Sunday, 31 May 2009

Jack-in-the-Green

Αν θυμόσαστε, στο Hastings βρεθήκαμε για τον παραδοσιακό εορτασμό της Πρωτομαγιάς που λέγεται Jack-in-the-Green. O Jack είναι ένα είδος Greenman, μία μορφή με πράσινο πρόσωπο και σώμα καλυμμένo με φύλλωμα. Δεν τον είδαμε, γιατί εμφανίζεται μόνο στην παρέλαση που γίνεται την τελευταία μέρα των εκδηλώσεων κι εμείς είμασταν εκεί την προηγούμενη. Τη φωτογραφία που βλέπετε τη βρήκα εδώ και είναι από τον περσυνό εορτασμό.


Οι ρίζες αυτών των εορτασμών πάνε πολύ πίσω, στον 18ο αιώνα και πιο πριν. Στις μέρες μας ελάχιστες είναι πια οι πρωτομαγιάτικες γιορτές που περιλαμβάνουν Jack-in-the-Green.


Μπορεί να μην είδαμε αυτοπροσώπως τον πράσινο Jack, είδαμε όμως πολλές άλλες παραστάσεις και χορούς. Κατ' αρχήν σταματήσαμε σε μια δαφνοστεφανωμένη παμπ έξω από την οποία προσέξαμε ότι υπήρχαν περίεργα ντυμένοι άνθρωποι, όπως αυτοί οι κύριοι με τις πολύχρωμες κορδέλες στο κεφάλι.


Αυτοί λέγονται mummers (θεατρίνοι, ας το πούμε). Πάνε από παμπ σε παμπ και δίνουν σύντομες κωμικές παραστάσεις, σαν σκετσάκια, που σατυρίζουν ιστορικές προσωπικότητες ή την επικαιρότητα και απαγγέλονται με ομοικαταληξία. Χαρακτηριστικό των παραστάσεων είναι πως συνήθως υπάρχει ένας ασθενής και ένας τσαρλατάνος γιατρός που προσπαθεί να τον κάνει καλά με κάποιο θαυματουργό φάρμακο. Μετά το τέλος της παράστασης, οι θεατές δίνουν χρήματα στους θεατρίνους ή τους κερνάνε μπύρες, με αποτέλεσμα μετά τις πρώτες 3-4 παμπ να είναι ολίγον λιώμα και οι παραστάσεις πολύ πιο ξεκαρδιστικές.


Αυτό είναι ένα απόσπασμα από την παράσταση που παρακολουθήσαμε. Είναι η στιγμή που μπαίνει ο γιατρός. Εκτός από τις ενδυμασίες και την γελοιότητα της παράστασης, με τον άρρωστο ιππότη που κατουράει όσους τον πλησιάσουν, το κείμενο είναι γεμάτο υπονοούμενα που το κάνουν ακόμα πιο αστείο.



Μετά το σκετσάκι και το πρώτο πάιντ για το καλοσώρισμα, πήγαμε αν δούμε τους morris dancers που έδιναν χορευτικές παραστάσεις στο κέντρο της πόλης. Αυτοί είναι παραδοσιακοί χορευτές που φοράνε κουδούνια στα πόδια. Υπάρχουν πολλά είδη παραδοσιακών χορών, και το κάθε γκρουπ έχει τη δική του ενδυμασία και το δικό του στυλ. Πιο συνηθισμένα στη νοτιοανατολική Αγγλία είναι τα γκρουπ ανδρών που χορεύουν με μαντήλια ή μικρά ραβδιά όπως βλέπετε εδώ. Στο Hastings είδαμε κάποια λιγότερο συνηθισμένα. Κατ' αρχήν είδαμε ένα με άνδρες μουσικούς και γυναίκες χορεύτριες.


Το παλούκι στα αριστερά είναι το μαγιάτικο κοντάρι, που κάποια στιγμή θα χρησιμοποιήθηκε για να χορέψουν τα παιδιά γαϊντανάκι, αλλά δυστυχώς δεν το είδαμε.


Είδαμε όμως ένα γκρουπ border morris, που είναι το αγαπημένο μου στυλ. Αυτοί οι χορευτές προέρχονται από τα χωριά κοντά στα ουαλικά σύνορα (border), είναι ντυμένοι συνήθως στα μαύρα, έχουν μουτζουρωμένα πρόσωπα και χορεύουν με έντονα βήματα και βγάζοντας κραυγές, πολλές φορές ανά ζευγάρια, χρησιμοποιώντας μεγάλα μπαστούνια τα οποία χτυπάνε με τόση δύναμη που συχνά σπάνε κατά τη διάρκεια του χορού.


Όλοι οι χορευτές είναι ερασιτέχνες και χορεύουν κυρίως στα διάφορα φεστιβάλ που γίνονται τους καλοκαιρινούς μήνες, από το Πάσχα μέχρι τα τέλη Σεπτεμβρίου περίπου. Οι κονκάρδες που φορούν είναι αναμνηστικές από τα φεστιβάλ. Όσες πιο πολλές έχει κάποιος, τόσο πιο πολλές φορές έχει χορέψει.


Φυσικά δεν μπορώ να σας αφήσω χωρίς βιντεάκι. Απολαύστε (αλλά προσοχή - αν είσαστε στο γραφείο, χαμηλώστε τον ήχο πριν πατήστε στο βελάκι)!



Συνεχίζεται με τυμπανισμούς....

14 comments:

ηλιογράφος said...

το πρώτο βίντεο πολύ αστείο, μπορεί να μην κατάλαβα τίποτα απ΄ότι λένε αλλά φτάνει μόνο που τους βλέπεις, μεσογειακό ξεφάντωμα!

στο δεύτερο, εκτός από τις ενδυμασίες μου έκαναν εντύπωση και οι φρικιαστικές κραυγές

Marina said...

Εξαιρετικό το αφιέρωμα στον Πράσινο Τζάκ (που σαν είναι έθιμο ξεκίνησε το 16ο αιώνα αλλά που έχει Διονυσιακές ρίζες)και τους λογείς παραδοσιακούς χορούς. Μ' αρεσε το πρώτο βίντεο με το σκέτς, απόλαυση η καθαρότητα του λόγου, μου λείπει αφάνταστα η αγγλική γλώσσα μου φαίνεται!.

Σοφία said...

@ Ηλιογράφος: Οι κραυγές είναι που κάνουν τη διαφορά - οι άλλες με τα μαντήλια ήταν τελείως μουγγές!

@ Marina: Είδες τι ωραία που απαγγέλουν; Κι εμένα μου έκανε εντύπωση, ειδικά επειδή ήταν ήδη σε κατάσταση, δεν θα πω μέθης, αλλά ευθυμίας σίγουρα :-)

deninho said...

Το πρώτο βίντεο ήταν τρελό :D Αναρωτιέμαι 5-6 pubs αργότερα, πως θα γίνεται το σκετς :P

Στο δεύτερο βίντεο, ο συνδυασμός των ψηλών τόνων στις κραυγές, με τον ήχο των κουδουνιών έκανε κάπως :P (if you catch my drift που λένε στο χωριό μου). Πάντως, αντίθετα με ότι φαίνεται και ακούγεται για τους άγγλους (ψηλομύτες κλπ), έχουν μια τρέλα, που τους κάνει συμπαθείς :)

Σοφία said...

Όχι μόνο μία τρέλα, πολλές!!! Στα πανηγύρια ειδικά είναι πρώτοι :-)

Aspa said...

Είχα πολύ καιρό να ακούσω Αγγλική προφορά. Είδα το πρώτο βιντεάκι και πήρα τη δόση μου! Πολύ πλάκα - και φαντάζομαι ότι τα πάιντ τα κάνουν να φαίνονται όλα ακόμα πιο αστεία :)

Drama Queen said...

Πολύ ενδιαφέρον και πολύχρωμο!

mermyblue said...

πολύ μου αρέσει που κάνετε τόσες εξορμήσεις εκεί!
πολύ ενδιαφέρον το κομμάτι σου

καλή συνέχεια στις "ανταποκρίσεις" από το "εξωτερικό" !

Σοφία said...

@ Aspa: Μπα, ήταν αστείο από μόνο του το σκετς, δεν χρειαζόταν πάιντ (αλλά ένα πάιντ πάντα βοηθάει).

@ Drama Queen: Η πολυχρωμία είναι σήμα κατατεθέν της Πρωτομαγιάς!

@ Mermyblue: Το συγκεκριμένο σ/κ ήταν τριήμερο, οπότε προσφερόταν για εξορμήσεις :-)

VaD said...

Καλαματιανο ειδα,γαϊτανάκι,
μακεδονίτικα ρουγκατσάρια,μας...αντιγράψανε,βρε:))

Καλό μήνα...

ΠΑΥΛΟΣ said...

Καλό μήνα Σοφάκι!
Λατρεύω τις ανταποκρίσεις σου, και κάποιες φορές ζηλεύω...

Σοφία said...

@ VaD: Έτσι πιστεύω κι εγώ ;-)

@ ΠΑΥΛΟΣ: Εσύ έχεις ήλιο και θάλασσα, και ζηλεύεις εμένα;;;

fvasileiou said...

Είδα τα βιντεάκια στο γραφείο και δεν μπόρεσα να... απολαύσω τις κραυγές!

Παγανιστική η ατμόσφαιρα της γιορτής...

Σοφία said...

Να τα δεις και από το σπίτι! Κρίμα είναι να μην νιώσεις τον παλμό ;-)

Το παγανιστικό/διονυσιακό στοιχείο είναι όντως πολύ έντονο και θυμίζει τις δικές μας Απόκριες.