύ μικρό ποσοστό σε σύγκριση με τον τεράστιο αριθμό συμμετεχόντων και θεατών, λόγω κυρίως της μεγάλης αστυνομικής δύναμης που επιστρατεύεται για τη διατήρηση της τάξης. Έτσι δεν μας έκανε καμία εντύπωση όταν είδαμε ότι είχε αποκλειστεί η κυκλοφορία οχημάτων στους δρόμους των γύρω περιοχών αλλά και ότι όσα μαγαζιά ήταν κλειστά είχαν καλύψει τις προσόψεις τους με σανίδες από νοβοπάν για μετριασμό των ζημειών. Το ίδιο είχαμε δει και στο καρναβάλι της Κολωνίας στη Γερμανία.



Τα μαγαζιά που ήταν ανοιχτά ήταν κυρίως φαγάδικα, τα οποία είχαν βγάλει πάγκους στο πεζοδρόμιο για την καλύτερη εξυπηρέτηση των περαστικών. Στις επόμενες φωτογραφίες βλέπετε ενδεικτικά τους πάγκους έξω από τη βραζιλιάνικη ψησταριά Rodizio Rico και το ιταλικό καφέ Arancina.


Μπήκαμε στο χώρο του καρναβαλιού λίγο μετά τις 11 το πρωί και είπαμε να χαζέψουμε λίγο την παρέλαση πριν προχωρήσουμε στα βάθη του Notting Hill, εκεί που στήνονται τα μεγάλα ηχοσυστήματα και παίζουν μουσική διάφορα γκρουπ και DJ. Τελικά η παρέλαση μας άρεσε τόσο πολύ που μετακινηθήκαμε από τις θέσεις μας τέσσερις ώρες αργότερα! Τράβηξα πάρα πολλές φωτογραφίες και δεν ξέρω ποια να πρωτοδιαλέξω για να σας μεταφέρω την ατμόσφαιρα που επικρατούσε.


Δεν μπορώ να σας δείξω όλες τις ομάδες που πέρασαν από μπροστά μας, αλλά δεν μπορώ και να αφήσω έξω αυτές που είχαν αρχαιοελληνική έμπνευση! Στην πρώτη φωτογραφία, προσέξτε τους αμφορείς που στροβιλίζονται στο βάθος.


Τα άρματα ήταν λίγα και μικρά. Ανάμεσα στις πεζές ομάδες κυκλοφορούσαν λεωφορεία με μεγάφωνα και DJs που έπαιζαν μουσική τόσο εκκωφαντική που πολλοί από τους μασκαράδες φορούσαν ωτοασπίδες. Οι κοπέλες δεν ήταν DJ αλλά ήταν ωραίες και πάνω σε λεωφορείο.


Υπήρχαν και αρκετές μπάντες, κυρίως βραζιλιάνικες, όπως αυτή η μπάντα κρουστών.


Παρότι χθες ήταν η μέρα των ενηλίκων, είδαμε αρκετά παιδάκια ανάμεσα στους μασκαράδες, όπως αυτό το κοριτσάκι που πόζαρε πολύ χαριτωμένα σε όποιον κρατούσε μηχανή!


Μου έκανε εντύπωση ότι ελάχιστοι από τους θεατές είχαν έρθει μασκαρεμένοι. Η κοπέλα που φωτογραφίζει με το iPhone σίγουρα είναι μασκαρεμένη, για την άλλη δεν παίρνω όρκο. Μπορεί να είναι και το κανονικό της ντύσιμο.


Όλοι πάντως είχαν έρθει πλήρως προετοιμασμένοι με φωτογραφικές μηχανές, ενώ άλλοι είχαν έρθει εξοπλισμένοι με σφυρίχτρες και καραμούζες.


Οι μασκαρεμένοι ξεκικάνε να περιφέρονται στις 9 η ώρα το πρωί και βρίσκονται στους δρόμους μέχρι τις 9 το βράδυ. Όπως καταλαβαίνετε, δεν είναι μια απλή παρέλαση. Μάθαμε μάλιστα ότι τα λεωφορεία με τους DJ που κυκλοφορούν μπροστά από κάθε γκρουπ εκτελλούν χρέη κυλικείου και τουαλέτας (όχι ταυτόχρονα) ώστε οι παρελαύοντες να εξυπηρετούνται καθ'οδόν. Έτσι είδαμε και κάτι καινούριο: μασκαράδες να παρελαύνουν τρώγοντας ή ταΐζοντας άλλους!


Ή ακόμα και καπνίζοντας αμέριμνα!


Από κάποιο σημείο και μετά το γλέντι άρχισε να δίνει τα σκήπτρα στη μέθη, και αποφασίσαμε ότι καλό ήταν να την κάνουμε με ελαφρά πηδηματάκια, και όχι μόνο γιατί είχαν πιαστεί τα πόδια μας από την ορθοστασία.


Έξω από το χώρο του καρναβαλιού βρήκαμε πολλούς πάγκους με φαγητά και κόσμο που απολάμβανε τη λιακάδα καθισμένοι σε πεζούλια, πεζοδρόμια και τοιχάκια.


Γενικά το καρναβάλι ήταν μια ωραία εμπειρία. Δεν ξέρω αν θα μου άρεσε η περιοχή στο κέντρο του Notting Hill με την εκκωφαντική μουσική και την πολυκοσμία, αλλά η παρέλαση των μασκαρεμένων σίγουρα ήταν κάτι πρωτότυπο και διαφορετικό. Στην Αγγλία δεν γιορτάζουμε τις Απόκριες και δεν έχουμε τα καρναβάλια του Φεβρουαρίου-Μαρτίου. Περισσσότερο πάντως χαίρομαι που είχε καλό καιρό, γιατί την Κυριακή έβρεχε σχεδόν όλη μέρα και σίγουρα δεν θα υπήρχε το ίδιο κέφι στην παιδική παρέλαση.

Για το καρναβάλι του Notting Hill έχει γράψει παλιότερα στο ιστολόγιό του (με πολύ ωραίες φωτογραφίες) ο Γκρινιάρης. Εδώ θα βρείτε την ανάρτηση για το καρναβάλι των ενηλίκων και εδώ για το παιδικό.

Ασπρο-κόκκινος Μάρτης

Χθες πήρα μια κάρτα από μια φίλη μου Ρουμάνα. Επειδή δεν έχω γενέθλια αυτή την εποχή, ούτε γιορτή, σκέφτηκα ότι μάλλον ήταν πρόωρη πασχαλιάτικη. Όταν την άνοιξα όμως βρήκα μέσα αυτό:


Πρόκειται για ρουμάνικο Mărţişor ή αλλιώς Μαρτάκι, ένα είδος φυλλακτού που συμβολίζει την έναρξη της άνοιξης. Οι Ρουμάνοι λένε ότι αν το φορέσεις τις πρώτες 12 μέρες του μήνα, θα έχεις υγεία και ευημερία για όλο το χρόνο.

Βλέπετε ο συνδιασμός κόκκινης και άσπρης κλωστής δεν είναι μόνο ελληνικό έθιμο. Υπάρχει και στην παράδοση της Ρουμανίας, αλλά και της Βουλγαρίας, όπου οι πλεγμένες κλωστές λέγονται μαρτενίτσες και φοριούνται σαν βραχιόλια ή καρφιτσωμένες στα ρούχα σε σχήμα φιόγγου ή χρησιμοποιούνται σαν διακοσμητικά στα σπίτια και στους κήπους.

Καλό μήνα λοιπόν και επισήμως! Ας ελπίσουμε ο Μάρτης να μην είναι γδάρτης, από πλευράς καιρού και γενικώς.

Κρεποδρομία στο Λονδίνο 2010

Guildhall Pancake Race
Originally uploaded by McTumshie

Στο Λονδίνο ο καιρός δεν ήταν ο πιο κατάλληλος, όμως οι κρεποδρομίες έγιναν κανονικά. Η φωτογραφία αυτή είναι από την κρεποδρομία που γίνεται στο Guildhall, στο κέντρο του Λονδίνου. Οι κύριοι που βλέπεται είναι εργαζόμενοι που το πρωί πήγαν στη δουλειά με τα κουστουμάκια τους, και το μεσημέρι ντύθηκαν παλιάτσοι και βγήκαν να τρέξουν με ένα τηγάνι στο χέρι για το έθιμο - και για να μαζέψουν χρήματα για φιλανθρωπικούς σκοπούς. Μέσα στα τηγάνια υπάρχουν πραγματικές κρέπες, τις οποίες οι αγωνιζόμενοι πρέπει να "στρίψουν" σε συγκεκριμένα σημεία της διαδρομής, φροντίζοντας φυσικά να μην τους πέσουν.

Πατήστε πάνω στη φωτογραφία για να την μεγενθύνετε ή πάνω στους σχετικούς υπερσύνδεσμους για να δείτε περισσότερες φωτογραφίες από την ίδια κρεποδρομία.

Κρεποδρομία στο Olney 2010

Olney Pancake Race 2010
Originally uploaded by Mike Strydom

Τελικά δεν πήγα χθες στις κρεποδρομίες. Έβρεχε όλη μέρα και σαν να μην έφτανε αυτό, λίγο πριν το μεσημέρι έπιασε και μια γερή καταιγίδα. Τραγική ειρωνία ότι σήμερα έχουμε υπέροχη λιακάδα, χωρίς ούτε ένα τόσο δα συννεφάκι στον ουρανό...

Οι κρεποδρομίες βέβαια έγιναν κανονικά (οι Άγγλοι, όπως και όλοι οι βόρειοι λαοί γενικότερα, είναι παντός καιρού) και ευτυχώς κάποιοι άλλοι πήγαν, φωτογράφισαν και ανέβασαν στο Flickr τις φωτογραφίες τους.

Η μέρα της κρέπας

Εδώ στην Αλβιώνα δεν έχουμε ούτε καρναβάλι, ούτε Τριώδιο, ούτε κούλουμα. Το μόνο που έχουμε είναι κρέπες, τις οποίες τρώμε αύριο, παραμονή της αγγλικής Σαρακοστής. Παρ' ό,τι το Καθολικό Πάσχα φέτος συμπίπτει με το Ορθόδοξο, η Σαρακοστή υπολογίζεται διαφορετικά από τις δύο εκκλησίες, έτσι η δικιά μας ξεκινάει μεθαύριο Τετάρτη, ενώ η δικιά σας άρχισε σήμερα.

Η αυριανή μέρα λέγεται Τρίτη της Άφεσης (Shrove Tuesday), επειδή οι πιστοί εξομολογούνται και παίρνουν άφεση αμαρτιών πριν ξεκινήσει η περίοδος της Σαρακοστής. Η αντίστοιχη μέρα για τους Καθολικούς είναι η Mardi Gras.

Κατά την παράδοση, τη μέρα αυτή οι νοικοκυρές ετοιμάζονταν για τη νηστεία της Σαρακοστής. Χρησιμοποιούσαν ό,τι ευπαθές εδώδιμο υπήρχε στην κουζίνα τους, δηλαδή αυγά, αλεύρια, βούτυρα και γάλατα, κι έφτιαχναν κρέπες για όλη την οικογένεια. Από εκεί έχει βγει το όνομα Pancake Day ή Ημέρα της Κρέπας.

Οι κλασικές αγγλικές κρέπες είναι λεπτές και σερβίρονται ανοιχτές πάνω στο πιάτο, πασπαλισμένες με ζάχαρη και χυμό λεμονιού. Ακούγεται περίεργος συνδιασμός, αλλά σας διαβεβαιώνω ότι είναι πολύ νόστιμες. Γίνονται ωραίες και με χυμό πορτοκαλιού.

Μια άλλη παράδοση που σχετίζεται με τη μέρα της κρέπας είναι τα pancake races, αγώνες όπου οι συμμετέχοντες τρέχουν φορώντας ποδιές κουζίνας και κρατώντας τηγάνια με κρέπες. Λέγεται ότι η παράδοση αυτή ξεκίνησε πριν από 500 χρόνια στην πόλη Olney. Μια νοικοκυρά ξεχάστηκε φτιάχνοντας κρέπες και δεν ετοιμάστηκε στην ώρα της για την καθιερωμένη εξομολόγηση. Όταν χτύπησε η καμπάνα της εκκλησίας, η γυναίκα πετάχτηκε ξαφνιασμένη έξω από το σπίτι φορώντας ακόμα την ποδιά της και κρατώντας στο χέρι το τηγάνι με τις κρέπες. Από τότε και μέχρι τις μέρες μας, στο Olney αλλά και σε ολόκληρη την Αγγλία, διοργανώνονται αγώνες κρέπας από τους τοπικούς φορείς, συνήθως με σκοπό τη συλλογή χρημάτων για κάποιο φιλανθρωπικό σκοπό.


Απ' ό,τι φαίνεται ο αυριανός καιρός δεν θα είναι σύμμαχος, αφού η πρόβλεψη μιλάει για κρύο, βροχή, ίσως και χιονόνερο. Αν μπορέσω να παρακολουθήσω κάποιον από τους αγώνες, θα σας δείξω φωτογραφίες στην επόμενη ανάρτηση. Αλλιώς θα φωτογραφήσω μόνο τις κρέπες που θα φτιάξουμε το βράδυ!

Μαύρη γάτα

Μέχρι πριν λίγο που διάβασα το ποστ της Αγάπης, δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι σήμερα είναι Τρίτη και 13. Θυμήθηκα όμως ένα ανεκδοτάκι:

- Είναι κακό να δεις στο δρόμο σου μαύρη γάτα;
- Εξαρτάται αν είσαι άνθρωπος ή ποντίκι.

Βέβαια στη Βρετανία και την Ιρλανδία, οι μαύρες γάτες θεωρούνται γουρλίδικες, γι' αυτό πολλές φορές χρησιμοποιούνται σε κάρτες με ευχές για καλή τύχη.


Επίσης γρουσούζικη μέρα θεωρείται η Παρασκευή και γρουσούζικη ημερομηνία η Παρασκευή που ο μήνας έχει 13. Οι Τρίτες δεν ενοχλούν κανένα.

Μερικοί αποφεύγουν να βγαίνουν από το σπίτι όταν είναι Παρασκευή και 13. Ο παθολογικός αυτός φόβος ονομάζεται στα αγγλικά paraskevidekatriaphobia. Τον όρο-σιδηρόδρομο επινόησε ο Αμερικανός ψυχοθεραπευτής Donald E. Dossey στις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας. Λένε ότι Dossey είχε πει στους ασθενείς του ότι όταν μάθουν να προφέρουν τη λέξη, θα θεραπευτούν από τη φοβία τους!

Παλιότερος όρος, των αρχών του 20ου αιώνα, είναι η λέξη triskaidekaphobia, δηλαδή η φοβία που σχετίζεται με τον αριθμό 13.

Στην Κίνα, ο γρουσούζικος αριθμός είναι το 4. Άσχετο.

Οι τρελαμένοι τυμπανιστές

Συνέχεια από το προηγούμενο.

Προχωρώντας προς το λιμάνι, συναντήσαμε ένα γκρουπ τυμπανιστών που έδιναν παράσταση έξω από μια παμπ. Το γκρουπ αυτό λέγεται Section 5 (σε ελεύθερη μετάφραση " οι τρελαμένοι") και βλέποντάς τους μπορείτε να καταλάβετε από πού πήραν το όνομά τους.


Μας είπαν ότι αργότερα θα έπαιζαν ένα "drum off" δηλαδή μια παράσταση όπου πρώτα θα συναγωνίζονταν και εν τέλη θα έπαιζαν μαζί με ένα άλλο γκρουπ τυμπανιστών, τους RumpleDrumSkin. Η παράσταση δώθηκε στη γνωστή πλατεία με το μαγιάτικο κοντάρι.


Μαζί με τους Τρελαμένους ήρθε και ένα ζευγάρι τυμπανιστών αγνώστων λοιπών στοιχείων αλλά με άκρως εντυπωσιακή εμφάνιση.


Φυσικά σας έχω τα σχετικά βιντεάκια. Όπως και πριν, προσοχή στον ήχο!



Προσέξτε ιδιαίτερα στο 4:27 που μπαίνουν μέσα τα παιδιά - πρώτα τα κορίτσια (που είναι και πιο θαρραλέα) και μετά τα αγόρια.


Στη συνέχεια, οι Τρελαμένοι έπαιξαν για τα παιδιά, το οποία άλλο που δεν ήθελαν.


Πρώτος χόρεψε ένας μικρούλης. Μετά σηκώθηκαν όλα και άρχισαν να χοροπηδάνε στον ρυθμό των τυμπανισμών. Φυσικά έγινε πανζουρλισμός!



Όταν τελείωσε η παράσταση, πήγαμε για μπύρες. Όσοι δεν θέλουν (ή δεν χωράνε) να κάτσουν μέσα στις παμπ, βγαίνουν και πίνουν όρθιοι στο δρόμο ή παίρνουν τα πάιντ στο χέρι και πάνε στο λιμάνι (όπως κάναμε κι εμείς). Για το σκοπό αυτό, υπάρχουν ειδικά πλαστικά ποτήρια αντί για τα συνηθισμένα γυάλινα. Cheers!


Για όποιον ενδιαφέρεται, έχω ανεβάσει περισσότερες φωτογραφίες από το Hastings και τις Πρωτομαγιάτικες εκδηλώσεις στο Flickr.