Εμμονές

Με προσκάλεσε ο Αντώνιος να συμμετάσχω στο πιο πρόσφατο μπλογκοπαίχνιδο με θέμα τις εμμονές κι επειδή δεν χαλάω χατήρια, σας γράφω δυο λόγια για τις εμμονές μου.

Δεν έχω πολλές εμμονές - λίγες και καλές. Παλιά είχα πολύ περισσότερες, αλλά με τα χρόνια τις έχω περιορίσει και οι παρακάτω είναι οι μόνες που απομένουν.

Εμμονή πρώτη και συνηθισμένη

Όταν αγοράζω βιβλία ή περιοδικά θέλω να είναι σε άριστη κατάσταση, σαν να έχουν μόλις βγει από το τυπογραφείο. Συνήθως έτσι είναι και αφού τα διαβάσω.

Δεν μου αρέσει να δανείζω τα βιβλία μου σε άλλους. Προτιμώ να τους τα χαρίσω (αν δεν με ενδιαφέρει να τα κρατήσω) ή να τους αγοράσω καινούρια. Θέλω τα βιβλία μου να είναι ευπαρουσίαστα, και ό,τι δανείσεις επιστρέφεται στραπατσαρισμένο.

Εμμονή δεύτερη και βασική

Δεν θέλω να μου αλλάζουν θέση στα πράγματά μου. Παρότι είμαι ακατάστατη ξέρω ακριβώς πού είναι το κάθε αντικείμενο στο γραφείο ή στο σπίτι μου, γιατί έχω φωτογραφική μνήμη. Αν μου "τακτοποιήσουν" τα πράγματά μου, μετά δεν βρίσκω τίποτα. Επίσης δεν μου αρέσει να αλλάζουν τη θέση των επίπλων, των μπιμπελό κ.λπ. Όταν έμενα με τους γονείς μου είχα πρόβλημα, γιατί στη μητέρα μου αρέσει να αλλάζει διακόσμηση κάθε τρεις και λίγο, π.χ. θέση στα κάδρα ή στα έπιπλα. Πολύ εκνευριστικό να βλέπεις τα καδράκια μια εδώ και μια εκεί!

Εμμονή τρίτη και τελευταία

Δεν θέλω να με "βοηθάνε" όταν μαγειρεύω. Δεν έχω πρόβλημα να μαγειρέψει άλλος στην κουζίνα μου (με τις ευχές μου και μην ξεχάσει να πλύνει και τα πιάτα) αλλά όταν μαγειρεύω εγώ δεν θέλω να ανακατεύεται δεύτερο άτομο. Ακόμα καλύτερα να μην είναι καν στην κουζίνα. Το ποτό σας και στο σαλόνι παρακαλώ!

Εμμονή τέταρτη (που τη θυμήθηκα μετά)

Θέλω να είναι πάντα κλειστά τα συρτάρια και οι πόρτες των ντουλαπιών. Ειδικά στο δωμάτιό μου, δεν μπορώ να πέσω για ύπνο αν κάποιο συρτάρι δεν είναι καλά κλεισμένο ή τα φύλλα της ντουλάπας μισάνοιχτα.

Προσκαλώ με τη σειρά μου τον Εξύμνο, τον Νίκο και τον VK να μας πουν ποιες είναι οι δικές τους εμμονές. Όποιος άλλος θέλει να παίξει μπορεί να αυτοπροσκαλεσθεί εκ μέρους μου :-)

Ξανά άνοιξη

Δεν θα κρατήσει, πάντως σήμερα μας έκανε την τέλεια μέρα! Στη δουλειά συνήθως είμαστε κλεισμένοι μέσα σαν τα ποντίκια, αλλά ευτυχώς βγήκαμε το μεσημέρι για φαγητό και απολαύσαμε ήλιο (και γλυκόξινο χοιρινό στο κινέζικο της γειτονιάς). Όπως βλέπετε, καμία σχέση με τον καιρό της Κυριακής. Τζάμπα οι προσευχές μου.


Το ηλιοβασίλεμα το τράβηξα από το γραφείο λίγο μετά τις 7:30 μμ. Όταν έχει αυτό το βαρύ σύννεφο που σταματάει πάνω από τον ορίζοντα, το φως δυναμώνει λίγο πριν το ηλιοβασίλεμα, καθώς ο ήλιος πέφτει. Ακόμα κι όταν είσαι μπροστά σε μια οθόνη με την πλάτη γυρισμένη στο παράθυρο, δεν μπορείς να μην το καταλάβεις γιατί ξαφνικά ο χώρος γεμίζει πορτοκαλοκίτρινο φως!

Και μιας και μιλάμε για φως, ήδη οι μέρες μας είναι μεγαλύτερες από τις δικές σας. Αυτή την εποχή έχουμε ανατολή ηλίου στις 6:15 και δύση στις 8 παρά 10, που σημαίνει ότι έχουμε φως περίπου από τις 5:30 π.μ. έως τις 8:30 μ.μ. Αν σας φαίνεται πολύ, δείτε εδώ για να καταλάβετε τι εννοούμε όταν λέμε μεγάλες μέρες.

Αααααχ έχει και τα καλά της η Γηραιά Αλβιόνα :-)

Σαν εφηβικό λεύκωμα

Μετά από πρόσκληση των Giorgio, Νίκου, Αντώνιου και Εξύμνου, παίρνω κι εγώ με τη σειρά μου μέρος στο παιχνίδι με τις 40 ερωτήσεις. Μου αρέσουν πολύ τα παιχνίδια με τις ερωτήσεις, γιατί μου θυμίζουν τα λευκώματα που είχαμε στο σχολείο (ααααχ τι ωραίες εποχές)!

Ξεκινάω λοιπόν...

1. Όνομα: Σοφία

2. Γενέθλια: Κάπου γύρω στο φθινόπωρο.

3. Ζώδιο: Ανάλογο των γενεθλίων.

4. Χρώμα μαλλιών: Μαύρα

5. Χρώμα ματιών: Μαύρα

6. Έχεις ερωτευτεί ποτέ; Τουλάχιστον μία φορά, ίσως και δύο. Εκτός αν πιάνεται ο George Clooney και ο Rupert Penry-Jones, οπότε σίγουρα τρεις.

7. Είδος μουσικής που ακούς; Κυρίως ροκ μπαλάντες και ποπ μπιτάκια, αλλά γενικά ακούω τα πάντα.

8. Χαρακτήρας Disney/Warner Bross: Pocahontas. Είναι το μόνο DVD που έπαιζε το παλιό μου PC και το έχω δει άπειρες φορές.


9. Ποιος φίλος/φίλη σου μένει πιο μακριά; Η Jane στην Αυστραλία, που κάθε χρόνο τη νιώθω ακόμα πιο μακριά :-(

10. Πρώτο πράγμα που σκέφτεσαι μόλις ξυπνήσεις: Ξημέρωσε κιόλας;

11. Κάτι που έχεις πάντα μαζί σου και δεν το αποχωρίζεσαι: Το πορτοφόλι μου και τα κλειδιά μου.

12. Τι έχεις στον τοίχο σου; Δύο πίνακες με τοπία από την Προβηγκία, ένα κολάζ με καρτ ποστάλ από την Στοκχόλμη και ένα πορτραίτο του Stephen Earl Rogers (αντίγραφο, γιατί το πρωτότυπο δεν είναι για το βαλάντιό μου).

13. Τι έχεις κάτω απ’ το κρεβάτι σου; Μια βαλίτσα με ρούχα.

14. Αν ήσουν μόνος/η στο σπίτι και άκουγες ένα βάζο να σπάει, τι θα έκανες; Θα σκεφτόμουν ότι με γελάνε τα αυτιά μου.

15. Αγαπημένος αριθμός: 5

16. Αγαπημένο όνομα: Πέτρος

17. Τα χόμπυ σου: Διάβασμα, ταξίδια, ίντερνετ, φωτογραφία.

18. Πού θα ήθελες να ήσουν τώρα; Ξαπλωμένη σε μια παραλία.

19. Μια ευχή για το μέλλον: Υγεία πάνω απ' όλα.

20. Αν μπορούσες να ταξιδέψεις στο χρόνο και να γυρίσεις πίσω, σε ποια εποχή θα πήγαινες; Στη δεκαετία του 60, τότε που οι γονείς μου ήταν νέοι.

21. Φωτιά! Πάρε κάτι μαζί σου: Τα άλμπουμ με τις παλιές φωτογραφίες.

22. Αγαπημένο λουλούδι: Λίλιουμ, τριαντάφυλλο, ορχιδέα.

23. Αγαπημένη σειρά: Friends, Battlestar Galactica, Είσαι Το Ταίρι Μου, Παρά Πέντε.

24. Αγαπημένη ταινία: Love Actually.

25. Αγαπημένο τραγούδι: Alone - Heart.

26. Aγαπημένο βιβλίο: Οι Αναμνήσεις Μιας Καθώς Πρέπει Κόρης.

27. Αγαπημένο ζώο: Γάτα.

28. Αγαπημένο ρούχο: Από τα χειμωνιάτικα, το μαύρο παλτό μου. Από τα καλοκαιρινά, ένα εξώπλατο μάξι φόρεμα, μαύρο με μικρά πορτοκαλί λουλούδια.

29. Αγαπημένος καλλιτέχνης: Paul Simon.

30. Αγαπημένο χρώμα: Θέλει κι ερώτημα; Το κόκκινο φυσικά. Αλλά και το ροζ.

31. Αγαπημένο φαγητό: Σούπες το χειμώνα, σαλάτες το καλοκαίρι.

32. Με ποιον χαρακτήρα από cartoon (Disney, WB, comics) ταυτίζεσαι; Με τη Mulan γιατί μου μοιάζει (εκτός από τα σχιστά μάτια).


33. Κακή συνήθεια: Ακαταστασία. Προσωπικά δεν με ενοχλεί, αλλά ενοχλεί τους γύρω μου.

34. Χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς σου που σου αρέσει: Δυναμισμός.

35. Χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς σου που δεν σου αρέσει: Είμαι ανυπόμονη και εκνευρίζομαι πολύ εύκολα.

36. Συνηθισμένη ατάκα: Έλα!

37. Δουλειά που θα ήθελες να κάνεις: Χορεύτρια ή stand up comedian.

38. Μεγαλύτερος φόβος: Nα πάθει κάτι κάποιος από τους κοντινούς μου ανθρώπους.

39. Η καλύτερη pizza: Greek lover's α λα Pizza Hut.

40. Πιστεύεις ότι τα κατοικίδια είναι… μια καλή συντροφιά γι' αυτούς που αγαπάνε τα ζώα.

Έχω δει ότι κυκλοφορεί κι ένα άλλο μπλογκοπαίχνιδο, στο οποίο δείχνεις τα παπούτσια σου. Απ' όσο ξέρω δεν με έχει καλέσει κανείς να παίξω, αυτοπροσκαλούμαι όμως γιατί δεν αντέχω να μην σας δείξω τα αγαπημένα μου ροζουλί γοβάκια :-)


Προσκαλώ με τη σειρά μου τη Δανάη, την Penny και τον Geokalp να συνεχίσουν τα 2-σε-1 παιχνίδια.

Ζέστη εσείς, παγωνιά εμείς

Πριν αναφωνήσετε "ο καιρός τρελλάθηκε", "η φύση μας εκδικείται" και άλλα τέτοια που συνήθως λέμε εμείς οι μη-ειδικοί της μετεωρολογίας, σας προτείνω να κοιτάξετε μια υδρόγειο σφαίρα και να δείτε πόσο πιο κοντά στον βόρειο πόλο είναι η Βρετανία σε σχέση με την Ελλάδα. Το γεωγραφικό πλάτος του Λονδίνου (η απόσταση από τον ισημερινό) είναι παρόμοιο με της Bαρσοβίας, ενώ π.χ. η Γλασκώβη έχει το ίδιο γεωγραφικό πλάτος με τη Μόσχα! Μας σώζει βέβαια το Gulf Stream, που χωρίς αυτό μπορεί να μέναμε σε ιγκλού. Σκεφτείτε ότι μέχρι τον 19ο αιώνα, ο Τάμεσης πάγωνε συχνά-πυκνά, για περιόδους που κρατούσαν από λίγες βδομάδες έως τρεις μήνες. Και πάγωνε τόσο καλά που συνηθιζόταν κατά τη διάρκεια των μηνών του χειμώνα να διοργανώνονται γιορτές πάνω στον πάγο.


Οι γιορτές αυτές λέγονταν Frost Fairs (στην κυριολεξία: γιορτές του πάγου) και ήταν σαν τα δικά μας πανηγύρια με παζάρια, χορούς, τραγούδια, φαγοπότια κ.λπ. μόνο που γίνονταν πάνω στον παγωμένο Τάμεση. Μάλιστα τον χειμώνα του 1683-84 κατάφεραν και έψησαν ολόκληρο βόδι σε ένα σημείο που λέγεται Hungerford Stairs, κοντά στον σημερινό σταθμό του Charing Cross. Φανταστείτε για τι πάγο μιλάμε!

Ο Τάμεσης σταμάτησε να παγώνει από το 1831 και μετά, όχι λόγω του φαινόμενου του θερμοκηπίου, αλλά επειδή χτίστηκαν καινούριες - λεπτότερες - γέφυρες και έγιναν αναχώματα στις όχθες που είχαν σαν αποτέλεσμα ο ποταμός να έχει μεγαλύτερη ροή και να μην παγώνει τόσο εύκολα.

Παρ' όλα αυτά, ακόμα και κατά τον 20ο αιώνα έχουν υπάρξει περίοδοι μεγάλης παγωνιάς, η πιο πρόσφατη από τις οποίες κράτησε πάνω από 2 μήνες τον Ιανουάριο-Φεβρουάριο του 1963. Μάλιστα πάγωσε και ο Τάμεσης σε ορισμένα σημεία, όπως βλέπετε από την φωτογραφία.

Στο Λονδίνο και στη νότια Αγγλία χιονίζει κυρίως τον Δεκέμβριο και τον Ιανουάριο, συνήθως μόνο για 2-3 μέρες, πιο σπάνια τον Φεβρουάριο και τον Μάρτιο, και ακόμα πιο σπάνια τον Νοέμβριο και τον Απρίλιο. Το χθεσινό χιόνι είναι σπάνιο, αλλά όχι πρωτάκουστο, φαινόμενο. Γι' αυτό κι εμείς το χαιρόμαστε χωρίς τύψεις, και μερικοί από εμάς (ονόματα δεν λέμε, οικογένειες δεν θίγουμε) παρακαλάμε να ρίξει κι άλλο :-)

Δυστυχώς μάλλον δεν θα γίνει άλλο θαύμα - άλλωστε πλησιάζει ο Μάιος που είναι ο πρώτος μήνας της περιόδου με τη μεγαλύτερη ηλιοφάνεια, που στο Λονδίνο κρατάει από τον Μάιο ως τον Αύγουστο. Αυτή την περίοδο στην Ελλάδα την λέτε καλοκαίρι, γιατί οι θερμοκρασίες ανεβαίνουν αισθητά και ο κόσμος ξεχύνεται στις παραλίες. Εδώ την λέμε εποχή των μουσώνων, γιατί κάνει ζέστη και βρέχει - σε αντίθεση με το χειμώνα, που κάνει κρύο και βρέχει.

Στο Λονδίνο βρέχει το ίδιο σχεδόν όλο το χρόνο. Φέτος, λέει, το καλοκαίρι θα είναι "τυπικά αγγλικό" που σημαίνει ότι τα πάρκα μας θα είναι ιδιαιτέρως χλοερά. Έχετε να δείτε πολλές πράσινες φωτογραφίες φέτος. Αλί από εμάς. Αχ βαχ.

Ανοιξιάτικο χιόνι

Σήμερα το πρωί ο καιρός μας έκανε μια μεγάλη χάρη και μας έφερε χιόνι - και όχι απλά ένα πασπάλισμα όπως πριν δυο βδομάδες (που έτσι κι αλλιώς το έχασα γιατί ήμουν Ελλάδα), αλλά μεγάλες νιφάδες που έπεφταν για ώρα και κάλυψαν τα πάντα. Οι μετεωρολόγοι μας είχαν προειδοποιήσει από την Πέμπτη ότι τη νύχτα του Σαββάτου θα χιονίσει, αλλά πώς να τους πιστέψεις όταν την Παρασκευή είχαμε σχεδόν καλοκαίρι; Ακόμα και χθες που έβρεχε σχεδόν όλη μέρα, δεν ένιωθες ιδιαίτερο κρύο. Ήταν απλά μια βροχερή ανοιξιάτικη μέρα. Κι όμως: σήμερα το πρωί μας περίμενε αυτή η εικόνα:


Περιττό να σας πω ότι πετάχτηκα από το κρεβάτι σε χρόνο dt, έπιασα τη μηχανή και άρχισα να τραβάω φωτογραφίες. Τόσο χιόνι είχα να δω από τον Δεκέμβριο που είχα πάει στη Γερμανία και τότε το είδα εξ αποστάσεως, μέσα από το τρένο. Σήμερα μπορούσα να απλώσω το χέρι μου και να αγγίξω όσες νιφάδες ήθελα, έτσι όπως παχουλές και αφράτες στροβιλίζονταν έξω ακριβώς από το παράθυρό μου :-)

Χωρίς καθυστέρηση βάλαμε μπότες, καπέλα, παλτά και γάντια και βγήκαμε έξω, δήθεν για να πάμε σούπερ μάρκετ (μας έπιασε προκοπή). Το μαγαζί είναι περίπου 250 μέτρα από το σπίτι αλλά μέχρι να πάμε και να γυρίσουμε μας πήρε 1 ώρα. Λίγο ο χιονοπόλεμος, λίγο οι φωτογραφίες, καταλαβαίνετε. Χεχε.

Οι δρόμοι και τα πεζοδρόμια δεν είχαν χιόνι, παρόλο που συνέχιζε να ρίχνει, αν και όχι τόσο πυκνό όσο νωρίτερα. Είχε πολύ κρύο - επιτέλους να καταλάβουμε λίγο χειμώνα, γιατί φέτος παραλίγο να μην χρειαστεί να βάλω παλτό.


Με το που μπήκαμε στο σούπερ μάρκετ το πρώτο πράγμα που μυρίσαμε ήταν τα φρεσκοψημένα κρουασάν. Μα πώς να αντισταθείς;


Κάναμε τα ψώνια μας (κρουασάν, μπύρες, πατατάκια, σοκολάτες, γενικώς τα απαραίτητα για τις κρύες νύχτες του χειμώνα) και πήραμε το δρόμο της επιστροφής. Το χιόνι συνέχιζε να πέφτει και να καλύπτει τα ανοιξιάτικα λουλούδια που έχουν ήδη φυτρώσει στους δρόμους και τα πάρκα. Απίστευτες εικόνες.


Τι είναι καλύτερο από το να περπατάς στο χιόνι μασουλώντας ένα ζεστό κρουασάν σοκολάτας; Μα φυσικά να απολαμβάνεις το χιόνι από το παράθυρό σου τρώγοντας ένα περιποιημένο αγγλικό πρωινό!


Το βράδυ θα φάμε μια ελαφριά και ζεστή σουπίτσα.

Το Στρογγυλό Αναγνωστήριο

Ένα από τα πιο χαρισματικά μνημεία του Λονδίνου που είναι ελάχιστα γνωστό στο ευρύ κοινό είναι το Στρογγυλό Αναγνωστήριο (Round Reading Room) της βιβλιοθήκης του Βρετανικού Μουσείου, η οποία το 1973 ενώθηκε με άλλες βιβλιοθήκες για να σχηματίσουν από κοινού την Βρετανική Βιβλιοθήκη (British Library).

Η αρχή της ίδρυσης του Βρετανικό Μουσείου, γνωστό σε εμάς λόγω των Ελγινείων, βρίσκεται στη διαθήκη του Sir Hans Sloane, γιατρού, φυσιολόγου και συλλέκτη, που μετά το θάνατό του το 1753 δώρησε μια συλλογή με περισσότερα από 71.000 αντικείμενα, βιβλία και θεραπευτικά βότανα στον τότε βασιλιά της Βρετανίας Γεώργιο τον Β' με αντίτιμο 20.000 λίρες που έπρεπε να πληρωθούν στους κληρονόμους του Sloane. Αν ο βασιλιάς δεν δεχόταν, ο Sloane ζητούσε η συλλογή του να μοιραστεί σε ακαδημίες, βιβλιοθήκες και μουσεία ανά τον κόσμο.

Ο Γεώργιος δεν είχε κανένα μεγάλο ενδιαφέρον για τη συλλογή του Sloane, αλλά πείστηκε από τη Βουλή να δεχτεί τη δωρεά εκ μέρους του βρετανικού λαού και να συστήσει το Βρετανικό Μουσείο, προσθέτοντας μάλιστα ο ίδιος αντικείμενα και βιβλία από τις προσωπικές του συλλογές. Συστήθηκε η διοικητική επιτροπή, βρέθηκε το κτήριο και το 1759 το Μουσείο λειτούργησε για το κοινό. Έκτοτε λειτουργεί *με ελεύθερη είσοδο* ανελλιπώς, με εξαίρεση κάποιες περιόδους κατά τη διάρκεια των παγκοσμίων πολέμων που οι συλλογές του μεταφέρθηκαν αλλού για να προστατευθούν από τις εχθροπραξίες και τους βομβαρδισμούς. Αρχικά το μουσείο είχε 5 χιλιάδες επισκέπτες το χρόνο. Τώρα πλέον έχει φτάσει τα 5 εκατομμύρια, και είναι το πιο δημοφιλές μνημείο του Λονδίνου.

Με τα χρόνια η συλλογές του μουσείου εμπλουτίστηκαν είτε με δωρεές είτε με αγορές από συλλέκτες όπως ο Sir William Hamilton και ο Thomas Bruce, γνωστός και ως Earl of Elgin. O Έλγιν ήταν ο Βρετανός Πρέσβης στην Οθωμανική Αυτοκρατορία από το 1799 -1803 και λίγο πριν επιστρέψει στη Βρετανία αφαίρεσε με την άδεια των (Οθωμανικών) αρχών και με αρκετή πονηριά περίπου τα μισά από τα υπολοιπόμενα μάρμαρα του Παρθενώνα. Λέγεται ότι όταν επέστρεψε στη Βρετανία τον περιμένε εθνική κατακραυγή, ενώ πολλοί τον κατηγόρησαν για βανδαλισμό. Τελικά όμως αφού το θέμα συζητήθηκε εκτενώς, με τα πολλά ξεχάστηκε (σας θυμίζει τίποτα;) και τα μάρμαρα αγοράστηκαν από τη βρετανική κυβέρνηση το 1816 για να εκτεθούν στο Βρετανικό Μουσείο.

Τέλος πάντων, σκοπός της ανάρτησης αυτής δεν είναι να σας πω για τις συλλογές του μουσείου και τα Ελγίνεια, αλλά για την βιβλιοθήκη του, που ξεκίνησε από την αρχική συλλογή του Sloane, εμπλουτίσθηκε με άλλες συλλογές όπως αυτή του Robert Cotton και της Βασιλικής Βιβλιοθήκης, αλλά και με εκδόσεις του ίδιου του μουσείου, και τελικά έγινε τόσο δημοφιλής που 100 χρόνια μετά από τότε που πρωτολειτούργησε χρειάστηκε καινούριο αναγνωστήριο για να εξυπηρετήσει το κοινό της.

Το 1854 ξεκίνησε η κατασκευή του Στρογγυλού Αναγνωστηρίου στην εσωτερική αυλή του μουσείου υπό την εποπτεία του Sydney Smirke, αδερφού του Sir Robert Smirke που σχεδίασε το υπόλοιπο μουσείο. Ο Smirke χρησιμοποίησε τις πιο προηγμένες τεχνολογίες της εποχής και το αναγνωστήριο θεωρείται αριστούργημα της αρχιτεκτονικής του 19ου αιώνα. Οι βιβλιοθήκες με ράφια συνολικού μήκους 40 χιλιομέτρων ήταν τοποθετημένες σε 3 επίπεδα κατά μήκος των στρογγυλών τοίχων και ήταν φτιαγμένες από χυτοσίδηρο, για να προστατεύονται από τη φωτιά. Το εντυπωσιακότατο Στρογγυλό Αναγνωστήριο άνοιξε τις πόρτες του τον Μάιο του 1857 και συνέχισε να λειτουργεί ως το 1997, που τα βιβλία μεταφέρθηκαν στο νέο κτήριο της Βρετανικής Βιβλιοθήκης στο St Pancras (βόρειο Λονδίνο).

Για να χρησιμοποιήσεις το Αναγνωστήριο έπρεπε να κάνεις γραπτή αίτηση στον διευθυντή του και να πάρεις ειδική ταυτότητα. Διάσημοι συγγραφείς και ερευνητές που εργάστηκαν μέσα σε αυτό το χώρο ήταν ο Καρλ Μαρξ, ο Λένιν, ο Oscar Wilde, o George Orwell, o Bram Stoker (του Δράκουλα), ο Sir Arthur Conan Doyle (του Σέρλοκ Χολμς) - και η σαφώς λιγότερο διάσημη Σοφία :-)

Το 1995, ενώ ήμουν φοιτήτρια στην Αθήνα, εργαζόμουν σε μια ομάδα έρευνας του Πανεπιστημίου που χρειαζόταν πρόσβαση σε συγγράμματα και βιβλία τα οποία δεν υπήρχαν στην Ελλάδα και ήταν πολύ δύσκολο να τα παραγγείλουμε, γιατί τότε δεν είχαμε ούτε ημέιλ ούτε διαδίκτυο. Ο μόνος γρήγορος τρόπος ήταν να πάει κάποιος στο εξωτερικό και να τα φέρει ο ίδιος, και καθώς είχα φίλους στο Λονδίνο που μπορούσαν να με φιλοξενήσουν, προσφέρθηκα να γίνω ο αγγελιοφόρος της ομάδας. Η καθηγήτρια που είχε την εποπτεία της έρευνας μου έδωσε μια συστατική επιστολή και με βάση αυτής πήρα την πολυπόθητη ερευνητική ταυτότητα της Βρετανικής Βιβλιοθήκης.

Εγώ τότε δεν είχα ιδέα πού πήγαινα. Μου είπαν θα πας στη Βρετανική Βιβλιοθήκη να κάνεις έρευνα. Ήρθα στο Λονδίνο, ρώτησα πού είναι η Βρετανική Βιβλιοθήκη, μου είπαν θα πας στο Βρετανικό Μουσείο, και πήγα. Ούτε φωτογραφίες είχα δει από πριν, γιατί πού να τις βρω; Eίχα βέβαια χρησιμοποιήσει τα αναγνωστήρια του πανεπιστημίου της Αθήνας, και κάπως έτσι, αλλά σε μεγαλύτερη κλίμακα, περίμενα να είναι το αναγνωστήριο της Βρετανικής Βιβλιοθήκης. Φανταστείτε την έκπληξή μου όταν άνοιξα την πόρτα και αντίκρισα αυτή την εικόνα:


Ο χώρος ήταν όπως ακριβώς τον βλέπετε. Μεγαλοπρεπής, οργανωμένος και απίστευτα ήσυχος, ειδικά αν σκεφτείτε ότι ήταν στο κέντρο ενός εξαιρετικά θορυβώδους μουσείου. Για να μπεις στο χώρο του αναγνωστηρίου έπρεπε να περάσεις από την κεντρική είσοδο του μουσείου και αυτό ακριβώς έκανε την αντίθεση τόσο έντονη: από τη μια τα γκρουπ με τους τουρίστες μες την τρελή χαρά και με φωτογραφικές μηχανές ανά χείρας, και από την άλλη οι ερευνητές και οι βιβλιοθηκονόμοι να εργάζονται με τάξη και ησυχία.


Επί ένα μήνα το καλοκαίρι του 1995 καθόμουν σε αυτές τις μπλε καρέκλες, μπροστά από τις τετράγωνες οθόνες στις οποίες μπορούσες να ψάξεις τις συλλογές της βιβλιοθήκης. Όταν έβρισκες αυτό που ήθελες έγραφες τα στοιχεία σε ένα χαρτάκι, το έδινες στον βιβλιοθηκονόμο και συνήθως μέσα σε λίγη ώρα στο έφερνε εκεί που καθόσουν. Ήταν μια απίστευτη εμπειρία, να βρίσκεσαι και να δουλεύεις μέσα σε αυτό το χώρο, και τον είχα αγαπήσει τόσο πολύ που όταν έμαθα ότι η βιβλιοθήκη μεταφέρεται είχα στεναχωρηθεί, παρόλο που το πάσο μου έχει λήξει προ πολλού και έτσι δεν θα μπορούσα να ξαναμπώ στο αναγνωστήριο.

Τελικά το 2000 το Βρετανικό Μουσείο ανακαίνησε το χώρο του Στρογγυλού Αναγνωστηρίου και τον μετέτρεψε σε ανοιχτή βιβλιοθήκη με 25.000 βιβλία που καλύπτουν κυρίως ταξιδιωτικά, ιστορικά και καλλιτεχνικά θέματα, προσβάσιμη σε όλους τους επισκέπτες του μουσείου. Από πέρσυ τον Σεπτέμβριο ο χώρος χρησιμοποιείται για την προσωρινή έκθεση του Πήλινου Στρατού, την οποία επισκέφτηκα την περασμένη Κυριακή και για την οποία θα σας μιλήσω στην επόμενη ανάρτηση. Προς το παρόν σας παραπέμπω στην Wikipedia όπου μπορείτε να δείτε μια πιο πρόσφατη πανοραμική άποψη του Στρογγυλού Αναγνωστηρίου όπως ήταν πριν μεταποιηθεί για την έκθεση.

Σάββατο απόγευμα στην Πλάκα

Σήμερα συνεχίζουμε το οδοιπορικό από το Σύνταγμα στην Πλάκα. Περνάμε την πλατεία και κατεβαίνουμε στην Ερμού. Είναι Σάββατο και έχει αρκετό κόσμο, λίγο λιγότερο απ' ό,τι συνήθως, ίσως λόγω των διακοπών του ρεύματος, ίσως γιατί έχουν φύγει οι πλανόδιοι πωλητές που μπλόκαραν τα πεζοδρόμια και συγκριτικά υπάρχει περισσότερη άπλα. Ήλιο πολύ δεν είδαμε, είχε συννεφιά, αλλά ο καιρός ήταν ήπιος. Ως εδώ όλα καλά - και τα παπούτσια του Μπουρνάζου ακόμα καλύτερα (χεχε). Τι να κάνω, έχω κι εγώ τις αδυναμίες μου.


Παίρνουμε την οδό Βουλής και προχωράμε προς Πλάκα, όχι από την πλευρά που είναι το Μοναστηράκι και το Θησείο, αλλά προς Μακρυγιάννη, ανατολικά της Ακρόπολης. Στην περιοχή αυτή έχουν ανοίξει πολλά κινεζο-εστιατόρια. Παλιά υπήρχε μόνο το γιαπωνέζικο στην οδό Κυδαθηναίων. Τώρα υπάρχουν πολλά κινέζικα, κορεάτικα και λοιπά ανατολίτικα. Ενδιαφέρουσα φάση, αν και δεν σταματήσαμε γιατί είχαμε βάλει στόχο χωριάτικες σαλάτες, σαγανάκια, μπριζολίδια και ταβερνάκι με τραπεζάκια έξω.

Περιφερθήκαμε στην περιοχή χωρίς να ακολουθούμε συγκεκριμένη διαδρομή. Κάπου πίσω από το παλιό Υπουργείο Παιδείας είδαμε ένα μαγαζί που πουλούσε εικόνες με τον Καραγκιόζη, εικονίσματα, και πίνακες φτιαγμένους από ημερολόγια του '50. Έβγαλα την μηχανή και τράβηξα δυο-τρεις φωτογραφίες από το απέναντι πεζοδρόμιο. Ο ιδιοκτήτης του μαγαζιού μου την είπε: "αντί να αγοράζεις, τραβάς φωτογραφίες". Τι να του πεις τώρα... ότι μπορώ να σκεφτώ και καλύτερα πράγματα να κρεμάσω στο σαλόνι μου από τον Καραγκιόζη-τσέλιγκα ή την Βουγιουκλάκη να πίνει μπύρα Φιξ; Πιάσαμε κουβέντα. Μου λέει, έρχονται οι ξένοι (αχ αυτοί οι ξένοι) και τραβάνε φωτογραφίες, τις βάζουν στα κομπιούτερ, τις αντιγράφουν και τις πουλάνε στο εξωτερικό. Ρε σεις, λέτε άμα στηθώ σε μια γωνία στην Oxford Street με μερικές ρετουσαρισμένες αφίσσες του Καραγκιόζη να μαζευτούν πολλοί πολλοί Άγγλοι και να τσακώνονται ποιος θα μου δώσει περισσότερα για να τις αγοράσει; Μήπως να το δοκιμάσω;


Λίγο πιο κάτω, ένα από τα παραδοσιακά μαγαζιά με σουβενίρ και είδη δώρων που συνδιάζει το παραδοσιακό μπλε της Ελλάδας με το παραδοσιακό καφέ των εικονισμάτων. Η απουσία γκραφίτι είναι εντονότατη και ενθαρρυντική.


Αυτό το κομμάτι της Πλάκας είναι το αγαπημένο μου. Προσεγμένα μαγαζάκια, πλακόστρωτοι δρόμοι, ωραία κτήρια. Χάρμα οφθαλμών.


Ο Αντώνης, προφανώς, έχει καλό σουβλάκι.


Αυτό το αυτοκινητάκι μου θύμισε τα παιδικά μου χρόνια. Είχαμε κι εμείς κάτι τέτοια, αλλά νομίζω ήταν πλαστικά, οπότε αυτό μάλλον είναι λίγο παλιότερο, ίσως από το 1960. Όμορφο όμως, ε; Προσέξτε πίσω του το υπερμεγέθες τρενάκι.


Πάνω που έλεγα ευτυχώς που στο κέντρο μαζεύουν τα σκουπίδια και δεν γινόμαστε ρεζίλι διεθνώς, συνάντησα το εξής θέαμα πίσω από την εκκλησία της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος στην οδό Κυδαθηναίων. Χωρίς περισσότερα σχόλια, γιατί τι να πω εγώ, η εικόνα τα λέει όλα.


Και σα να μην έφτανε αυτό, βγαίνοντας στην οδό Φιλελλήνων, αυτό είναι το θέαμα που αντικρύζει ο ανυποψίαστος τουρίστας που αναζητεί πληροφορίες για την περιοχή. Welcome to Athens! λέει ο χάρτης. Όλα τα είχαμε, η ευγένεια μας έλειπε.


Πρέπει να ομολογήσω ότι με ενόχλησαν πολύ αυτές οι εικόνες, ειδικά επειδή λίγο καιρό πριν είχα δει ολοσέλιδες διαφημίσεις του ΕΟΤ σε αγγλικές εφημερίδες που προωθούσαν την Αθήνα ως προορισμό του σαββατοκύριακου (city break). Μιλάμε για εντελώς πρωτοπορειακή στρατηγική του Υπουργείου Τουρισμού και του ΕΟΤ, που έχει τα φόντα να ανατρέψει την εικόνα της Αθήνας στο εξωτερικό και να συντελέσει στην εισροή χρήματος, αφού οι τουρίστες του σαββατοκύριακου αφήνουν περισσότερα χρήματα από αυτούς που έρχονται με γκρουπ. Με την ίδια στρατηγική άλλαξε και η τύχη της Βαρκελώνης μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1992, και έφτασε μια μέτρια αντικειμενικά πόλη να γίνει ένας από τους πιο δημοφιλείς προορισμούς της Ευρώπης για city breaks.


Πλην όμως, για να μπούμε στο παιχνίδι των city breaks επιβάλεται να ξέρουμε τους κανόνες, και οι κανόνες είναι ο εξής ένας: πρέπει στην πόλη να δουλεύουν όλα ρολόι. Άμα έρθει ο τουρίστας για τρεις μέρες και τον πνίξουμε στο σκουπίδι, χωρίς ηλεκτρικό, χωρίς συγκοινωνίες, οι χάρτες να μην διαβάζονται από τη βρώμα, και παντού να κυριαρχεί το γκράφιτι (στους ταξιτζήδες που θα τον γδάρουν δεν αναφέρομαι καν), όχι μόνο δεν θα ξανάρθει αλλά θα μας δυσφημίσει κιόλας. Και μετά δεν θα μας σώζουν όλες οι ολοσέλιδες διαφημίσεις όλων των εφημερίδων.

Γι' αυτό ή πρέπει να αλλάξουμε νοοτροπία άμεσα ή να αφήσουμε τα city breaks στους "μεγάλους" και εμείς να συνεχίσουμε να ασχολούμαστε με τα γνωστά live your myth in Greece και άλλα τέτοια παραμυθένια. Όχι τίποτα άλλο, αλλά να μην σπαταλιέται το δημόσιο χρήμα σε διαφημίσεις για πράγματα που δεν μπορούμε να προσφέρουμε...